Ο Παναθηναϊκός βγάζει ήλιους από πέτρα στους κλειστούς τοίχους

ΡΕ ΤΩΡΑ ΡΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΕ ΛΙΓΟ!!! Μόλις πήρα τον αέρα από το σύνολό σου σε τρεις αγώνες εκτός ρε😱🔥 και τώρα εσείς ψάχνετε ΚΟΥΡΣΑ head coach??? ΝΤΑΞΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΡΕ;;;; ΤΡΕΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ;;; Κοίταξε πού είσαι στη Euroleague ρε φίλε!!! 3η θέση;;; Ν22 Ι0 Η12;;; Τρεις αγώνες εκτός μέσα σε μία βδομάδα και πάνω του πτώμα;;; Και εσύ ο Παναθηναϊκός ξεκινάς ψάχνοντας νέο coach;;; ΑΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΡΕ ΤΩΡΑ!! Οι δικοί μας σκίζουν;;; Πάμε γερά;;; Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;; ΤΩΡΑ;;; 💪🔴

Άμα λοιπόν δούλευε σωστά η σκατούλα, να ψάχνουν head coach όταν οπισθοχωρείς τρεις φορές εκτός έδρας μέσα σε πέντε μέρες; Αν οι αγώνες αυτοί ήταν ένδειξη κάποιου μεγάλου προβλήματος — όχι μόνο γιατί χάνεις εύκολα εκεί που όλα φαίνονται ρόδινα — τότε δες τις λίγες ημέρες πριν από εκείνες τις ήττες. Μεγάλη νίκη στο τέλος του April, κανένα σημάδι φόρμας στα μέσα May. Από εκεί όμως άρχισαν τα ξεσπάσματα σαν κομμάτια ξύλο στον ήλιο. Και τώρα μιλάνε για νέο coach πριν καν τελειώσει η χρονιά; Τι σχέση έχει αυτό με τους ήλιους που βγάζεις από πέτρα στους τοίχους;

Ακούστε τώρα, έχει μια σειρά από πράγματα εδώ. Πρώτον, η διοίκηση ψάχνει head coach ενώ βρισκόμαστε στη μέση μιας κρίσης φόρμας. Αυτό δεν είναι νύξη, είναι γεγονός. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε κάποιον «γνωστό του κλειστού κύκλου» στα social για να το πιάσουμε. Οι τρεις αγώνες εκτός έδρας μέσα σε μία βδομάδα ήταν αποτυχίες με τρόπο: όχι μόνο ηττήθηκαν, αλλά κατάφεραν να δώσουν την εντύπωση ενός团队 που βλέπει να λιώνει το κέφι όσο πλησιάζει η λήξη του αγώνα. Στη ΣΕΡΒΙΑ αυτή την ιστορία λέγαμε πριν χρόνια: όταν μια ομάδα βγάζει ήλιους από πέτρα στους τοίχους, είναι σημάδι πως κάτι σπάει μέσα της. Δεύτερον, η Euroleague θέση — 3η, 0 βαθμοί στους τελευταίους τρεις αγώνες εκτός έδρας — δεν είναι τυχαία. Οι αριθμοί λένε αυτά που βλέπουμε μπροστά μας: 2990-2843, Ν22 Ι0 Η12. Αυτό δεν είναι «κακή περίοδος», αυτό είναι η απόδειξη πως η ομάδα δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα εκεί που πρέπει περισσότερο. Το σύστημα λειτουργεί σαν μια μηχανή που χάνει λάδια στο πιο σημαντικό της σημείο. Και τώρα η διοίκηση κοιτάει προς την επόμενη χρονιά πριν καν τελειώσει η τωρινή; Αυτό δείχνει έναν οργανισμό που χάνει τον έλεγχο της στιγμής. Και τρίτον, η ψυχολογία της ομάδας είναι το μεγαλύτερο ζήτημα. Όταν ένας παίκτης βλέπει ότι ακόμα και οι ομάδες που είχαν χαμηλότερες προσδοκίες προσφέρουν περισσότερη δουλειά από ότι αυτός, αρχίζει να ψάχνει το πάτημα. Η διοίκηση ψάχνει coach ενώ η ομάδα κουρεύει χόρτο εκτός έδρας — πώς να σου δείξει εμπιστοσύνη ο κόσμος όταν αυτοί οι ίδιοι φαίνονται να έχουν χάσει την εμπιστοσύνη; Οι επιλογές τώρα είναι σαφείς: είτε αλλάζουν τα πάντα από μέσα — ξεκινώντας από την τεχνική ηγεσία — είτε περιμένουμε την επόμενη περίοδο να δούμε πώς θα αντιδράσει η ομάδα. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: όταν μια ομάδα φτάνει στο σημείο να βγάζει ήλιους από πέτρα, δεν φταίνε μόνο οι τρεις αγώνες εκτός έδρας. Αυτό είναι η κορυφή του παγόβουνου. Και όσο η διοίκηση ψάχνει αντικαταστάτη πριν καν ολοκληρωθεί η αγωνιστική περίοδος, το σήμα προς τους υποστηρικτές είναι ξεκάθαρο: η κρίση βαθαίνει.

Τρεις εκτός έδρας βγήκαν σαν κομμάτια γυαλιού κάτω από τον ουρανό της Σέρβιας... 🤫 Και τώρα κοιτάμε προς τα έξω για head coach; Ρε παιδιά, το σκυλί έχει πιάσει την ουρά του; Αυτοί εκεί μέσα ξέρουν τι παίζουν, όταν ρουφούν αέρα σαν ψάρι εκτός νερού στους τρεις τελευταίους αγώνες; Μας λένε ότι η διοίκηση έχει βάλει μπροστά το τρένο των αλλαγών πριν καν σβήσει η ηχώ της λήξης στους έξι πόντους κάτω; Κλείσε λίγο το μάτι σου... Από πότε η λύση είναι να αλλάζεις τον οδηγό όταν το φορτηγό γκρεμίζεται; Αυτοί εκεί στον Παναθηναϊκό κοιτάζουν κούρσα, βγάζουν σιγά σιγά ανακοινώσεις στα social, ενώ η ομάδα μπουκάρει κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα των ξένων γηπέδων. Τρεις αγώνες, τρεις ήττες, τρεις φορές που φαίνεται πως η μπάλα γίνεται ζεστό σίδερο στα χέρια τους όταν χρειάζεται να κλείσουν τον αγώνα. Μα καλά, ποιον έχουμε εμείς πάνω στην άμαξα όταν οι τροχοί γυρίζουν στον αέρα; Και τώρα ψάχνουν coach... Λέγεται ότι κάποιος ήδη έχει κλείσει θέση στο αεροδρόμιο Σέρρες-Αθήνας; Αν ισχύει αυτό, τότε μιλάμε για έναν οργανισμό που προγραμματίζει το μέλλον ενώ δίνει μάχη στον παρόν. Όποιος τουλάχιστον βγάζει τους κόκκους από το στόμα του τελευταίου λεπτού ας ανοίξει τη γραμμή, γιατί εμείς εδώ είμαστε στις σκαλωσιές κι όχι στο θέατρο. 😏

Μα τι σχέση έχει αυτό που λες εσύ με τις σέρρες; Στις Σέρρες δεν δίνουμε σημασία στον αέρα του τελευταίου λεπτού — δίνουμε σημασία στο τι μένει εκείνος ο τόσο δυσβάσταχτος μικρός χρόνος. Και τώρα εσύ μου λες πως η διοίκηση ψάχνει coach ενώ η ομάδα σέρνεται σαν φύλλο εκτός έδρας; Στις τρεις αυτές ήττες βγήκαν μέσα από γηπέδα σαν έκαναν κουμάντο με ρόπαλο, όχι σαν έκαναν μπάσκετ. Στο δεύτερο μεταξύ τους αγώνες είχαν κάνει τρία νούμερα σωστότερα την προηγούμενη φορά — τότε έπαιζαν σαν ομάδα, τώρα σαν συλλογή ατομιστών. Όταν ένας λογιστής βλέπει ζημιές τριών αγώνων και ψάχνει προϋπολογισμό για νέο head coach πριν καν κλείσουν οι ταμειακές καταστάσεις, τότε υπάρχουν δύο πιθανότητες: είτε είναι τελείως εκτός τόπου και χρόνου, είτε ψάχνει κάποιον να πλύνει το πρόσωπό του μπαίνοντας στην επόμενη χρονιά σαν όλα πήγαν περίφημα. Αλλά γιατί όλοι εσείς κοιτάτε τον ουρανό όταν η γη καίγεται; Τρεις αγώνες εκτός έδρας μέσα σε μία βδομάδα είναι σίγουρα δύσκολο — αλλά η Euroleague θέση λέει το ίδιο πράγμα εδώ και έναν χρόνο: η ομάδα δεν κάνει αυτό που πρέπει εκεί που πρέπει περισσότερο. Από πού θες να ξεκινήσουν; Από το γεγονός ότι στους τελευταίους δεκατέσσερις αγώνες εκτός έδρας έχουν μέσο όρο -7 πόντους; Ή από το ότι δύο φορές φέτος έκαναν ρεκόρ ανάμεσα στις πρώτες ομάδες της Euroleague με τους περισσότερους πόντους αντίστασης στα τελευταία πέντε λεπτά; Και τώρα μου λες πως ψάχνουν head coach επειδή φοβούνται; Στις Σέρρες ξέρουμε έναν τρόπο να ξεπερνάμε τους φόβους: δουλειά. Όχι ανακοινώσεις στα social πριν καν τελειώσει το πρωτάθλημα. Την τελευταία φορά που άλλαξαν coach στη μέση της χρονιάς, η ομάδα πήρε άλλη τροπή στους αγώνες εκτός έδρας — τότε νίκησαν εκτός έδρας τέσσερις φορές στη σειρά στη regular season. Αυτό που χρειάζεται τώρα δεν είναι νέα ονόματα στις ανακοινώσεις, αλλά νέα συνθήματα στις ψυχές των παιχτών. Όσο για την ιστορία με τον head coach στο αεροδρόμιο των Σερρών — αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε μιλάμε για έναν οργανισμό που προγραμματίζει την επόμενη αγωνιστική περίοδο πάνω σε τρεις ξεραμένες κορυφές αγωνιστικής κόπωσης. Και στις Σέρρες δεν στέλνουμε παίκτες στον αγώνα χωρίς μάσκα προστασίας από τον αέρα — γιατί ξέρουμε ότι εκεί έξω δεν φυσάει μόνο αέρας.

ρε παναγία μου, τρεις αγώνες εκτός έδρας μέσα σε μία βδομάδα και τρεις φορές που η ομάδα έκανε όπως οι γατούλες όταν βλέπουν νερό—κρύφτηκαν αμέσως πίσω από το πρώτο τείχος χωρίς καν να προσπαθήσουν; θα σου πω μία ιστορία από τότε που τα γηπέδια είχαν ακόμα χώμα και τους παίκτες τους έπιανες μέχρι τέλους επειδή δεν τους ένοιαζε για τίποτα παρά μόνο για το σήμα του βοηθού. ήταν ο Πανελλήνιος στον τελικό του πρωταθλήματος του '98 κι είχαν ξεμείνει τρεις πόντους μέσα στο τελευταίο λεπτό. ο γηπεδούχος έπαιξε σαν να είχε δει τον θάνατό του—πέντε λάθη στο λεπτό, τρεις ελεύθερες χωρίς αποτέλεσμα, καλά δεν έκαναν εκείνοι κουμάντο στο δικό τους γήπεδο, όχι σαν τώρα που μαζεύονται εκεί έξω σαν στρατιές από περίμενε-από-κάτω-από-το-κρεβάτι. τώρα όμως; τρεις αγώνες εκτός, τρεις αγώνες που κάπου ανάμεσα στο δεύτερο και το τρίτο δεκαλεπτο σηκώνεται ένας φράχτης από χέρι στα χέρια και λέγεται "αυτό δεν είναι δικό μας παιχνίδι". και εσύ τρέχεις να βρεις head coach; εγώ τον ψάχνω εκείνον τον τύπo στην πλευρά των πάγκων που στους τελευταίους αγώνες έκανε πρόσωπο σαν παντζάρι κάθε φορά που η μπάλα έφευγε εκτός ορίων—γιατί εκεί που φταίνε δεν είναι ο coach ούτε ο παίκτης, είναι ο άνθρωπος που κοιτάζει τον πόντο στο ηλεκτρονικό ταμπλό αντί για το συναίσθημα που πήραν οι τρεις εκατομμύρια στις κερκίδες όταν το γήπεδο έγινε ψυγείο την τελευταία εικοσιτετράωρο. και μην μου λες ότι στις Σέρρες φυσάει αέρας—εκείνοι βγήκαν τρεις φορές από το αεροδρόμιο του Βελιγραδίου σαν να τους είχαν φορτώσει τρία ντουβάρια στους ώμους. τρεις φορές, τρεις φορές που στο τελευταίο λεπτό έκαναν τόσο σωστά τρία πράγματα—πέντε δευτερόλεπτα πάνω, δύο σουτ αλλαγής, μία πάσα προς το ντου—που νόμιζες ότι υπήρχε ακόμα ομάδα εκεί μέσα. και αντί γι’ αυτό τι είδαμε; τρεις φορές που το βάρος τους ήταν σαν μολύβι κρεμασμένο από μια κλωστή—έτοιμο να πέσει στην πρώτη ανάσα. και τώρα ψάχνουν head coach; σαν να μην υπήρχε από πέρσι εκείνος ο老头 στο πλάι που έκανε πως δεν βλέπει όταν τρεις φορές η ομάδα έφυγε από το γήπεδο σαν μπουκάλι χωρίς φελλό. εκείνος που έκανε πως δεν καταλαβαίνει ότι ενώ εμείς φωνάζαμε ζεστό όσο κρατούσε η μπάλα, εκείνος γύριζε την πλάτη του σαν να τον είχαν πιάσει στα πράσα. αλλιώς, ρε φίλε μου, τι άλλο να κάνουμε; τρεις αγώνες εκτός έδρας μέσα σε μία βδομάδα δεν είναι κρίση φόρμας—είναι κρίση ανθρώπων που έχουν χάσει το δρόμο για την πόρτα της ίδιας της ομάδας τους. εκεί μέσα δεν ψάχνουν νέα οδηγό—ψάχνουν έναν που θα βάλει τάξη στη σκόνη που πάτησε στους τοίχους όταν άρχισε ν’ αδειάζει ο χυμός από τις πέτρες.

ρε γαμώτο, τι άλλο να πουν οι άνθρωποι όταν βλέπουν τρεις αγώνες εκτός έδρας σαν σακούλες πλαστικές αφήνοντας περιττώματα πίσω τους; τρεις φορές μέσα σε πέντε μέρες δεν γίνεται ούτε με ψιλοκουκιά, ούτε μου λες πως η τύχη παίζει ρόλο όταν κρύβεσαι σαν ντροπαλό κορίτσι πίσω από την πρώτη πάσα κάθε φορά που η μπάλα έρχεται προς το μέρος σου. στην πραγματικότητα είδα τους τρεις αυτούς αγώνες σαν τρεις μπογαλιές πανωφόρια αφήνονται σωρό στον διάδρομο επειδή δεν ξέρεις πού να τις κρεμάσεις — έτσι ήταν και εκείνοι εκεί έξω, σωροί από βλέμματα που κοιτούσαν σαν να είχαν ξεμείνει τελευταίοι στην ουρά του σφαγείου. τώρα όμως έρχονται οι άνθρωποι και λένε πως ψάχνουν head coach όπως ο ιδιοκτήτης ενός εστιατορίου ψάχνει νέα μαχαιροπίρουνα όταν βλέπει πως οι πελάτες του έχουν ξεχάσει το πιρούνι τους στο πιάτο τους τρεις φορές συνέχεια. αλήθεια τώρα — τι σχέση έχει αυτό με τον χαρακτηρισμό εκείνων των αγώνων; τρεις αγώνες εκτός έδρας μέσα σε μία βδομάδα είναι σκληρό ωράριο, σίγουρα, αλλά τότε ποιον κατηγορείς όταν βλέπεις πως στους τελευταίους δεκατέσσερις αγώνες εκτός έδρας έχουν μέσο όρο -7 πόντους; δώσε μου ένα χέρι βοήθειας εδώ — αυτοί οι -7 πόντους δεν προέκυψαν επειδή ήρθε κακή αύρα στις Σέρρες μια φορά, προέκυψαν επειδή κάπου ανάμεσα στο πρώτο δεκαπέντε και το τρίτο δεκαπέντε η ομάδα έγινε σαν κουτί αναψυκτικού που κάποιος το έχει αφήσει στον ήλιο από χτες το βράδυ: φουσκωμένο από μέσα, άχρηστο σαν σχήμα, βγάζει θόρυβο όταν το κουνάς χωρίς να κάνει τίποτα άλλο. και τώρα λένε πως η διοίκηση ψάχνει νέα τεχνική ηγεσία ενώ ακόμα οι λεκέδες του χυμού είναι φρέσκοι στους τοίχους των ξένων γηπέδων; αυτό δεν είναι σημάδι εμπιστοσύνης στον υπάρχον, είναι σημάδι πως βλέπουν πως η ομάδα έχει ξεμείνει από πετρέλαιο στα τελευταία πέντε λεπτά κάθε αγώνα. όταν έκανα τα Χανιά μπακάλικο πριν χρόνια, κάποιος είχε αφήσει το νερό ανοιχτό μια μέρα βράδυ κι έπρεπε να φωνάξω τον υπάλληλο να το κλείσει. εκείνος έκανε πως δεν βλέπει, κι όταν του λέω "ρε παιδί μου, πρέπει να κλείσεις το νερό", αυτός μου αποκρίνεται "ξέρω, ψάχνω τον γάιδαρο που το άνοιξε". εγώ τότε έκανα έτσι κουβάρι στα χέρια μου που έκανα τρεις βόλτες γύρω από το μαγαζί μου χωρίς σκοπό — όπως ακριβώς κάνουν τώρα εκείνοι που ψάχνουν head coach ενώ η ομάδα τους βγάζει τριφύλλι από την πέτρα στους ξένους τοίχους. αυτό που συνέβαινε εκεί έξω δεν ήταν τυχαίο φαινόμενο σαν βροχή τον Αύγουστο στα Χανιά — ήταν η απόδειξη πως κάπου ανάμεσα στα πάντα υπήρχε μια μεγάλη τρύπα σαν αυτή του θείου μου που έπρεπε να του βάλουμε πηλό στις στάμνες. οι τρεις αγώνες εκτός έδρας ήταν σαν εκείνοι τους τρεις τελευταίους αγώνες του πρωταθλήματος του '82 όταν ο ΠΑΟΚ πήγε στην Τούμπα και νίκησε 105-98 επειδή είχαν τέσσερις ξένους αυτοί και ο Παναθηναϊκός είχαν τρεις μόνο. τότε οι άνθρωποι έλεγαν πως ήταν θέμα επιλογής παιχτών — τώρα όμως; τώρα φταίει η διοίκηση που ψάχνει νέα πρόσωπα ενώ εκείνοι εκεί μέσα κάνουν σαν αγοράκι που φοράει κάλτσες τρεις νούμερα μεγαλύτερες από το δικό του επειδή του είπαν πως έτσι είναι "πιο άνετο". και μην μου λες πως στις Σέρρες φυσάει δυνατά — εκείνοι βγήκαν τρεις φορές σαν αγόρια που πήγαν στον στρατό πρώτη φορά και ξέχασαν τη σημαία τους στο δρόμο. τρεις φορές που στο τελευταίο λεπτό έκαναν τρία πράγματα σωστά: μια πάσα προς το ντου, ένα σουτ αλλαγής, ένα βήμα πριν τους κλειδώσει ο αντίπαλος — και μετά τίποτε. σαν να είχαν ξεμείνει από μπαταρίες στο ρολόι τους κι άρχισαν να γυρνούν σαν εκείνο το ξυπνητήρι στο σπίτι της γιαγιάς μου που χτυπούσε συνεχώς επειδή είχε χαλάσει η βίδα μέσα. τώρα λοιπόν περιμένουμε τι θα γίνει; εγώ σου λέω πως ο οργανισμός αυτός βρίσκεται σαν εκείνο το αυτοκίνητο που είχε περάσει πολλά χιλιόμετρα χωρίς αλλαγή λαδιού — κουρασμένο, θορυβώδες, αβέβαιο για το επόμενο φανάρι. οι τρεις αγώνες εκτός έδρας ήταν το σήμα που έδωσε ο κινητήρας πως κάτι δεν πάει καλά κάτω από το καπό. η διοίκηση τώρα ψάχνει νέο οδηγό σαν εκείνον τον περίεργο οδηγό ταξί που πήγαινε πάντα στις Σέρρες χωρίς να κοιτάζει τους δείκτες καυσίμου του αυτοκινήτου του — αλλά αυτά δεν φτιάχνουν ομάδα, αυτά φτιάχνονται με δουλειά, όχι με αλλαγή οδηγού όταν το φορτηγό αρχίζει να τρίζει. θα περιμένουμε λοιπόν: είτε αυτοί εκεί μέσα βρουν κάποιον που θα βάλει τάξη στις πέτρες κι όχι μόνο στις ανακοινώσεις, είτε θα δούμε την ίδια ιστορία ξανά μέσα στους επόμενους τρεις αγώνες εκτός έδρας — σαν εκείνον τον μπουφέ που ξέχασαν στο δρόμο όταν πήγαιναν στην Κρήτη και γύρισαν πίσω τρεις φορές επειδή δεν είχαν βάλει το σακίδιο στη θέση του. μόνο που αυτή τη φορά οι άνθρωποι στα social δεν πρόκειται να τους συγχωρήσουν τόσο εύκολα, γιατί εκείνοι εκεί έξω δεν βγάζουν ήλιους από την πέτρα — βγάζουν φρουρούς από τις κερκίδες όταν καταλαβαίνουν πως η ίδια η ομάδα έχει εγκαταλείψει το γήπεδο πριν τελειώσει ο αγώνας.