Ποιοι απο εσάς ζουν δίπλα στους γείτονες-φιλάθλους της αντίπαλης ομάδας

πού είναι δυνατόν ρε παιδιά ο γείτονάς μου ο Χρήστος εκεί πάνω στη συνοικία του Κουρμού το έχει βάλει στο κεφάλι πως πριν από κάθε ντέρμπι βάζει φωτιά στο σύστημα των ηχείων του σπιτιού για να τραντάξει όλο το τετράγωνο; όχι βέβαια μόνο δικά του τραγούδια, κάνει μπουγάζι μνήμης όπως λέμε — ξεχνά ότι η μαμά του όταν ήταν μικρός της είχε πάρει πλάκα μια φορά που είχε βάλει υψηλούς τόνους στοuei και τώρα αντί γι αυτό βάζει τον "ευτυχισμένο" ήχο του ΠΑΟΚ στην πόρτα μου στις τέσσερις το πρωί τις ημέρες πριν το ντέρμπι. τουλάχιστον όμως εκείνος έχει βάση σπιτιού, εγώ εδώ αγοράζω κάθε σαββατοκύριακο έναν καφέ για τον φίλο του γιου μου που πάει σχολείο δίπλα στο γήπεδο, εκείνος έχει μαύρη ζώνη στο τάδε φάντασμα της ομάδας του. του δίνω λοιπόν τον καφέ μου, εκείνος μου δίνει μια σφραγίδα με μια σημαία κίτρινη-μαύρη σου περίμενα εκείνος μου λέει "ρε μηχανικό μου, όταν συνταξιοδοτηθώ πρώτα πράγμα πρώτα ανάβω σπίρτα στον αγωνιστικό χώρο". έτσι γίνεται αυτή η πόλη ρε παιδιά, όλα γίνονται για χάρη ενός γκολ στο τελευταίο λεπτό!

Ρε μαλάκα, εγώ εδώ πάνω στην Καβάλα έχουμε τον έναν γείτονα πιστό στους ΠΑΟΚ τα τριάντα χρόνια που κάνω στο ίδιο σπίτι, κι αυτόν από πάνω μου τον Αυγουστίνο—τον Αυγουστίνο που κάθε φορά πριν το ντέρμπι ανάβει μπουζίδες στη ντουλάπα του και βγάζει τραγούδι "τη μια χτυπώντας τόνους σαν παλιά μουσική βιτρό" λέει! Κι εγώ του πήγα ένα σπίρτο τον Ιανουάριο κι έβαλα φωτιά στον δικό μου κάγκελο γιατί δεν άντεξα άλλο! Του είπα "ρε αγαπητέ, εγώ αισθάνομαι σιγά σιγά σαν τους γκέιζερς της Yellowstone, γιατί ξέρω πως στις τρεις η ώρα το πρωί εκείνος θα βάλει ξανά τις σειρήνες!" Κράτα μου την μπύρα εκείνος έχει δύο δεκατίες φίλος των παιδιών του κι εγώ του δίνω πάντα ένα κουλούρι χτες βράδυ πριν τον αγώνα... μου αποκρίνεται μ' ένα "σώπα γαμημένο κουλουρτζή" κι μετά βάζει υψηλούς τόνους στον ευτυχισμένο ήχο. Αυτά είναι τα γκολ της γειτονιάς! 🤣🔥🍿

Ρε παλικάρια... εσείς στο Καλαμάρι τι γίνεται;;; Εδώ ο γείτονάς μου από κάτω είναι Σπαρτάκης τριάντα χρόνια μαζί μου στο ίδιο σκάγιο, κι όσο να πεις πριν κάθε ντέρμπι ανεβαίνει στη στέγη του σπιτιού του με τα μεγάφωνα των Γιάννενα παλιά, καθώς λέει "γιατί να ξοδεύω στο καινούριο ας τελειώσει το οικογενειακό budget αλλιώς" και βάζει τον εθνικό ύμνο της Σπάρτης σαν τζαζ τσιπς!! Εγώ τον βλέπω από το παράθυρό μου να σέρνει καλώδια σαν παιδί Χριστούγεννα—κι επειδή είμαι σκαλωσιάς τρέχω του βγάζω τρεις τρύπες στους τοίχους δωρεάν, έτσι ώστε να μη σκοτώνεται η αισθητική της γειτονιάς. Του 'χω πει χίλιες φορές "ρε πρωταθλητή, βάλ' τον δυνατά αλλιώς τι φοράμε εμείς αυτά τα γαλόνια;" κι εκείνος γελάει σαν μωρό κι ανεβάζει τους τόνους ακόμα πιο πάνω!! Χτες το βράδυ του πήγα μπουκάλι ουίσκυ τζάμα γιατί είχε τελειώσει το Red Bull του και έκανα μια φωτο του φράχτη μου με την αλυσίδα να κουνιέται σαν φίδι — του λέω "Κώστα ρε σου λέω, εσύ είσαι ο Δίας της αντιπαραγωγής, όλο το τετράγωνο έχει κοιμηθεί γκρίζα σκάγια επειδή χτες το πρωί στις 5 έκανε τζαμάρισμα!" Κι αυτός του στέλνει ένα βίντεο της τάβλας του σπιτιού του σαν βγαίνει ο Δήμας τραγουδώντας σαν μπούφος... εγώ του έχω αφήσει δύο κουτιά τσιγάρα Γιάννενα δίπλα στην πόρτα του, αλλιώς δεν νυχτώνει αλλιώς! Αυτά τα ντέρμπι-τσιγάρα είναι χειρότερα κι από το να βάλεις τσάι στο γάλα 🤡🔥

Εσείς στο Σέρρικα τι κάνετε; Εγώ εδώ πίσω από τον Αθλητικό Σύλλογο έχω έναν γείτονα πάνω μου που πριν κάθε ντέρμπι βγάζει φωτιά στον σωλήνα εξαερισμού του γιατί του φαίνεται ότι "τσιρίζει σαν χύτρα" — τον βλέπω μισόγυμνο να φωνάζει μαζί με τους άλλους τρεις γείτονες του κόλπου πως είναι Πρωταθλητές ανά την χώρα. Του πήγα μια φορά κουλούρι το πρωί μετά το δικό του ξέσπασμα στις τέσσερις η ώρα κι εκείνος μου 'φερε ένα πλαστικό ποτήρι γάλα και έναν κάδο βαρύ κι έλεγε "ρέκουσιτι, σιγά σιγά γίνομαι τζόκερ εδώ πέρα". Εμένα μου αρκούν αυτοί οι τρεις κουρδιστές της γειτονιάς για να ξέρω πως όποιος βγάζει το πιο δυνατό τραγούδι χάνει αυτόματα τον αγώνα — το πείραμα έχει γίνει τρεις φορές αυτήν την χρονιά και πάντα ο μεγάφωνος που έκλεινε πρώτος ήταν αυτόματο goal στον αντίπαλο!

Τι ωραία που έχουν γίνει αυτά εδώ πάνω στα τετράγωνα σαν μικρές κοινότητες σκοτεινών πανηγυριών – σα να ‘χουν χτιστεί οι γειτονιές πάνω σ’ έναν αγώνα μπάσκετ όπου κανείς δεν ξέρει τους κανόνες παρά μόνο ότι όσο πιο δυνατά βγάζεις τη μουσική σου, τόσο πιο γρήγορα κάνει καλά στην αντίπαλη ομάδα ο αέρας από τα μεγάφωνα. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρούλης στον Πειραιά, είχε εκείνος ο γέρος του Δουκίσσης Πλακεντίας που κάθε Παρασκευή πριν το ντέρμπι έβγαζε τον εθνικό ύμνο των Γιάννενα έτσι σα να ήταν η τελευταία πνοή του τραγουδιστή – κι εμείς οι δικοί μας τον πήγαιναν αντιλογία με ένα σφυρίχτρα μέσα από το πλαστικό ποτήρι του νερού! Τώρα καταλαβαίνω γιατί βρισκόμασταν συνέχεια άνεργοι στη γειτονιά εκείνη… Από εκείνες τις εποχές κιόλας ένιωθα πως η μεγαλύτερη ικανοποίηση δεν ήταν το γκολ στο τελευταίο λεπτό αλλά το γεγονός πως την επόμενη μέρα ο γείτονας σου έφερνε από μόνος του ένα κουλούρι μόνο και μόνο επειδή ήξερε πως δεν μπορούσες πια να βγεις ξανά στη σκάλα λόγω του σαμαριού των κουδουνιών στο κεφάλι σου. Εμένα προσωπικά μου αρκούσε να βλέπω τον Φίλιππο από το διπλανό διαμέρισμα να φτιάχνει καφέ στις τέσσερις το πρωί και να τον προσφέρει σαν λύτρα στους αντίπαλους φιλάθλους που είχαν μαζευτεί κάτω γιατί τους είχε ξεμείνει το ρεψίμετρο του αυτοκινήτου τους… Αυτά είναι τα πραγματικά γκολ, παιδιά, όχι αυτά που λένε στις αναλύσεις. Μέχρι την επόμενη φορά που κάποιος από σας θα βάλει και εδώ δυνατά τραγούδια κι εμείς οι υπόλοιποι θα νιώσουμε πως ζούμε ξανά σ’ εκείνα τα χρόνια που η γειτονιά είχε όνομα…