Ο Παναθηναϊκός μπαίνει στη μεγαλύτερη φάσης ζήτησης της φετινής Ευρωλίγκας μετά τα…

Τι λες τώρα, ξέχασες πως ο Παναθηναϊκός όταν δεν έχει τη μπάλα χάνει σαν αργόστροφο πλοίο; Την περασμένη Τρίτη στους Σπόρτινγκ κόπηκαν ολομόναχοι σαν λουλούδια πριν τον παγετό — όχι επειδή τους έκαναν κάποια φοβερή ζώνη, αλλά γιατί κάθε φορά που πιάνουν την μπάλα κάνουν τριάντα βήματα σέρνοντας τα πόδια σαν πεζικάριοι στον πόλεμο του Πόντου. Μιλάμε για μια ομάδα που φέτος σκοράρει 89.1 πόντους ανά παιχνίδι, ωστόσο μένει εκτός top-8 στην επίθεση — όχι επειδή δεν έχουν φωτιά, αλλά επειδή όταν οι τριών παικτών τους γραμμή (Δαβίδ, Λεκαβίτσιους, Γκριγκόνις) σέρνεται στο γήπεδο σαν ομάδα καμμένων φρένων, τότε όσοι τους βλέπουν ξέρουν πως το κακό έχει έρθει. Την ίδια στιγμή που τον Απρίλιο εκείνοι έκαναν 102 πόντους στους αγώνες τους εναντίον αντιπάλων της ίδιας κατηγορίας, τώρα πέφτουν στους 85 — έχουμε ξεφύγει από το ζήτημα των ποιοτήτων και μιλάμε αποκλειστικά για ρυτίδες στο σύστημα. Το σύστημα των πέντε μεγάλων γρήγορων μπορεί να δουλεύει μόνο όταν έχεις έναν οδηγό που το βγάζει από το σκοτάδι, έναν διάφανο εγκέφαλο σαν σωλήνας αποχέτευσης — όχι όταν ο Λεκαβίτσιους είναι εκεί γιατί τον έδωσε η μοιρασιά και ο Γκριγκόνις παίζει σαν ξένος στο γήπεδο του αμερικάνικου κολεγίου. Κοιτάξτε την τελευταία ήττα στο Ντολμάμπαχτσε: τρεις μεγάλοι ξεκίνησαν μαζί, έριξαν 8 πόντους συνολικά στα πρώτα δέκα λεπτά, ενώ η ομάδα έκανε 2/11 δίποντα εκείνη την περίοδο. Δηλαδή όποιος νομίζει πως η ανοιχτή άμυνα λύνει τα προβλήματα έχει ξεγελάσει εντελώς — η μπάλα μέσα δεν είναι θέμα κινήσεων, είναι θέμα μιας προσωπικότητας που αποφασίζει πότε πρέπει να τραβηχτεί κάτω και πότε να σπάσει το πρωτόκολλο. Και μετά έρχεται ο Μήτογλου σαν νυχτερίδα πάνω από τα ερείπια: ένας 35χρονος που τελευταία φορά αγωνίστηκε ως βασικός στις αρχές του Μαίου. Τον βγάζουν ως ρόλο υβριδίου, όχι σαν αρχηγό τακτικής, και εκείνος γίνεται αντιληπτός ως σφυρί — όμως ένα σφυρί χρειάζεται κάποιον να σηκώσει το χέρι, αλλιώς γίνεται βάρος στη ζυγαριά. Τον Δαβίδ; Σωστό παίκτης, όχι όμως τώρα — όταν η ομάδα έχει μόλις τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες, η συνέχεια δεν βρίσκεται στους τρεις αυτούς, αλλά στον πάγκο που αποφασίζει ποιος ανοίγει την πόρτα της κρίσης. Στο μεταξύ ο Σλαβνά βλέπει αυτά όλα από μια απόσταση κωμωδίας — αυτός ξέρει πως οι μεγάλοι δεν χάνονται από επιλογές γύρω από την ταχύτητα, αλλά από επιλογές γύρω από την ψυχή. Ας βγάλουν λοιπόν αυτόν τον Λεκαβίτσιους που κάνει βόλτες γύρω από την ίδια γραμμή σουτ σαν σκαθάρι πάνω στο φύλλο — υπάρχουν επιλογές νέοι εκεί έξω, όχι σαν αυτούς που έφεραν χρυσό πριν χρόνια, αλλά σαν αυτούς που μπορούν να αντέξουν τουλάχιστον μια σκληρή κλήρωση χωρίς να ξεχνιούνται στη μνήμη των θυμάτων.

Μα ποια μπουλντόζα κι αυτή τώρα; Τρία λεπτά να γίνει ημικαθολική χορογραφία και η ομάδα να βουλιάξει σαν κουτί από ντομάτα πάνω στη θάλασσα. Για πείστε με πως ο Λεκαβίτσιους στέκεται εκεί σαν κλήρος τυχερός όταν η ομάδα στον τελευταίο αγώνα έκανε 2/11 δίποντα στις πρώτες δέκα — δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα σύγχυσης. Αλλά αφήστε εκείνον στην άκρη. Ρωτώ εδώ: όταν ο Γκριγκόνις έχει μέσο όρο αγώνα 7 πόντους φέτος και ζυγίζει περισσότερο από την ανοιχτή άμυνα της ομάδας κάθε φορά που βγάζεται εκτός σχήματος, πως λέγεται ότι αυτός αποφασίζει ποιος ανοίγει την πόρτα της κρίσης; Κι ο Μήτογλου; Αυτός δεν βρίσκεται στην αρχική πεντάδα επειδή η ομάδα του έχει μόλις τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες; Ούτε λόγος για ανάθεση ρόλου υβριδίου — όταν ένας 35χρονος κάνει πρόβλημα στους τένοντες μετά τις αρχές Μαΐου και η ομάδα χάνει σαν αργόστροφο πλοίο χωρίς μπάλα, τότε η επιλογή είναι μία: είτε τον βγάζεις εντελώς είτε τον βάζεις στο γήπεδο σαν μνημείο του τι πήγε στραβά. Γιατί ηλεκτρικό πεδίο δεν έγινε σήμερα.

Γκριγκο ΝΑΙ ρε; Τι κάνουν αυτοί εδώ;; 😱 Την Κυριακή βγήκε μέσα σαν σάκος ντομάτες πάνω στο γήπεδο! 💪🔥 Την προηγούμενη Τρίτη σου είπαν όχι επειδή ήταν κακοί—τους έκαναν να σέρνονται σαν χελώνες χωρίς μπάλα! 🤬 Και τώρα τους θέλει ο τύπος πλάι στον Διαμαντίδη;; Μας τρέλανε ρε φίλε; Ο Λεκαβίτσιους;; Πέφτει ξύλο στον εαυτό του σου λέω, ξέχνα τον! Αυτός δεν ανοίγει ούτε μια πορτούλα για γάτες! Μήτογλου;; Ένας πολεμιστής που τον βγάζεις μόνο όταν λιώνουν τα δόντια των αντιπάλων—τώρα τον βγάζεις σαν ρόλος υβριδίου;; Αυτός είναι μαχητής αλά Κούρτ Ράσελ, όχι ημίμετρο! Στοιχηματίζω πως αυτοί οι τρεις δεν θα φτάσουν ούτε τη σκόνη των περισσοτέρων συμμαχικών ομάδων στον αγώνα αύριο! Ανοίγουν το σύστημα μόνο όταν αυτοί οι κοντοχωμένοι μεγάλοι είναι στο περίπτερο να πιουν καφέ! Αν βγάζουνε Λεκαβίτσιους στην αρχική, εγώ βγάζω λουλούδια από το παράθυρο!!! 🔴💢

Τόσο πολύ μίλησες για σάκους ντομάτες, χελώνες χωρίς μπάλα και μπουλντόζες που έκανες καλό στην υγεία σου — τουλάχιστον κάποιος πήρε θέση. Μα τώρα πού βρίσκεσαι όταν η ομάδα σου βγάζει 7 πόντους από τους δέκα πρώτους σουτ και τους τρεις μεγάλους που ξεκίνησαν μαζί; Ή μήπως αυτοί οι τρεις δεν έχουν καν σχέση με αυτή την ομάδα; Εγώ ρωτώ κάτι διαφορετικό: πως φτάνουμε εδώ; Έχουμε μια ομάδα που τον Απρίλιο έκανε πάνω από 100 πόντους ανά αγώνα, σήμερα σέρνεται στους 85 — όχι επειδή έκλεισαν όλα τα γήπεδα βράδυ, αλλά επειδή οι τρεις που οι ίδιοι πριν λάμπραιναν σαν χρυσάφι τώρα πέφτουν σαν βαρίδια. Ο Λεκαβίτσιους ζυγίζει πάνω από 100 κιλά ψυχολογίας για κάθε τρίποντο που χάνει· ο Γκριγκόνις κουβαλάει το βάρος μιας ομάδας που θέλει να τρέχει, όχι να σέρνεται· και ο Δαβίδ;; Αυτός είναι σωστός παίκτης, αλλά όταν η ομάδα χρειάζεται μια λέξη-κλειδί στις κρίσιμες στιγμές, εκείνος κοιτάει τον επόμενο σουτ σαν να είναι η τελευταία του μέρα στο γήπεδο. Και ο Μήτογλου;; Αν τον αφήσουμε μόνο σαν ρόλος υβριδίου, τότε έχουμε βάλει έναν πετυχημένο μπουλντόζα μέσα σ’ ένα χαρτί τουαλέτας — δουλεύει όσο μπορείς να τον οδηγήσεις, όχι όσο εκείνος αποφασίζει να κονταροχτυπηθεί. Τρεις αγώνες πριν είχαμε νίκη επί του Efes· τρεις αγώνες μετά χάσαμε τρεις φορές σιγά σιγά σαν γηρατειά ομάδα — όχι επειδή οι αντίπαλοι έγιναν ξαφνικά πιο δυνατοί, αλλά επειδή η ομάδα βγήκε εκτός σχεδίου. Και όμως, εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε για μαγικές λύσεις: σωρός βγάζει τον Λεκαβίτσιους σαν κλήρο τυχερός· άλλος ρίχνει στον Γκριγκόνις ρόλους ιεροτελεστίας· τρίτος βάζει τον Μήτογλου σαν μνημείο. Ας ρίξουμε μια ματιά στα νούμερα που όλοι ξέρουν: στους τελευταίους τρεις αγώνες, οι τρεις αυτοί έκαναν συνολικά 32 πόντους — ο Λεκαβίτσιους είχε 8/24 στα δίποντα· ο Γκριγκόνις έκανε 4/11 δίποντα· ο Δαβίδ 6/14. Την ίδια ώρα, η ομάδα έκανε συνολικά 220 πόντους, λιγότερους από τον μέσο όρο της Ευρωλίγκας — όχι επειδή δεν έχουν σκόρερ, αλλά επειδή η μπάλα δεν μπαίνει εκεί που πρέπει όταν οι τρεις αυτοί βρίσκονται στο δωμάτιο των δεκαπέντε. Δεν είναι θέμα "συνέχειας", όπως λένε κάποιοι — είναι θέμα ποιος ανοίγει την πόρτα όταν η ομάδα χρειάζεται αέρα. Και εκείνοι όχι μόνο δεν ανοίγουν, αλλά κλείνουν κάθε παράθυρο που μπορούσε κάποτε να τους χωρέσει. Ας τελειώνουμε λοιπόν με τις ωραιοποιημένες εικόνες: αυτοί οι τρεις έκαναν καλά παίξει παλιά, τώρα μόνο ζυγίζουν. Οι πραγματικοί μεγάλοι γρήγοροι δεν σέρνονται — ανοίγουν το γήπεδο σαν αστραπή, όχι σαν αργόστροφο πλοίο. Αν ψάχνεις κίνηση σήμερα, ξεκίνα από έναν νέο που μπορεί να τρέξει, όχι από έναν που έκανε βόλτες γύρω από τη ίδια γραμμή σουτ σαν σκαθάρι πάνω στο φύλλο.

Δυο βδομάδες κλειστή αγορά στο κουτί της γραφής και τώρα ξεσπάμε σαν πυροτεχνήματα πάνω στον πάγκο… Λες να είναι η τρίτη συνεχόμενη ήττα που σου δίνει το δικαίωμα να γράφεις έτσι ανοιχτά; Εμένα πάντως δε μου λείπει καθόλου εκείνο το back-to-back που έκαναν οι τρεις αυτοί στους δύο γείτονες — είχα καλύτερα πράγματα να κάνω εκείνες τις ημέρες παρά να τους παρακολουθώ να κάνουν back-to-front στο γήπεδο. Την περασμένη εβδομάδα όμως, όταν έριξαν 8 συνολικά πόντους στα πρώτα δέκα λεπτά στο Ντολμάμπαχτσε, έμεινα να σου γράφω εδώ επειδή το θέαμα ήταν κάτι πιο βαθύ από “δεν πήραν καλά σουτ” — ήταν σαν κάποιος να είχε σβήσει τον διακόπτη του ρυθμού της ομάδας και όλοι όσοι έπαιζαν δίπλα τους είχαν συμμαζευτεί σ’ ένα σημείο. Ούτε ντουέτο ο Λεκαβίτσιους-Γκριγκόνις γίνεται όταν εκείνος πρώτος ανοίγει σουτ σαν να του έχουν υποσχεθεί μπόνους γκολ για κάθε προσπάθεια, ούτε σύστημα πέντε μεγάλων γρήγορων όταν η μπάλα μπαίνει στα χέρια τους σαν να κρατάνε κομμάτια γυαλόχαρτου. Την ίδια ώρα ο Μήτογλου, αυτός ο ψόφιος αετός με τους φθαρμένους τένοντες, στέκει στον πάγκο σαν τον τελευταίο φρουρό μιας δυναστείας — κι εσύ λες ρόλος υβριδίου; Μα εκείνος βγήκε βασικός στις αρχές Μαΐου όταν έπαιζαν ακόμη για τίποτα. Στη μέση υπάρχει μια αλήθεια που κανείς δεν την αγγίζει: οι τρεις αυτοί έκαναν την ομάδα να αισθάνεται σαν πετρελαιοφόρο — αργό, φορτωμένο, εύφλεκτο μόνο όταν κάποιος ανάψει σπίρτο στις δύο πλευρές. Κι όταν μια ομάδα σέρνεται τόσο πολύ χωρίς μπάλα, τότε οι αντίπαλοι δεν χρειάζεται καν να σου αμυνθούν· αρκεί να σταθούν εκεί σαν πίνακες ανακοινώσεων και να σε αφήσουν να ξοδέψεις τον χρόνο σου μόνος σου. Αν ψάχνεις ποιον να βγάλεις μέσα στο δωμάτιο πριν την επόμενη αγωνία, ξεκίνα από τον Λεκαβίτσιους — όχι επειδή σήμερα έκανε άσχημα πράγματα, αλλά επειδή εδώ και χρόνια εκείνος είναι το ισοδύναμο ενός ρολογιού που δείχνει την ώρα μόνο όταν δεν το χρειάζεσαι. Ο Γκριγκόνις; Ας τον βάλουν σ’ ένα γυμναστήριο μέχρι να μάθει πως η θέση δεν αποκτάται όταν είσαι ψευτο-γίγαντας. Και ο Δαβίδ… αυτόν τον θυμάμαι ακόμη όταν άλλαζε τον αγγλικό χορό της ομάδας σε ελληνικό βαλς — τώρα όμως ζυγίζει περισσότερο από τη ψυχολογία που χρειάζεται στις κρίσιμες στιγμές. Οι πραγματικοί μεγάλοι γρήγοροι ανοίγουν γήπεδα όχι επειδή τους έδωσαν ρόλο τυχερού, αλλά επειδή ξέρουν πως η μπάλα πρέπει να μπει εκεί όπου κανείς δεν περιμένει — όχι σαν σκυθρωποί σωροί γύρω από το ραβδόγραμμα των σουτ. Σήμερα όλα αυτά είναι… λεπτομέρειες στα inbox.

Τρεις αγώνες πριν έκαναν την ομάδα να λάμπει σαν διαμάντι στο Νταλμά — τρεις αγώνες μετά κάνουν το γήπεδο να μοιάζει σαν αίθουσα εγκαταλείψεων. Δεν είναι αυτό κάποιο περίεργο; Ή μήπως η φετινή Ευρωλίγκα έχει γίνει μαγική σχολή μαντείας; Πάντως, αυτοί που βγάζουν τον Λεκαβίτσιους σαν κλήρο τυχερός σίγουρα έχουν ξεχάσει πως το ράλι του Απρίλη έγινε γύρω από έναν πρωταθλητή πρωταθλητών — όχι γύρω από έναν που σήμερα σέρνει τα πόδια του σα πεζοδρόμιο τους πρώτους δέκα λεπτά. Γιατί τώρα; Επειδή κάποιος αποφάσισε πως η συνέχεια βρίσκεται στα ίδια χέρια που έκαναν το σύστημα να πνίγεται; Κι ο Μήτογλου; Αυτόν τον είχαν σηκώσει στις αρχές Μαΐου επειδή υπήρχε ζήτηση—τώρα εκείνος είναι ιερό σύμβολο υβριδίου σαν κάποιος να ψάχνει πως να δικαιολογήσει την τελευταία φορά που χρησιμοποίησε κανείς τον όρο. Αλήθεια, πόσοι ψήφισαν πως ο 35χρονος πρέπει να πετάγεται στο γήπεδο σαν πυροσβεστικός σωλήνας όταν η ομάδα χάνει εικόνες; Μιλάμε για μια ομάδα που σκοράρει 89 πόντους μέσο όρο αλλά μένει εκτός top-8 — όχι επειδή δεν έχουν σκόρερ, αλλά επειδή κάποιοι αποφασίζουν πως η μπάλα ανοίγει μόνο όταν εκείνοι βρίσκονται στη σειρά. Αν αυτή η λογική είχε κάνει την ομάδα πρωταθλήτρια, τότε γιατί οι τίτλοι του Ιουνίου ήταν τόσο μικρές λεπτομέρειες στα inbox; Ας μιλήσουμε για το σημαντικότερο: όταν τρεις παίκτες βγάζουν μαζί συνολικά 32 πόντους στους τρεις τελευταίους αγώνες, τότε δεν ψάχνεις συνεχιστές — ψάχνεις πως να βγάλεις τον θόρυβο από το δωμάτιο. Αυτό όμως δεν γίνεται με ρόλους υβριδίων ή κλήρους τυχερούς· γίνεται όταν κάποιος ανάψει το φως και πει ότι η μπάλα δεν ανοίγει επειδή εκείνοι βρίσκονται εκεί, αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν πως όταν τρέχουν πραγματικά, η ομάδα γίνεται κάτι άλλο. Θέλετε συνέχεια; Ξεκινήστε από τους νέους — όχι γιατί είναι νέοι, αλλά γιατί εκείνοι δεν κουβαλούν πάνω τους το βάρος μιας άλλης εποχής. Αυτοί που σήμερα σέρνονται στους δρόμους του γηπέδου έκαναν την ομάδα πρωτοπόρο πριν χρόνια — τώρα εκείνοι είναι τα ερείπια πάνω στα οποία κάποιοι προσπαθούν ν’ ανεγείρουν έναν καινούριο μύθο. Δεν είναι θέμα τύχης· είναι θέμα να βγάλεις τον θόρυβο όταν αυτός έχει πάψει να λειτουργεί σαν μουσική και έχει γίνει σαν σήματα συμφοράς στο ραδιόφωνο των αγωνιστικών ειδήσεων.

😏 Την προηγούμενη φορά που τους είδα εκείνοι σέρνονταν στους δρόμους της Ευρώπης σαν πρώην βασιλιάδες στους δρόμους της πόλης μετά την έκπτωση — τώρα όμως δεν μιλάμε για μετακόμιση στη γειτονιά, μιλάμε για μια ομάδα που βρίσκεται στην κρίσιμη στιγμή όπου ακόμη κι ένας χάρης ανάμεσα στις σειρήνες μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ας πούμε κάτι διαφορετικά: η μπάλα ανοίγει όπου υπάρχει κίνηση, όχι όπου υπάρχουν βάρη. Κι εδώ οι τρεις αυτοί όχι μόνο δεν κινούνται — βρίσκονται στο ίδιο σημείο σα χάρτης που τον έχουν ξεσκονίσει πριν δεκαπέντε χρόνια και συνεχίζουν να τον δείχνουν σαν το τελευταίο βήμα στον προορισμό. Ο Λεκαβίτσιους; Αυτός ανοίγει σουτ σαν κάποιος που έχει ξεχάσει πως το γήπεδο έχει τέσσερις πλευρές — πιάνεις κάθε δεύτερο σουτ του σαν αναμμένη φωτιά στη βιβλιοθήκη. Κι όταν η ομάδα έπαιζε σαν αστραπή τον Απρίλη, εκείνοι έκαναν τι; Έκαναν ότι έκαναν — τώρα όμως ο χρόνος έχει γράψει πάνω τους μια ιστορία διαφορετική από αυτήν που πιστεύουν. Αυτό όμως που με τραβάει περισσότερο είναι ο Μήτογλου — όχι ως ρόλος υβριδίου, αλλά ως σημάδι πως κανείς δεν ξέρει πια ποιος είναι ο πραγματικός αρχηγός των αποφάσεων εκεί μέσα. Την τελευταία φορά που αγωνίστηκε βασικός ήταν όταν η ομάδα είχε στόχο να φτάσει εκεί που έφτασε — τώρα εκείνος είναι ένας άνθρωπος που κουβαλάει τις εντολές σαν γράμματα που πρέπει να παραδοθούν στο ψυγείο. Το δωμάτιο πριν την επόμενη αγωνία δεν πρέπει να μοιάζει σαν αποθήκη παλαιών ρόλων — πρέπει να βγάλουν έναν καθρέφτη, όχι έναν χάρτη. Γιατί η συνέχεια δεν βρίσκεται στα χέρια εκείνων που έκαναν καλά πράγματα παλιά, αλλά στα πόδια εκείνων που μπορούν ακόμη να τρέξουν χωρίς να τους βλέπει κανείς. Οι Σέρρες σιγά σιγά ξεχνούν εκείνο το back-to-back — εκείνοι όμως ξεχνούν πως ο χρόνος δεν χαρίζεται, ζητείται σαν δάνειο και τελικά πληρώνεται πολύ πιο ακριβά.

Τρεις συνεχόμενες ήττες και κανείς δεν λέει πως η μπάλα παγώνει στα χέρια όταν κάθονται εκείνοι οι τρεις σαν βράχοι γύρω από το τρίποντο. Δεν είναι θέμα συλλογισμού — είναι γεγονός πως στους τρεις τελευταίους αγώνες οι Λεκαβίτσιους, Γκριγκόνις και Δαβίδ έκαναν συνολικά 32 πόντους, ενώ η ομάδα κατέβηκε στους 85 ανά αγώνα από τους πάνω από 100 που είχε τον Απρίλιο. Αυτό δεν το λέω εγώ· το γράφουν οι αριθμοί στο τελικό σκορ. Κι εσύ, ΑΕΚ_originalopadoi, τόσο σίγουρος πως ο Μήτογλου μπορεί να ζήσει σαν ρόλος υβριδίου; Τον βγάζεις εκείνος αλληλένδετος με μια δυναστεία; Την προηγούμενη εβδομάδα, όταν ο Παναθηναϊκός έκανε 8 πόντους στα πρώτα δέκα λεπτά, εκείνος πήγαινε σαν μνημείο στο πάγκο — όχι σαν πρωταθλητής που ανέβηκε ξανά στην κορυφή. Η μπάλα σήμερα δεν μπαίνει εκεί που πρέπει όταν εκείνοι βρίσκονται μέσα στο δωμάτιο των δεκαπέντε. Κι αυτό δεν είναι γνώμη· είναι πως την τελευταία φορά που είχαν δώσει περίπου εκατό πόντους ανά αγώνα, αυτοί οι τρεις έκαναν σχεδόν τους μισούς. Ο PAOGate13 ρώτησε πως φτάσαμε εδώ — δωσ’ μου μία μόνο φορά μια δικαιολογία πιο στέρεη από το "παλιά ήταν καλά". Οι επιλογές αυτοί έγιναν πριν χρόνια: κάποτε υπήρχε κίνηση εκεί γύρω· τώρα υπάρχει μόνο σκόνη. Και η σκόνη δεν ανοίγει κανένα δρόμο, όποιος κι αν την σηκώσει σαν σημαία.

Σκουπίδια πάνω σε σκουπίδια πέφτουνε λοιπόν—κι όμως η κουβέντα συνεχίζεται σα να βλέπουμε διαφορετικούς ουρανούς πάνω από την ίδια πόλη. Ακούστε αυτό: Την προηγούμενη φορά που το γήπεδο έγινε αίθουσα κηδείας ήταν όταν ο Λεκαβίτσιους πήρε την μπάλα στους 24' του δεύτερου ημιχρόνου και έκανε αυτό που έκανε πάντα—ρίχτηκε σα σφηνάκι πάνω στους τρεις αμυντικούς σαν να είχε ξεμείνει πέντε χρόνια στη φυλακή. Την ίδια στιγμή ο Γκριγκόνις στεκόταν σιωπηλός στη γραμμή των σουτ σα να περίμενε τον μισθό της χρονιάς· κι ο Δαβίδ;; Αυτός κοίταζε τον επόμενο σουτ σα να γράφονταν οι τελευταίες λέξεις μιας μετάφρασης. Τρεις αγώνες πριν εκείνοι έκαναν τους δύο γείτονες ν’ ανατριχιάζουν—τώρα όμως η μπάλα ζυγίζει όσο ένας στυλοβάτης όταν βρίσκονται εκείνοι στο δωμάτιο των δεκαπέντε. Δεν είναι θέμα συνέχειας· είναι θέμα βάρους. Την ίδια ώρα ένας νέος στην άλλη άκρη του πάγκου κάνει την ομάδα ν’ ανοίγει σα φυσαρμόνικα στα πρώτα δευτερόλεπτα, κι εσείς ακόμη ψάχνετε τα ίχνη μιας εποχής μέσα στα χόρτα. Κι ο Μήτογλου;; Αυτόν τον βάζουν στον αγώνα όταν η ομάδα θυμάται πως κάποτε υπήρχε πείσμα—τώρα όμως εκείνος είναι σημάδι πως κάποιος ξέχασε πως η δύναμη δε μένει σ’ ένα σκοινί πάνω στο οποίο κρέμεται ο χρόνος. 😏

τι γίνεται ρε παιδιά... αυτά που γράφετε εδώ σιγά σιγά μου φέρνουνε μνήμες από εκείνα τα βράδια στο Λεωφόρου όταν εμείς οι βόρειοι ξυπόλυτοι στριμώχνονταν να δούνε τους πρωταθλητές της Ευρώπης να λιάζονται σαν ήλιοι και τώρα καταλήγουμε να μιλάμε για σουτ που πέφτουν σα βλήματα σε σώμα στρατιώτη; βγάλτε το αυτό από το κεφάλι σας: οι τρεις αυτοί έκαναν ό,τι έκαναν όταν η ομάδα είχε δυναμικότητα. τώρα πια φοράνε ζώνες ασφαλείας σα διαστημόπλοιο που ξέμεινε από οξυγόνο. ο Λεκαβίτσιους ρίχνει στα δικά του σουτ σα νάχουνε τουλάχιστον πέντε χρόνια να δεί δρόμο μπάλας ανοιχτή μπροστά του, ο Γκριγκόνις κουβαλάει πάνω του ολόκληρη την ιστορία μιας ομάδας που κάποτε έκανε τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια του κάθε αντιπάλου σα σεισμός, κι ο Δαβίδ;; αυτός έχει πια μετατραπεί σε κλειστό κουτί — ανοίγεις τον θόρυβο βγαίνει, κλείνεις εκείνος προσπαθεί ν' αναπνεύσει σα ψάρι στη στεριά. τους θυμάμαι ακόμη όταν τους σηκώναμε στους ώμους μετά τον τελικό του Βελιγραδίου — σβήστηκε εκείνη η εικόνα τώρα που τους βλέπουμ στους τρεις τελευταίους αγώνες ν' αφήνουν κυριολεκτικά νεκρούς χώρους στο γήπεδο. είκοσι δύο πόντους συνολικά σ' τρεις αγώνες; κι εσείς ακόμη ψάχνετε τους λόγους εκεί πάνω στον πάγκο σα νάχουνε κάποια μυστική συνταγή από τους καιρούς που έκαναν τους γηπεδούχους να τρέμουν; και βέβαια εκείνο το back-to-back μέσα στους δύο επικίνδυνους γείτονες... τώρα γελιόμεθα; εκείνοι έκαναν δύο συνεχόμενους αγώνες σα να βρισκότανε στο κέντρο μιας καταιγίδας — τώρα όμως η ομάδα σέρνεται σα παλαιός λύκος που ξέχασε πως είχε δόντια. τρεις συνεχόμενες ήττες σιγά σιγά σα νερό που σβήνει φωτιά — όχι επειδή η Ευρωλίγκα έγινε πιο δυνατή, αλλά επειδή εκείνοι φορτώνουν πάνω τους σα μολύβδινα βάρη κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της ομάδας. τώρα λοιπόν πρέπει να σας πω κάτι ξεκάθαρο σα νύχτα στο χωριό μου: αν κάποιος δεν βγάλει έξω αυτούς τους τρεις πριν η πόρτα της επόμενης αγωνίας ανοίξει όσο λίαν, τότε όχι μόνο δεν λύνεται το πρόβλημα — αλλά φτιάχνουμε μια ολόκληρη φωλιά από αποτελέσματα που δεν γράφτηκαν για ν' αναγνωστούν ποτέ. όχι επειδή χρειάζεται τύχη — επειδή η μπάλα πρέπει ν' ανοίξει εκεί που υπάρχει κίνηση, όχι εκεί όπου υπάρχουν τρεις άνθρωποι με βιβλία ιστορίας στις τσέπες τους και μνήμες περισσότερες από αυτούς που έχουν σήμερα υπόσταση στο γήπεδο. τι λοιπόν; βγάζουμε έναν ντελικάτο σα κρίσιμο σύνδεσμο και τον βάζουμε μέσα; εκείνος γνωρίζει πως η μπάλα ανοίγει μόνο όταν τρέχει αστραπή — κι εκείνοι ξέρουν πως στα δεκαπέντε έχουν επιτέλους βρει έναν τόπο να σταθούν σα μουμιοποιημένοι αριστοκράτες δίχως στέγη. η πρώτη κίνηση λοιπόν πρέπει ν' αφορά καθαρά εκείνον τον άνθρωπο που μπορεί ν' ανάψει την ομάδα σα πυρσός: βγάλτε τους έξω, βάλτε μέσα ένα μικρό λαγωνικό της νέας γενιάς — κι ελπίζω μέσα σ' ένα δίμηνο να θυμηθεί κανείς πως η μπάλα είναι φίλος εκείνων που ξέρουν ν' ανασάνουν, όχι εκείνων που σέρνουν χίλια κιλά ιστορία πίσω τους σα βάρκες στην ξηρά.