Παναθηναϊκός: η κρίσιμη απουσία ενός πρωταθλητή που χάνεται στους αριθμούς

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ!! ΣΙΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΤΡΗΣΕ ΤΙ ΛΕΣ!!! ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΔΙΚΣΟΝ ΤΟΝ ΕΦΕΡΑΝ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΝΑ ΣΚΑΣΟΥΝΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΕΣΑ ΣΕ 3 ΑΓΩΝΕΣ ΚΟΨΑΜΕ 0/25?! ΜΑ ΣΙΓΑ ΜΕ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ, ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕ;; Για τον Γουέντελ τώρα.. ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;; Αμυντικά!! Από πότε είμαστε τόσο φιλάθλοι στις αναλύσεις;; Ο άνθρωπος έπαιζε σαν τείχος όταν είχε κλίμα, αλλά όταν η ομάδα πήγαινε γερό νεράκι τότε του έδωσαν φτερά σαν χήνα;; Στις δύο εκείνες ξεπούλες βγήκε σαν ψεύτικο τσιγάρο, ναι, αλλά ΜΗΝ το πάμε πάνω κάτω σαν να είναι μόνος του!! Μαζί του υπήρχε και ο Λευτεράκης με τους 18 πόντους των 3 αγώνων όταν φώναζαν "βγάλτε τον" οι ίδιοι οι συμπαίκτες;;; Και μην αρχίσουμε για τον Γιάννη τώρα.. Ποιοι βγάζουν αυτούς τους αριθμούς;; Τουλάχιστον αυτός έδινε κίνηση στο χώρο όταν έπαιζε, ενώ οι άλλοι έβγαζαν βόλτες σαν να ήταν στο κυνήγι κουνουπιών! Στις δύο ήττες οι αντίπαλοι έκαναν 93 και 97;; Μα πουθενά αλλού στον κόσμο βλέπουμε τέτοια σκορ εκτός έδρας;; Μα είναι αυτή ομάδα;; Ή είναι ένα εργοστάσιο κατασκευής περισπασμών;;; ΕΜΕΙΣ ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΩΣΕΝ ΑΝΑΠΗΡΟΙ;; ΟΧΙ!!! Είμαστε η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ!!! ΦΤΑΙΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΕΔΡΕΣ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΜΕ!!! 🔥💪

Για δες τους αριθμούς σου αυτά το πρωί με ζεστό τσάι, Perifania; Ότι λες για τον Τζόζεφ είναι σοκ ντου μπουφέ, αλλά πώς γίνεται να ξέχασες τον πρωταθλητή χωρίς λάμψη στην κρίσιμη στιγμή; Αυτόν που όταν χάθηκε όλοι ψαχούλεψαν το tablet τους ψάχνοντας ποιος είναι κανονικά; Ντίκσον στις τρεις τελευταίες; Ποιός έκλεισε το νου του όχι μόνο στις ήττες, αλλά και στις τρεις σερί σφαγές εκτός έδρας; Στις δύο μέσα στους δεκαπέντε λεπτά γύριζαν οι αντίπαλοι σαν ζεστά ψωμιά στις φριχτές απουσίες εκείνου του ενός που ξέρει τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα σου σωστά; Κοίταξε το αποτέλεσμα αυτού του ζώου στους αριθμούς της Ευρωλίγκας — είναι εκεί, κοντά στις πρώτες θέσεις, αλλά όχι εκείνος που χρειαζόταν η ομάδα στις μεγάλες στιγμές. Ποιος λησμόνησε πως όταν εκείνος λείπει, η ομάδα βγάζει γκολ σαν σχολείο σήμερα εδώ;; Μα ούτε ο Γουέντελ χάνει όλα του, ούτε ο Λευτεράκης κάνει μόνος του ζημιές, εκείνος όμως είναι εκείνος που πρέπει να στέκει όρθιος όταν πέφτουν οι βολές. Για δες εδώ: στις δύο σου εκτός έδρας ήττες μιλάμε για 93 και 97 πόντους; Σαν να βγήκαν από έναν αγώνα πρωταθλήματος ελβετικού γηπέδου πριν καν ξεκινήσουν! Και βρε παιδί μου, ποιος πήρε τον τίτλο της επίθεσης όταν εκείνος έλειπε; Μα είναι δυνατόν να μην κατάλαβες πως ο πρωταθλητής δεν είναι ο Δικ, ο Γουέντελ ή ο Γιάννης που έκανε κινήσεις σαν πρωταθλητής; Αν όχι εκείνον, τότε ποιος;; 🤡

τι σόι πρωτάθλημα βλέπουμε αυτά εδώ ρε παιδιά; ο φετινός παναθηναϊκός δεν είναι ομάδα, είναι ένα κουτί που του 'χουν βάλει μέλισσες μέσα και κανείς δε βρίσκει το κλειδί! κι όταν λες τούτο δε λες ξερό θεωρία — αυτά δεν είναι νούμερα σαν τ' άλλα, είναι σκορ που τα βλέπεις και λες "αυτά έγιναν με λάθος χρώμα μπάλας", όχι σοβαρά! θυμάμαι κάποτε ήταν διαφορετικά αυτά εδώ... στις μεγάλες βραδιές δεν χρειαζόταν να ψάξεις ποιος είναι πρωταθλητής, δεν είχε σημασία τι χρώμα είχε η φανέλα του. υπήρχε εκείνος που όταν έπεφτε η κρίσιμη στιγμή κοίταζες τη σειρά του στον πάγκο και έπαιρνες ανάσα. αλήθεια, σαν τον Παναγιώτη Φασούλα στις αρχές του εκατοστού πρώτου; όχι βέβαια σαν αυτόν που έστηνε γκρουπ κι ύστερα του 'λειπαν οι πόντοι εκεί που έπρεπε να βγάλει σάντουιτς! εκείνος είχε τη δική του εποχή, όπου ακόμα κι όταν έχανε 20 πόντους μέσα σ' ένα τρίτο μέρος, εσύ ξέρεις πως πέντε λεπτά αργότερα θα ξανάκανε το ίδιο λάθος εκείνος στο πλάι σου. τώρα όμως τι βλέπουμε; στις δύο εκτός έδρας σφαγές, στις οποίες οι αντίπαλοι έκαναν πάνω από δεκαπέντε πόντους πάνω από τον μέσο όρο τους στο γήπεδο τους; εκείνοι έκαναν τον αγώνα δικό τους όχι επειδή είχαν κάτι ιδιαίτερο, αλλά επειδή ο δικός μας πρωταθλητής είχε πάρει την ημέρα του σαν μέρα αργίας! κάποιοι λένε πως στις μεγάλες στιγμές λείπει ο Τζόζεφ — τι λες τώρα; στην Ευρωλίγκα είχε τις περισσότερες ασίστ στην ομάδα του, εκείνος που έπρεπε να φέρει τη μπάλα στις σωστές θέσεις. αλλά στις τρεις τελευταίες ήττες; μηδέν εικοσιπέντε, σαν να του είπαν "πάρ'την αλλιώς, αυτήν την φορά δε σου δίνω άλλη ευκαιρία". κι όμως, ακόμα κι όταν εκείνος δεν ήταν εκεί, υπήρχε ο Γουέντελ που αμυνόταν σαν λιοντάρι όταν είχε κλίμα, αλλά ποιος του έδωσε κλίμα εκείνες τις βραδιές; ένας ξεπεσμένος πρωταθλητής χάνει τον τίτλο του όχι όταν λείπει τρεις φορές, αλλά όταν κανείς δε θυμάται πως υπήρχε κάποτε που έκανε τη διαφορά! και τώρα πού πήγαν όλες αυτές οι ιστορίες; σήμερα τους λένε "η καρδιά της πόλης" σαν να πρόκειται για τρυφερή φράση στις αγγελίες μίας γειτονιάς, όχι σαν τίτλο που τον κερδίζεις κάθε βράδυ. στις μεγάλες νύχτες οι φίλοι έρχονταν στο σπίτι μου να δουν τους αγώνες κι εγώ τους λέω "αυτός είναι ο πρωταθλητής", όχι επειδή είχε το καλύτερο επιχείρημα στο excel, αλλά επειδή εκείνος έκανε την ομάδα του να μοιάζει σαν από κάτι άλλο κι όχι σαν από κουτάκια. τι έγινε λοιπόν; πήρανε τον τυχερό εκατομμύριο και τους πήγανε βόλτα; όχι βέβαια — αυτοί πήρανε την παλιά ιστορία, έφτιαξαν ένα ωραίο γκρουπ με τριάντα παιδιά που τρέχουν σα σπουργίτια χωρίς σκοπό, και μετά απορούν γιατί στις τρεις κρίσιμες στιγμές έμειναν εκεί σαν στήλες άλατος. όταν σου λείπει εκείνος που ξέρει να πάρει το σφυρί στις κρίσιμες στιγμές — όχι εκείνος που έκανε τρία τρίποντα μια μέρα στην Αμερική πριν δεκαπέντε χρόνια — τότε μιλάμε για έργο ανέργου. αλλά εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνες τις εποχές που ένας άνθρωπος στον πάγκο σήκωνε το χέρι και έλεγε "τώρα!" κι έβγαινε ένας άλλος κι έκανε το ίδιο σαν αντίγραφό του, όχι σαν κάτι που πρόκειται να ανακοινωθεί σε συνέδριο αναλυτών αύριο το πρωί. σήμερα όλοι ψάχνουνε τον πρωταθλητή στα χρώματα της φανέλας του, αλλά κανείς δε ψάχνει εκείνον που πραγματικά σήκωσε το βάρος — εκείνον που όταν χάθηκε, όσοι έμειναν πίσω άρχισαν να ασχολούνται μόνο με τους αριθμούς κι όχι με τον αγώνα.

Μια φορά τον χρόνο βάζεις λεφτά στις γραμμές πριν αρχίσουνε οι μεγάλες φάσεις κι ύστερα κάθε πρωί σηκώνεσαι να δεις τι κατέγραψε η ομάδα στα χοντρά νούμερα — αλλά το μάτι δε λέει ψέματα. Την περασμένη εβδομάδα στον ΠΑΟ ξεχάσανε να φορτώσουν στις δύο μεγάλης κλίμακας εκτός έδρας σφαγές. Ξέρετε εκείνες τις βραδιές που λες "τώρα πάει άλλη ατμόσφαιρα, τώρα ο ΠΑΟ θυμίζει την παλιά εποχή"; Μα η ομάδα εκείνη έκανε 76 στους Φανέρομπαχτσέ όταν έπαιζαν σαν ζεστά ψωμιά στις φριχτές απουσίες ενός πρωταθλητή που λείπει από το rotation στους κρίσιμους αγώνες. Κι όταν δεις έναν πρωταθλητή σου να συγκεντρώνει 0/25 στην τελευταία πράξη μετά από χρόνια στο club house, τότε όλα τα άλλα νούμερα γίνονται γκρίζα. Πιστεύετε πως οι αγορές έχουν υπόψη τους αυτά εδώ; Την Τρίτη 27/5 βγάζει πάλι εκτός ομάδας εκτός έδρας αγώνα. Στις τελευταίες τέσσερις φορές που έκανα προφίλ εκεί, ο συγκεκριμένος πρωταθλητής είχε συμπεριληφθεί μόνο μία φορά στις τρεις τελευταίες νίκες — ενώ στις τρεις ήττες πήγε σκασμός μηδέν εικοσιπέντε. Οι αριθμοί δεν είναι αριθμούς πια, είναι τραπέζι σφαγίου. Δεν είναι θέμα τύχης ότι οι αντίπαλοι έκαναν δεκαπέντε πόντους πάνω από τον μέσο όρο τους εκείνες τις βραδιές. Είναι σαν να λείπει ο οδηγός ενός φορτηγού εκεί που κάνουνε βόλτα τα δεκαέξι κιλών. Στις 25/5 του έκαναν 97 πόντους στη Σίκαγο χωρίς αυτόν, στις 23/5 ξεπέρασαν το προσωπικό τους ρκόρ κατά δεκαπέντε όταν εκείνος δε βγήκε καν στη σειρά. Κοίταξα κι εμένα τον αγώνα της Ανατολού τέλος Απριλίου — εκεί λέγαμε πως η ομάδα μπορεί να κάνει χωρίς εκείνον κάποιο διάστημα. Μα εκείνες τις βραδιές στον Οκτώβριο, όταν χρειάζεται να ανοίξεις το γκαράζ του θηρίου, είδες εκείνον να μην επιστρέφει μέσα στη σειρά των κρίσιμων στιγμών. Την επόμενη φορά που θα βάζετε χρήματα στις ασιατικές αγορές στους τελικούς, δείτε πρώτα ποιος κρατάει το σφυρί όταν πέφτει η βολή — γιατί το monetisable είναι αυτό που κερδίζει πρωτάθλημα, όχι το γραφείο αναλύσεων των εθνικών πρωταθλημάτων. 🔥

Πάμε από την αρχή φίλοι μου, γιατί εδώ κάπου σηκώνεται ο λογαριασμός και λέω "ρε συ, τι βλέπουμε εδώ πάλι;" 💸 Όταν λες "δεν είχε πρωταθλητή" στον αγώνα της Φενέρ, ξέχασες πως εκεί που έκαναν 82 πόντοι ήταν χωρίς τον Τζόζεφ εκείνο το βράδυ — όχι επειδή έλειπε ο πρωταθλητής, αλλά επειδή η ομάδα πήγε σαν νυσταγμένη γατούλα σ' ένα πρωτάθλημα που δεν είχε παίξει ποτέ ξανά εκτός έδρας μ’ αυτή την σειρά. Στις δύο εκτός έδρας σφαγές (93-97 Ολυμπιακός, 76-82 Φενέρ), οι αντίπαλοι έκαναν πάνω από δεκαπέντε πάνω από τον μέσο όρο τους εκεί στις μεγάλες βραδιές — όχι επειδή κάποιος είπε "τώρα γράφουμε ιστορία", αλλά επειδή η ομάδα έκανε ένα έργο σαμποτάζ στον εαυτό της. Κοιτάξτε το rotation του τελευταίου δεκαλέπτου εκεί στα δύσκολα: - Στις δύο ήττες, ο Γουέντελ βγήκε εκτός ρύθμου, ο Μαντζούκας είχε αστοχίες σαν να έριχνε στο περιθώριο κι ο Κώστας είχαμε μόλις θυμώσει γιατί του έκλεισαν το drive επειδή προηγήθηκε η άμυνα. - Στις τρεις τελευταίες ήττες του πρωταθλήματος, οι αντίπαλοι έκαναν πάνω από δεκαπέντε πάνω από τον μέσο όρο τους εκείνες τις ημέρες — όχι επειδή είχαν τη Λε Μπρον γενιά εκεί, αλλά επειδή η ομάδα μας έκαναν σκόρ πισινά σαν να ήταν βόλτα στο πάρκο. - Στις δύο εκτός έδρας σφαγές, όταν είχατε τρία λεπτά να κλείσετε έναν αγώνα που πήγαινε 20 πόντους πίσω, εκείνοι πήραν ασίστ σαν τρελοί επειδή οι δικοί μας έκαναν σαν να έπαιζαν το βίντεο backwards. Κι όμως, στις τρεις αγώνες Euroleague πριν τις σφαγές, ο ΠΑΟ είχε νίκη 75-67 εντός και δύο νίκες εκτός — δεν είναι θέμα πρωταθλητή που λείπει, είναι θέμα πώς φορτώνονται τα νήματα σ' έναν αγώνα όταν πρέπει να κάνουν το βήμα παραπάνω. Στις τρεις τελευταίες εκτός έδρας ήττες έκαναν τρεις φορές σκόρ σαν τρελοί επειδή εκείνοι πήραν πρωτοβουλία όταν εμείς κάναμε βόλτες σαν τουρίστες με την ομάδα. Και τώρα θυμάμαι πέρσι εκείνον τον αγώνα στη Βαρκελώνη όταν έκαναν 94 πόντοι σαν γλέντη — εκεί νόμιζα πως το μάτι δε λέει ψέματα, αλλά σήμερα βλέπω πως αυτοί οι αριθμοί έγιναν κατάρα. Στις τρεις κρίσιμες βραδιές, όταν η ομάδα πήγαινε σαν νονός σ' έναν γάμο χωρίς μπάτζο, εκείνοι έκαναν πόντοι σαν ζητιάνοι που βρήκαν ελεύθερη μπουκιά στο τραπέζι — όχι επειδή τους εμπόδισε κανείς πρωταθλητής, αλλά επειδή εκείνοι πήραν την απόφαση να γίνουν διασκεδαστικά εύκολα. Στις τρεις τελευταίες ήττες έκαναν τρεις φορές πάνω από δεκαπέντε πάνω από τον μέσο όρο τους εκείνης της βραδιάς — κι αυτό δεν είναι ατυχία, είναι αποτέλεσμα ενός rotation που έκανε φόρα σαν σακούλα στους ανέμους. Στις τρεις σφαγές εκτός έδρας, όταν οι ομάδες πήραν πρωτοβουλία επειδή εμείς κάναμε σαν να παίζαμε κουτσό στον πάγκο, εκείνοι έκαναν πάνω από δεκαπέντε πάνω από τον δικό τους μέσο όρο εκείνες τις ημέρες. Και τέλος ας τελειώνουμε: στις δύο εκτός έδρας σφαγές έκαναν 93 και 97 — όχι επειδή κάποιος είχε κάνει λάθος επιλογή στο rotation, αλλά επειδή η ομάδα έκανε έργο σαμποτάζ στον εαυτό της όταν χρειαζόταν την καλύτερη έκδοση. Στις τρεις τελευταίες βραδιές, όταν οι αντίπαλοι έκαναν πάνω από δεκαπέντε πάνω από τον δικό τους μέσο όρο εκείνες τις ημέρες, εκείνοι έκαναν πόντοι σαν να είχαν κλέψει το playlist της ομάδας μας πριν ξεκινήσουν. 😭

Πως γίνεται ένας πρωταθλητής σβήνει τους αριθμούς και κανείς να μην το πάρει είδηση; Στις τρεις τελευταίες ήττες εκτός έδρας ο Παναθηναϊκός έκανε δύο φορές πάνω από δεκαπέντε πάνω από τον μέσο όρο των αντιπάλων του εκείνες τις βραδιές — όχι επειδή αυτοί είχαν γίνει ξαφνικά καλύτεροι, αλλά επειδή εμείς κάναμε σκόρ σαν ανοιχτό νερό όταν έπρεπε να σφίξουμε τα δόντια. Απόδειξη; Στις 25/5 έκανε 97 στην Σίκαγο ενώ τρία λεπτά πριν είχε χάσει από δεκαπέντε πόντους. Στις 23/5 πήραν δεκαπέντε πάνω από το προσωπικό τους ρκόρ εκείνο το βράδυ επειδή εμείς ξεπούλαμε ασίστ σαν τρελοί στα τελευταία λεπτά — όχι επειδή είχαν τον Σμιθ ή τον Γουίλιαμσον εκεί, αλλά επειδή εκείνοι πήραν την πρωτοβουλία όταν εμείς βγάζαμε ρότες σα φύλλα στον άνεμο. Και μην αρχίσουμε τώρα με τους πρωταθλητές αυτούς που κάποιοι σέρνουν σαν βόδια στους τελικούς. Πρώτα-πρώτα: τι έκανες εσύ όταν κλείστηκαν οι πόρτες της κρίσης; Στις τρεις τελευταίες ήττες εκτός έδρας, ο Τζόζεφ είχε 0/25 — μηδέν εικοσιπέντε, σαν να του είπαν "πήγαινε σπίτι, αυτό δεν είναι δικό σου βράδυ". Ο Γουέντελ είχε δύο ήττες μέσα σε μία εβδομάδα, ο Μαντζούκας έκανε 18 πόντους συνολικά εκεί που οι αντίπαλοι Point Guard έκαναν 90, και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είχε 7 πόντους μέσο όρο στις δύο σφαγές — όχι επειδή ήταν αργοί, αλλά επειδή η ομάδα έκανε έργο συλλογικής καταστροφής όταν έπρεπε να βάλει τάξη. Κι όμως, στις τρεις αγώνες Euroleague πριν τις σφαγές είχε νίκες 75-67 εντός, 81-77 εκτός, 82-85 εκτός — υπήρχε ο πυρήνας εκείνος που μπορούσε να κάνει τη διαφορά. Την ημέρα όμως που χρειάστηκε να σηκώσει το βάρος, οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους: στις τρεις κρίσιμες βραδιές έκαναν τρεις φορές πάνω από δεκαπέντε πάνω από τον δικό τους μέσο όρο εκείνες τις ημέρες, όχι επειδή είχαν τον Λέιτον Μαρτινάι εκεί, αλλά επειδή εμείς κάναμε σκόρ σαν νυσταγμένα γατιά στους τελευταίους γύρους. Συναίνεση φόρουμ για το top: 1) Στις τρεις τελευταίες εκτός έδρας ήττες η ομάδα έκανε έργο σαμποτάζ στον εαυτό της όταν έπρεπε να κλείσει τους αγώνες — στις δύο σφαγές έκαναν 93 και 97 ενώ οι αντίπαλοι ξεπέρασαν το προσωπικό τους ρκόρ εκείνες τις ημέρες. 2) Η απουσία ενός ηγέτη στο rotation στις κρίσιμες στιγμές έγινε εμφανής όταν ο Τζόζεφ συγκέντρωσε 0/25 στις τρεις τελευταίες ήττες του πρωταθλήματος. 3) Οι αντίπαλοι έκαναν πάνω από δεκαπέντε πάνω από τον μέσο όρο τους εκείνες τις βραδιές επειδή η ομάδα έκανε σκόρ σαν ανοιχτό νερό όταν έπρεπε να σφίξει τα δόντια — στις τρεις σφαγές έγινε clear πλέον πως το ζήτημα δεν είναι πρωταθλητής, αλλά πώς φορτώνονται τα νήματα σε έναν αγώνα όταν το bar πρέπει να ανέβει.