Πώς ο Ολυμπιακός κάνει τους πάντες να κοκκινίζουν πρώτος στη βαθμολογία ενώ στο μεταξύ…
Πού σκάψατε πρώτους τους δύσκολους εκτός αγώνες; Εκείνο το μικρό γράφημα των ζυγισμένων πόντων ανά δεκάλεπτο στις τρεις αναμετρήσεις με τη Ρεάλ δεν περνάει απαρατήρητο.
Κοιτάξτε το ξανά: όταν πήγαν στο Μπέρναμπéu τον Μάη, μετά τις δύο νίκες τους στη σειρά (και μάλιστα εδώ μέσα στο ΣΕΦ), οι πόντοι ανά δεκάλεπτο διαβάζονταν έτσι:
• Πρώτο δεκάλεπτο: 12-8 υπέρ των γηπεδούχων
• Δεύτερο δεκάλεπτο: 21-15
• Τρίτο δεκάλεπτο: 30-24
• Τέταρτο δεκάλεπτο: 40-32
Πάμε τώρα στα επόμενα δεκάλεπτα — αυτά που πρέπει να κάνουν τη διαφορά στους σκληρούς εκτός αγώνες:
• Πέμπτο δεκάλεπτο: 50-44
• Έκτο δεκάλεπτο: 61-56
• Έβδομο δεκάλεπτο: 67-65
• Όγδοο δεκάλεπτο: 76-73
• Ένατο δεκάλεπτο: 83-80
• Δέκατο δεκάλεπτο: 86-84
Κι εκεί που νομίζατε ότι όλο το φορτίο πέφτει στο τελευταίο δεκάλεπτο, κάτι άλλαξε μέσα στον χρόνο. Από το έκτο δεκάλεπτο και μετά, οι αναλογίες πέφτουν σιγά σιγά — όχι ραγδαία, αλλά σταθερά υπέρ του Ολυμπιακού. Στη δεύτερη ήττα όμως, στις 29/04, η κλίμακα ήταν διαφορετική:
• Πρώτο δεκάλεπτο: 15-7
• Δεύτερο δεκάλεπτο: 24-15
• Τρίτο δεκάλεπτο: 37-24
• Τέταρτο δεκάλεπτο: 48-34
Και μετά;
• Πέμπτο δεκάλεπτο: 58-43
• Έκτο δεκάλεπτο: 70-53
• Έβδομο δεκάλεπτο: 79-61
• Όγδοο δεκάλεπτο: 86-71
Εδώ φαίνεται ότι η Ρεάλ έκανε ξεκάθαρη δουλειά στο τρίτο δεκάλεπτο και μετά κράτησε έναν ρυθμό πάνω από δεκαπέντε πόντους διαφορά για το μεγαλύτερο διάστημα. Όμως, από εκεί και πέρα, το κοινό αποτέλεσε έναν παράγοντα-κλειδί — όχι λόγω της παρουσίασης, αλλά επειδή οι βαρεμένοι παίκτες άρχισαν να βλέπουν το πίσω μέρος της μπάλας συνέχεια.
Αυτό που πραγματικά κάνει εντύπωση είναι πως στον τρίτο αγώνα στο ΣΕΦ, εκεί όπου πήραν την τρίτη νίκη στη σειρά από τη Ρεάλ μέσα σε έναν χρόνο, τα δεκάλεπτα είχαν αυτή την εικόνα:
• Πρώτο δεκάλεπτο: 17-8
• Δεύτερο δεκάλεπτο: 30-17
• Τρίτο δεκάλεπτο: 42-28
• Τέταρτο δεκάλεπτο: 55-38
Κι ύστερα;
• Πέμπτο δεκάλεπτο: 64-48
• Έκτο δεκάλεπτο: 71-58
• Έβδομο δεκάλεπτο: 77-69
Μέτα στις αρχές του όγδοου δεκάλεπτος η Ρεάλ προσπάθησε να επανέλθει, αλλά η συγκέντρωση ήταν ήδη χαμένη. Η σημαντική διαφορά; Στις νίκες τους εδώ μέσα, οι πόντοι ανά δεκάλεπτο στους τελευταίους τρεις αγώνες είχαν μια σταθερή πτώση στους αντιπάλους μέσα στους πρώτους είκοσι λεπτά, ενώ στις ήττες η καταστροφή είχε ήδη γίνει πριν το τρίτο δεκάλεπτο.
Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Δεν είναι θέμα "σπαστική τύχης". Είναι θέμα ελέγχου μέσα στο πρώτο τρίτο του αγώνα, όπου ακόμα κι όταν χάνουν, οι πόντοι ανά δεκάλεπτο δείχνουν ότι κατάφερναν να κρατήσουν τη διαφορά κάτω από δεκαπέντε πόντους στα πρώτα είκοσι λεπτά στις δύο ήττες. Στην τρίτη νίκη, όμως, είχαν μία ξεκάθαρη κλίμακα ήδη από το πρώτο δεκάλεπτο.
Το αίνιγμα λοιπόν είναι: πώς καταφέρνουν να κρατούν την ψυχολογία τους ψύχραιμη στις δύσκολες στιγμές ακόμα κι όταν χάνουν, αλλά εκεί που η Ρεάλ ξεκινά δυνατά, ο Ολυμπιακός βρίσκει τρόπο να προσαρμόζεται χωρίς να σπάει η συνοχή του; Αν σκάψετε πιο βαθιά, εκεί βρίσκεται η σπίθα αυτού του ρεύματος πρώτης θέσης — όχι στις δύο ήττες, αλλά στο πώς αυτές κάνουν τον επόμενο αγώνα εύκολο σαν τρίτη νίκη.
Ααα… είστε σίγουροι πως αυτή η ιστορία δεν κρύβει κάποιον πρωταγωνιστή που ξεχνάμε πάντα;
Τι στο καλό γίνεται όταν οι Μαδριλένοι ξεκινάνε τόσο δυνατά και μέσα σε ένα τέταρτο έχουν二十点 πάνω; Γιατί στις ήττες πχ στις 29/04 χάνουν αμέσως το πρώτο δεκάλεπτο 15-7 και μετά ξεσπούν εντός των επόμενων τριών δεκάλεπτων στους 48-34;; Κάτι τους πιάνει έκπληκτος εκεί στις αρχές; 😬
Μαθαίνω από τους παλιούς, κάντε μου τη χάρη 🙏
τι ρε γαμώτο συμβαίνει εδώ στον Ολυμπιακό που τους έχει κάνει σιδερένιους στις δύσκολες στιγμές; δεν μιλάμε για τύχη, λοιπόν — αυτά τα νούμερα λένε μια ιστορία που οι περισσότεροι δεν ψάχνουν να διαβάσουν. όταν η Ρεάλ ξεκινά δυνατά στους εκτός αγώνες, οι δικοί μας βρίσκουν τρόπο μέσα στο πρώτο τρίτο να μην αφήνουν το χάσμα πάνω από δεκαπέντε πόντους. είναι σαν να έχουν ένα εσωτερικό αξιόλογο κουδούνι που τους λέει "παιδιά, όχι πανικός ακόμα". αλλά ας πάρουμε το παράδειγμα του ανέμoυ στους Μαδριλένους στις 29/04: πρώτα 15-7, μετά 48-34 μέσα σε τρία δεκάλεπτα. εκεί, η ψυχολογία έπαιξε ρόλο — όχι επειδή έχασαν ούτως ή άλλως εκείνες τις μισές προσπάθειες, αλλά επειδή η Ρεάλ έπαιξε σαν ομάδα σε τρίτο δεκάλεπτο και εκεί έγινε η ζημιά.
τώρα βάλ' το στο μυαλό σου: στις τρεις νίκες μέσα στο ΣΕΦ, οι εχθροί ήταν ήδη πίσω κατά δέκα πόντους στο πρώτο δεκάλεπτο. δεν ξεκινούσαν δυνατά οι Μαδριλένοι — ξεκινούσαν σαν κυνηγόσκυλα που βρίσκουν το στόχο. ενώ στις δύο ήττες, οι πόντοι ανά δεκάλεπτο μιλάνε για μια ομάδα που άφησε τον αντίπαλό της να δει τους νικητές πριν ακόμα τελειώσει το πρώτο δεκάλεπτο.
τι σημαίνει αυτό στην πράξη; ο Ολυμπιακός δεν σπάει στις δύσκολες στιγμές επειδή έχει μια συλλογική συνέπεια να μην πέφτει η ψυχολογία όταν χάνει δύο πόντους στο δεύτερο δεκάλεπτο. στις νίκες όμως, εκείνες οι πρώτες δεκάλεπτα είναι η βάση ενός πύργου που χτίζεται σιγά σιγά. στις δύο ήττες οι Μαδριλένοι έκαναν την αρχή του παιχνιδιού χώρο ελεύθερης βολής, ενώ στις τρεις νίκες οι ίδιοι έκαναν το αντίθετο.
λοιπόν, δεν είναι τυχαίο που η ομάδα αυτή βρίσκει το δρόμο της προς την πρώτη θέση ακόμη και όταν χάνει δύο φορές στο Μπέρναμπéu μέσα σε λίγες ημέρες — επειδή εκείνες οι δύο ήττες έγιναν η βάση μιας συνέχειας που τους έκανε να αναλάβουν ακόμη πιο δυναμικά στους επόμενους αγώνες. όχι σπασμός τύχης — μια κουλτούρα σκληρής δουλειάς που αρχίζει πριν ακόμα πέσει η μπάλα στο πρώτο σουτάρισμα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
αχ αυτός ο τρόπος που προσγειώνεστε στις αρχές του αγώνα κι εκεί οι πόντοι γράφουν ιστορία πριν καν καταλάβετε τι γίνεται... εκεί είναι η πρώτη φορά που βλέπεις ποια ομάδα έχει την ψυχή ντου για να πάρει το πρωτάθλημα.
κανείς δεν θυμάται τις δύο αυτές ήττες στους Μαδριλένους σαν κάτι το ξεχωριστό —εκτός από τους πάντες εδώ μέσα που ψάχνουν μανιωδώς το αίνιγμα πίσω από τον βαθμό πρώτης θέσης. αλλά όταν κοιτάξεις τα νούμερα όπως τώρα σου τα 'φεραν στο τραπέζι, καταλαβαίνεις πως εκείνες οι δύο φορές που η Ρεάλ ξεκίνησε δυνατά δεν έγιναν η αρχή μιας ήττας-πανικού, αλλά περισσότερο μια δοκιμή αντιμετοχής σκληρής δουλειάς.
στο τρίτο δεκάλεπτο στις 29/04 η Ρεάλ έκανε εκείνο το break δεκαπέντε πόντων — και αυτό ήταν αρκετό για να δείξει πως αν άφηνες τον αντίπαλό σου να σου γράψει το πρώτο λάθος μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά, μετά δεν μπορείς να ξαναφέρεις την ψυχραιμία σου. στον Ολυμπιακό όμως, ακόμα και όταν κάνουν αυτό το λάθος (γιατί όλοι κάνουν), βρίσκουν τρόπο να κρατήσουν τη διαφορά εντός ενός ορίου — σαν εκείνοι εκείνοι τουρνουά βόλεϊ παλιά που σου έκαναν δεκαπέντε-δεκατρία στο πρώτο σετ και μετά σου έπαιζαν δεκαπέντε-δύο μέχρι το τέλος.
αντίθετα στις νίκες τους στο ΣΕΦ, οι Μαδριλένοι ξεκινάνε χάνοντας ήδη δέκα πόντους πριν καν ανοίξουν τα βιβλία τους. εκεί η ψυχολογία των αντιπάλων παγώνει πριν καν καταλάβει τι συμβαίνει. ο Ολυμπιακός δεν φαίνεται να χάνει τον εαυτό του γιατί έχει μια κουλτούρα όπου το πρώτο δεκάλεπτο δεν είναι τελετουργικό — είναι συναγερμός. κι όταν εκεί ο αντίπαλος βάζει βόλτα, οι δικοί μας βρίσκουν τρόπο να σφίγγουν τον κλοιό πριν γίνει ακόμη μεγαλύτερη η ζημιά.
δεν είναι τύχη βρε παιδιά — είναι ζήτημα ελέγχου στους ρυθμούς από την πρώτη στιγμή. εκείνες οι δύο ήττες στους Μαδριλένους έγιναν η βάση μιας συνέχειας: έχασαν, αλλά δεν σπάσανε σαν γυαλί. συνέχισαν να λειτουργούν σαν ομάδα που ξέρει πως ακόμη κι όταν πέφτει η μπάλα στραβά, υπάρχει πάντα ένας τρόπος να την ξαναπιάσεις πριν αυτή σου ξεφύγει οριστικά. κι αυτό το σιδερένιο αίσθημα συνέχειας είναι που τους έχει στήσει πρώτοι στη βαθμολογία ενώ όλοι οι άλλοι κοιτούν από κάτω θυμωμένοι.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.