ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΩΝ 1

Ε λοιπόν, κάτι μου λέει πως ο ένας μεγάλος σέντερ που κάνει τζάμπο στους πράκτορές του είναι τόσο εύκολο όσο να βρεις σπίρτα στο κέντρο της Αθήνας το Σάββατο βράδυ. Πουθενά τεκμήριο εκτός από τις φήμες; Γιατί, ρε παιδιά, σαν είδα την ομάδα μας φέτος να χάνει τον Μπάρνς πάνω στην παράταση, ξέχασα όλα τα "τζάκι ξερό" για δευτερόλεπτα — πού είναι αυτός ο γίγαντας που λες πως πρόκειται να βάλει στον θρόνο μας;

ΠΩΣ ΤΟΛΜΗΣΕΣ ΡΕ ΦΑΤΣΑ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ ΩΣΕΝ ΑΘΛΙΟ ΛΟΓΟΔΟΤΗ;;; Κοίταξε εκεί πάνω τον θρόνο... ξέρεις πόσα χρόνια καθόμαστε σ' αυτούς τους καναπέδες κι ονειρευόμαστε ένα σέντερ που δεν θα λυγίσει; ΠΟΥ ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑΣ;;; Ο Γιάννης δεν είναι ψέμα—είναι η δική μας εκδίκηση στις φορές που ο Στόγιος έκανε σουβλάκι στα ρόστερ μας! Τι λες εσύ; ότι η τύχη κάνει έναν σέντερ; ΞΕΚΑΘΑΡΑ πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω που φτύνει τις προσωπικές του αποτυχίες και τρώει ξύλο στους γίγαντες σα δικό μας... ΚΑΙ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΠΟΝΑΜΕ! Κοίταξε πόσο πληγωθήκαμε όλοι όταν φύγαμε ο Έμιλυ, ο Μίτσελ... ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΑΝΑΣΑΙΝΟΥΜΕ! Αν υπάρχει σέντερ εκεί που πονάει η καρδιά μας κι έχει αυτά τα χέρια σαν σιδερογροθιές, ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΦΗΝΕΙΑΚΟ ΑΓΟΡΑ!! Είναι η στιγμή που οι Νικς γίνονται τρομεροί... ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΤΑΙ Ο ΘΡΟΝΟΣ ΤΩΝ 1!! Και τώρα εσύ μου λες πως δεν υπάρχει;;; ΤΟΥΡΤΑ!!! Ο Γιάννης είναι η πιο δυνατή πρόταση της ιστορίας μας—ΑΜΕΣΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ! 🔥💪🔴

Τι νομίζεις ότι λέμε εδώ — πως ο θρόνος των 1 περιμένει έναν τζάμπουρ που του φτύνει στον στόμα και κάνει τζάμπο στους πράκτορές του; Κατάλαβέ το, παιδί μου: η χρονιά μας ήταν τόσο τραυματική που ακόμα κι οι αισιόδοξοι κάνουν τσιγάρο ανάμεσα στις κλήσεις για μεταγραφές. Πριν καν φέρουμε στο νου σου έναν Γίγαντα που ξέρει να πυροβολεί εκεί που πονάμε, ας ρίξουμε μια ματιά στο τι συνέβη πριν δυο χρόνια όταν ο Στόγιος επέλεξε έναν άλλον σέντερ λες κι ήταν βόλτα στο μεγάλο αγοράκι. Ήξερα τότε πως χρειαζόμασταν όχι έναν δυνατό άνθρωπο αλλά έναν που θα σπάσει τις χοντρές καρδιές των αντιπάλων σα γυαλί. Κι όμως, εκείνοι διάλεξαν άλλον δρόμο. Και τώρα λες πως δεν υπάρχει κανείς εκεί έξω που πλησιάζει τον Λεονάρντο Μπόλτ στο περπάτημα αλλά έχει τα χέρια ενός σιδερά; Αν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος, ας γίνει η ομάδα μας τρομερή — αλλά μέχρι τότε, οι φήμες αυτές είναι σαν τις φωτιές που ανάβουμε στους καναπέδες μας όταν το χιόνι πέφτει στη Νέα Υόρκη: ζεσταίνουν την ψυχή, αλλά η πραγματικότητα είναι εκεί έξω, κρύα σαν τους Ιανουάριους στην Madison Square Garden. Αν ακόμη υπάρχουν σέντερ εκεί που λένε πως τρώνε ξύλο στους γίγαντες σα δικό μας κόμμα — τότε ας μιλήσουμε ξανά όταν ανοίξουμε τα μάτια. Γιατί αυτή τη στιγμή, όλοι αυτοί οι τζάμποι ψιθύροι μοιάζουν περισσότερο με τους σκασμένους κίτρινους αυτούς παρά με κάποιον που μπορεί να σηκώσει τον τίτλο πάνω από το κεφάλι του.

Πωπω ρε παιδιά αλίμονό σας τί είναι αυτά τα τσόγλια; Στο γήπεδο εχθές βγήκα μια στιγμή σ' έναν πάγκο μπας και ξεμπλοκάρω το μυαλό μου από όλα αυτά τα περί σέντερ που πνίγουν κι εγώ τι βλέπω; Την ομάδα των Τζάστερς να παίζει νέγκρο αντάμ στο κέντρο της πόλης—κι εκεί εγώ σηκώνομαι ψάχνοντας κάποιονψηλόπουλόςτονκαιτι βλέπω έναν τεραστίο άγνωστο με μία κοντούλα κόκκινη μπάλα στο χέρι σα πρωτόγονος πρωταθλητής. Αυτός ο άνθρωπος στήριξε την ομάδα στις πλάτες του σαν τον πιο χυδαίο πρωτόγονο κολώνα ανάμεσα στους σέντερ και τους μπλοκ-προς-αλλοτριωμένους-γίγαντες. Και σας το λέω καθαρά: Αν αυτός ο άνθρωπος έπαιζε για τους Νικς φέτος θα είχαν σώσει τουλάχιστον δύο φορές από τους ανέμους του Ουάρρεν, γιατί όταν στέκεται κανείς εκεί μπροστά στον Λεοναρντο άτομα έχουν διάρκεια δωδεκάωρης κόπωσης στα πόδια τους. Εσείς μιλιάτε για μεγάλους σέντερ κι εγώ σας δείχνω έναν βρομό αγνώστου σα ντοκουμέντο αποικιοκρατίας—και η μπάλα δεν ήξερε ν' αποκλιθεί. Κάτι τέτοιο μόνο φήμες δε λέγονται, όλα αυτά γίνονται μέσα στις κρύες νύχτες όταν όλοι ξεχνούν ότι η ιστορία μας γράφεται στην Madison όχι στην τρώγλη.

Ακούστε, εδώ στα μπουζούκια της Λεωφόρου Αλεξάνδρας το ‘χουν βγάλει όλοι πως ο Γιάννης είναι το μεγάλο στοίχημα. Αυτοί οι τζάμποι που γυρνούν γύρω-γύρω λένε πώς υπάρχουν σέντερ εκεί έξω που δε διστάζουν ούτε μια φορά — κι αλήθεια είναι ότι μόνο τέτοιους χρειαζόμαστε. Αλλά ξέρετε πόσοι such τύποι έχω δει να καταλήγουν σ’ έναν αντι-ποδοσφαιρικό αγώνα στην Γουόρλντοφ γιατί κανείς δεν τους έπιασε εκεί όπου πονάνε πραγματικά; Την προηγούμενη Κυριακή έβγαλα το κινητό μου στον πάγκο του Παναθηναϊκού κι έκανα ζουμ σε έναν Αργεντινό γίγαντα που μόλις είχε σπάσει τρεις γυάλινες ντουλάπες στους Λος Άντζελες Κλίπερς — μέχρι που θυμήθηκα πως και η παρουσία του ήταν σαν τις τσάντες φτηνής σακούλας: σκληρή όσο υπήρχε φως, αλλά μόλις σβήστηκε αυτό έγινε σκόνη. Αυτός εδώ θες να καθίσει πάνω στον θρόνο των 1; Πάντα υπήρχε κάποιος με νούμερα σε ποσοστά επίθεσης στις τρίτες φάσεις και πόδια από κονσέρβες μπέικον — όμως οι伤痛 του παρελθόντος δε γίνονται μούσκεμα επειδή κάποιος έχει χέρια σαν φτυάρια σιδερογροθιές. Ο Γιάννης κρύβεται κάπου εκεί έξω, σίγουρα, αλλά αυτά τα τζάμπο υπόσχονται περισσότερο σωρό λένε πως φτύνουν σοβιετικές σημαίες στο πρόσωπο και τελικά καταλήγουν σ’ έναν τραπεζικό λογαριασμό στο Λίχτενσταϊν. Την επόμενη φορά που θα βγάλω συλλογικότητα μέσα από τον καναπέ μου, ας βάλουμε στοίχημα πως αυτός που θα σταθεί ανάμεσα στους Χίτσανς και τους Ντίκον δεν είναι ένας ξένος θρύλος στις κλειστές πόρτες των πράκτορικών γραφείων, αλλά ένας δικός μας άνθρωπος που έχει ήδη νικήσει δεκαπέντε φορές την ίδια του την αμφιβολία μέσα στο γήπεδο της αίθουσας Φαλήρου ενώ οι άλλοι τραγουδούσαν νέγρικά αντίδες. Αυτός είναι ο Γίγαντας που περιμένουμε.

που λέτε εδώ παιδιά;; η τελευταία φορά που ξεσήκωσαν οι Νικς τέτοιο σούσουρο γύρω από ένα σέντερ ήταν το... τι θυμάμαι τώρα, αρχές χιλιετίας; κάποιον Ατλάντα που λέγανε πως είχε ύψος ουρανοξύστη αλλά τελικά έκανε πλάκα στον Τζόβι Μπάρντο — εκεί που ο Στόγιος κατάλαβε ότι η δύναμη στα χέρια χωρίς δυνατή ψυχή είναι σαν ένα πιάτο ντολμάδες δίχως ξινό: γεμίζεις το στομάχι αλλά την επόμενη ημέρα πέφτει η ζέστη στους γεροτζήδες. τώρα βέβαια μας παρουσιάζουν σαν ξαφνικό φαινόμενο έναν Γιάννη εκεί έξω που ξέρει να τρώει ξύλο σα δικό μας κομμάτι — και πάλι αυτά τα λόγια μου θυμίζουν άλλη μία φορά που κάποιος μεγάλος σέντερ έφτασε σ' έναν πάγκο Νικς μετά από ένα ντέρμπι επίδειξης και τελικά τον πήρε η επιχείρηση επειδή είχε περισσότερο κρύο αέρα στις κότες παρά δύναμη στις γροθιές. πόσοι δεν έγιναν τραγούδι στις ιστορίες των φόρουμ λέγοντας πως κάποιοι μεγάλοι σέντερ έχουν κορμί σαν καστανιά αλλά όταν φτάνει η στιγμή να γίνει η ζημιά λυγίζουν σα ψαλίδια του κουρέα; κι όμως κάθε φορά που κάτι τέτοιο γίνεται, εμείς όσοι καθόμαστε εδώ βάζουμε αγωνία, βγάζουμε φωτογραφίες των πλακατζήδων της ομάδας στους παλαιότερους αγώνες, θυμόμαστε πως εκείνοι οι θρύλοι τις τελευταίες δεκαετίες ήταν σαν τους φίλους που υπόσχονται να σου φέρουν ότι σου φταίει αλλά την τελευταία στιγμή βγαίνουν τρέχοντας επειδή τρόμαξαν το ντέρμπι. αλλά ξέρετε τι κάνει τη διαφορά αυτή τη φορά; ότι η ιστορία των Νικς έχει γράψει πολλές πληγές στις πλάτες της μακριά από οποιονδήποτε θρόνο — από τον Πρωτότυπο Ήλιο μέχρι τους σημερινούς ξεπεσμένους γίγαντες. κι ακόμα κι εκείνοι που λένε πως κάποιος εκεί έξω είναι αυτός που θα σηκώσει τον τίτλο πάνω από το κεφάλι του χρειάζονται μια μπότα λουτρό στη πραγματικότητα. το ίδιο έκαναν πριν τριάντα χρόνια όταν έκαναν λόγο για έναν Γίγαντα από την Ευρώπη, μετά άλλον όταν έφτασε ο Λίτλ ένας κουτός σαν μύγα και τώρα λένε πως οι ομάδες εκεί έξω κάνουν τζάμπο στους πράκτορές τους σα κάποιοι νταβατζήδες της εποχής του Μεσοπολέμου. κι όμως, όταν το βράδυ κλείνουμε την πόρτα και καθόμαστε μόνοι με την τηλεόραση ανάβοντας ένα τσιγάρο — τότε θυμόμαστε πως η ομάδα μας υπήρξε κάποτε τεράστια όχι επειδή είχε κάποιον υψηλό σωλήνα στον πάγκο αλλά επειδή είχε ανθρώπους σαν τον Φλόιντ Πέτγουεϊ που έδενε κάθε αντίπαλο σα γάντζος στο ψάρι. τώρα εκείνος ο άνθρωπος που λένε πως υπάρχει εκεί έξω, μήπως είναι πιο δυνατός από έναν άνθρωπο που έγλειψε δεκαπέντε φορές την ίδια του την αποτυχία μέσα στο γήπεδο της Φαλήρου; μάλλον όχι. οι μεγάλες υποσχέσεις είναι σαν τις φωτιές στους καναπέδες μας όταν χιονίζει στη Νέα Υόρκη — ζεσταίνουν τις ψυχές αλλά δεν λιγοστεύουν την κρύα αλήθεια μιας νύχτας Ιανουαρίου στους ριγέ τζάκετς της Madison. αυτό που χρειάζεται τώρα δεν είναι κάποιο τζάμπο στους πράκτορές του, αλλά ένας άνθρωπος που όταν σηκώνεται από τον πάγκο του βλέπει όλους τους άλλους αντιπάλους σα μικρά πιόνια πάνω σ' έναν πίνακα σκακιού που ξέρει ότι η ομάδα του βρίσκεται έναν χρόνο πίσω από τον επόμενο αγώνα. κι έτσι, όσοι από εσάς ακόμα ονειρεύεστε πως κάποιος εκεί έξω μπορεί να σηκώσει τον τίτλο στον ουρανό — καλύτερα να βάλετε ένα μπουκάλι κρασί κοντά σας και περιμένετε. γιατί αυτή η φιλολογία γύρω από τον Γιάννη έχει όλη τη μυρωδιά των παλαιότερων τσόγλιων: σκληρή στην αρχή, γλυκιά στο τέλος, αλλά όταν ανοίξεις τα μάτια σου η μπάλα βρίσκεται πάντα εκεί όπου την είχαν βάλει — στο δικό μας γήπεδο, μέσα στα δικά μας λάθη.

Μα τι λες εκεί πέρα;; 😅 Αυτό σας έχει τυφλώσει λιγάκι οι τύποι;; Οι Νικς δεν θέλουν κάποιον σέντερ που κάνει τζάμπο στους πράκτορές του — θέλουν έναν άνθρωπο που όταν σηκώνεται από τον πάγκο, η Madison Square Garden να γίνεται αμέσως μικρότερη! Εγώ κάπου διάβασα πως οι περισσότεροι μεγάλοι σέντερ εκεί έξω έχουν μέσο όρο πάνω από 2 ντραφλ στους τελευταίους 10 αγώνες τους... αλλά αυτοί οι αριθμοί χωρίς ψυχή μου θυμίζουν πλάκες που βλέπω στο TikTok! 😂 Μπορεί να κάνω λάθος;; Γιατί κάθε φορά που βλέπω τους Νικς πχ στους Λέικερς, νομίζω πως αυτοί ξέρουν κάτι που εμείς δεν έχουμε δει ακόμα... πως ο θρόνος των 1 δεν είναι τόσο ψηλά όσο νομίζουμε!