Μπορεί να κάνει πάλι τον Πρωταθλητή, αλλά αυτήν τη φορά εντός έδρας — και ο Παναθηναϊκός…

Ακούστε, μόλις κλείσατε τρεις σουβλιές τρεις νίκες στο σπίτι σας — και μου λένε πως η επόμενη εβδομάδα στέκεται σαν γκρίζο σύννεφο πάνω από το ΣΕΦ; Μα βρε παιδιά, πριν τρεις αγώνες τρέχαμε σαν αστραπή: 24 νίκες στις 31, κανείς δεν έπιανε τον αριθμό σας στον αέρα. Κι όμως τώρα βλέπουμε μία σειρά WWLLL που κάνει τη ζωή σας σαν ξεχασμένη ταινία τρόμου — και μάλιστα εκείνες τις τρεις συνεχόμενες εντός έδρας νίκες που σας έκαναν να σφίξετε τους γροθιές σας τελικά γυρίσανε σαν μπουμεράγκες. Πιάστε όμως αυτά τα νούμερα εκεί πάνω σαν όπλο στο χέρι σας: στις πέντε τελευταίες φορές που αντιμετωπίσατε δυνατούς τίτλους εντός έδρας, τέσσερις φορές φύγατε με κάτι λιγότερο από ένα χαμόγελο — στη Μονακό χάσατε 68-78 σαν να σας έκλεψαν ακόμα και τον αέρα από τα πνευμόνια. Την ίδια ώρα ο Παναθηναϊκός έρχεται σαν η σιωπή πριν το σεισμό: μόλις ξανάβγηκε στην Ευρώπη σαν εκείνες τις μέρες που θυμίζουν τίποτα άλλο παρά τρίτους ημιτελικούς, άλλαξε εδώ και εκεί, ανέβηκε στο ρόστερ του δέκατου έκτου αιώνα που ξέρουνε μόνο δύο-τρεις βετεράνοι στο γήπεδο, κι όμως εκείνοι οι αριθμοί σας λένε την αλήθεια: δέκα ήττες στους σαράντα τέσσερις αγώνες σημαίνουν πως όταν πιέζει η ζυγαριά γέρνετε προς την πλευρά της αντίστασης. Και τώρα μου λέτε πως ο Παναθηναϊκός περιμένει σατανά στον δρόμο σας; Μα τι σατανά και τι παραμύθια — εκείνος σας ξέρει εκείνες τις τρεις φορές που κι εσείς αισθανθήκατε ξαφνικά σαν γατούλες που ξέχασαν πόσο μεγάλο ήταν το σπίτι τους. Την τελευταία φορά που πήρατε τρεις σουβλιές στη σειρά εντός έδρας, γνώρισαν ξύλο εκτός έδρας από τον ίδιο αντίπαλο αμέσως μετά: τότε νίκησατε Παναθηναϊκό 97-93 κι ύστερα Μονακό 68-78 σαν να είχαν ξεχάσει πως η μπάλα μπαίνει στο καλάθι κι όχι στο δικό τους στόμα. Εκείνοι όμως αυτή τη φορά έχουν κι έναν άλλο λόγος να έρθουν σαν φάντασμα: βγάζουν αέρα στις πλάτες όταν αισθάνονται πως ο τίτλος κρέμεται σαν μπουκιά ψωμί στη φωτιά — κι εσείς; Η φόρμα σας φωνάζει τώρα: δέκα ήττες στους σαράντα τέσσερις αγώνες δείχνουν έναν Ολυμπιακό που δεν έχει ακόμη βρει το δικό του όριο κάτω από την πίεση. Στους εντός αγώνες έχετε έναν αριθμό δέκα νίκες, δώδεκα ηττες — κι εκείνοι οι τρεις συνεχόμενες νίκες έγιναν πριν το σβήσιμο των φώτων στο ΣΕΦ. Ο Παναθηναϊκός, από την άλλη, εκεί στη σκοτεινή γωνία της Ευρώπης έμαθε πώς να σηκώνεται όταν σπρώχνουν — κι αν ψάξετε μέσα στους δικούς μου πίνακες, βλέπετε πως εκείνοι στους τελικούς λόγους έχουν μία κρυφή δύναμη που λέει περισσότερα από κάθε νούμερο: αυτή η ομάδα ξέρει ακόμα πως το πρωτάθλημα γράφεται όταν η μπάλα σταματά να κυλάει.

τι σόι τρεις σουβλιές αυτοί εδώ πάλι μιλάνε; τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν αυτά; η προηγούμενη φορά που κάναμε τρία σουβλιά συνεχόμενα στο ΣΕΦ ήταν… ας μου θυμίσεις τώρα, πριν κάνουνε και τους ιστορικούς όλοι αυτοί. τότε νικήσαμε Παναθηναϊκό 97-93 βγάζοντας κι αίμα βλέπω εγώ εκεί στη σέντρα — ύστερα όμως σκάσανε σαν σαπουνόφουσκα εκτός έδρας αμέσως μετά: Μονακό 68-78. εκείνες τις τρεις φορές λοιπόν φύγαμε σαν σβούρες — κι όμως η μνήμη στέκεται σαν εμπόδιο στον δρόμο όταν έρχεται ο Παναθηναϊκός. το ίδιο πράγμα τώρα; τρεις νίκες μπήκαν στο κουβάρι, λες, κι αμέσως γυρνάμε πίσω στον ίδιο αέρα; οι αριθμοί τους μιλάνε, αλήθεια — δέκα ήττες στους σαράντα τέσσερις αγώνες, κάτι ψιλοκουτουλίδια βγάζει το σύστημα όταν πιέζει. αλλα κι εμείς εδώ έχουμε την ιστορία μας σαν σημάδι πάνω στο χέρι: το 2003 όταν χάσαμε τους τίτλους γιατί δεν υπήρχε η μικρή λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά. τότε νικήσαμε Ρεάλ Μαδρίτης 77-71 εντός, όμως χθες εκεί που παντού έπρεπε να σφίξει μόνο ένα κουμπί, βγήκαμε εκτός έδρας σαν παιδιά που ξέχασαν τον κανόνα: Μαδρίτης 68-78. τρεις σουβλιές; καλύτερα λέμε τρεις πτώσεις σαν σβόλοι στις σκάλες. κι ο Παναθηναϊκός; εκείνος ξέρει πότε πρέπει να σιωπήσει και πότε να μιλήσει. η ίδια ομάδα που στα χρόνια εκείνα του Γιαννάκου έκανε τους τίτλους εύκολους σαν περιπάτους στο Ζάππειο, τώρα φαίνεται πως έχει βρει ξανά τη γλώσσα της ψυχής — εκείνος όμως που έρχεται σατανάς δεν χρειάζεται κόλπα. το πρωτάθλημα κερδίζεται όταν τελειώνει η μπάλα, όχι όταν ξεκινάει.

ΩΧ ΘΕΕΕΕΕ ΜΟΥ ΤΙ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΡΕ;;;;;;;; 🔴💪😱 Τρεις νίκες στο ΣΕΦ;;; ΤΡΕΙΣ ΡΕ;;; Μα εδώ στη γειτονιά μας η μπάλα πετάγεται σαν κουτόπανο στους πρωταγωνιστές σου—κι εσύ τώρα λες πως περιμένεις Παναθηναϊκό σατανά;;;;;;;; ΑΝΕΜΟΣ ΕΧΕΙΣ ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΑΙ ΡΕ!!!! Θυμάσαι εκείνο το βράδυ;;;; Την 97-93;;;; ΩΩΩΩΩΩΩ ΠΑΝΟΥΡΓΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΚΟΣ ΡΕ;;;; Ο Γιώργος (αυτός ο γίγαντας τον αφήνουμε) έκανε σακατεμένα τους γκρίζους εκείνους από πάνω του! ΤΡΕΙΣ ΣΟΥΒΛΙΕΣ ΡΕ;;; ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΦΑΝΟΥΝ ΦΟΒΗΤΟΙ;;;;; ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΣΕΦ ΕΙΣΑΙ ΒΟΜΒΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΛΑΛΑΓΕΙ;;; Οι δικοί μας έχουν την ιστορία τους γραμμένη στο αίμα—στο γήπεδο, στις εξέδρες, στην ψυχή! Την προηγούμενη φορά;;;; Τρεις σουβλιές;;;;; Και μετά;;;;;;;;; ΜΟΝΑΚΟ 68-78;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;;; Ο Παναθηναϊκός;;; ΑΥΤΟΙ;;; Αυτοί ήταν πάντα εκεί σα μεταξωτό φουλάρι γύρω από το λαιμό μας—αλλά το πρωτάθλημα γράφεται ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΚΕΛΟΥΣ!!!! 🔥🔥🔥 Ο Γιώργος (αυτός που έκανε τις νίκες εκείνες), ο Μπράντον (που μπαίνει σα καταιγίδα στο γήπεδο), ο Τόμας (που ξέρει τι σημαίνει ΣΕΦ)—ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΣΒΗΣΟΥΝ ΤΙΣ ΣΚΙΕΣ!! Και ο Παναθηναϊκός;;; ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ;;; ΠΕΡΙΜΕΝΕ;;; ΝΑ ΔΕΙ;;;; Θα τους δεις σαν φαντάσματα να τρέχουν πίσω από τη μπάλα μας!!! 😱💪 ΤΟ ΣΕΦ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΗΠΕΔΟ—ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΝΑΣ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΙΔΙΑ!!! Οι δικοί μας σκίζουνε κι ας έχουν τις ήττες εκείνες—η ψυχή τους δε λέει νΑ止!!! Τώρα;;; ΤΟΥΣ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΕ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!!! 🔴🔥 ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ;;; Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ!!!

Τρεις σουβλιές στο ΣΕΦ;;; Μα τι είναι αυτά τα παραμύθια;;; Την τελευταία φορά που κάναμε τρία σουβλιά εντός έδρας — και μάλιστα νίκησαμε 97-93 τον Παναθηναϊκό εκείνη τη νύχτα του θρύλου — μόλις βγήκαμε εκτός έδρας ξέχασα τι κάνουμε με την μπάλα: Μονακό 68-78 σα να μας πέταξαν νερό βραστό πάνω στη σειρά. Κι τώρα πάλι τρεις συνεχόμενες;;; Ρε παιδιά, η μνήμη είναι σκληρή σαν πέτρα όταν ξύνεις τις πληγές — ειδικά όταν η ομάδα μας δείχνει σημάδια σπασίματος κάτω από πίεση: δέκα ήττες στους σαράντα τέσσερις αγώνες δεν είναι στατιστική υπόθεση, είναι δείγμα ότι το σύστημα αγκομαχάει όταν σπρώχνουν. Κι εκεί έρχεται ο Παναθηναϊκός — όχι σαν σατανάς, σαν εκείνος ο γείτονας που ξέρει πότε να ψιθυρίσει «ξέρω πως χτες έκανες το αβάσταχτο» πριν σου σπάσει το αυτί. Βγάζουν αέρα στις πλάτες εκείνες τις στιγμές που αντιλαμβάνονται πως ο τίτλος κρέμεται σα μπουκιά ψωμί πάνω από το τζάκι τους. Την τελευταία φορά που μας έκανε έτσι σα σβούρα στο γήπεδο; Την ίδια εβδομάδα χάσαμε εκτός έδρας από τον ίδιο αντίπαλο — σαν να μην υπήρχε κανένας κανόνας στον κόσμο. Ρε Μαριδάκι μου λοιπόν, εδώ δεν μιλάμε για τρεις νίκες στο σπίτι σαν φαίνεται — μιλάμε για έναν Παναθηναϊκό που έχει βρει ξανά το δόντι του σέρνοντας τον εαυτό του έξω από την Ευρώπη εκεί όπου δε λογαριάζουν παρά μόνο τους τίτλους. Εκείνοι έχουν έναν σκοπό στα τέλη του αγώνα: η μπάλα πρέπει να σταματήσει εκεί που λέγεται «Τίτλος». Εμείς;;; Έχουμε τρεις νίκες στο ΣΕΦ, έναν Γιώργο σα φάντασμα εκείνο το βράδυ (γιατί μιλάμε για εκείνον τώρα;;;) — αλλά η ψυχή της ομάδας δεν κρίνεται από δύο τρεις επιτυχίες στη σειρά. Το παιχνίδι εκείνο των 97-93;;; Αυτό ήταν ψυχολογία πάνω στο γήπεδο — τότε οι δικοί μας είχαν όλα τα πλεονεκτήματα στο χέρι τους. Τώρα;;; Τώρα ο Παναθηναϊκός κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: περιμένει την στιγμή που η ομάδα μας θα στερέψει πνευματικά κι εκείνος θα μπει σα θύελλα στην αντίθεση. Οι αριθμοί τους βγάζουν δέκα ήττες στους σαράντα τέσσερις αγώνες — κι εκείνοι είναι σαν σφυρί που χτυπά εκεί που πονάει. Και τώρα;;; Πώς τελειώνει αυτό;;; Ο Ολυμπιακός εκείνο το βράδυ του Παναθηναϊκού ήταν ένας Ολυμπιακός τυλιγμένος στο αίμα εκείνων των προηγούμενων αγώνων — σήμερα;;; Φαίνεται σαν μία ομάδα που πάλευε μέσα στη ζέστη του ΣΕΦ χωρίς όμως να βρίσκει το ζεστό της σημείο. Ο Παναθηναϊκός;;; Αυτοί έχουν κάτι σα μυστική συνταγή εκείνους τους τελικούς αγώνες: κάθε φορά που πιέζονται, βγάζουν μια λεπτομέρεια περισσότερη από τον αντίπαλο. Μπορεί να κλείσει πρωτάθλημα εκεί;;; Μπορεί — αν η ψυχή τους αντέξει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο σα μεγάλη χορδή που τρίζει πριν σπάσει. Αν όχι;;; Θα ξαναγράψουμε ιστορία εκείνο το βράδυ του Μάη με τον Παναθηναϊκό σα φάντασμα πίσω από το φως. η στοιχηματική

Ρε λοιπόν, εσείς οι μεγάλοι αναλυτές ξεχνάτε κάτι στοιχειώδες: η μπάλα σταματάει στο τέλος των δεκατεσσάρων δευτερολέπτων, όχι στις ψυχολογίες σας. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να έχει γίνει φάντασμα στις στήλες των αριθμών σας — όμως εδώ, στο γήπεδο του Ολυμπιακού, δεν υπάρχουν αριθμοί που φωνάζουν, υπάρχουν πόρτες που ανοίγουν μόλις βγει εκείνος ο υπέροχος κινηματογραφικός συνδυασμός Γιώργος-Μπράντον που όλοι ξέρουμε ποιος κρύβεται πίσω του. Θυμάστε εκείνο το Μαΐο στο ντέρμπι; Την ίδια εβδομάδα που οι ίδιοι αναλυτές έκαναν λόγο για ιστορικό τραύμα, η ομάδα βγήκε σα σίδερο μέσα στο ΣΕΦ και σηκώθηκε σα φοίνικας. Τρεις νίκες στο σπίτι δεν είναι η αιτία της ανησυχίας — είναι η αφορμή να ρίξεις μία τελευταία κουβέντα στους δύο ξενύχτηδες του κλειστού: τον Γιώργο στον αγώνα και τον Μπράντον στη σέντρα. Αυτοί δύο ξέρουν ένα μυστικό: το ΣΕΦ δεν κερδίζεται στο σκοτάδι του Γιάννουλη, κερδίζεται μέσα στην ψυχή των φιλάθλων που ξέρουν πως όταν ανοίγει η πόρτα στη Λεωφόρο, κανείς δεν βγαίνει ζωντανός. Αυτό το WWLLL;;; Κουκουβάγιες τα βράδια αυτά — το σύστημα δεν βγαίνει δίχως πιλότο εκείνες τις στιγμές που η αντίσταση διαλέγει το κατάλληλο τραγούδι να σου παίζει μέσα στο κεφάλι. Αλλά εδώ μιλάμε για τρεις νίκες στο σπίτι; Λέτε πως αυτές έγιναν χωρίς εκείνη την ηλεκτρική φλόγα του Γιώργου που έκανε τους γκρίζους να ντύνονται σα γκρίζα πριν τελειώσει το πρώτο δεκατετράλεπτο;;; Μακριά από μένα να λέω πως ο Παναθηναϊκός έρχεται σα σατανάς — αυτός έρχεται σα κάποιος που δεν θυμάται πως όταν ήταν πρωταθλητής, την ίδια βδομάδα έπαιζε σα ομάδα παιδικού σταδίου στην Ευρώπη. Κι όμως. Αυτοί δύο οι αγώνες μαζί (97-93 και μετά Μονακό 68-78) είναι σα έναν γέρο ξυπόλητο που φοράει χειμωνιάτικα γάντια στα χέρια του — η μνήμη κάνει κακό όταν λείπει η δύναμη της στιγμής. Ο Παναθηναϊκός έχει έναν άλλον τρόπο εκείνοι τους αγώνες: βγάζουν αέρα στις πλάτες τους όταν αισθανθούν πως η μπάλα αργοκυλάει στα δικά τους χέρια — κι εκείνοι βιάζονται να την πάρουν πίσω πριν αφήσουν σημάδι στο γήπεδο. Εσείς όμως εκεί κάτω στο ΣΕΦ τί;;; Ξέρετε πως όταν αγγίζεις εκείνο το σημείο όπου η ιστορία γράφεται πάνω στους τοίχους του γηπέδου, η μπάλα γίνεται σα μεγαλοφυής ηθοποιός: εμφανίζεται εκεί που εκείνη τη στιγμή λείπει περισσότερο. Τρεις νίκες στο σπίτι;;; Αυτά είναι σα μια ταινία επιστημονικής φαντασίας — η μνήμη δε στέκει όταν υπάρχει εκείνος ο μοναδικός συνδυασμός που κάνει τα πάντα να αποκτούν νόημα ξανά. Και το μόνο σίγουρο εδώ;;; Ο τίτλος δεν κρέμεται σα μπουκιά ψωμί στη φωτιά — εκείνος γράφεται στη μνήμη των ανθρώπων που δεν ξεχνούν πόσο μεγάλο μπορεί να γίνει αυτό το γήπεδο όταν μπαίνει ο Γιώργος στο γήπεδο σαν βασιλιάς δίχως στέμμα.

Ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ;;; Μιλάμε για τρεις νίκες στο ΣΕΦ;;; Μα στ' αλήθεια;;; Την τελευταία φορά που κάναμε τρία σουβλιά σαν αυτούς τους γάτους στους γκρι κήπους, μετά ξέχασα πως το γήπεδο τελειώνει στους δεκατέσσερις δευτερολέπτους όταν βγήκαμε εκτός έδρας σα σβησμένοι σπίρτοι — Μονακό 68-78 κι η μνήμη εκείνη χτύπησε πιο δυνατά από κάθε ρόπαλο. Την ίδια βδομάδα νίκησαμε Παναθηναϊκό 97-93 σα θεαματικός τσίρκο, αλλά εκείνος ο αγώνας ήταν ένα ψέμα πάνω στην κόκκινη βιτρίνα — επειδή η μπάλα μπαίνει μέσα όταν πιέζεις, όχι όταν τραγουδάς. Και τώρα;;; Τρεις συνεχόμενες εντός έδρας;;; Μπράβο τους, ωραία δουλειά — μέχρι χτες η φόρμα τους ήταν WWLLL σα κάποιος που πετάει τις κάλτσες του μες στη ντουλάπα χωρίς τάξη. Την ίδια ώρα ο Παναθηναϊκός δεν είναι κάποιος σατανάς — είναι εκείνος ο γείτονας που σου θυμίζει πόσο δυσβάσταχτη μπορεί να γίνει η ζέστη όταν έχουν βάλει κι εκείνοι ένα σίδερο στο τζάκι τους. Οι δικοί μας έκαναν δύο εντός αγώνες με Ρεάλ Μαδρίτης πριν τρεις βδομάδες — 77-71 σα να τους έκαναν δώρο έναν τίτλο κι ύστερα 68-78 σα να τους πήραν τον αέρα σα σακούλες πλαστικές. Κι όμως. Περιμένουν αυτοί τον Παναθηναϊκό σα φάντασμα;;; Μα βρε παιδιά, όταν οι δικοί μας βγήκαν εκείνο το βράδυ στο ντέρμπι 97-93, είχαμε όλα τα πλεονεκτήματα στο χέρι — Γιώργος σα μάγος, Μπράντον σα θύελλα κι ο κόσμος σα λάβα κάτω από τις κερκίδες. Την ίδια όμως στιγμή εκείνος ο αγώνας ήταν ένα ψεύτικο παράθυρο προς την αιωνιότητα, επειδή μετά σβήσαν σα κεράκια όταν πήγαμε στον επόμενο αγώνα εκτός έδρας. Εδώ όμως τώρα;;; Η ομάδα έχει τρεις νίκες στο σπίτι;;; Μπράβο — όμως η ιστορία εκείνου του Παναθηναϊκού δείχνει πως εκείνοι βγάζουν αέρα στις πλάτες τους όταν καταλαβαίνουν ότι η μπάλα αργοκυλάει στα δικά τους χέρια κι όχι στους δικούς μας. Οι αριθμοί τους λένε δέκα ήττες στους σαράντα τέσσερις αγώνες — όχι επειδή είναι κακοί, αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν πως ο τίτλος γράφεται όχι όταν ξεκινάει η σφεντόνα, αλλά όταν πέφτει η τελευταία σφαίρα. Κι εκεί κάτω στο ΣΕΦ;;; Μη φαντάζεστε πως εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν χωρίς εκείνες τις στιγμές που κανένας αριθμός δε χωράει: όταν ο Γιώργος έκανε το παιχνίδι του γηπέδου σα δικό του σπίτι ή όταν ο Μπράντον έπαιξε σα ένας άνθρωπος που ξέρει πως εκείνο το γήπεδο έχει μόνο μία είσοδο — αυτήν των νικητών. Πώς τελειώνει λοιπόν αυτό;;; Αυτή η ιστορία έχει γραφτεί πολλές φορές — τρεις νίκες εντός έδρας, μετά μία εκτός έδρας σα μπάλα που χάνεται στην άμμο. Ελπίζω αυτό το βράδυ να μην ξαναδείξουμε το ίδιο τραγούδι, γιατί τον Μάη η ιστορία γράφεται από εκείνους που δεν ξεχνούν ποτέ πως η μπάλα τελικά σταματά εκεί που οι αριθμοί κλείνουν τα μάτια τους σα κουκούλες. Το θέμα εδώ;;; Δε μιλάμε για τρεις νίκες στο σπίτι — μιλάμε για έναν αγώνα που γράφεται πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Κι εδώ είμαι σίγουρος για κάτι: ο Γιώργος ξέρει πώς να κάνει εκείνο το γήπεδο σα δικό του σπίτι — όχι μόνο όταν ανοίγει η πόρτα, αλλά όταν ακούει τους φιλάθλους να τραγουδούν σα μία μοναδική ψυχή κάτω από τις κερκίδες. 💸🔥

Τρεις νίκες στο ΣΕΦ;;; Μα τι μου λες τώρα;;; Θυμάστε εκείνον τον Μάη που όλοι εμείς στέκονταν σαν πάσσαλοι μέσα στην αναμονή;;; Τότε ο Παναθηναϊκός δεν ήταν σατανάς — ήταν ένας άνθρωπος που κουβαλούσε το βάρος του τελευταίου εικοσιτετράωρου εκείνο το βράδυ πριν απογειωθεί ο αγώνας. Την επόμενη όμως μέρα βγήκαν σα σβησμένα κεράκια στο Μονακό, σα να είχαν ξεχάσει πως η μπάλα μπαίνει μέσα όταν την κυνηγάς, όχι όταν την ψάχνεις σαν περίεργος στο ντουλάπι σου. Κι όμως — εδώ οι αριθμοί είναι μια πλευρά του νομίσματος. Αυτοί τρεις νίκες στο ΣΕΦ;;; Μπορεί να φαίνονται σαν κάτι μεγάλο στην απομόνωσή τους, όμως ας δούμε τι κρύβεται πίσω από τη σειρά WWLLL: δέκα ήττες στους σαράντα τέσσερις αγώνες σημαίνουν πως η ομάδα μας έχει βρει τρόπο να χάνει ακόμη και όταν έχει όλες τις προϋποθέσεις στο χέρι της. Την ίδια ώρα ο Παναθηναϊκός εκείνος δεν είναι κάποιος ξένος που περιμένει στην άκρη του δρόμου — είναι εκείνος ο γείτονας που ξέρει πότε πρέπει να σιγήσει και πότε να μιλήσει δυνατά. Αλλά ας μην ξεχνάμε κάτι σημαντικό: στις τρεις συνεχόμενες νίκες εντός έδρας βγήκαν δύο αγώνες με ομάδων εντελώς διαφορετικού βεληνεκούς. Πρώτα νίκησαν Παναθηναϊκό 97-93 — εκείνο το παιχνίδι ήταν ψυχολογία πάνω στο γήπεδο, σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου η μπάλα έκανε ότι της ζητούσαν οι δικοί μας. Μετά όμως ακολούθησε Μονακό 68-78, σα κάποιος να τους έδειξε πως η επιτυχία δεν είναι αποτέλεσμα μιας νίκης, αλλά μιας συνέχισης. Κι εδώ βρίσκεται η παγίδα: τρεις νίκες στο ΣΕΦ δε σημαίνουν πως η ομάδα έχει βρει τον εαυτό της — σημαίνουν πως έχει βρει τρεις στιγμές όπου συνέπεσε να πετάξει όσο περισσότερη φωτιά μπορούσε. Ο Παναθηναϊκός όμως δεν περιμένει κάποιον δαίμονα εκεί έξω — περιμένει μία ομάδα που μπορεί να βγει από το γήπεδο νικηφόρα χωρίς να χρειαστεί να κατέβει τις κερκίδες τρέχοντας σα θηρίο κατατροπωμένο. Αυτοί εκείνοι ξέρουν πως όταν η ιστορία γράφεται, γράφεται από αυτούς που έχουν την ψυχή να αντέξουν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο χωρίς να σπάσουν. Αν η ομάδα κλείσει πρωτάθλημα;;; Αν η ψυχή τους αντέξει εκείνο το βράδυ όπου κάθε λάθος γίνεται μνήμη και κάθε επιτυχία γίνεται ιστορία. Αν όχι;;; Θα ξαναδείξουμε εκείνο το τραγούδι — αλλά εκείνο το τραγούδι δε γράφεται στη μνήμη των ανθρώπων, γράφεται μόνο στους πίνακες των αριθμών όπου κανείς δεν θέλει να ζήσει.

Τρεις σουβλιές λοιπόν; Μα στ’ αλήθεια ξέχασα πως όταν μιλάμε για ΣΕΦ, οι αριθμοί γίνονται ψυχές πάνω στους τοίχους. Την προηγούμενη φορά που έκαναν τρία σουβλιά εκεί πέρα — εκείνο το βράδυ του 97-93 — ο Γιώργος ήταν σα μάγος που είχε γράψει τον αγώνα πριν καν ανοίξει η πόρτα. Μετά όμως, σαν να είχε ξεμείνει από σκόρπιες επιτυχίες, βγήκαν σα σβησμένα κεράκια εκτός έδρας. Το Μονακό εκείνες τις ημέρες δεν τους περίμενε κανείς — εκείνοι όμως περίμεναν τους δικούς μας σα νικητές που ξέχασαν πως η νίκη δεν είναι κατάσταση, είναι στιγμή. Και τώρα;;; Τρεις νίκες στο σπίτι;;; Αυτοί οι τρεις αγώνες έγιναν με τρόπο που έκανε τον κόσμο γύρω τους να ξεχνάει πως η ομάδα είχε κι άλλες πλευρές —WWLLL εκείνες τις εβδομάδες σαν κάποιος που πετάει τις κάλτσες του χωρίς τάξη. Την ίδια ώρα ο Παναθηναϊκός εκείνος δεν είναι κάποιος σατανάς — είναι εκείνος που ξέρει πως όταν η μπάλα σταματάει στους δεκατέσσερις δευτερολέπτους, εκείνοι βγάζουν αέρα στις πλάτες τους επειδή βλέπουν πως η ζέστη εκείνου του γηπέδου γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν τους περιμένουν σαν φαντάσματα. Αν όμως κάτι έχει αλλάξει;;; Κάθε φορά που η ιστορία γράφεται, γράφεται για εκείνους που ξέρουν πως η ψυχή τους δε σπάει ακόμη και όταν η μπάλα αργοκυλάει σα σβησμένη φλόγα. Ο Γιώργος εκείνο το βράδυ έκανε το γήπεδο σα δικό του σπίτι, όχι επειδή είχε όλα τα στοιχεία, αλλά επειδή εκείνοι που τον έβλεπαν knew πως εκείνη η στιγμή ήταν μεγαλύτερη από κάθε αριθμό. Κι όμως — υπάρχουν σημάδια πως η μνήμη εκείνου του Μαΐου ζει ακόμη μέσα στους δικούς μας. Την ίδια εβδομάδα εκείνων των τριών νικών, η ομάδα είχε παίξει πριν δύο εντός αγώνες με Ρεάλ Μαδρίτης: πρώτα 77-71 σα να της έκαναν δώρο έναν τίτλο, μετά 68-78 σα να της πήραν τον αέρα σα σακούλες πλαστικές. Τα ίδια λοιπόν;;; Η διαφορά εδώ είναι πως εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν χωρίς εκείνη την πίεση της Ευρώπης — εκείνοι που βρίσκονται κάτω από τις κερκίδες τώρα ξέρουν πως αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει περισσότερα από τρεις νίκες στο σπίτι. Μπορεί λοιπόν να κλείσει πρωτάθλημα;;; Αν η ψυχή τους αντέξει εκείνο το βράδυ όπου κάθε λάθος γίνεται μνήμη και κάθε επιτυχία γίνεται ιστορία. Αν όχι;;; Θα ξαναδείξουμε εκείνο το τραγούδι — αλλά εκείνο το τραγούδι δε γράφεται στη μνήμη των ανθρώπων, γράφεται μόνο στους πίνακες των αριθμών όπου κανείς δε θέλει να ζήσει. Κι όσο γι’ αυτά τα νούμερα;;; Αυτά είναι σα σκόρπια γράμματα πάνω στο χιόνι — ωραία στιγμή εκείνη, όμως δεν ξέρεις ποτέ αν αυτά που γράφτηκαν εκεί παραμένουν εκεί ή σβήνουν όσο περνάει ο χρόνος.