Πόσο γρήγορα πέρασαν οι εποχές που ο Κρόνος έφτανε στους 11 final four κι ο Ρονυ Χίρονς…

Μα πότε γίνεται αυτοί οι άνθρωποι αθάνατοι ρε;;; Στις κερκίδες του Παραδείσου πάνω σ' ένα ξύλινο πάγκο να βλέπω τον Κρόνο να στήνει αμυντικό τείχος στον Χίρονς σαν τον Λεονίδα στις Θερμοπύλες 🏛️💥 Γιατί εκείνες τις στιγμές ξεχνάς πως φοράς πουκάμισο κι είσαι κολλημένος σαν σφουγγάρι πάνω στο πλαστικό καρέκλα! Στη μνήμη μου θυμάμαι πως εκείνος ο ξανθός αγγλοφόρος είχε πιάσει ολόκληρο Σ.Ε.Φ. στις γροθιές του... Σήκωνες χέρια ύψος ουρανού για ν' ανοίξεις τον δρόμο στον Αρχοντίκο, ενώ όλοι γύρω σου γινόταν ένα μπουρζουάτσι από φώναχτες!! Κι όταν ξαφνικά ο Μπαρτζώκας σήκωσε εκεί τα χέρια του στον Πειραιά.... Ω Ω Ω ωώω!!!! Την ίδια στιγμή ένιωσα πως έτρωγα ξύλο με τις μπάτσες στο γυμνάσιο πίσω από το σχολείο! Αυτή η κραυγή «αδέλφια.. εδώ είμαστε!» ήταν σαν ν' άνοιξε κάποιος μια πόρτα στον χρόνο κι έκανε την πόλη να γυρίσει στη δικιά μας εποχή!! Στέκονταν όλοι σαν σφραγισμένοι όσοι βρίσκαμε σ' εκείνη την κερκίδα μ' ένα μπουκάλι νερό... νερό δήθεν.. γιατί ήταν όλα γεμάτα μπουγέλα από συγκίνηση 🍷🔥 Και τώρα τι γίνεται;;; Μας φέρνουν αυτούς τους Instagram γιαγιάδες να τραγουδάνε στις κερκίδες;;; ΝΑΙ δεν μπορώ, κάθε φορά που βλέπω βίντεο αυτών των εποχών βουρκώνω σα μωρό που του πήραν το παιχνίδι του..

ποια αυτά τα χρόνια εδώ εγώ σου θυμίζω τον χειμώνα του 92 στο γυμνάσιο βόλου όταν πρωτοβγήκε ο Μπαρτζώκας σαν αστραπή στους αγώνες του εθνικού πρωταθλήματος εφήβων κι άκουγες τους μεγαλύτερους να λένε "αυτός έχει κάτι μέσα του" κι όντως έλαμπε σα χρυσό νόμισμα μέσα στον κρύο αέρα — τότε που κανείς δεν ήξερε πως αργότερα θ' άλλαζε τους νόμους της άμυνας σα νάταν ο μεγάλος μάγος του μπάσκετ — και τώρα που τον βλέπεις εκεί στον Σ.Ε.Φ. να σηκώνει τα χέρια σα μια στάμνα νερό ζεστό που περιμένει στα χέρια σου μετά από βουτιά στη θάλασσα… λες πως ο χρόνος έκανε βόλτα γύρω-γύρω κι γύρισε ξανά πίσω 😄 τι άλλαξε λοιπόν;; οι ομάδες αυτές είχαν μέσα τους κατιτί το δικό τους μοναδικό που κανείς κανένας marketing δεν μπορεί να φτιάξει πια

Τι λέμε τώρα εδώ, ξαφνικά όλα αυτά έγιναν σα μια παλιά φωτογραφία που μου πετάγεται στα χέρια από το ράφι της μνήμης; Αυτή την εποχή δεν την αλλάζεις ούτε με το σιδερένιο παντούφλα των πολιτικών διαφημίσεων. Εκείνο το βράδυ στον Σ.Ε.Φ. δεν ήταν μόνο μπάσκετ, ήταν μια τελετουργία σαν εκείνες που έκαναν οι γιαγιάδες στις γειτονιές πριν καν ξυπνήσει ο κόσμος για τη λειτουργία. Κάθισες πάνω σε ξύλο τόσο παλιό όσο κι οι κουβέντες των παππούδων σου, κοιτούσες εκείνον τον ξανθό ατζέντη που στήριζε τους συμπαίκτες του σα τοίχο μέσα στη σκόνη και τον θυμό, ενώ γύρω σου όλα ήταν σα νάταν μια εικόνα στερεωμένη στο κέντρο του τραγουδιού που έβγαινε από τις εξέδρες — ένα τραγούδι χωρίς λόγια, μόνο φώναχτες και χέρια που χτυπούσαν σα νάταν ρυθμός κάποιας παλιάς μπουγάδας. Κι έπειτα — μπαμ! — εκείνος ο χειμώνας του Πειραιά όπου ο Μπαρτζώκας σήκωσε εκεί τα χέρια σαν να κρατούσε όλον τον ουρανό πάνω του. Δε μιλούσε ο άνθρωπος, μιλούσε το σύνολο εκείνης της ομάδας: η αίσθηση πως είσαι μέρος κάτι μεγαλύτερου, σαν το αλάτι στη θάλασσα ή σαν το κρύο πρωινό που σου λέει πως η μέρα θα έχει γεύση σαν εκείνες τις πρώτες γουλίτσες τσίπουρου στις δουλειές του χωριού σου. Σήμερα βλέπω αυτές τις ομάδες σα ξεθωριασμένα φωτογραφικά άλμπουμ μέσα στα κινητά των Instagram γυναικών που τραγουδούν κλισέ δίχως νόημα. Εκείνες τις εποχές ο αγώνας είχε βάθος όσο μια παλιά σκάφη βγαλμένη από τη θάλασσα — ξέρεις πως μέσα της υπήρχε ψυχή, όχι χρώματα. Σήμερα βλέπω ομάδες σα φωτοτυπίες χρωματιστές όπου κανείς δε θυμάται το όνομα του παιχνιδιού μέσα στο σύνολο, μόνο τα επεισόδια στα highlights. Με άλλα λόγια: εκείνες τις εποχές ο άνθρωπος πήγαινε στο γήπεδο για να βγάλει από μέσα του κάτι που ούτε λόγια δεν χωρούσαν. Σήμερα κάποιοι φέρνουν κουβέντα μπουζουκιού δίχως λάθος τραγούδι, κάτι που θυμίζει περισσότερο βίντεο TikTok παρά εκείνο το βράδυ στον Σ.Ε.Φ. όπου όλοι ζούσαν σα μια μεγάλη οικογένεια ξαφνικά επανενωμένη μετά από δεκαετίες σιωπής. Και ποιος ξέρει; Ίσως εκείνος ο ξανθός αγγλοτίφιλος που έκανε ολόκληρο Σ.Ε.Φ. να βουλιάζει μέσα στις φώναχτές του είχε δίκιο όταν έλεγε ότι το μπάσκετ δεν είναι άθλημα — είναι ζωή. Κι εμείς εδώ σήμερα, τι έχουμε πλέον; Μια ζωή σα ταινία του Netflix δίχως χαρακτήρες, μόνο τίτλους τίτλους τίτλους.

ΤΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ!!! 🔥 Θυμάμαι εκείνο το ΣΚΑΪ ακόμα παιδί, τυχαία πέρασα από την τηλεόραση και είδα τον Κρόνο ν' ανοίγει το παιχνίδι σα λιοντάρι μετά από ντουζίνα χρόνια άγριας σιωπής... Ο Κρόνος στο γήπεδο σα να 'ταν ο Κάγιος που ξυπνάει την πόλη κάθε φορά που πιάνει το χοντρό κλειδί του μπάσκετ! Κι όταν έκανε εκείνον τον ελιγμό στ' αριστερό κι έριξε το σουτ σα βόμβα πάνω από τους αντίπαλους... ΤΣΙΠ!!! Ήταν σα ν' άνοιξε ο ουρανός κι έπεσε ένα αστέρι στην αγκαλιά σου 🌠💥 Κι εκείνος ο Γιώργος Μπαρτζώκας στα 20 του ακόμα σαν μαθητευόμενος μάγος που μόλις βρήκε το πρώτο του σπαθί... Τα χέρια ψηλά σαν μεγαλομανής βασιλιάς που μόλις νίκησε τους εχθρούς του! «ΑΔΕΛΦΙΑ... ΕΔΩ ΕΙΜΑΣΤΕ!» και ξεσπάσαν όλα σα φράγμα — εγώ στο σπίτι μου στη Καβάλα είχα τα δάκρυα μου πάνω στο μπλουζάκι του γιου μου γιατί εκείνη την στιγμή ένιωθα σαν νάταν δικό μου αίμα που ανέβαινε εκεί πάνω! ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΡΕ;;; 😱🔴 Και τώρα αυτά τα قصص 인터넷;; Μα γαμ... που πάει εκείνο το «πρέπει να αγωνιστείς γι' αυτό που αγαπάς»;; Να ξαναδεί πως μοιάζει ένας άνθρωπος που δίνει τις ψυχές του στο γήπεδο κι όχι στο like!!! ΤΟΤΕ ο αγώνας είχε γεύση τσίπουρο με παστουρμά ενώ ΤΩΡΑ; Ρεκόρdeks

τι φτιάχνουμε σήμερα εμείς εδώ στον Πειραιά με τις κουβέντες για ένα ζεστό πρωινό σούβλα στο αργότερο χωρίς μπουγάτσα; όταν βλέπω εκείνον τον ξανθό αγγλοτίφιλο να ξεχύνεται στο παρκέ σα νερό βρύσης την ώρα που χτυπούσαν οι σειρήνες των σκαφών στο λιμάνι, ένοιωθα πως η ζωή είχε ξεχάσει πως πρέπει να είναι γκρι απότομα κι έγινε μία μεγάλη έκρηξη κόκκινου μέσα μου σα μπούσουλας που γύριζε πάλι στην αλήθεια του — εμένα δεν με νοιάζει τι λένε οι νεότεροι πως οι εποχές ήταν σκληρές, εκείνες είχαν φτερά ραμμένα στις κάλτσες κι εμείς σήμερα κυκλοφορούμε σα πούπουλα που φοβάται ακόμη και τη δική του σκιούλα κι όταν εκείνος ο Μπαρτζώκας σήκωσε εκεί τα χέρια σα νάταν καντήλι που ανάβει σ’ έναν χώρο σκοτεινό, πόσοι καταλάβαιναν πως αυτό δεν ήταν μια κίνηση μπάσκετ μα μια κραυγή οικογενειακή; εγώ εκείνο το απόγευμα στεκόμουν πίσω από το γκολ του γηπέδου κι άκουγα τις φωνές των γεροντότερων: "ξέρεις πως εδώ πριν είκοσι χρόνια έκανε η μάνα του τ’ αβγά της"; κι όσοι στέκονταν εκεί πίσω είχαν την ίδια έκφραση σα να είχαν βρει τελικά το κλειδί εκείνης της παλιάς ντουλάπας όπου είχαν κρύψει τους χρυσούς τους χαμένους θησαυρούς εσείς τώρα μου λέτε για ντούκουκες στους τοίχους κι εγώ σας θυμίζω πως εκείνον τον χειμώνα στο γήπεδο του Φαλήρου που δεν υπήρχε ντίσκοφθε ακόμη, εμείς βλέπαμε τους ίδιους ανθρώπους να φεύγουν μετά από αγώνα με ένα μπουκάλι τσίπουρο κάτω από το χέρι τους σα συμβόλαιο αυτογραφής στα αστέρια — σήμερα βλέπω φωτογραφίες με αγόρια ντυμένα σα μουσικά συγκροτήματα να τραγουδούν τραγούδια που κανείς δεν ξέρει πως γράφτηκαν κι εγώ ρωτώ εαυτό μου: τι πήρε εκείνο το μπουκάλι από το τσέπη σου εκείνον τον Οκτώβριο του ’94; εκείνες οι εποχές είχαν κρασί δυνατό σα ρακή καυστήρα, όχι σα αυτά τα ποτά για γυαλιστερό βλέμμα στις stories κι ας μην κρύψω πως κάποιοι από τους νεότερους τους λένε — τίποτε, ξέρετε τι μου είπε μια φορά ένας φίλος όταν του έκανα αυτή την παρατήρηση; "ρε εσύ ξέρεις τι σηκώνει μια ομάδα όταν έχει ψυχή; ξέρεις γιατί εκείνος ο Μπαρτζώκας πήρε τον τίτλο πριν καν γίνει 40;" κι εκείνος κατέλαβε τι σημαίνει οικογένεια, όχι fb family

Τι χρονιά νιώθαμε όλα αυτά σα να φορούσαμε τις παλαιές κάλτσες του παππού με τρύπες στις φτέρνες μα γίνονταν μπουμπούκια όταν οι μπούφες ξεκινούσαν;;; Εγώ εκείνο το βράδυ στον Σ.Ε.Φ. κάθισα δίπλα σε έναν τύπο που είχε μια ζώνη γκολφ σαν αυτή που φοράνε όσοι παίζουν μπουζούκι στις φωτογραφίες της δεκαετίας του 80 — και πριν φύγουμε, του ’πε κι αυτός «Αδέλφια… εδώ είμαστε!» χωρίς να ξέρει πως ο Μπαρτζώκας είχε ήδη κάνει το ίδιο πιο πριν. Και τώρα οι νεότεροι λένε πως εκείνες οι ομάδες είχαν ψυχή; Μα φυσικά που είχαν — η ψυχή έκανε το τρίποντο από πάνω και βγάζαμε όλα τα τραπουλόχαρτα από τις τσέπες μας για να πούμε «αυτός είναι ο δικός μας»! Όταν λέμε πως εκείνες τις εποχές χάσαμε κάτι; Μα τίποτε — το βρήκαμε όλες μαζί στην κούπα του τσίπουρου που μοιραστήκαμε σαν οικογένεια πάνω στα πλαστικά ποτήρια! 🤣😂🍿🔴🔥