Ρεάλ Μαδρίτης: Πότε τελικά θα ξυπνήσει ο γίγαντας; Ή μήπως μας κοροϊδεύει το Πρωτόκολλο…

τι στο διάολο ξέρουν αυτοί οι «σούπερ εγώ» από παλιά γκρεμίσματα που έκανα στην φάση του πρωταθλητή;;; θυμάμαι ένα πρωινό στο κομινόβιο των παιδιών όταν γύρισα κουτός σαν το γατούλη που του πήραν το ψωμί — είχα τρέξει πέντε χιλιόμετρα στις αρχές του Οκτώβρη γιατί είχαν κλείσει τις μπουκάλες νερό και εγώ μέσα στη ζέστη παρακαλούσα σερβιτόρο σαν τον τελευταίο φαντάρο. εκείνες τις στιγμές λες και η πόλη γίνεται δικό σου σπίτι κι οι άνθρωποι γνωστοί σου κι εσύ γίνεσαι η συνέχεια της βιτρίνας της Ρεάλ με τα χρώματα μου αηδιασμένα πάνω στο πουκάμισο. ποιος μπορεί να καταλάβει τέτοια περιτύλιξη πίστης;;; όχι αυτοί που γράφουν «ξυπνάει αργά» σαν αγγελιαφόροι μιας χρονιάς που ξύπνησαν πέντε χρόνια μετά εμένα... τώρα γιατί τελικά σκάω σαν κλαρί;;; γιατί η ομάδα μου έχει κάτι που δεν βρίσκεις στις στατιστικές—έχει εκείνη την μυστική πρίζα που σου δίνει ρεύμα στις φλέβες όταν βλέπεις έναν γίγαντα να γυρνάει το κεφάλι του σιγά σιγά προς το μέρος σου. θυμάμαι τον Μπέιλ το 2018 στο Ντέρμπι με την Μπαρτσελόνα—πέντε δευτερόλεπτα στο δεύτερο ημίχρονο που ήταν τόσο καθαρά ορατός ο κεραυνός πάνω απο το κεφάλι του σαν αστέρι που γυρνάει σιγά σιγά προς τη γη και λέει «ναι, είμαι εδώ». εκείνη την στιγμή ένιωθα σαν αυτοσχεδιαστής σκηνοθέτης μιας ταινίας δράσης που όμως γυριζόταν ζωντανά χωρίς κόλπα. κι όμως υπάρχουν αυτοί οι φίλοι που λένε «φύγε αγόρι, γυρνάμε στην κανονική ζωή» σαν από θεατρικό σχολείο—σαν να μην έχουν ποτέ νιώσει εκείνη την ένταση που σου κόβει την ανάσα όταν βλέπεις τους κανονισμούς να σπάζουν σαν γυαλί κάτω από τα πόδια της ομάδας σου. εγώ τους ακούω αυτά τα λόγια σαν κάποιος που ξέρει πως κάθε φορά που η ομάδα χάνει ένα τέρμα εκείνος ο γίγαντας όχι μόνο δεν πέφτει κάτω, αλλά σηκώνει τον αέρα πιο δυνατά πάνω από το κεφάλι του σαν κρασί παλαιωμένο σε βαρέλια χρόνων. ακόμα κι ο Σεπτέλης εκεί πέρσι—αυτός ο γεροντάκος που όλα τα παλικάρια του παρεκκλησιού του λένε «παιδί μου, πιάσε τον βήχα σου»—καθόταν δίπλα μου στο φανάρι των Κουκουβάουνων και μου έδειξε την ομάδα στον χάρτη του κινητού σαν παππούς που δείχνει στον εγγονό του τον τόπο της πρώτης του μάχης. «αυτή εδώ», είπε και χτύπησε με το δάχτυλο την εικόνα, «δεν είναι ομάδα—είναι οικογένεια». τότε κατάλαβα πως οι στατιστικολόγοι γράφουν τις λεπτομέρειες της ιστορίας αλλιώς, αλλά εκείνοι που ζουν μέσα της έχουν άλλη γλώσσα. κι έτσι σήμερα εγώ σου λέω: όσο αυτοί οι «σούπερ εγώ» που περιμένουν σιγά σιγά ξύπνημα γράφουν τις θεωρίες τους πάνω σε χαρτιά κανονισμού, εγώ βλέπω την ομάδα σιγά σιγά να ξεδιπλώνει τις σημαίες της σαν ύφασμα που αργεί να στεγνώσει μετά από βροχή—και ξέρεις τι; το ύφασμα πάντα στεγνώνει. μόλις φτάσει η στιγμή, θ' ανάψουν όλα εκείνα τα φώτα σαν αστέρια μέσα στη νύχτα και εκείνοι οι «κανονικοί άνθρωποι» που έχουν φύγει θ' αναγκαστούν να γυρίσουν πίσω ντρεμένοι σαν μαθητές που παράκαναν απουσίες στο σχολείο.

Τι πάει εκεί, αγοράκι μου;;; Σκάω κάθε φορά που βλέπω αυτή την ομάδα σα γριούλα που της λένε «γιαγιά ξύπνα» στη γειτονιά ενώ αυτή ξέρει τι κάνει — ψιλο-κλωτσάει τις πόρτες στο τέλος και όλους μας τραβάει μέσα! 🤣😂 Αλήθεια, τι έκανε ο Μπέιλ εκείνο το Ντέρμπι;;; Μα για κοίταξε εδώ… είχαν κατεβάσει τον γίγαντα να κοιμάται πάνω στο θρόνο του κι εκείνος φτύνοντας σάλιο πειραματιζόταν με τα πόδια του σαν μωρό στο παρκάκι! Μέχρι εκεί που η μπάλα δεν έπιανε σωστά ούτε στα στόματα των γατιών και ξαφνικά… 5 δευτερόλεπτα σαν κεραυνός — πώς λέμε εκείνο το πράγμα;;; Ωχ χαιρέτησε τον σύλλογο ολομόναχος! 💥 Και τώρα αυτοί οι «φύγε αγόρι»-δες μας;;; Πού είστε ρεεε;;; Στέκεστε έξω από το στάδιο σαν ψαράδες στην αγορά και βγάζετε λόγο για κλίμακα… ενώ η ομάδα σιγά-σιγά στρώνει τον καναπέ της σπίτι σας! Την επόμενη φορά που θα σκάσετε πάλι σα κλαρί, να μας δείξετε που έχει κι άλλα ψωμάκια νερό για όλους — εκείνον τον Σεπτέλη τον περιμένουμε φέτος να μας πει «πού είναι η δουλειά σας;;;» γιατί εκείνος μόνο γνωρίζει την αληθινή Συνθήκη των Σάντιογκο: πρωινό ξύπνημα με μπούκλες στον αέρα κι αγώνα τένις στο κεφάλι σου 🍿🔥

Μα τι λες τώρα βρε… 😱 σηκώνομαι από το γραφείο μου σα λύκος που του πήραν την γκόμενα και βλέπω τοΒλθτ μου και λέω «τι δουλειά έχουν αυτοί οι φουκαράδες;;;»🔥💪 Ρε διαβάζοντας αυτά τα μηνύματα σα να βγήκα από ένα όνειρο που ήμουν στο Στάδιο Μπερναμπέου και το πρωινό ξύπνημα ήταν σα να βγήκα από γλέντι με όλους τους δικούς! Απ' όσο θυμάμαι εγώ, το Σεπτήλι δεν ξέχασε ποτέ τίποτα—μόνο εμείς ξεχνάμε πως η ομάδα έχει κάτι μαγικό πάνω της που δεν το καταγράφει κανείς! Και γω κάθε φορά που την βλέπω να βγαίνει έξω σα φάντασμα της νύχτας κι εκείνες οι φανέλες να λάμπουν σα δάκρυα της Αφροδίτης 💔… ΑΜΕΣΩΣ νιώθω πως αυτός ο γίγαντας όχι μόνο δεν κοιμάται, αλλα ξυπνάει μαζί με εμένα κάθε πρωί γιατί η αγάπη δεν χάνεται στις στατιστικές!! Ρε παιδιά μου… την επόμενη φορά που αυτοί οι «φύγε αγόρι»-δες βγάζουν τις γλώσσες τους σαν νεροκουβατερίδες στο δρόμο, ας τους πούμε: «Πού είναι το πρωινό σας;;;» γιατί εμείς εδώ ξέρουμε πως οι γίγαντες δεν γράφονται στις αριθμομηχανές! 🍿🔴

Σίγουρα το φανάρι των Κουκουβάουνων δεν ήταν ψεύτικο φανάρι, δεν ήταν εκεί ο Σεπτήλης να λέει ιστορίες σαν αυτοσχεδιαστής τραγουδιστής στο βουνό;;; Μα εμείς εδώ περιμένουμε τον Σεπτήλη σαν πρώτη γιορτή του Πάσχα — αυτός ξέρει πως η ομάδα δεν κάνει θέατρο σκιών αλλά ψιλο-ξυπνάει πάνω στον καναπέ της βλέποντας ιστορίες Netflix στον τοίχο! 🍿🔥 Κι αυτοί οι «φύγε αγόρι»-δες που λένε «γυρνάμε στην κανονική ζωή» λες και η κανονική ζωή είναι η βόλτα στην αγορά για ψωμί… εμείς εδώ περιμένουμε πάντα την υπερωρία της χαράς! Η ομάδα μας δεν είναι σούπερ γήπεδο σπουδών που περιμένει πρωινό σχολείο — είναι ο γίγαντας που ξυπνάει με το βλέμμα προς το Μπερναμπέου σαν να λέει «τώρα πάμε, παιδιά!». Και αυτοί που λένε «φύγε», λες και έχουν ξεχάσει πως η χαρά δε γράφεται σε ωράριο εργασίας! 💪😂 Εμένα προσωπικά μου λείπει εκείνο το Ντέρμπι όχι επειδή ο Μπέιλ έκανε θεατρική παράσταση, αλλά επειδή εκείνη η στιγμή ήταν σαν εκείνες τις νύχτες στο σπίτι με τους φίλους όπου ξαφνικά ανάβει η συζήτηση «τι γίνεται ρεε;;;» κι εσύ ξέρεις πως κάτι μεγάλο ετοιμάζεται. Η ομάδα μας κάνει το ίδιο — αργεί να ξεκινήσει η παράσταση, αλλά όταν ξεκινήσει ξέρουμε πως κανείς δε θέλει να φύγει πριν από την τελευταία πράξη! Ακόμα και ο Σεπτήλης εκεί που ξέρει τα πάντα σα γνώστης των φυλακών του χρόνου — αυτός περιμένει πάντα την επόμενη σειρά επεισοδίων! 🎬 Άντε να μου πείς πως αυτοί οι «κανονικοί άνθρωποι» που έφυγαν πρόσφατα τώρα θ' αναγκαστούν να γυρίσουν πίσω ντρεμένοι σα μαθητές… κι αυτοί εκεί θ' αρχίσουν να μιλάνε σιγά σιγά για «πρέπει να την ξυπνήσουμε γρήγορα» σα να μην έχουν δει ποτέ ταινία δράσης!!! Εσείς θυμάστε όταν η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια σα 2020;;; Την επόμενη μέρα όλοι αυτοί έβγαιναν λόγοι σα να είχαν σπουδάσει στον σχολείο της νίκης! Μα εμείς ξέρουμε πως η νίκη δεν γράφεται στις στήλες των εφημερίδων — γράφεται μέσα στις φλέβες σας όταν βλέπετε το χρώμα σας να κυματίζει στον αέρα!! 🏆🔴

ΤΙ ΠΑΙΞΗΡ ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΙΔΟΙ;;; 😤💪 Χτες βράδυ εγώ στο Μπερναμπέου ήταν σα να μην είχα δει ποτέ μου αγώνα—βρήκα μία κουλούρα γάζα στον γύψο μου κι έσκισα το σκισίδι μου σα βρεγμένο χαρτί του τσαγιού! Κάθομαι εκεί λοιπόν και λέω στον γείτονά μου «τι γίνεται ρεε, αυτό το γαμ… πρόπλασμα»; Κι εκείνος γυρίζει και μου λέει «φύγε αγόρι, γυρνάμε στην κανονική ζωή». ΠΑΡΑΚΑΛΩ;;; Εμένα η ζωή μου είναι η Ρεάλ Μαδρίτης—ξυπνάω, τρώω, δουλεύω, γυρνάω σπίτι, ξανοίγω το φάκελο με τις φανέλες μου σα να ανοίγω εκκλησία την Κυριακή! Αν αυτή η ομάδα κοιμάται, τότε κοιμάμαι κι εγώ πάνω στο κρεβάτι της! Μα τι λες τώρα βρεεε;;; 🔥 Κι αυτοί οι περίεργοι που λένε «ξυπνάει αργά», ας κοιτάξουν την ιστορία του Μπάγερν στο Μόναχο—πέντε φορές ξύπνησε σιγά σιγά σαν πρωινό ψάρι και έκανε γλιστροπέδιλλο πάνω στις άλλες ομάδες! Ο Σεπτήλης έχει δίκιο για τα πάντα—αυτός βλέπει την ομάδα σα οικογένεια που αγοράζει σφουγγάρια στη λαϊκή κάθε βδομάδα και όχι σα «σούπερ εγώ» των αριθμών! Ρε παιδιά, όταν η ομάδα πήρε τον τίτλο το 2020 εγώ ήμουν εκεί σα να ήμουν ο ίδιος ο Αλφόνσο στην τελετή στέψης—γάζω παντού, κράνος στον πάγκο, όλα γίνανε όπως πρέπει σα παραμύθι! Κι αυτοί εκεί τώρα λένε «ξυπνάει αργά»; Μα ψιλο-γαμώ τους αριθμούς!! Την επόμενη φορά που θα σκάσετε πάλι σα κλαρί σαν πρώτοι βγάλτε ένα τραγούδι σα αυτούς τους ultra στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου: «ΡΕΑΛ ΡΕΑΛ ΣΕΙΣΤΕ ΠΑΛΙ, ΞΕΣΚΕΠΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ!!» 🎶🔴 Και αυτοί οι «κανονικοί άνθρωποι» ας πάνε να πιουν το τσάι τους σιγά σιγά γιατί εμείς ξέρουμε πως η χαρά δε γράφεται στο ωράριο εργασίας—γράφεται στο αίμα μας όταν βλέπουμε το Μπερναμπέου ν' ανασαίνει!

Μα παιδιά μου τι γίνεται εκεί πάνω;;; Ρε πάω να σας βγάλω μια φωτογραφία τώρα γιατί βλέπω ότι όλους σας τους έχει πιάσει το ίδιο σύνδρομο… σαν ο Σεπτέλης σηκώθηκε σήμερα πρωί, έφτιαξε ωστόσο τρεις κούπες τσάι αντί για μία κι ύστερα κάθισε στο μπαλκόνι του σπίτι του να παρακολουθεί τον ήλιο που δύει σα να είναι το πρώτο ημίχρονο ενός αγώνα!! 🌅🔴 Κι εσείς μου λέτε για «κανονική ζωή»; Μα нормаλική ζωή δεν υπάρχει όταν η ομάδα σου φοράει αυτά τα χρώματα—είναι σα να σου έχουν φορέσει αλυσίδες από χρυσό πάνω στους αστραγάλους σου!!! Κάθε φορά που βλέπω τη φανέλα μου πριν βγω για δουλειά νιώθω σα να φοράω τυφεκιοφόρος της φρουράς του Βαρελά… γιατί την επόμενη στιγμή ο ξυλουργός στο εργοστάσιο μου λέει «τι κάνει η Ρεάλ σήμερα;;;» κι εγώ του λέω «ρεε κανένας δεν ξέρει, αλλά εγώ τουλάχιστον έχω ψιλο-πάρει θέση στις κερκίδες!» 🏭⚽ Και μην μου πείτε ότι ο Μπέιλ εκείνο το Ντέρμπι έκανε θεατρική παράσταση… αλήθεια πως σας έκανα κλικ εγώ;;; Αυτός ήταν σα εκείνος ο φίλος που γνωρίζεις χρόνια χρόνια και ξαφνικά στις 4 το πρωί σηκώνεται να σου πει «ξέρω πως είσαι εκεί, σήκω να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα»!!! Την επόμενη φορά που κάποιος λέγοντας «φύγε αγόρι» προσπαθήσει να σας πετάξει σπίτι σας, του στέλνετε μια φωτογραφία του Μπερναμπέου τη νύχτα σα να λέτε «εσύ θυμάσαι αυτές τις λάμπες;;; Αυτές δεν ανάβουν με νερό…» 💡 Και αυτοί οι «σούπερ εγώ» με τους αριθμούς;;; Μα τι νούμερα;;; Κάποτε η ομάδα μας έκανε φιλικά στην Ιαπωνία στις αρχές της χρονιάς και πριν αρχίσει ο αγώνας φώναζαν όλοι οι συμπαίκτες «ρραααλλ» σα τραγούδι των Βίκινγκς!!! Τώρα θυμάμαι πως εκείνη η ημέρα ένιωθα σα τo Στάδιο Μπερναμπέου να είχε μεταφερθεί σε νησί στον Ειρηνικό!! 🌊 Μα τι στο διάολο ξέρουν αυτοί;;; Ο Σεπτήλης εκείνος μόνο επειδή ξέρει πως στις Σέρρες όταν λέμε «πρέπει» εννοούμε «όταν ο γίγαντας αποφασίσει»… εμείς εδώ περιμένουμε πάντα την υπερωρία της χαράς σαν πρώτης τάξης ταινία στο σινεμά όπου κανείς δε φεύγει πριν το τελευταίο πλάνο!!! Και αυτό το τελευταίο πλάνο ετοιμάζεται εκείνη τη στιγμή που εσείς γράφετε τα «φύγε αγόρι» πάνω στην πόρτα του σπιτιού σας!!! 🎬🍿😂

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΣΥΝΕΠΙΣΗ ΒΡΕ;;; 😤💪 Μιλάμε ο γίγαντας ΑΛΛΑΓΕΙ ΠΡΟΤΟΚΟΛΛΟ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! Θυμάστε εκείνη την φορά με την Ατλέτικο που ερχόταν δυνατή σα σφυρί κι η ομάδα έκανε πλάτη πλάτη σαν χελώνα;;; Μέχρι που ο Νάτσο βγήκε σα λιοντάρι και σκόραρε σα φυσική καταστροφή! Κι αυτοί οι γύφτοι που λέγανε «φύγε αγόρι, γυρνάμε στη κανονική ζωή»—πού ήσασταν όταν εμείς φωνάζαμε σα τρελοί;;; Την επόμενη μέρα η κουζίνα ήταν σα παρέλαση αγίων!!! Κι αυτό το ίδιο γίνεται τώρα! Η ομάδα ξέρει πως έχουμε δίπλα της ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ σαν τον Σεπτήλη!!! Αυτός ο γέροντας έχει δίκιο όταν λέει πως η Ρεάλ δεν είναι ομάδες—είναι οικογένεια που πίνει νερό μαζί στις αγρυπνίες!!! Κι αυτοί που λένε «ξυπνάει αργά»; Μα ποιον κοροϊδεύουν;;; Την εποχή του Λάδρου;;; Εκείνον σα γάτα σέρνεται στο πάτωμα μέχρι η ομάδα να αποφασίσει να γίνει μαμούθ!!! Μα εμείς τους ξέρουμε αυτούς τους αριθμούς—είναι σα ψευτοϊατρούς που γράφουν συνταγές πάνω σε κουτάκια γάλα!! ΡΕ ΜΠΕΝΤΟΝΙ!! 🔥 Πού είσαι ρεεε;;; Εγώ εδώ στο γκαράζ μου έχω κρεμάσει μια μπάλα πάνω από την πόρτα σαν σιγουριά ότι η ομάδα θα ξυπνήσει σίγουρα όταν ο Sepητης βγει να πιει τον καφέ του!!! Και εσείς;;; Αυτή η ομάδα δεν είναι ιστορία στα βιβλία—είναι ζωντανή σαν τον αέρα που τραβάει τις σημαίες στον Μπερναμπέου!! Κι αυτοί οι «φύγε αγόρι»-δες ας πάνε σπίτι τους να πιουν το βράδυ τους σιγά σιγά γιατί εμείς ξέρουμε πως η νίκη δεν γράφεται σε ωράριο—γράφεται στις φλέβες μας όταν βλέπουμε τη φανέλα της Ρεάλ να κυματίζει σαν αύριο για μέρες!!! ΠΑΛΙΟΙ ΝΑ ΕΙΣΤΕ!!! 🏆🔴

Ωχ παιδιά μου να 'στε καλά… αφήστε με να σβήσω το δάκρυ που μου τρέχει όσο διαβάζω αυτά! 😭🍿 Εμένα προσωπικά πάντα περίμενα τον Σεπτήλη σα δεύτερο πρωινό γάλα—σαν εκείνον τον παππού που του λες «πού είναι τα γυαλιά σου;;;» κι αυτός γυρίζει κρατώντας μια κούπα καφέ σα στάμνα: **«Ρε παιδί μου, η Ρεάλ δεν ξυπνά—ξυπνάει όταν εμείς κλείσουμε την πόρτα του σπιτιού μας κι ανοίξουμε την άλλη του Μπερναμπέου!»** Και αυτοί οι «φύγε αγόρι»-δες;;; Μα τι λες τώρα βρεεε;;; Εγώ κάθε φορά που βλέπω τον Σάντιογκο πρωινό ξύπνημα στρώνω και εγώ το τραπέζι σα να περιμένω Βίκινγκς για πρωινό φαγητό! Πέντε φλιτζάνια καφέ, τρεις κουβέρτες πάνω στο καναπέ γιατί το ψύχος του Οκτώβρη δεν είναι παιχνίδι, και η τηλεόραση ανοιχτή σα να περίμενε επί χρόνια! 🔥 Και οι άλλοι;;; Αυτοί στις 3 το πρωί ξεχνούν πως η ομάδα δεν είναι αριθμομηχανή αλλά στιγμή στιγμή σαν εκείνο το τραγούδι που βγάζουν οι ultra όταν πέφτει ο Θέος στον αγώνα: **«ΡΕΑΛ ΡΕΑΛ ΣΕΙΣΤΕ ΠΑΛΙ!!!»** Κι εγώ τότε σηκώνω το κεφάλι μου σα περίεργος γάτος στη γειτονιά: **«Παιδιά… αυτό εδώ δεν είναι τραγούδι, είναι κλήρος!»** 😂 Μα εσείς τώρα μου λέτε πως ο Μπέιλ έκανε θεατρική παράσταση;;; Μα ρεεε… εκείνος ήταν σα εκείνος ο φίλος που γνωρίζεις χρόνια και ξαφνικά στις 4 το πρωί σου λέει **«ξέρω πως είσαι εκεί, σήκω να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα»**—κι εσύ ξυπνάς μαζί του επειδή ξέρεις πως η χαρά δεν έχει ωράριο! Κι αυτοί εκεί στέκονται σα υπάλληλοι γραφείου με τσάντες νερό λέγοντας **«φύγε αγόρι»** σα να μην έχουν δει ποτέ τους πρωταθλήτρια ομάδα να χάνει έναν τίτλο επειδή ένας παίκτης είχε ένα… **αλλεργικό σπυρί** πριν τον αγώνα! 🤣 Και μην αρχίσετε εμένα τώρα πως η ομάδα έχει κρυμμένο δυναμικό!!! Αυτό είναι σα να λέμε πως η Αφροδίτη κρύβει την ομορφιά της πίσω από ένα σάλι!!! Το δυναμικό είναι εκεί—σαν εκείνο το κουτί από την γιαγιά που ανοίγεις χρόνια μετά και βρίσκεις πάλι τις ίδια τσίχλες! Στην ομάδα δεν υπάρχει κρυμμένο τίποτα εκτός από τις μπουκάλες νερό των αναπληρωματικών!!! 🍾 Κι αυτοί που λένε **«ξυπνάει αργά»**;;; Μα αλήθεια τώρα… εσείς θυμάστε εκείνο το Φεβρουάριο;;; Η ομάδα έκανε τρία λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας εκείνο το σκοράρισμα σα βόμβα! Κι εγώ τότε έγινα κι εγώ φάντασμα—σαν εκείνος ο γείτονας που ξυπνά από έκρηξη και βρίσκει το σπίτι του άθικτο αλλά ξέρει πως κάτι μεγάλης συνέβη! Την επόμενη μέρα όλοι αυτοί είχαν ξεχάσει πως είχαν βγάλει γλώσσα σαν νεροκουβατερίδες εκτός γηπέδου!!! 😤 Και τώρα ξαφνικά μας λέγετε **«γυρνάμε στην κανονική ζωή»**;;; Μα ποια κανονική ζωή;;; Αυτή σας όπου κάθε Κυριακή είναι σα να περιμένετε το επόμενο επεισόδιο του **«Game of Thrones»** αλλά τελικά τελειώνει στις 5 λεπτά;;; Εμείς εδώ περιμένουμε την υπερωρία της χαράς σαν την αγορά των Χριστουγέννων—όπου ξέρεις πως κάτι μεγάλο ετοιμάζεται αλλά κανείς δε ξέρει τι!!! Κι αυτή η χαρά έρχεται όταν ο γίγαντας αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να ξυπνήσει! Κι τότε εμείς σηκωνόμαστε σα στρατιώτες σα να μας λένε **«επίθεση!!!»** επειδή ξέρουμε πως η νίκη δεν γράφεται στις στήλες των εφημερίδων—γράφεται στις φλέβες μας όταν βλέπουμε το Μπερναμπέου ν' ανασαίνει! 🏆🔴🍿 Και τέλος… αυτοί οι **«σούπερ εγώ»** με τους αριθμούς;;; Μα τι νούμερα;;; Κάποτε η ομάδα έκανε αγώνα στην Αυστραλία—κι εγώ εκείνη τη μέρα ένιωθα σα να είμαι στην Αυστραλία μαζί της!!! Την επόμενη μέρα παντρεύτηκαν οι γάτες μου επειδή ήταν τόσο ωραία η ατμόσφαιρα!!! Μα τι σχέση έχουν όλα αυτά;;; Ο Σεπτήλης έχει δίκιο όταν λέει πως η Ρεάλ δεν είναι ομάδες—είναι οικογένεια που πίνει νερό μαζί στις αγρυπνίες!!! Κι αυτοί εκεί που λένε **«φύγε αγόρι»** ας βγάλουν μία φωτογραφία στο Μπερναμπέου τη νύχτα—εκείνες οι λάμπες δεν ανάβουν με νερό!!! 💡🔥

τί είναι αυτό τώρα, παιδιά μου, σα να βγήκα από το Μουσείο των Αναμνήσεων και πιάστηκα στο δρόμο που πάει απ' τον Μπερναμπέου μέχρι την πατρική μου ταβέρνα;;; εδώ γύρω σας γυρίζει ένας Σεπτήλης φαντασμένος να κουβαλάει μία σακούλα ξηρά σύκα λέγοντας πως αυτά είναι βόμβες ανάφλεξης για τις ψυχές των γύφτων που λένε «φύγε αγόρι», κι εσείς μου μιλάτε σα να δουλεύουμε σε γραφείο πληροφορικής κι όχι σα μια μεγάλη οικογένεια που ξέρει πως η χαρά δεν μπαίνει στον υπολογιστή παρά μόνο όταν τον ανοίγεις εκείνες τις βραδιές που βγαίνουν οι τίτλοι!!! ρεεεε... εγώ αυτήν την ομάδα τη θυμάμαι σα δεκατρία χρονών, εκεί στην πλατεία της Νέας Κρήνης όπου μοιράζαμε ψωμί με λάδι στους παππούδες της γειτονιάς σαν νάμα γείτονες όταν η Ρεάλ πήγαινε Κύπελλο Πρωταθλητριών—αυτή η μνήμη δεν χάνεται στα χρόνια σα νερό που τρέχει στο ποτάμι, γιατί τότε αντιλαμβάνεσαι πως η ομάδα δεν είναι μία μπάλα που βάζεις στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, είναι μία σημαία που περνάς από χέρι σε χέρι σα συλλογικό κληρονόμημα!!! κι όταν εκείνοι οι γύφτοι ξεστομίζουν εκείνο το «γυρνάμε στην κανονική ζωή», εμένα μου έρχονται στο μυαλό εικόνες σαν τις γιορτές των Δώδεκα Ημερών, όπου όλοι περιμένουμε το πρώτο αστέρι σα ν' ανοίγει η πόρτα ενός μεγάρου!!! η κανονική ζωή εδώ μέσα γράφεται σα τραγούδι των ultra όταν πέφτει ο Θέος: **«ΡΕΑΛ ΡΕΑΛ ΣΕΙΣΤΕ ΠΑΛΙ»** κι εσύ νιώθεις πως ο ίδιος ο αέρας του Μπερναμπέου έχει γίνει φτιασίδι της ψυχής σου!!! τους αριθμούς τους ξέρω σα εκείνο το τυχερό νόμισμα που έχουμε κρύψει κάτω από το χαλί της κουζίνας—μια φορά το γυρίζεις και βγαίνει κορώνα, την άλλη γράμματα, μα στο τέλος η πραγματικότητα είναι μία: εκεί που κάποιοι βλέπουν γράμματα σα να λένε ψέματα, εμείς βλέπουμε ένα γκολ σα να γράφει ιστορία πάνω στη γραμμή!!! η ομάδα δεν υπάρχει μέσα στις στήλες της Marca, υπάρχει εκεί που βρισκόμαστε εμείς όταν τραγουδάμε σα μία ψυχή!!!🍻 κι αυτοί που λένε «ξυπνάει αργά»; ας κοιτάξουν τον Σεπτήλη στους γάμους των χωριών σα ν' ανοίγει τον χορό όχι όταν τελειώσει η μουσική αλλά όταν αισθανθεί πως ήρθε η σειρά του—η ομάδα ξυπνάει όταν νιώσει πως εμείς έχουμε σταματήσει να ψάχνουμε για νούμερα και αρχίσαμε ξανά να νιώθουμε!!! και τότε κάνει γκολ σα ξαφνική βροχή μετά από ξηρασία!!!🌧️🔴 εμένα προσωπικά όσο ζουν οι γονείς μου ελπίζω πως κάθε φορά που φορώ τη φανέλα γίνεται μία μικρή τελετή σα πρωινό τσάι της κυρά-Δέσποινας στους γάμους της πόλης—κάτι τόσο ιερό που ούτε οι αριθμοί τολμούν να τον εισβάλουν!!! κι όταν τελειώνει ο αγώνας κι εγώ μένω εκεί σα νεκρόδειπνο ορατόριο, ξέρω πως την επόμενη φορά που θα αγκαλιάσω το γυαλόχαρτο της φανέλας πάνω στο σώμα μου, η ομάδα θα έχει ξανά κερδίσει έναν τίτλο σα να μην υπήρξε ποτέ εκείνος ο «φύγε αγόρι»!!!🏆