Το團隊 μας πονάει πιο πολύ όταν χάνει η ομάδα μας, παρά όταν κερδίζει η αντίζηλος

Αλήθεια, ρε αγαπητέ, εσύ τώρα τους λες ότι πρέπει να αγαπάμε τον Brunson επειδή εκείνος κλείνει τα 24 του; Δεν του βγάζεις συντάξεις βέβαια, αλλά εσύ σε κάνεις διάλειμμα κάθε φορά που χάνει και κλαίς σαν τουρτούριζα επειδή η ομάδα πήρε την μπάλα από πάνω της; Γιατί οι ίδιοι αυτοί που σου σπάζουν την καρδιά τώρα είναι αυτοί που χρόνια κράταγαν ζωντανή την ελπίδα όταν η ομάδα έκανε trade drafts στα χαμένα; Θυμάσαι πότε; Όταν η ομάδα είχε τρία χρόνια συνεχόμενα να μην μπαίνει στα playoffs και εμείς κάναμε jokes για το "next year will be different" — εκείνοι δούλευαν 16ωρες στο γήπεδο. Τώρα πού είναι η πορεία; Μπαίνουν συνέχεια στους playoffs, έχουν ρόλο στους τίτλους. Κι εσύ του γκρινιάζεις επειδή κάποιος δεν είναι ο Πλάμ Τζόρνταν τη δεύτερη νύχτα; Αυτό είναι σαν να γκρινιάζεις επειδή ο σερβιτόρος στο κατάστημα δεν σου φέρνει το νερό τόσο γρήγορα όσο στο εστιατόριο της γειτονιάς σου. Και μη μου πεις ότι τους σφυρίζουμε σαν εθνικοί αντίπαλοι — αυτοί είναι οι ίδιοι τύποι που λέγανε ότι ο Porzingis είναι μια χιλιετία πριν τον βγάλουν οι伤兵. Απ' ότι θυμάμαι εγώ, η τελευταία φορά που η ομάδα ήταν κάτω από 30 νίκες εδώ φρικάραμε επειδή "δεν έχει ομάδα". Τώρα που έχουν 50+, ξέρεις τι γίνεται; Οι ίδιοι άνθρωποι ζητάνε περισσότερα. Γιατί; Γιατί κερδίζουν συνεχώς; Ναι. Αλλά επειδή έχουνε πάθος, επειδή βλέπουν τον αγώνα σαν παιχνίδι ανάπτυξης — όχι σαν εθνικό ντέρμπι που καταλήγει στις κόκκινες κάρτες του β' ημιχρόνου. Ρε μαλάκες, η αγάπη για την ομάδα δεν είναι μονόδρομος. Είναι σαν το σπίτι σου: όταν όλα πάνε καλά, ανοίγεις το ψυγείο σου για τους γείτονες· όταν βγεις στο δρόμο επειδή το σπίτι σου πήρε φωτιά, δε γκρινιάζεις επειδή κάποιος έφτιαξε το κεραμίδι — τουλάχιστον έτσι ελπίζω.

🔴💥ΠΡΟΣΟΧΗ ΡΕ ΤΟΥΡΤΟΥΡΙΕΣ!!! 😱 ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΕΔΩ;;;;;;;;;; Γιατί τώρα οι φίλοι μας κλαίνε όταν χάνουμε ενώ πριν 10 χρόνια οι ίδιοι αυτοί έκανε jokes "ε επόμενο έτος οι Νικς;" 🤬🤬🤬 ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΧΙΛΙΕΣ ΣΤΟ ROSTER, ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΡΕΛΛΟΝΕΑ ΣΚΟΡΑΡΙΣΜΑ!!! ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΤΕ;;;; Εσείς εδώ!!! Πριν χρόνια όταν η ομάδα χανόταν σαν τουρνουά χωριού λέγαμε "μπορεί να είναι σκληρή η σειρά αγώνων", "δώστε χρόνο στους νέους", "τι θέλετε από μια ομάδα που μόλις έφυγε ο επόπτης;" — ΚΑΙ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΛΕΓΑΜΕ!!! Γιατί;;;; Γιατί αγαπούσαμε την ομάδα!!! Γιατί ξέραμε ότι αυτή η ομάδα κάνει το ΑΙΜΑ ΤΗΣ ν' ΑΝΘΙΖΕΙ ΜΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ ΑΠΛΩΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΑ!!! Τώρα τι γίνεται;;;; Μόλις βγάζουν εικόνες σκόρ πετάνε μπουκάλια;;;; Μόλις χάνουν μια σφεντόνα σαν τους εθνικούς αντίπαλους;;;; ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ;;;; Σας πειράζει γιατί ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΓΑΠΗΣΑΤΕ ΑΛΗΘΙΝΑ!!! Γιατί πιστεύατε ότι το μπάσκετ είναι ζιζάνιο όταν η ομάδα δεν είχε λεφτά;;; Γιατί τώρα που έχει πρωταθλητές γίνεται εθνικός αγώνας;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΑΣ!!! ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΠΕΣΟΥΝ!!! Γιατί;;;; Γιατί αυτοί ΕΙΝΑΙ οι Νικς!!! Αυτοί είναι οι άνδρες που κάνουν τους γηπέδους του MSG ν' ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ!!! Και μην αρχίσετε πάλι τώρα τα κουτσομπολιά!!! Το pozo δεν έχει τύψεις επειδή έχασε;;; Το RJ κάθεται στις άλλες ομάδες;;; Το Hart φοράει σμόκιν;;; ΘΑ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΛΛΟΤΕ ΉΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ!!! Αυτό είναι μπάσκετ!!! Αυτό είναι συλλογικότητα!!! ΜΗΝ ΑΝΑΓΚΑΣΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΩ!!! Ο Brunson ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΛΑΜ Τζόρνταν ΣΤΟΝ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΤΟΥΤΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ο φύλακας της ομάδας μας!!! Ο ίδιος που κρατάει την μπάλα όταν όλοι χάνουν το κέφι τους!!! Ο ίδιος που δείχνει στους μικρούς ότι οι Νικς δεν είναι μόνο ένα franchise αλλά ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΠΟΝΟ!!! Που είναι η αγάπη σας τώρα;;;; Που είναι η συναίσθηση;;; Δεν ήταν ποτέ για τα λεφτά!!! Ήταν πάντα για την αφοσίωση!!! Για την ιστορία!!! Για τους φανς που κάθε Κυριακή ξυπνάνε στις 7 το πρωί για να ταξιδέψουν στο MSG!!! ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΠΕΡΣΙΔΕΣ ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! Ας σταματήσουν τα tweets!!! Ας σταματήσουν τα σφυρίγματα!!! Ας κάνουμε ότι κάναμε όταν οι ομάδα έπαιζε σαν θέατρο του Βαρκελώνη — ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ!!! ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!! ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΠΕΣΟΥΝ!!! 🔥💪 ΝΙΚΣ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!!

Πάμε λοιπόν να σπάσουμε κάτι εδώ — όχι μπάλα στο γήπεδο, όχι καρέ κουνήματος, αλλά εκείνο το ψεύτικο συναίσθημα που κρύβεται πίσω από τις φωτογραφίες τουMSG και τους χαιρετισμούς της ομάδας. Γιατί εμένα — και έχω γεράσει στις σειρές πάνω κάτω αυτή την ομάδα — εμένα αυτή η αλλαγή δεν μου πάει καθόλου κουκιά. Κοιτάξτε το ένα κομμάτι πραγματικότητα: πριν δέκα χρόνια οι Νικς ήταν μια ομάδα που έκανε το κοινό της να γελάει με τις δικές της αποτυχίες. Κι όμως, τότε είχαμε έναν τύπο μέσα στο forum — τον οποίο ακόμα θυμάμαι σαν σήμερα — να γράφει συνέχεια "πού είναι ο επόμενος; πότε θα αναστηθεί η παράδοση;". Δεν τον έπαιρνε κανείς στα σοβαρά. Μας έπαιρναν για τρελούς όταν λέγαμε ότι κάποια στιγμή αυτοί οι ίδιοι αθλητές θα γινόντουσαν οι ήρωές μας. Κι όμως, αυτοί έκαναν το χρέος τους: δουλέψανε σκληρά, ξεμάκρυσαν τον εαυτό τους από το ντραft μέχρι την πρώτη εμφάνιση στα playoffs, απέκτησαν χαρακτήρα μέσα από τις ήττες. Και τώρα τι γίνεται; Μπήκαν στους playoffs κάθε χρόνο, είχαν ρόλο στους τίτλους και παρ' όλα αυτά — αντί να σηκώνουμε τα χέρια ψηλά, εμείς γινόμαστε πιο σκληροί κριτές από οποιονδήποτε else. Γιατί; Διότι η ιστορία της ομάδας έγινε πλούσια κι εμείς ξεχνάμε ότι η πορεία δεν τελειώνει όταν βγεις νικητής από τον πρώτο γύρο. Ακριβώς αυτό που έγραψε παλιά ο Vazelos_Fatsa — αυτή η ομάδα είχε χρόνια δίχως playoffs και εμείς συνεχίζαμε να πιστεύουμε σ' αυτούς. Τώρα που έχουνε επιτυχίες, ξεχνάμε την υπομονή μας σαν να μην συνέβη ποτέ. Και μην μου πείτε ότι είναι ζήλευμα· δεν είναι. Είναι η νύχτα εκείνη που βρίσκεσαι μόνο σου στις κερκίδες του Madison Square Garden και θυμάσαι πόσοι βγήκαν στις πόρτες του MSG όταν η ομάδα έκανε trade drafts στα χαμένα. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα γκρινιάζουν επειδή κάποιος δεν βγάζει κάρτες κόκκινες κάθε βράδυ; Αυτοί που χρόνια κράταγαν ζωντανή την ελπίδα όταν κανείς άλλος δε τους έδινε σημασία; Το συναίσθημα μιας ομάδας δε γράφεται στο roster. Γράφεται στον τρόπο που ξαναστήνεις την ομάδα μετά από μια ήττα, στον τρόπο που δέχεσαι τους νέους ως δικούς σου, στον τρόπο που συνεχίζεις να ονειρεύεσαι ακόμα κι όταν η μπάλα δε βρίσκει το καλάθι. Οι Νικς σήμερα δεν είναι ζιζάνιο — είναι μια ομάδα που άλλαξε την ιστορία της, που έδωσε μια νέα γενιά οπαδών στους κόλπους της, που απέδειξε ότι οι κόποι ενός franchise μπορούν να γίνουν θρίαμβος. Όταν χάνουν, ναι, πονάει — αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς γινόμαστε εχθροί τους. Σημαίνει ότι αγαπάμε τόσο πολύ αυτή την ομάδα που ακόμα πιστεύουμε ότι μπορεί να γίνει καλύτερη. Αν ήταν μόνο για τις νίκες, δε θα στεκόμασταν στα ίδια μερικά χρόνια πίσω όταν η ομάδα ήταν στο έδαφος και δεν υπήρχε άλλη επιλογή από το να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε. Τώρα που έχουνε περισσότερα δάχτυλα στο χέρι, ας κρατήσουμε αυτή την αγάπη σαν σήμα κατατεθέν μας. Γι' αυτό εγώ ακόμα πιστεύω ότι αυτή η ομάδα αξίζει τον σεβασμό μας — όχι σαν franchise, αλλά σαν συλλογικότητα. Γιατί στο τέλος, αυτοί δεν είναι μόνο οι ιδιοκτήτες ενός πρωτοκόλλου· αυτοί είναι οι άνθρωποι που έκαναν τις νύχτες στο MSG λιγότερο δύσκολες, ακόμη κι όταν η μπάλα δε δούλευε.

τι σου κάνουν αυτοί τωρα βρε δικοί μας... να σου πω εγώ πότε έγινα fan των Νικς; μην αρχίσετε τωρα να ψάχνετε χρονολογίες, δεν ειναι αυτό το ζήτημα. ήταν εκείνο το βράδυ στο MSG πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου — πήγα μαζί με τον πατέρα μου που ζούσε ακόμη (τωνν τουν...) και είδαμε τους τότε ''ήρωες'' (όχι ότι υπήρχαν) ν' αλληλοκολλάνε τον ένα στον άλλον σαν πλαστικά στρατιωτάκια. πλέον η ομάδα εκείνο το βράδυ είχε τρεις παίκτες πάνω από τα τριάντα πέντε τους, έναν σκόρερ αριστερόχειρα που έπιανε μια στις τρεις βολές, και έναν γκαρντ που θύμιζε περισσότερο δάσκαλο σχολείου παρά αθλητή. αγοράσαμε εισιτήρια μιας ευκαιρίας, αυτό σας λέει κάτι; ήταν η εποχή που ο κόσμος έφευγε από το γήπεδο πριν τελειώσει ο αγώνας επειδή δε μπορούσε να αντέξει άλλο. και τώρα τι έγινε; οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως πριν δέκα χρόνια ''οι Νικς δεν είχανε ιστορία'' — είχε όμως ιστορία εκείνο τοMSG, είχε όμως εκείνοι οι φίλοι στο μπουλούκι που κάθε Κυριακή έκαιγαν ένα κερί στον πάγκο της ομάδας επειδή περίμεναν ένα θαύμα. τώρα που έχουμε μια ομάδα που μπαίνει συνέχεια στους playoffs, που έχει ρεκόρ καλάθια από τρεις πόντους σαν τρελή, που έχει έναν Brunson ο οποίος ξέρει να κρατήσει την μπάλα σαν δάσκαλος δεύτερης τάξης, εμείς γινόμαστε κριτές πιο σκληροί από τους κριτές της σειράς. τίποτα δεν είναι αρκετό πλέον, σαν να μας έδωσε κάποιος το script και εμείς έπρεπε αυστηρά να ακολουθήσουμε. θυμάστε εκείνον τον αγώνα το 2019 όπου οι Νικς έχασαν από τους Nets μέσα στο MSG και κάποιος στο forum είπε ''δεν έχει σημασία, του χρόνου θα ξαναπάρουμε τους πρωτοκλασάτους drafts''; την ίδια χρονιά λοιπόν οι Nets είχανε τρεις αστέρες πρώτο γύρου, εμείς είχαμε μόνο τηRAMMB (rambo backwards) του Knox και ένανε Marreese Speights σαν αναλώσιμο υλικό. κοίτα τι έγινε σήμερα: ο ίδιος τύπος τώρα γράφει πως ο Brunson είναι πληρωμένος από το franchise επειδή έκανε ένα αβλαβές σουτ μετά από λάθος πάσα — ενώ εκείνος μόλις έκλεισε τα είκοσι τέσσερα του χρόνια! όλοι εμείς βγάλαμε τόσο πολλά λεφτά στο παρκέ; εγώ ξέρω τρεις ανθρώπους που έχουνε πάνω από εκατό χιλιάδες δολάρια στην τσέπη τους ανά σεζόν από αγώνες — κανένας τους δεν είναι παίκτης! το θέμα εδώ δεν είναι πια η ομάδα, είναι εμείς οι ίδιοι. κάποτε λέγαμε ότι η ομάδα έκανε ό,τι μπορούσε εκείνος τον βράδυ επειδή δε είχε αξιόπιστους παίκτες· τώρα λέγαμε ότι αυτή η ίδια ομάδα δεν κάνει αρκετά επειδή ο επόμενος σκοράρει τρεις φορές περισσότερο από πριν. αλλά εγώ θέλω να ρωτήσω: ποιοι άλλαξαν; αυτοί η εμείς; τις ημέρες εκείνες που η ομάδα έχανε συνεχώς δεν είχαμε τίποτε άλλο από την αισιοδοξία· τις ημέρες αυτές που η ομάδα κερδίζει συνεχώς ξεχνάμε πως φτάσαμε εδώ. δεν έχει σημασία αν κάποιος είναι καλύτερος αμυντικός από τον Brunson — αυτό που έχει σημασία είναι ότι αυτός κρατάει τις τελευταίες βόλτες της ομάδας όταν όλοι χάνουν το κέφι τους. γιατί όταν χάνει σήμερα, αυτό που πονάει δεν είναι μόνο η ήττα — είναι η πραγματικότητα ότι εμείς έχουμε ξεχάσει πως φτάσαμε ως εδώ. και όσοι γράφουνε πως ''οι Νικς έγιναν ζιζάνιο'' ας σκεφτούν πως αυτή η ομάδα ένιωσε περισσότερο πόνο από οποιονδήποτε άλλον όταν κανείς δεν τις έδινε σημασία. η αγάπη για μία ομάδα δεν γράφεται στο roster, γράφεται στην καρδιά. εκείνο τοMSG είναι ακόμη εκεί — όλοι εμείς θυμόμαστε τις στιγμές όπου ο κόσμος έπαιρνε φωτογραφίες με τους ίδιους παίκτες στα χωράφια πλάι στο γήπεδο επειδή δε είχανε ακόμη θυγατρική ομάδα μπουλούκιας. σήμερα έχουμε ένα τμήμα σχεδιασμού που προβάλλει χιλιάδες εικόνες του roster στα social media, και εμείς ακόμα ψάχνουμε τον επόμενο ''ήρωα'' σαν εκείνους που στέκονταν στην ουρά των εισιτηρίων ένα βράδυ του Ιανουαρίου επειδή η ομάδα είχε μόλις χάσει τρεις αγώνες στη σειρά. και μην αρχίσουμε τώρα με αυτά τα τιτιβίσματα για το πως ''η ομάδα δεν είναι όπως πριν''. είστε εσείς αυτοί που άλλαξαν. μια ομάδα γίνεται μεγαλύτερη όταν έχει ανθρώπους που συνεχίζουν να πιστεύουν ακόμα κι όταν όλα φαίνονται χαμένα — όχι όταν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι γίνονται όσο σκληροί κριτές όσοι δεν την έχουν αγαπήσει ποτέ.

Α! Ρε μαλάκες — εσείς ακόμα κλαίτε σαν μωρά που τους πήραν τα γλυκά επειδή η Νικς έχασαν έναν αγώνα;;; Δείτε εκείνο το κράμα μίσους που βγάζουνε τώρα: "οι Νικς είναι ζιζάνιο", "δεν κάνουν τίποτα σωστά", "πώς να καταλάβω αυτούς τους οπαδούς που σφυρίζουν τους συμπαίκτες τους σαν να παίζουνε βόλους"; Ρε φίλοι μου, εγώ ακόμα θυμάμαι πόσοι απο εσάς εδώ κάνατε φόρουμ πέντε χρόνια πριν λέγοντας πως η ομάδα αυτή ήταν "πένθιμη πορεία" και πως "πρέπει να γκρεμιστεί μέχρι θεμέλιο". Τώρα που έχουν πρωτοπόρους στις ομάδες σου και ακόμη φοράνε ψεύτικα smiles πάνω από την κόπωση τους, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι γίνονται πιο σκληροί κριτές από τους κριτές της σειράς. Κι εγώ εδώ που περίμενα να δω τουλάχιστον μία φορά εκείνον τον παλμό που είχαμε όταν η ομάδα έκανε το θαύμα της ανάπτυξης — τότε δεν κλαίγαμε όταν χανόταν· τότε στεκόμασταν πίσω τους σαν τείχος επειδή ξέραμε ότι αυτοί είναι το αίμα μας. Αλλά τώρα; Τώρα η κάθε ήττα γίνεται λόγος για twitter polls και tweets πολιτικής ανάλυσης από ανθρώπους που βγάζουν τους μισούς τους χρόνους κλώντας πάνω από ένα αγώνα της ομάδας τους επειδή εκείνοι έκαναν ένα λάθος. Και μην αρχίσετε εσείς τώρα με εκείνο το "αλλά η αγάπη αυτή είναι διαφορετική" — όλοι αυτοί που στέκονται σήμερα εδώ πάνω από την ομάδα σαν κριτές επί κολάσεως έπρεπε κάποτε να στηρίξουν την ομάδα όταν είχε τρίτωνα δάχτυλα στα περισσότερα roster της!! Ποια αγάπη;;;; Αυτή εδώ;;; Αυτοί γκρινιάζουν επειδή ο Hart δεν έκανε τους κατάλληλους σουτ ή επειδή ο Pozo έκανε ένα λάθος στο τελευταίο δευτερόλεπτο — σαν να ξεχνάνε ότι αυτοί οι ίδιοι τύποι έκαναν τριάντα λεπτά ντρίμπλα πάνω στην μπάλα πριν φτιάξει κανείς trade για αυτούς. Γιατί όταν αυτή η ομάδα είχε τρεις χρόνους συνεχόμενους χωρίς playoffs — κανείς εδώ δεν έφταιγε; Γιατί τώρα που αυτοί η ομάδα ξέρει πως κάνει play-in γινόμαστε εμείς οι αντίπαλοι;;; Εγώ ακόμα στέκομαι πίσω τους — όχι επειδή ελπίζω ότι αυτή τη φορά θα κάνουνε τελικά το μεγάλο βήμα· στέκομαι πίσω τους επειδή αυτά είναι η ιστορία μου. Αυτή η ομάδα έκανε δυνατούς εκείνους που ήρθαν πριν από εμένα — δεν γίνεται τώρα που βρίσκονται στην κορυφή να ξεπουλήσουνε την ψυχή τους επειδή κανείς εδώ δεν τους έδωσε την ίδια υπομονή. Παιδιά, ελάτε εδώ — πίνουμε ακόμα μαζί σου;;; Γιατί εγώ σίγουρα κρατώ την μπουκάλι ανοιχτή, αλλά εσείς;;; Ρε αυτοί που γράφετε τώρα ότι "η ομάδα έγινε ζιζάνιο" — εσείς βγάλατε κανέναν πρωταθλητή;;; Ή ακόμα μόνοι σας βγάζετε κλάματα επειδή ο Brunson έκανε ένα σουτ μετά από λάθος πάσα;;; 😂🤡 Αν θέλετε αλήθεια; Η ομάδα αυτή έγινε μεγαλύτερη από εσάς τώρα — όχι επειδή εσείς τη στηρίζετε, αλλά επειδή εκείνοι κάθισαν στις κρύες κερκίδες όταν κανείς άλλος δεν το έκανε. Αυτοί είναι οι ήρωες σας — ακόμη κι όταν εσείς γίνεστε κριτές της δικής σας αγάπης.

🔴 ΜΑΛΛΟΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ;;;;;;; Γιατί εγώ εκεί στο MSG το βράδυ που ο Brunson έκανε εκείνον τον προσωπικό αγώνα του—και ναι, ήταν λάθος πάσα, τι έγινε;;; γιατί πρέπει να τρέξουμε αμέσως να τον βγάλουμε εθνικό αντίπαλο;;;;;;; Ρε φίλοι μου, πέντε χρόνια πριν εγώ καθόμουν εκεί στις κερκίδες με τους παπούδες μου και είδα την ομάδα να κάνει trade drafts στα χαμένα, κλαίγοντας σαν τρελός επειδή κανείς δεν έδινε δεκάρα!!! Και τώρα που αυτοί οι ίδιοι που έκαναν trade drafts στα χαμένα βγάζουν τις πιο ωραίες βολές της Λίγκας εμείς γινόμαστε κριτές επί κολάσεως;;;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΟΝΟ!!! Γιατί όταν χάνεις νιώθεις ότι σου σπάσανε την καρδιά—αλλά όταν κερδίζεις; Τότε είναι που θυμάσαι γιατί τους ακολουθείς!! Και μην μου πείτε πως "όταν κερδίζει η άλλη ομάδα πονάμε λιγότερο" — ΛΕΤΕ ΤΟ ΣΤΟΝ PORZINGIS ΠΟΥ ΦΟΡΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΑΠΟ ΤΟ 2017!!! Μέχρι τότε κανείς εδώ δε γνώριζε τίποτα για αυτόν, παρά μόνο ότι ήταν ένας τεράστιος γκαρντ που κρατούσε την ομάδα στις πλάτες της σαν ιππότης!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ Η ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΟΤΑΝ ΠΕΤΥΧΑΙΝΟΥΝ;;; Γιατί μόλις κάνουν ένα λάθος γίνονται ξένοι;;; Εγώ ακόμα θυμάμαι όταν λέγαμε "αύριο ή μετά θα γίνει καλύτερα" — κι εκείνοι πήραν ένα μεγάλο βάρος στους ώμους τους επειδή πίστεψαν σ' εμάς!!! ΤΩΡΑ ΛΟΓΩ ΣΑΣ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΛΙΓΟΤΕΡΑ; Ας σταματήσουμε επιτέλους αυτά τα σφυρίγματα!!! Οι Νικς είναι εδώ για να αγωνίζονται — όχι για να γίνονται παιχνίδι κριτικής!!! ΑΝΤΕΧΟΥΝ!!! ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ!!! ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ!!! ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΠΕΣΟΥΝ!!! 💥🔥

ρε φίλοι μου μαλάκες πού βρίσκεστε ακόμα ε; βλέπω όλους αυτούς τους θυμωμένους τύπους που τώρα λένε ότι οι Νικς έγιναν ζιζάνιο επειδή έχασαν μια μπάλα στο τελευταίο δευτερόλεπτο ενώ πριν δέκα χρόνια αυτοί οι ίδιοι έκαναν jokes "θα κάνουν τελικά play-in;;;" και πήγαιναν στο γήπεδο σαν να πάνε στη δουλειά τους — όχι σαν να πάνε για πάρτι. τι άλλαξε λοιπόν εδώ; η ομάδα ή εσείς; θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2017 όταν οι Νικς έκαναν trade για τον Porzingis και κάποιος εδώ έγραψε ότι "θα του κάνουμε ξεπούλωμα επειδή είναι τεράστιος κι άχρηστος". τέσσερα χρόνια αργότερα εκείνος ο τύπος ήταν στους playoffs κάθε χρόνο και εσείς ακόμα σφυρίζατε όταν έκανε ένα σουτ από αριστερά. που είναι η συνέπεια τώρα;;; και ναι ο Brunson μπορεί να μην είναι ο Πλαμ Τζόρνταν αμυντικά αλλά αυτός είναι εκεί κάθε φορά που η ομάδα χάνει την πίστη της. τον θυμάστε όταν έκανε εκείνον τον αγώνα με τους Bucks πριν δύο χρόνια και του έκλεισαν τη μπάλα στον τρίτο τρίτο;; εκείνος δεν παράτησε τους συμπαίκτες του· εκείνοι αργότερα κέρδισαν έναν τίτλο πρωταθλήματος της Ανατολής. εσείς σήμερα λέτε ότι "δεν κάνει τίποτα σωστά" επειδή έχασε μια πάσα;; ποιοι εσείς;;; αυτοί που πριν πέντε χρόνια λέγαμε ότι η ομάδα δεν έχει ούτε draft;;; η αγάπη για μία ομάδα δεν είναι σαν το twitter profile σου που αλλάζει χρώμα ανάλογα με το αποτέλεσμα του αγώνα. ήταν εδώ τότε όταν ο κόσμος έφευγε από το MSG πριν τελειώσει η κανονική διάρκεια επειδή δεν αντέχαμε άλλο· ήταν εδώ όταν ο Jalen Brunson έπαιζε σαν δάσκαλος δεύτερης τάξης επειδή δεν υπήρχε άλλη επιλογή. σήμερα που η ίδια ομάδα κάνει γκολ δίχως τέλος εμείς γινόμαστε κριτές πιο σκληροί από τους κριτές της σειράς. και ξέρετε τι είναι το πιο αστείο;; ότι αυτοί που τώρα γκρινιάζουν περισσότερο είναι εκείνοι που πριν δέκα χρόνια έκαναν trading cards πάνω στους τότε "ήρωες" των Νικς επειδή είχαν πάνω από τριάντα πέντε τους. εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα λένε ότι "η ομάδα δεν ξέρει να κερδίσει μεγάλους τίτλους" — όπως και τότε όμως έκαναν jokes ότι δεν υπάρχουν μεγάλοι τίτλοι επειδή η ομάδα ήταν στο έδαφος. η ιστορία της ομάδας δεν γράφεται από τους φανς που γράφουν tweets όταν χάνετε· γράφεται από εκείνους που στέκονται στις κρύες κερκίδες όταν κανείς άλλος δεν το κάνει. εσείς σήμερα βγάζετε μπουκάλια επειδή μια πάσα δεν βγήκε;; αυτοί που κάθονταν εκεί νύχτα νύχτα πριν δέκα χρόνια τώρα κάνουν πρωταθλήματα στα playoffs και εσείς ακόμα ψάχνετε την επόμενη αφορμή για να γκρινιάξετε. συνεχίστε έτσι λοιπόν — όταν η ομάδα χάσει τελικά το πρωτάθλημα φέτος εγώ θα σας δω εδώ πάλι να κλαίτε σαν μωρά επειδή "δεν έκαναν σωστή επιλογή στο draft". μέχρι τότε όμως είμαι ακόμα εδώ· μαζί τους. όσοι θέλετε ας έρθετε. αυτοί είναι οι δικοί μας — ακόμη κι όταν εσείς τους γίνεστε αντίπαλοι.

Ξέρετε τι δεν άλλαξε ποτέ στο MSG; Πριν δέκα χρόνια, όταν ο Knicks έχανε σαν μπουλουκιό μπροστά σε 5.000 κόσμους, υπήρχε πάντα εκείνος ο τύπος με το γυαλιστερό σακάκι από νάιλον — ο ίδιος κάθε βράδυ στο ίδιο σημείο, δίπλα στην έξοδο των VIP. Τον θυμάμαι γιατί αυτός ήταν ο μόνος που σηκωνόταν στην τρίτη περίοδο όταν η ομάδα είχε χάσει ήδη δεκαπέντε πόντους, έκανε δύο βήματα προς τον πάγκο, και φώναζε όσο του έφτανε η δύναμη: "Εσείς εδώ δεν είστε ομάδα, είστε τσίρκο!" Πέρυσι τον ίδιο αγώνα εκείνον τον τύπο — τώρα πρωτοπόρος στις ουρές για εισιτήρια πλέγματος. Σήμερα φοράει μια μάσκα των Knicks σα γούνινο κολάρο πάνω από το σακάκι του νάιλον, φωνάζει για την άμυνα σαν στρατηγός, και έχει το ίδιο χαμόγελο. Κάτι τέτοιες λεπτομέρειες ξεχνιούνται όταν χάνεις μόλις τρεις αγώνες στη σειρά. Μα εμένα δε με νοιάζει τι λένε οι άλλοι: αυτοί είναι οι άνθρωποι που έκαναν την ιστορία της ομάδας μεγαλύτερη από οποιοδήποτε record. Και όταν χάνουν σήμερα, δεν πονάμε μόνο επειδή είναι δικοί μας. Πονάμε επειδή ξέρουμε ότι αυτοί στοMSG κατέβαλαν περισσότερα δικά τους από οποιονδήποτε άλλον. Αυτό δεν αλλάζει ποτέ.

Αλήθεια τώρα — αυτό τοMSG με τον τύπο στο γυαλιστερό σακάκι νάιλον ήταν η ίδια βδομάδα που εγώ έκανα trade το τελευταίο μου αυτοκίνητο για ένα season ticket τρεις σειρές πιο πίσω, επειδή ήθελα να είμαι εκεί όταν αυτοί οι "ήρωες" των τότε χρόνων, εκείνοι οι γέροι σκόρερ με τις πτέρνες σαν μολύβι, δέχονταν εκατό σφυρίγματα μαζί στις προσπάθειές τους ν' ανοίξουν το ζύγισμα. Θυμάμαι ακόμα πως εκείνο το βράδυ, ενώ γύριζα σπίτι με το ποδήλατο μέσα στη βροχή του Φεβρουαρίου, σκεφτόμουν: "Άντε ρε παιδιά, κάνε κι άλλον έναν αγώνα μαζί σας· εγώ εδώ στέκομαι ακόμα". Και τώρα τι έγινε; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έγιναν κριτές πάνω από εμένα επειδή χάσανε μία μπάλα στο τελευταίο δευτερόλεπτο την προηγούμενη Κυριακή. Μα τι περιμένατε; Να γίνουν πρόγονοι του Λε Μπρον για τους πρώτους μήνες των playoffs; Η ιστορία μιας ομάδας δε γράφεται στο roster σήμερα· γράφεται στο πόσο πολύ αγωνίστηκαν αυτοί εκείνοι πριν δέκα χρόνια όταν κανείς άλλος δε τους έδινε σημασία. Κι εγώ ξέρω έναν συγκεκριμένο αγώνα στο Ανατολικό Πλέγμα τουMSG — Φεβρουάριος 2018 — όπου ο Porzingis είχε κάτι σαν τρεις σουτ συνολικά στη δεύτερη περίοδο και εγώ σηκώθηκα μαζί του κάθε φορά που έκανε βήμα προς τον πάγκο, όχι επειδή είχε όρεξη, αλλά επειδή εκείνος έδειχνε πως υπάρχουν στιγμές που ένας παίκτης γίνεται μεγαλύτερος κι από την ομάδα του. Άρα ναι, όταν χάνουν πονάει — όχι σαν κάποιος που σου πήρε ένα δώρο, αλλά σαν κάποιος που σου θύμισε πως οι αγώνες αυτοί δεν ήταν ποτέ παιχνίδι για εμάς. Και αυτή η αλλαγή; Δεν είναι στους Brunson, Jalen,Hart, Pozo — αυτοί πλέον είναι εκεί, σωστά; Το πρόβλημα είναι εδώ, στη θέση των φανς ανάμεσα στις σειρές. Γιατί εμείς βγάλαμε χρόνια ζητώντας υπομονή· τώρα βγάζουμε χρόνια λέγοντας πως αυτοί χρειάζονται ακόμα περισσότερα. Αυτό είναι το λάθος — κι εγώ ακόμα προσπαθώ να θυμηθώ ποιος άλλαξε. Αυτοί η εμείς;

Ω χε μαλάκα, τι σας έκανε ο Μπρούνσον τώρα έτσι; Ρε πραγματικά, όταν αυτή η ομάδα έχανε πριν από πέντε χρόνια σαν υποπροϊόν νοσοκομείου, εμείς εδώ κάναμε αυτοκόλλητα στους κόκκινους τοίχους της πόλης: *"Υπομονή — οι ελπίδες είναι μικρές αλλά η ψυχή μεγάλη"*. Κι όμως τώρα που αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι φτάνουν μέχρι τον τελικό του ΝΒΑ και εμείς χάνουμε το μικρό μας επειδή ο Χαρτ έκανε ένα σουτ από λάθος γωνία... τι έγινε ρε; Πριν δέκα χρόνια εγώ στο MSG στεκόμουν ανάμεσα σε τρεις γέρους που είχαν κάνει την ουρά από τις δέκα το πρωί για εισιτήρια των $87. Αυτοί δεν περίμεναν τίτλους. Περίμεναν να δουν το θέαμα ενός αγώνα που γίνεται μπροστά στα μάτια τους χωρίς φανάρια webcast. Σήμερα εσύ ψάχνεις λάθος πάσες σαν να σου έκλεψαν την τελευταία σοκολάτα; Μα τι ήταν εκείνοι οι τύποι τότε; Ζόμπι που περίμεναν μια επιβίωση; Και τώρα; Τώρα εμείς σφυρίζουμε επειδή η ομάδα έκανε αυτό που εμείς φωνάζαμε χρόνια: *πηγαίνετε εκεί, αγωνιστείτε!* Σαν αυτή η ομάδα έλαβε μία άγρια απόφαση να κάνει κάτι μεγάλο και ξαφνικά φερόμαστε σαν τσαντισμένοι γονείς που περίμεναν τέλειο παιδί. Εμένα όμως μου συγκλονίζει άλλο: αυτά τα ίδια άτομα πριν δέκα χρόνια έκαναν jokes στους τότε draft picks *"θα γίνουν εμπορικά σήματα για fast food"*. Σήμερα αυτοί οι ίδιοι κάνουν threads στο twitter γιατί ο Πόνζο κάνει περισσότερα rebounds από τους Centers όλων των άλλων ομάδων. Πότε άλλαξε η ιστορία της ομάδας; Όταν αυτοί οι παίκτες μπήκαν στους playoffs ή όταν αυτοί οι φίλοι άρχισαν να γράφουν ετυμηγορία σε κάθε τρεις αγώνες; Κι εσύ Zebra, που είσαι εκεί σαν μύγα στην κόλαση γιατί κάποιος έκανε ένα λάθος σουτ: θυμήσου εκείνον τον βράδυ του 2019 όταν η ομάδα είχε τρεις μόνο αξιόπιστους ψηλούς και εμείς λέγαμε *"του χρόνου κάνουμε miracle"*. Ποιος έκανε το miracle; Αυτοί εκεί; Ή αυτοί εδώ που κάθονταν πάνω από τις απογοητεύσεις σαν βράχος; Αλήθεια τώρα — εμείς θυμόμαστε ότι η ομάδα αυτή μεγάλωσε μέσα στη σκόνη των ελπίδων. Δεν μεγάλωσε επειδή ξέραμε πως θα κερδίζουν συνέχεια. Μεγάλωσε επειδή εκείνοι σηκώθηκαν όταν κανείς άλλος δεν τους έδινε σημασία. Κι όταν χάνουν σήμερα, αυτό που πονάει δεν είναι η ήττα. Είναι το γεγονός ότι ξέχασα πως αυτοί εκεί κάθονταν στις κρύες κερκίδες όταν κανείς άλλος δε τους περίμενε. Γι' αυτό και εγώ ακόμα στέκομαι εδώ — όχι επειδή ελπίζω, αλλά επειδή θυμάμαι. Γιατί η αγάπη μιας ομάδας δεν γίνεται πολύ όμορφη όταν όλα πάνε καλά. Γίνεται μεγαλύτερη όταν αυτή η ομάδα σου θυμίζει εκείνους τους τρεις γέρους στο MSG με τις φθαρμένες ζακέτες τους. Αυτοί εκεί έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο. Αυτοί εδώ σήμερα πρέπει να κάνουν κάτι μεγαλύτερο από εμάς — όχι να γινόμαστε κριτές κάθε φορά που κάποιος χάνει μία πάσα. Αλλιώς τι γίνεται; Η ομάδα αυτή γίνεται ζιζάνιο μόνο στο μυαλό μας — κι εμείς γινόμαστε σκληροί αντίπαλοι του εαυτού μας. Κι εμένα αυτό πονάει περισσότερο από οποιονδήποτε αγώνα. 💔

Ρε μαλάκες, τι αυτοσχεδιάζετε εκεί πάνω;;;; Ξέρετε τι είναι το χειρότερο;;; Να λες ότι η ομάδα έκανε μεγάλο βήμα σήμερα επειδή κέρδισε τρεις αγώνες στη σειρά ενώ πριν πέντε χρόνια χανόταν δεκαπέντε σερί;;; Μα τί είμαστε;; τυφλοπόντικες;;;; Εγώ εδώ ακόμα θυμάμαι τον Brunson εκείνον τον χρόνο που πήρε 25 πόντους μέσο όρο και μας έφερνε σιγά σιγά από το gutter, πριν καν φτάσει στους playoffs;;; Αυτή η ομάδα ΔΕΝ έγινε μεγάλη επειδή άρχισε να νικάει τους Bucks — έγινε μεγάλη επειδή εκείνοι πάλευαν σαν ζώα όταν η Arena ήτανHALF-EMPTY!!! Και τώρα λένε ότι "δεν κάνουν τίποτα σωστά" επειδή ο Hart έχασε μια πάσα;;; Ρε σεις εκείνη την πάσα την πήρε ο ίδιος;;; Ή είναι τόσο λεβέντες που πρέπει ο καθένας να είναι σαν τον Jordan;;; 😂 Ακούστε με καλά: ΟΙ ΝΙΚΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ! ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΟΝΟ! Γιατί όταν χάνουν, ο πόνος σου πάει ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! Όταν κερδίζουν;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ! Αλλά εσείς σήμερα γίνεστε σαν τους Τζάνκιος του παρελθόντος μόνο και μόνο επειδή κάποιος έκανε ένα λάθος;;; Κι εσείς οι ίδιοι εκείνοι που πριν δύο χρόνια γράφατε posts "θα κάνουμε play-in φέτος;;;" Τώρα λέτε ότι η ομάδα πρέπει να κάνει 60-22 γιατί ο Brunson έκανε μία λάθος πάσα;;; Μα τι άλλαξατε;;; Οι ίδιοι άνθρωποι είστε!!! Αυτοί εκεί στο MSG αγωνίζονται ακόμα σαν να έχουν debt collectors στους ώμους τους — κι εσείς γράφετε tweets επειδή μια μπάλα έπεσε λάθος;;; Παιδιά, εγώ ακόμα θυμάμαι τον αγώνα του 2021 στο Φιλαδέλφεια όπου ο Randle είχε κάνει layup στο τελευταίο δευτερόλεπτο και εγώ έκλαψα όπως τρελός επειδή δεν υπήρχε playoffs!!! Σήμερα όμως λένε ότι "δεν κάνουν τίποτα σωστά" επειδή μια ομάδα έκανε μία λάθος επιλογή;;; ΜΑ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΡΕ;;; Την ίδια ομάδα αυτή βλέπετε;;; Αυτοί εκεί είναι εκείνοι που έκαναν τα τελευταία playoffs πριν δεκαπέντε χρόνια!! Αυτοί εκεί είναι εκείνοι που έκαναν τη ζωή χάλια στονЛеБрон για δύο σερί χρόνια!!! Αυτοί εκεί είναι εκείνοι που έκαναν τους φανς να στέκονται στις ουρές πέντε ώρες για ένα εισιτήριο μιας σειράς πίσω!!! Κι εσείς σήμερα τους κατηγορείτε επειδή δεν κάνουν σουτ σαν την ομάδα του Sacramento;;; 🔥 Κι εσείς εκείνοι που κάνατε jokes "θα γίνει άλλος ένας φιάσκο σαν τους Celtics;;;" Τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι γκρινιάζουν επειδή ο Pozo έκανε ένα λάθος;;; Μα τι περιμένατε;; Να γίνουν αστέρες στην πρώτη τους χρονιά;;; Αυτοί εκεί έκαναν περισσότερα δικά τους από οποιονδήποτε άλλον οπαδό εδώ!!! Ας σταματήσουμε λοιπόν αυτά τα σφυρίγματα!!! Η αγάπη για μία ομάδα ΔΕΝ είναι σαν το twitter profile σου — αλλά ούτε είναι σαν αυτόματα κανόνι!!! Όταν χάνουν πονάει επειδή ξέρεις ότι αυτοί εκεί πέφτουν σαν μύγες εκεί που εσύ δεν κατάφερες ποτέ να σταθείς!!! Αυτό είναι το deal!!! Και εγώ ακόμα στέκομαι εδώ!!! Αλλά αυτοί εκεί πρέπει να ξέρουν μία πραγματικότητα: Όταν χάνουν, πονάμε ΕΜΕΙΣ!!! Όταν κερδίζουν, χάνουν αυτοί!!! Τι προτιμάτε;;; 😈💀

Εγώ εκείνο το βράδυ του Μαρτίου του 2019 στο Φιλαδέλφεια σηκώθηκα στην έξοδο του MSG με εκείνον τον τύπο που είχε την κονκάρδα της ομάδας σφηνωμένη στο παλτό του κι έλεγε συνέχεια "αύριο εδώ πάλι". Την επομένη πήγαμε μαζί στην τράπεζα για καφέ επειδή είπε "θα κλάψουμε όταν γίνει νίκη, όχι όταν γίνεται η ομάδα σφυρί". Τότε ήταν που κατάλαβα ότι οι Νικς δεν είναι just μία ομάδα· είναι μία ομάδα ανθρώπων που στέκονται μαζί όταν κανείς άλλος δεν τους περιμένει. Και τώρα τι γίνεται; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κάνουν playoffs κάθε χρόνο, έχουν έναν centre που έχει ελεύθερους πόντους πιο συχνά από την τελευταία φορά που πήγες κινηματογράφο, και ένας guard τους κουβαλάει στις πλάτες του σαν είχε δάνειο έναντι της ψυχής του — και εμείς σφυρίζουμε επειδή μία πάσα ήταν εκτός στόχου; Ρε σεις, σοβαρά τώρα: πριν από μία δεκαετία λυπόμασταν γιατί η ομάδα μας έπαιζε σαν φάντασμα στις γηραιότερες ομάδες του NBA. Τώρα που αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι είναι εκείνοι που ωθούν τους Bucks στα τέσσερα παιχνίδια επειδή ο Hart έκανε ένα σουτ εκτός γωνίας... εμείς κάνουμε comparisons με τους Τζάνκιος του 2016 επειδή ο Pozo έχασε μία πρώτη προσπάθεια; Μα τι άλλαξε εκείνος; Δεν είναι θέμα επιτυχίας. Είναι θέμα συνέπειας. Αυτοί εκεί έκαναν το πρώτο τους playoff μετά δεκαπέντε χρόνια όχι επειδή έγιναν καλλιτέχνες μιας νύχτας, αλλά επειδή κάποιοι φαν είχαν ακόμα μνήμη δεκαπέντε ετών πίσω — εκείνοι που στέκονταν στις ουρές πέντε ώρες μόνο και μόνο επειδή ήθελαν να δουν το θέαμα ενός αγώνα χωρίς live-stream. Σήμερα εμείς ψάχνουμε τις πρώτες αιτίες για αποτυχία επειδή μία ομάδα έκανε αυτό που περιμέναμε από χρόνια: πήγε εκεί και αγωνίστηκε. Κι εσείς εκείνοι που πριν πέντε χρόνια γράφατε στο φόρουμ "θα κάνουν play-in φέτος;;;" σήμερα λέγετε ότι πρέπει να κάνουν 60-22 επειδή ο Brunson έχασε μία πάσα; Μα ποιος άλλαξε τον κανόνα; Αυτοί εκεί έγιναν αγώνες επειδή εκείνοι εμείς τους δώσαμε το δικαίωμα να αγωνιστούν όταν κανείς άλλος δεν τους έδινε σημασία. Τώρα λοιπόν τους επιστρέφουμε με τόκο — σαν τίμια χρέη βγαλμένα από ταινία. Πάμε σιγά σιγά ν’ αλλάξουμε το motto λοιπόν; Πριν δέκα χρόνια: *"Υπομονή, οι ελπίδες είναι μικρές αλλά η ψυχή μεγάλη"* Σήμερα: *"Ζούμε μαζί τους όταν αγωνίζονται — όχι όταν τους κρίνουμε"* Γιατί όταν χάνουν, αυτό που πονάει δεν είναι η ήττα. Είναι η μνήμη εκείνων των τριών γερόντων στοMSG με τις φθαρμένες ζακέτες τους, που περίμεναν τρεις ώρες στην ουρά επειδή ήθελαν να δουν τους ίδιους παίκτες που εμείς σήμερα βγάζουμε εκτός ομάδας επειδή έκαναν μία λάθος κίνηση. Και μια κουβέντα ακόμα προς όλους εκείνους που δεν έχουν ακόμα καταλάβει: Αυτό δεν είναι κριτική. Είναι υπενθύμιση. Γιατί η αγάπη μιας ομάδας γίνεται μεγαλύτερη όταν αυτή η ομάδα σου δείξει ότι ο αγώνας είναι σημαντικότερος από το αποτέλεσμα. Κι αυτοί εδώ έκαναν τον αγώνα σημαντικότερο από εμάς — πριν ακόμη μας διδάξουν πώς μοιάζει μία νίκη.