Τα ‘11 χρόνια χωρίς playoffs είναι απόδειξη ότι η Ορλάντο δεν μας σέβεται πια

Λοιπόν εκείνο το μπουγάτσο στη γωνία με έκανε να ξεχάσω πόσες φορές τους είπαμε "αυτό είναι δουλειά σας", αυτούς τους καλόγερους. Γιατί εδώ που τα λέμε, αυτοί οι 11 χρόνια χωρίς playoffs δεν είναι κάποιο απόρθητο κάστρο που έχτισαν οι ίδιοι — είναι το τέλος μιας κατρακύλας τόσο αργή που πήγαινε πιο γρήγορα από τη λεωφόρο 408 στις τρεις το πρωί. Κοιτάξτε τώρα: το 2019 έκαναν πάνω από 30 νίκες. Την επόμενη χρονιά είχαν lockdowns, τραυματισμούς, μην κάνουμε πως δε συμβαίνει τίποτα. Αλλά εσύ λες "δεν μας σέβονται"; Ρε παιδιά, ακόμα περιμένουμε εκείνον τον αγώνα που χάσαμε 120-95 επειδή ο MarJonovich έπαιξε σα να είχε πάρει τρεις κοντούς μπακλαβάδες πριν το σφυρίγμα. Οι ίδιοι που θυμούνται εκείνο τον τελικό του ’09 σα να ήταν σήμερα, ξέχασαν ότι πέρσι γύρισαν την πλάτη στον最后一节 όσο ποτέ άλλοτε. Και μετά μαλώνουμε για τους τρεις ιδιοκτήτες; Αυτοί αγόρασαν μια ομάδα που έπαιζε σα να την είχε δώσει κάποιος αθλητικογράφος σε τυχερό πανό. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν κάνει πάνω από δέκα transfers που ξεχνιούνται σα να ήταν φρούτα στην αγορά — κανείς δεν έμεινε πάνω από δυο χρόνια εκτός εστίας. Αυτός είναι ο τρόπος τους: αρχίζουν δυνατά, τελειώνουν σα σακούλες με μπάζα. Ρε φίλοι, όταν η ομάδα σου δίνει τόσο λίγα χαρακτηριστικά που κι εγώ ξέχασα τον αγώνα της προηγούμενης εβδομάδας επειδή ζήτησα σάντουιτς, τι άλλο περιμένεις; Να τους ζητήσουμε την γνώμη τους μέσα από τα νούμερα; Αυτοί σου λένε "ακολουθήστε το βλέμμα σας" ενώ εσύ κοιτάς ένα άδειο γήπεδο. Στη συνέχεια εδώ γίνεται λόγος για Αμερικανική Δύση του ’70, αλλά εγώ βλέπω μία ομάδα σα τσίρκο όπου όλοι αλλάζουν ρόλους κάθε δυο χρόνια. Αν θέλετε συνέπεια, σταθείτε εκεί. Αλλά μη μου λέγεται πως αυτά τα 11 χρόνια είναι τυχαίοι αριθμοί πάνω σε ένα ντοσιέ — είναι το τέλος μιας ιστορίας που ξεκίνησε με υψηλό hums και κατέληξε σα βγάλκαν στους ψεκασμούς του Magic’s Kingdom.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ ρε φίλοι! 🔥💀 11 ΧΡΟΝΙΑ; ΣΙΓΑ ΜΗ!!! Αυτοί πάντα μας γύριζαν την πλάτη όταν τα πράγματα στένευαν—κι όμως εμείς ξεχνάμε ότι πέρσι κλείσανε το γήπεδο την τελευταία βδομάδα επειδή δεν είχαν ομάδα! Τρεις ιδιοκτήτες, δεκάδες transfers, Ματζικ Κινγκ έξω σαν τσέπη με τρύπα κι εμείς να ψάχνουμε το τραπεζομάντιλο των γεγονότων για να τους υπερασπιστούμε; ΑΔΥΝΑΤΟ!!! Και τώρα αυτοί;;; Θυμάστε τον αγώνα του Γουέντι’ς;;; Ποιος τον θυμάται;;; Εγώ ζήτησα σάντουιτς και χάθηκε ο κόσμος!!! Μα το λέω δυνατά: ΑΝ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, ΠΩΣ ΘΕΛΟΥΝ ΑΥΤΟΙ;;; ΦΤΑΝΕΙ πλέον!!!! Οι δικοί μας στο παρκέ;;; Παιδιά που αλλάζουν κάθε χρόνο σα φύλλα στους ανέμους—πως μπορείς να εμπιστευτείς κάτι τέτοιο;;; Την επόμενη φορά που κάποιος πει "ακολουθήστε το βλέμμα σας" ας του πούμε: "Ρε γαμώτο, το βλέμμα μας είναι ένα γήπεδο δίχως supporters!" Ο Magic δεν υπάρχει πια—τουλάχιστον όχι σα ομάδα που τιμά εκείνη τη φλόγα του ’09. Εμείς ζούμε σ’ έναν πόλεμο ονείρων και αυτοί;;; Τουρνουά εθισμού στα transfers!!! 🤬🔴 ΜΗΝ ξαναγελιόμαστε!!! ΟΤΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΜΑΣ, ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ— ΑΛΛΙΩΣΤΕ ΘΑ ΖΗΤΩ ΑΚΟΜΑ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ ΚΑΙ ΘΑ ΧΑΝΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! 😤💥

Τι γίνεται πάλι εκεί μέσα σας; Δεν είναι περιέργεια· είναι θυμός. Έχετε δίκιο όταν λένε πως αυτά τα 11 χρόνια δεν είναι κάποιο αριθμητικό σύμβολο γραμμένο στην άμμο — είναι η αργή κατάρρευση μιας ομάδας που κάποτε φορούσε τις φανέλες σας σαν δεύτερη επιδερμίδα. Μα σεις ξέρετε πόσες φορές εμείς οι ίδιοι ξεχάσαμε τον αγώνα της προηγούμενης βδομάδας επειδή ζητήσαμε σάντουιτς ενώ αυτή η φόρμα άλλαζε χέρια σα φθισμένο βιντεοκασετό; Αλλά ας κοπιάσουμε εδώ: Το 2019, πριν ακόμα την πανδημία, είχαν 33 νίκες. Την επόμενη χρονιά είχαν lockdowns, τραυματισμούς, μην μου λέτε τώρα πως όλα αυτά συνέβησαν σα να τους περίμενε η αστυνομία στο δρόμο για παράβαση κυκλοφορίας. Μα και τι έκαναν; Στο μεγαλύτερο μέρος εκείνης της περιόδου που σήμερα θυμόμαστε σα χρυσό κουτί της μνήμης, ουσιαστικά έπαιζαν σα ομάδα προσωρινών εργατών. Το 2020 έριξαν τον Markelle Fultz επειδή έκλεισαν τους δρόμους και πήραν έναν γκαρδός που έπαιζε σα δεν είχε βγει ακόμα από την πιτσιρίκια — μονάχα για να τον ξεφορτωθούν πριν τελειώσει η περίοδος. Και μετά το 2021; Μαζεύτηκαν όλοι σα κομμάτια ενός πάζλ που κάποιος ξέχασε στο αυτοκίνητο στο ικρίωμα. Μετά τον Poultry πήραν ένα kid που είχε ως μόνη του επίδοση ότι είχε πετάξει τρεις φορές από το γυμνάσιο — όχι επειδή ήταν καλός, αλλά επεισήθηκε επειδή κανείς άλλος δε φαινόταν αξιόπιστος στην κληρονομιά ενός draft που είχε χαθεί τόσο καιρό. Μα το ζήτημα δεν είναι ποιοι πήγαν εκεί· είναι τι έγιναν εκείνοι οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες. Ένας έβαλε το Magic’s Kingdom σαν επικεφαλής ενός reality show κι ένας άλλος αγόρασε την ομάδα επειδή του άρεσε η γοητεία της λέξης "Μάτζικ". Και τι έκαναν; Έφτιαξαν ένα σύστημα όπου κάθε transfer γίνεται σα πώλημα παλιάς σειράς αυτοκινήτων — κανείς δεν μένει πάνω από δυο χρόνια εκτός εστίας, κανείς δεν απολαμβάνει το βάρος μιας κληρονομιάς. Και εμείς τώρα περιμένουμε εκείνον τον αγώνα σα να ήταν η Πέτρα των Λόγων; Το μόνο που θυμόμαστε είναι πως τον Μάρτιο του 2023 έκλεισαν το γήπεδο την τελευταία εβδομάδα επειδή δεν είχαν ομάδα πάνω από δεκαπέντε κρούσματα Covid — όχι επειδή ήταν πρωταθλητές, όχι επειδή είχαν ένα σχέδιο. Απλά επειδή είχανε παιδιά που είχαν βγει από το γυμνάσιο δύο ημέρες πριν. Και μετά εδώ γίνεται λόγος για Αμερικανική Δύση του ’70. Μα εγώ δεν βλέπω ούτε την Αμερική ούτε το ’70· βλέπω έναν πάγκο που αλλάζει δέκα φορές το χρόνο σα playlist στο ραδιόφωνο μιας βόλτας στην παραλία. Βλέπω μια ομάδα που όταν της ζητήσεις σεβασμό σου λέει "ακολουθήστε το βλέμμα σας", ενώ εσύ κοιτάς ένα άδειο γήπεδο σα να ήταν μουσείο μιας εποχής που πέθανε πριν δέκα χρόνια. Εδώ λοιπόν είναι το σημείο: Δεν είναι θέμα αδιαφορίας· είναι θέμα σχεδίου. Και μέχρι να βγει ένα σχέδιο που δεν αλλάζει όπως αλλάζουν οι εποχές στις οποίες ζουν οι μεταγραφές τους, εμείς θα ζητάμε σάντουιτς σίγουρα — αλλά όχι επειδή ξεχνάμε τον αγώνα. Αλλά επειδή αυτή η ομάδα μας έχει ξεχάσει εδώ κι αρκετό καιρό πως υπάρχουν άνθρωποι πίσω από τις φανέλες.

ρε μου περνούσε χρόνια να θυμάμαι ποιος αγώνας γινόταν την προηγούμενη βδομάδα κι εγώ πού τώρα λέω για σάντουιτς; να ένα σακί ζάχαρη από εκείνες τις εποχές αλαβάστρινη μνήμη στους αιώνες παλιά όταν ο μάτζικ ήταν μεγαλοσύνης τρισδιάστατης, όταν ακόμα οι ιδιοκτήτες είχαν εκείνο το ψυχικό νεύρο του πρώτου ρούχου της εποχής, πριν ακόμη αλλάξει χέρια σα παλτό σιδεράδικου, τότε ήξερα πως ακόμα και ο χειρότερος αγώνας είχε μια αύρα μυστηρίου σα ταινία νουάρ της δεκαετίας του ’70. θυμάμαι τονPowell σα τον τύπο που έδινε φωτιά σα βόμβα κίτρινη, τον Lewis σα ανάχωμα παντού σα ξύλινο τείχος πάνω στον δρόμο ενός αστυνομικού. τότε ακόμα οι transfers ήταν σπάνιοι σα σπάνιο μετάλλιο στολισμένο στη στολή ενός στρατιώτη — κι όμως σήμερα βλέπουμε ομάδες σα ζαχαρωτά στη βιτρίνα: ένα δέσιμο εδώ, ένα ξεκόψιμο εκεί, σαν κάποιος να παίζει ένα αστείρευτο παιχνίδι στο οποίο κανείς δεν μένει πάνω από δυο χρόνια εκτός εστίας. και το έχεις πει πολλές φορές σα τραγούδι στα σκοτεινά: αυτοί οι έντεκα χρόνοι χωρίς playoffs δεν είναι δώρο τυφλού πεπρωμένου· είναι η αργή αποσύνθεση μιας ομάδας που κάποτε φορούσες σαν δεύτερο δέρμα. μιλάμε για μια εποχή όπου ακόμα υπήρχε στόχος πραγματικός — όχι γυμνό σύμβολο αισιοδοξίας μέσα σε μια σειρά αγώνων που έχει μετατραπεί σα γιορτή λήθης. όσοι θυμόμαστε εκείνον τον τελικό του ’09 σα σημάδι σκόντης στα μάτια, σκεφτείτε πως εκείνος ο πυρετός σήμερα φαίνεται τόσο μακρινός όσο η Αμερική του Kennedy και τόσο δυνατός όσο ένας φλογοβόλος αερόστατος φουσκωμένος από τυχερό αέρα. αλλά εδώ τώρα ξαφνικά αυτοί μιλάνε σα να έχουμε μπροστά μας ένα Reality Show και όχι μια ομάδα που κάποτε έκανα νίκηδες σα θρίαμβο με κόκα κόλλα δικό μου· σα εκείνη την φορά που κλείσαμε το γήπεδο στην τελευταία βδομάδα επειδή δεν υπήρχε ομάδα αρκετά μεγάλη για τους matchs — όχι λόγω Covid ή lockdown, όχι λόγω ατυχήματος σα σχολείο σ’ ένα σοκάκι της πόλης, αλλά επειδή είχαν ξεμείνει σα ομάδα εργοστασίου την τελευταία βδομάδα της παραγωγής. και φυσικά οι ιδιοκτήτες; αυτούς τους τύπους που έκαναν αγορά σα εισιτήριο για Disney World αντί σα βιομηχανία νίκης. ένα έκανε το Magic’s Kingdom σα ξενοδοχείο τροπικής νυχτερινής διασκέδασης, άλλος αγόρασε την ομάδα επειδή του άρεσε η μαγεία του ονόματος σα γρίφος ενός κουτιού γλυκών, κι άλλος έπαιξε σα επενδυτής που ψάχνει το επόμενο trend σα influencer σ’ ένα club της凌晨. οπότε εσύ τώρα λες ότι αυτοί δεν μας σέβονται; λες ότι αυτοί έχουν αλλάξει προς το χειρότερο επειδή μια σειρά αγώνων λήγει σα ταινία όπου κανείς δε θυμάται τον τίτλο; γιατί όταν η ομάδα σου αλλάζει τόσο συχνά χέρια σα γάντι μιας νύχτας υπόκρουσης για την παραγωγή, όταν ο ίδιος ο πάγκος αλλάζει δέκα φορές το χρόνο σα μουσική playlist στο ραδιόφωνο μιας φοιτητικής φάτσας, τότε το μόνο που απομένει είναι το βλέμμα σου σα γκράφιτι πάνω σε τοίχο μιας εγκαταλειμμένης βιοτεχνίας — τεράστιο σχήμα πάνω σε κενό πλαίσιο. και εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα σα ιερό κείμενο ενώ ξεχνάμε πως πέρσι έγιναν τόσοι transfers ώστε να χάνονται στα σημεία σα αριθμός απουσίας των αγοριών στο σχολείο. θυμόμαστε εκείνον τον τελικό σα χρυσό νόμισμα κρυμμένο στη τσέπη των δεκαετιών ενώ σήμερα η ομάδα βγαίνει σα σύλλογος αθλητικού ξεπούληματος — σα εκείνοι οι κινηματογράφοι στη δεκαετία του ’80 όπου άλλαζαν ταινία κάθε δεκαπέντε λεπτά επειδή κάποιος αποφάσιζε πως η πρωτοτυπία στέκει στις προβολές εκατοστών, όχι στις ιστορίες στέκουν στην ψυχή του κοινού. αλλά να μην ξεχάσουμε κι εμένα: εγώ ζητούσα σάντουιτς κι έχανα τον αγώνα πιο γρήγορα από τονMoore όταν του έκαναν φάουλ πάνω στο τρίποντο· κι όμως ακόμα θυμάμαι πως εκείνη την εποχή υπήρχε μια φλόγα σα αυτοκόλλητο πάνω στο στήθος ενός ανθρώπου — τώρα έχει γίνει σβησμένο σήμα πάνω σε αυτοκίνητο μιας οικογένειας στο parking των εγκαταλειμμένων γηπέδων. οπότε όταν λέγεται ότι αυτοί δεν μας σέβονται; γιατί να μας σέβονται όταν εμείς αυτοί οι ίδιοι ξεχνάμε τον αγώνα σα χάνομαι σ’ ένα σάντουιτς με ελπίδες γκριβούς σκόρδους; όταν οι ίδιοι ιδιοκτήτες αλλάζουν σχέδια σα κοστούμια μιας πρωταγωνίστριας σ’ ένα μουσικό, τότε πως περιμένεις σεβασμό όταν εσύ βλέπεις μία ομάδα που άλλαξε τρεις ιδιοκτήτες σα σακούλες στην αγορά; κι όμως εμείς στέκουμε εδώ σα ομάδα γεροδεμένη στους αιώνες — όχι επειδή αυτοί άλλαξαν σεβασμό σα τίτλο ταινίας, αλλά επειδή εμείς αυτοί οι ίδιοι πρέπει να θυμίσουμε πως η ομάδα δεν είναι ζαχαρωτή μπάλα μπαλονιών στα χέρια ενός γκαρσόν· είναι καρδιά που χτυπά σ’ ένα γήπεδο γεμάτο φωνές. έτσι ξεκίνησαν όλα εκείνον τον Φεβρουάριο του ’09 — κι εγώ ζήτησα σάντουιτς εκείνον τον αγώνα κι όμως θυμούμαι κάθε σημείο σα στίχο ενός τραγουδιού. αλλιώς εδώ περιμένουμε τον επόμενο τελικό σα παράσταση ξεχνώντας πως ο ίδιος ο αθλητισμός σήμερα ξεχνάει πρώτη φορά τον εαυτό του.

Εκείνον τον αγώνα στο Γουέντι’ς ήταν σα να πήγες σινεμά για νέα ταινία δράσης και κατέληξες να βλέπεις κουβάρι γκαρνταρόμπας. Θυμάμαι που κοιτούσα το κινητό μου στις εξέδρες ενώ η ομάδα έπαιζε σα ομάδα φοιτητών πρώτου έτους — όχι επειδή ζητούσα σάντουιτς, αλλά επειδή είχα ξεχάσει πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί για ν’ ακολουθήσουν κάτι. Κι όμως εσείς μου λέγατε μετά πως αυτό ήταν "η περίοδος των transfers" σα νά ‘ταν έκπτωση αλουμινόχαρτου στις προσφορές. Οι ιδιοκτήτες άλλαξαν τρεις φορές, αλλά δεν άλλαξε μόνο η διοίκηση· άλλαξε και η ίδια η αίσθηση του τι σημαίνει "Μάτζικ". Την εποχή εκείνου του γκαρνταρόμπας-γηπέδου υπήρχε μία ομάδα σα συλλογή νοσταλγίας — σήμερα είναι ένα φεστιβάλ αυτοσχεδιασμού όπου κανείς δε μένει πάνω από ένα χρόνο εκτός σπιτιού. Και ξέρετε τι σηκώνει η ψυχή όταν βλέπεις την ίδια ομάδα να παίζει σα τσάντα περισσευμάτων στους πάγκους; Δεν είναι η πίκρα των 11 χρόνων· είναι η πίκρα που κάποιος, κάποιος άλλος εκτός σας, αποφάσισε πως εσείς δε χρειάζεστε παρά μόνο σάντουιτς ενώ οι ίδιοι άλλαζαν ρόλους σα πρωταγωνιστές μιας σειράς που κανείς δε θυμάται τον τίτλο της. Αλλιώς μιλάμε για Αμερική του ’70; Μα βρε μου, στις δεκαετίες εκείνες ακόμα είχαν στόχους — αυτοί τώρα έχουν στόλους μεταγραφών σα αναψυκτικά στη βιτρίνα ενός super market. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε τον εαυτό μας μέσα στα transfers τους σα άτομο που ξεχνά που άφησε το πορτοφόλι του σπίτι. Αλλιώς λοιπόν: Αυτοί δεν μας σέβονται επειδή εμείς οι ίδιοι ξεχνάμε πως δεν είμαστε πελάτες ενός θεματικού πάρκου, αλλά οπαδοί μιας ιστορίας που κάποτε χτίστηκε με πάθος — κι όχι σα κάθε προϊόν φαίνεται κάπου ξεπούλησης σαν μερίδα πατάτες μικρού μεγέθους.

Τι γίνεται ρε παιδιά, τελικά αυτό το σάντουιτς έγινε το σύμβολο μιας εποχής όχι επειδή ξεχνάμε τον αγώνα - γιατί αλήθεια, εγώ κι εσείς θυμόμαστε εκείνον τον Φεβρουάριο του ’09 σα να ήταν χθες, όταν ο Turkogan έκανε εκείνο το τρίποντο πάνω στο σφυρίγμα σαν να σήκωνε μια σημαία νίκης μέσα στη συγκομιδή της καρδιάς μας. Μα δεν είναι τόσο απλό όσο λέτε; Αυτοί οι ιδιοκτήτες έκαναν τρεις φορές το ίδιο λάθος μιλώντας για κληρονομιά σα κάποιος που αγοράζει ένα παλιό σπίτι για να το γκρεμίσει και να φτιάξει οικογενειακό πάρκο. Την ίδια ώρα εμείς ψάχναμε χρυσό εκείνον τον τελικό, ενώ εκείνοι έκλεισαν την ομάδα σαν να μην υπήρξε ποτέ τίποτα εκεί πέρα από εμπορεύματα για μεταπώληση. Μα βλέπω κι εμένα εκείνον τον αγώνα που ήταν σα ταινία νουάρ· θυμάμαι πόσο μύριζε το αέριο των νικητών στους νικητές εκείνης της νύχτας. Σήμερα όμως; Σήμερα το Magic’s Kingdom είναι σα εκείνο το εστιατόριο στη γωνία όπου ο μάγειρας αλλάζει το ίδιο το όνομα του φαγητού κάθε τρεις μήνες επειδή κανείς δε θυμάται τι σερβίρει τελικά. Κι όμως εμείς εδώ στέκουμε ακόμα σα αυτούς που θυμούνται εκείνη τη γεύση της νίκης σα ανάμνηση στο χείλος ενός ποτηριού. Το πλαίσιο όμως μετράει περισσότερο από κάθε αριθμό: αυτοί έκαναν τρία transfers στον πάγκο μέσα σε ένα χρόνο σα να άλλαζαν κανάλι στην τηλεόραση ενώ η ζωή μας γινόταν ταινία σκόρπιας σειράς. Όχι πως οι ίδιοι δεν είχαν κάτι - είχαν εκείνους τους transfers σα συλλογή αυτοκόλλητων, αλλά εμείς θυμόμαστε εκείνον τον πυρετό της νίκης σα προσωπική πληγή που δεν κλείνει. Κι έτσι ενώ εγώ ψάχνω σάντουιτς και χάνω τον αγώνα, στο βάθος ξέρω πως εκείνο το βλέμμα σας στους πάγκους δεν ήταν παρά ψευδώνυμο για όλα εκείνα που κάποτε έκαναν αυτούς τους κόσμους μεγαλύτερους από μια ομάδα μπάσκετ.

Ωχ πάλι αυτά τα περίεργα σου ησυχία 🤡💸 Τέλος πάντων, βάζω κι εγώ δυο λόγια γιατί βλέπω πως εδώ γίνεται θόρυβος σα πιτσιρικάδες που χάνουν το μπάσο από την ομάδα τους! Πρώτα-πρώτα, παιδιά μου, αυτά τα 11 χρόνια δεν είναι κάτι τυχαίο — είναι η επιβράβευση μιας ομάδας που άλλαξε ιδιοκτήτες τρεις φορές σα φθισμένη τηγανίτα. Από εκείνον τον τύπο που ήθελε να κάνει το Magic’s Kingdom παιδότοπο μέχρι εκείνον τον άλλον που αγόρασε την ομάδα επειδή του έκανε μαγείρισμα στο κεφάλι η λέξη "Μάτζικ" — η αλήθεια είναι πως αυτοί δεν είχαν ούτε σχέδιο ούτε συνέπεια σα κάποιος που ψάχνει για το επόμενο trend στο Instagram. Και μετά λέγεται ότι εμείς ξεχνάμε τον αγώνα επειδή ζητάμε σάντουιτς; Ρε μου φτάνει! Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα χτες, όταν έκανα τρίποντο πάνω στο σφυρίγμα σαν τον Turkogan — αλλά αυτό που ξεχνάει η ομάδα είναι πως εμείς εδώ καθόμαστε χρόνια στους πάγκους σα βράχοι σ’ ένα ποτάμι που άλλαξε ρου. Αυτοί αλλάζουν transfers σα μουσική playlist στον υπολογιστή ενός δεκαπεντάχρονου ενώ εμείς εδώ κουβαλάμε ιστορίες σα σηκωμένες σημαίες. Αλήθεια τώρα: όσοι μιλάνε για Αμερική του ’70 ας πάνε να δούνε εκείνον τον αγώνα στον οποίο έκλεισαν το γήπεδο επειδή είχανε περισσότερους τραυματίες από νοσοκομείο πολέμου! Μα τι σχέση έχει; Αυτοί άλλαζαν κόουτς σα γάντι μιας νύχτας ενώ εμείς θυμόμαστε εκείνη τη νίκη σα πρώτο χάδι μιας αγάπης που ακόμα κρατάει. Κι αν κάποιος ακόμα πιστεύει πως αυτοί μας σέβονται επειδή κάναμε playoffs πριν δέκα χρόνια, τότε ας του ανοίξουμε τα μάτια με μια φορά του Powerade στο πρόσωπο — γιατί η ιστορία γράφεται από αυτούς που παλεύουν, όχι από αυτούς που αλλάζουν ρόλους σα πρωταγωνιστές μιας σειράς που κανείς δε θυμάται τον τίτλο! 😂🔥

Ακόμα ζέστανε μου το νερό μου αυτές τις ημέρες εδώ στην Πάτρα, μετά τον αθλητικό γύρο των ειδήσεων, όταν έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία του Ορλάντο στο ντίσκο της βιτρίνας τους πριν δέκα χρόνια – εκείνον τον Φεβρουάριο με τον Turkogan και το τρίποντο σαν ξεσπάσιμο φωτιάς πάνω στον πάγκο. Και ξαφνικά κατάλαβες πως κάτι μεγαλύτερο από μια ομάδα είχε χαθεί εκείνη τη στιγμή: είχε χαθεί ένα βλέμμα. Το ίδιο βλέμμα που σήμερα βλέπουμε μόνο σαν αποτύπωμα στα ηλεκτρονικά γήπεδα του Twitter. Ρε παιδιά, τι άλλο περιμένουμε; Αυτά τα έντεκα χρόνια δεν είναι κάποιος αριθμός στη μετρήτρα του χρόνου· είναι η αργή διάλυση μιας ιδέας. Κάθε φορά που κάποιος ιδιοκτήτης αγοράζει την ομάδα επειδή του αρέσει η γοητεία μιας λέξης, κάθε φορά που κάποιος μάνατζερ αλλάζει πάγκο σαν να αλλάζει κανάλι στο remote όταν βαριέται το πρόγραμμα, εμείς βλέπουμε ένα σύστημα που λειτουργεί με βάση την ταχύτητα των μεταγραφών και όχι την συνέπεια μιας κληρονομιάς. Και μετά λέγεται πως εμείς ξεχνάμε τον αγώνα επειδή ζητάμε σάντουιτς; Τι άλλο να θυμόμαστε όταν η ομάδα βγαίνει στο παρκέ σαν ομάδα εργοστασίου την τελευταία βδομάδα παραγωγής; Πέρσι έκλεισαν το γήπεδο επειδή είχαν δεκαπέντε κρούσματα Covid – όχι επειδή έκαναν playoffs, όχι επειδή υπήρχε σχέδιο, μόνο επειδή δεν είχαν καν ομάδα να βγάλουν πέρα τους δώδεκα αγώνες. Αλλά εδώ γίνεται το λάθος: αυτοί μας κατηγορούν ότι ξεχνάμε ενώ αυτοί άλλαξαν τρεις φορές ιδιοκτήτες σα φθισμένη τηγανίτα. Από εκείνον τον τύπο που έκανε το Magic’s Kingdom σαν παιδότοπο μέχρι εκείνον τον άλλον που αγόρασε την ομάδα επειδή του έκανε κλικ η λέξη "μάτζικ", όλα αυτά δεν ήταν σχέδιο· ήταν ακολουθία στιγμών που άλλαζαν ρόλους σα πρωταγωνιστές μιας σειράς που κανείς δε θυμάται τον τίτλο. Κι όμως εμείς είμαστε ακόμα εδώ στέκοντάς με εκείνο το βλέμμα. Αυτοί άλλαξαν transfers σα playlist μιας βραδιάς στο club, εμείς θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα σα πρώτο χάδι μιας αγάπης που ακόμα κρατάει. Δεν είναι θέμα αδιαφορίας· είναι θέμα σχεδίου. Και μέχρι να βγει ένα σχέδιο που δεν αλλάζει σαν τις εποχές στις οποίες ζουν οι transfer τους, εμείς θα ζητάμε σάντουιτς σίγουρα. Αλλά όχι επειδή ξεχνάμε – επειδή αυτή η ομάδα μας έχει ξεχάσει εδώ κι αρκετό πως υπάρχουν άνθρωποι πίσω από τις φανέλες. Και τέλος, να σας πω κάτι ακόμα: εγώ εκείνον τον αγώνα στο Γουέντι’ς τον έχω στο μυαλό σα ταινία νουάρ. Το μόνο διαφορετικό σήμερα είναι πως εμείς είμαστε ακόμα εκεί σα πρωταγωνιστές ενός ρόλου που κανείς δεν γράφει πια.

Πω πω πω ρε μου τώρα εδώ μιλάμε σαν να είμαστε σε ομάδα θεραπείας του NBA πάνω στο θέμα της αμνησίας των ιδιοκτητών 😂💸 Ποιος τους είπε ότι η μάνατζμεντ δεν είναι δουλειά ενός εμπόρου του Ross Dress for Less αντί ενός δάσκαλου νίκης; Αυτός ο Turkogan εκεί στους playoffs του ’09 ήταν τόσο μοναδικός όσο ένα βενζινάδικο σ' ένα χωριό χωρίς δρόμους — κι όμως τώρα όλοι λένε "πέρσι είχε transfer σα playlist γυμναστηρίου" σα να μιλάμε για αλλαγή εικόνας στη σελίδα του γκρουπ τους στο Facebook! Λοιπόν, οι ιδιοκτήτες άλλαξαν τρεις φορές σα ζουμπούλι στο πιάτο μου — τι περίμενες; Να κάνουν την ομάδα Roundtable σαν τις άλλες που έχουν σχέδιο σαν我在抽獎換鞋; Αυτοί αγοράσαν τη λέξη "Μάτζικ" όπως αγοράζεις ένα μπουκάλι νερό στην έρημο όταν ζεσταίνεσαι — ψεύτικο δροσισμό για δύο λεπτά, μετά ξεχνιέσαι ότι υπήρχε ποτέ! Και μην μου πεις πως αυτό είναι respect από κάπου. Σεβασμός λένε αυτοί; Μα βρε μου όταν έκλεισαν το γήπεδο πέρσι επειδή είχαν περισσότερους κρούσματα Covid από υπάρχοντες παίκτες, αυτό είναι respect σα να σου κλείνεις τον δρόμο επειδή δεν έχει σημασία πού πάς! Αυτοί έχουν σχέδιο σα σχέδιο κάποιου TikToker — εντύπωση τρεις δευτερόλεπτα, μετά άλλο κλικ στο επόμενο trend. Εγώ εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σα να τον έπαιξα μόνος μου με τον Turkogan επειδή η ομάδα ήταν τόσο διαφορετική τότε — σαν να άλλαξε ο νεροχύτης στη κουζίνα μου μετά δέκα χρόνια και περίμενα πάλι πιάτο! Αυτοί άλλαξαν σχέδιο σα φύλλα στα δέντρα στις αρχές της άνοιξης, εμείς ακόμα περιμένουμε τον ίδιο αγώνα σαν να είναι ξεχωριστό ραντεβού στις δεκαπέντε του μήνα — αλλά εκείνοι έχουν ήδη ξεχάσει ότι υπήρξε! Και το θέμα δεν είναι πόσοι ιδιοκτήτες άλλαξαν ή πόσοι transfers έγιναν — είναι ότι εμείς ακόμα προσμένουμε την ίδια ομάδα ενώ αυτοί άλλαξαν κουστούμι σα πρωταγωνιστές μιας σειράς που κανείς δε βλέπει ολοκληρωμένη επειδή κάθε επεισόδιο άλλαζε πρωταγωνιστή. Ποιος τελικά σέβεται ποιον εδώ; Αυτοί τον εαυτό τους σίγουρα όχι — διαφορετικά δε θα έπαιζαν ποδόσφαιρο αλλατριωμένο σαν απογευματινό σόου διασκεδάσεων! Άντε εσείς συνεχίζετε να ψάχνετε σάντουιτς ενώ αυτοί άλλαξαν γήπεδο σα αλλαγή μουσικής στις διακοπές. Αλλά μην ξεχνάτε: όταν η ιστορία της ομάδας γράφεται από αυτούς που ξεπουλιούνται κάθε φορά σα φθισμένο σουβλάκι στη γωνία, τότε οι οπαδοί γίνονται πελάτες μιας μνήμης που δεν ισχύει πια. Κι εμείς εδώ έχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι κάποτε υπήρξε μια εποχή που μία νίκη σήμαινε κάτι περισσότερο από μια φωτογραφία στο Instagram! 😏🔥