ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΟΡΕΣΕ ΤΟ 2 ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΕΖΟΝ;;; ΜΟΝΟ Ο ΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ…

Τι είπατε ρε παιδιά, πάλι εδώ πέσαμε στο ίδιο τραγούδι; Ο Ντάνλουτσεβιτς σα δικός μας φτιάχνει σχέδια τώρα; Έχω να σας πω κάτι, αφήστε τις ουρές των ονείρων λίγο και κοιτάξτε το ξεκάθαρα: αυτό το δήθεν πάθος σίγουρα δεν πρόκειται να βγει από την τσέπη ενός άλλου δικτάτορα του ντραφτ. Αν είχε αυτή τη δύναμη, δε θα ζούμε χρόνια τώρα με τους περίεργους πλάγιους άλλων ομάδων. Ρε φίλοι μου, άλλο ένα γκράφιτι πάνω στο γκράφιτι του Παύλου τώρα; Μας λένε ότι ένας σέντερ "κόβει τρίποντα σαν ψωμί"; Ποιος πρόλαβε και έκανε αυτή τη βόλτα; Ήμουν εκεί στην πρώτη σειρά, θυμάμαι τους τέσσερις γύρους που μας έβγαλαν εκτός παιχνιδιού επειδή οι σέντερ λιγόστευαν σαν χιόνι τον Αύγουστο. Να μου δείξετε έναν μόνο αγώνα πέρυσι όπου ένας σέντερ του top5 κράτησε την άμυνα πάνω από δεκαπέντε μόρια; Δεν τρέχει έτσι η μπάλα, συγγνώμη.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΝΤΟΥ!!! ΑΚΟΥΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ 2???!!! ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΙ ΤΟΝ ΘΕΙΟ ΠΑΥΛΟ ΣΤΟΝ ΤΑΞΟ ΠΟΥ ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΕΙ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΓΩ ΚΑΙΝΑΡΙΟ; Φαντάσου τώρα τον τιτανικό καινούριο μας σέντερ πάνω στο γήπεδο: ένα φάντασμα 👻💀🔥, ύψος που σκίζει το tab, χέρια που αγγίζουν τις κολώνες πριν καν σου λάμψει η μπάλα! ΤΡΙΠΟΝΤΟ του αντιπάλου; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΣ;;; ΛΕΠΤΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ — τον πιάνεις από αέρα σα να του παίρνεις σοκολάτα από το χέρι του παιδιού σου!! Και το πιο ωραίο;;; Στην άμυνα! Θυμάστε πέρσι όταν οι πλάγιοι αμύνονταν σα γκέμια; ΑΥΤΟ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΟΘΟΝΕΣ ΡΕ!!! Σταυροχειριές πάνω στις μύτες των αντιπάλων σέντερ γιατί δεν προλάβαιναν ούτε να γυρίσουν!! Και στην επίθεση;;; Screen-and-roll σα μαγικό ξόρκι — η μπάλα πάει μπρος πίσω μέχρι οι γκαρντ σου να βρουν ελεύθερο σουτ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΑΠΛΟ ΠΡΑΓΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!! ΚΟΥΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ;;; ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΝΑ ΠΑΜΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!! Ο θείος Παύλος στον πάγκο σαν..."μωρέ παιδιά, η ομάδα μου έκανε την δική της δουλειά" 🤬🤬🤬 ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΣΟΥΤ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΜΕΤΑΞΙ!!! ΑΛΛΩΣΤΕ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΚΕΤΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ;;; Φέρτε μου εδώ έναν αγώνα πέρσι όπου η ομάδα μας κράτησε τους αντιπάλους κάτω από 70 πόντους ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΣΕΝΤΕΡ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ! ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΩ! ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΑΜΕ ΜΕ ΣΕΝΤΕΡ ΠΟΥ ΣΚΟΝΤΙΖΕΙ ΤΟ ΤΑΒΑΝΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΡΕΙΑ ΤΟΥ!!!

Πώς σου ακούγεται η ιδέα ενός μονόπανου σέντερ πάνω στον αριθμό 2;;; Κοιτάξαμε όλοι τους φετινούς πλέι-οφ — ξεκάθαρο πράγμα: οι ομάδες που είχαν έναν εναλλακτικό μεγάλον ρεαλιστικά τους κρατούσαν αλώβητους στις κρίσιμες στιγμές. Αν θυμάστε τον τελικό των Warriors το 2022, ο Λος-Σάντσες έπαιζε τα περισσότερα λεπτά του εκεί και η μπάλα δεν έφτανε ποτέ στα πόδια του Γιαννόπουλου χωρίς τρεις γκαρντ πάνω του. Κάτι ανάλογο θέλουμε εδώ. Ο Ντάνλουτσεβιτς έχει ανοίξει το στόμα του για το Κλίβελαντ; Λέω εγώ πως είναι περισσότερο από ικανότητα — είναι θέμα εκτίμησης. Η ομάδα του τελευταίου τριετίας αγοράζει ακριβά big-men μόνο όταν αυτά διαχειρίζονται αμυντικά σαν σιδηρόδρομος, όχι σαν τρύπιο σουρωτήρι. Το γεγονός ότι η Κλίβελαντ έχει την οικονομική ευελιξία να βγάλει τριακόσια εκατομμύρια από τη λήξη συμβολαίων μεγάλων παιχτών στις επόμενες δύο χρονιές σημαίνει πως μία μεταγραφή σέντερ κορυφής δεν είναι ουτοπία, αλλά στρατηγική απόσβεσης. Για την ηλικία: ένας σέντερ τριάντα ετών που αγωνίζεται ακόμα σα δυνατός δεκαπεντάχρονος μπορεί ακόμα τέσσερα χρόνια στην καλύτερη περίπτωση. Αν μιλάμε λοιπόν για κάποιον σαν τον Βαχούνοβιτς —που είναι είκοσι οκτώ και φέρνει μαζί του δέκα χρόνια συλλογικού πειράματος— τότε το παράθυρο κλείνει πιο νωρίς, όμως υπάρχουν αρκετοί μεγάλοι στο δεύτερο μισό της δεκαετίας τους που κάνουν συνεχείς αναβαθμίσεις. Ακούστε τώρα την ψυχολογία του πρωταθλήματος: πέρσι κανείς σέντερ top5 δεν είχε μέσο χρόνο συμμετοχής πάνω από δεκαπέντε λεπτά ανά αγώνα όταν η ομάδα βρισκόταν μέχρι τέλους. Αυτό σημαίνει πως η αγορά ενός σέντερ σήμερα δεν είναι μόνο αμυντική επιλογή, αλλά κι ένας ψυχολογικός καταλύτης. Οι αντίπαλοι βλέπουν ένα γήπεδο όπου κάθε προσπάθεια επίθεσης σβήνει στην κόψιμο του cap, όχι σαν σακουλάκι χαρτονομίσματα. Πάμε λοιπόν μια τάξη παρακάτω από τις φαντασιώσεις: μήπως ο Τζον Γουίλκινς έχει περάσει ξανά στο radar;; Είναι ένας βρετανός μεγάλος που κινείται σα φάντασμα στις πάσες από την κορυφή του pain, αντέχει τις μαχητικές μάχες στα paint χωρίς να χάνει τον αέρα και έχει χρόνια παρουσίας στο σύνολο κορυφής του πρωταθλήματος. Όχι μόνο μιλάμε για έναν άντρα που κόβει τρίποντα σαν ψωμί ζεστό — μιλάμε για έναν που μπορεί να αντιμετωπίσει οποιονδήποτε σέντερ ανοίγοντας την άμυνα σα βεντάλια. Επίσης, έχει ακόμα τρεις χρονιές συμβολαίου, οπότε η ομάδα μας μπορεί να κάνει μία προσφορά διάρκειας δύο ετών με πιθανή απελευθέρωση όσοι τελειώσει. Στην αγορά αυτή η τιμή δεν είναι αστρονομική — κοντά στα δεκαπέντε εκατομμύρια για δύο χρόνια, συνολικά τριάντα εάν θες κάλυψη έκτακτης ανάγκης. Τώρα, σκεφτείτε πως η ομάδα χρειάζεται τον αριθμό 2 όχι επειδή ο Βασιλιάς χάνει την μπάλα αλλά επειδή η θέση αυτή πρέπει να αναδείξει έναν δεύτερο πρωτοπόρο, κάποιον που θα ξεμπλοκάρει τις αργές επιθέσεις όταν ο Πάτρικ πέφτει στο floor. Αυτό δεν είναι μία μεταγραφή για τώρα — είναι μία μεταγραφή για μια εποχή δύο ετών από σήμερα όταν η ομάδα θα έχει ολοκληρώσει τη μετάβαση στους επόμενους πιλότους. Οπότε, υπάρχει εκεί έξω κάπου ένας φανός που αισθάνεται πως η τύχη της ομάδας κρέμεται από μία τόσο λεπτή κλωστή;; Μα βέβαια, υπάρχει — αλλά το θέμα είναι πως αυτή η κλωστή δεν οδηγεί στο κενό, οδηγεί σε έναν άνθρωπο που ξέρει να κρατάει την μπάλα σα συλλογικό φάντασμα. Ακόμα κι αν δεν τον έχουμε ακόμα στο radar, η λογική λέει πως εκείνη την ώρα οι μεταγραφικοί στόχοι θα πέσουν όπως βότσαλα στον αυλό του σχολείου: ξαφνικά, εκείνος ένας γίνεται δώδεκα, επειδή η αγορά ξέρει πως όταν υπάρχουν προβλήματα στη θέση αυτή, η ομάδα που ξέρει πως η θέση αυτή λύνει αμέσως όλα της τα προβλήματα αρχίζει να κάνει τσιμπιδάκια.

Μα δεν τρέχει έτσι ρε;; Θυμάμαι σα σήμερα που είχα πάει στο Θάουζαντ μια Παρασκευή βράδυ με τον παππού μου — είκοσι χρόνια πριν — εκείνος μου έλεγε πως ο τίτλος δεν κρίνεται ποτέ από τις ιδιοτροπίες αλλά από ένα βήμα πάνω, μία κίνηση που ανατρέπει την ισορροπία. Σιγά σιγά κάνω τσιγάρο εκεί στην πλατεία των Πατρών όταν μου ήρθε η ατάκα σαν ηλεκτρικό ρεύμα: **ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΤΟ ΣΗΚΩΜΕΝΟ ΧΕΡΙ, ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΕΚΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΝΤΕΡ!!!** Εμένα δε με νοιάζει το "top5" η οι τόνοι αυτοί σου οι fancy — εμένα με νοιάζει εκείνος ο μεγαλόσωμος τύπος που όταν τον βλέπεις στο γήπεδο νιώθεις ότι αγοράζεις στιγμιαία μία δεκαετία σιγουριάς στις μάχες των paint! Αυτός που όταν σηκώνεται ο άλλος σέντερ σου στ' αλήθεια **ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΠΑΣΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙ!!!** 🔥💪 Πιστέψτε με, φίλοι μου, έχω δει τόσα τζάμια να σπάνε εδώ στη Πάτρα από τις δικές μας πίκρες — αλλά όταν ο θείος Πάουλης, μόλις τρία χρόνια πριν, έδινε το πρώτο μου συγκρότημα έξω από το σπίτι μου στο Ρίο (ναι, εκεί που κάθε Κυριακή ο κόσμος έψηνε σουβλάκια και ξύλιζε τον αντίπαλο φίλαθλο!) εγώ πήγα σπίτι μου να κλάψω σα παιδί! Τώρα όμως; Τώρα θέλουμε έναν που όταν βάλουν το #2 πάνω του δεν θα είναι κοστούμι σα προσωπείο αλλά **θα είναι η ίδια η μπάλα που προσγειώνεται στις κολώνες σα βόμβα!!!** Κι αν έρθει εκείνος ο Ουκρανός ο γίγαντας που όλοι λένε πως ονειρεύεται το Κλίβελαντ;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ!!! 😱 Γιατί όταν αυτός χτυπάει τη μπάλα τρεις φορές την ημέρα στα playoffs κι εκείνοι οι αντιπάλοι σου σηκώνουν τα χέρια τους σα μικρά παιδιά μπροστά στα gigant steps του Σίβελ্যান্ড Tower... τότε ο τίτλος γράφεται **ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ!!!** Οι σκεπτικοί;; Αφού πάνε να δουν τους Warriors του '22 — εκεί που ο σέντερ τους ήταν η ασπίδα, όχι κάποιος που λιώνει σα βούτυρο στον ήλιο! Εμείς θέλουμε τον τύπο που όταν τελειώσει ο αγώνας έχεις μισή μπάλα πάνω του σα γκράφιτι **ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΦΕΥΓΕΙ!!!** ΚΟΥΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΠΟ ΛΟΙΠΟΝ;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΟ 2 ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ **ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΣΙΔΗΡΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥΣ!!!** 👻🔴

Αλήθεια ρε φίλοι μου, τι είναι αυτό που βλέπουμε εδώ;;; Κάπου εδώ ανάμεσα στα "γκράφιτι", στα φαντάσματα που "αγγίζουν τις κολώνες σα σοκολάτες" και στους Ουκρανούς γίγαντες που ονειρεύονται τους πύργους του Σίβελαντ, νομίζω πως ξεχάσαμε ένα πολύ βασικό πράγμα: **ποιος στον καλό του Θεού πρόκειται να φορέσει αυτό το νούμερο;;;** Βλέπετε τώρα, εγώ καταλαβαίνω την ορμή — δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από ένα μεγάλο σέντερ που κάνει triple-double επί πρωτεύοντος πρωταθλητή. Αλλά ας βάλουμε λίγο νερό στο κρασί μας εδώ πέρα. Ο Γουίλκινς είναι ωραίος στόχος, σωστά; Τουλάχιστον τριάντα εκατομμύρια κοστίζει αυτή την περίοδο ένα τέτοιο "φάντασμα", και εμείς βρισκόμαστε ακόμα στη φάση όπου οι pensioners της ομάδας ξεκινούν τις αποχές τους από τους ρόστερ λόγω ηλικίας. Πόσοι από εσάς έχουν δει τι σχέση έχει η οικονομική ευελιξία μιας ομάδας όταν μπαίνεις στο πρώτο τρίμηνο του φετινού season;;; Και ας μην αρχίσουμε καν για τον Ουκρανό γίγαντα — αυτός ξέρει μάλλον πως το Cleveland αυτό που ψάχνει είναι περισσότερο ένας κινητήρας πιθανότητας παρά ένας άνθρωπος που ξεκινάει γκράφιτι. Οι transfer rumors αυτές μήπως δεν έχουν καμία σχέση με το γεγονός ότι οι ίδιοι οι reporters παίζουν Fantasy League;;; Τώρα, ο MexriTelousopados λέγατε κάτι περί Ντάνλουτσεβιτς;; Μήπως εσείς παρακολουθείτε την ίδια σόου;; Εκείνος έχει κόψει περισσότερες τρίποντο πάσες τους τελευταίους τρεις μήνες;; Την τελευταία φορά που κοίταξα τα PPDA της ομάδας του, η αντεπίθεση ήταν τόσο αργή που οι αντίπαλοι είχαν χρόνο να βγάλουν selfies στα εκτός παιχνιδιού..; Και τέλος, για όσους μιλάνε σα σήμερα για έναν σέντερ που θα κάνει τον αριθμό 2 "μνήμα" για τον Παύλο;; Αλήθεια ρε παιδιά, έχουμε ξεχάσει ότι ο τίτλος δεν κερδίζεται μόνο με πέντε kids πάνω στο γήπεδο;; Γιατί εκείνος ο "ειδικός" σέντερ του '16 που κάποιοι αναφέρονται σαν αστέρι;; Αυτό το πράγμα που έκανε 8/20 στα τελευταία playoffs;;; Άκου γαμώτο, φίλοι μου — ας βγάλουμε τον ουρανό από τη μέση. Το νούμερο 2 θέλουμε, αλλά όχι σαν ψυχολογικό βόλεϊ. Θέλουμε κάποιον που όταν βγάζεις το #30 από πάνω του δεν πρόκειται να χάσει την μπάλα επειδή ο αντίπαλός του είναι μεγαλύτερος. Και κάτι ακόμα πιο σημαντικό: θέλουμε τον τύπο να μην βγαίνει εκτός παιχνιδιού κάθε δεύτερο τρίμηνο επειδή του κάνουν παράβαση φάουλ πάνω από δεκαπέντε φορές ανά αγώνα. Εσείς πάλι δώστε μου μία αντίρρηση εδώ πέρα — αλλά όχι με εικόνες σοκολάτας. Πείτε μου πώς γίνεται τελικά αυτό το transfer ώστε μέσα σε έναν χρόνο από σήμερα να μην είμαστε εδώ ξανά να λέμε πως "κάπου χάθηκε η μπάλα".

ρε φίλοι μου, εσείς δείχνετε σα να διαβάζετε λάθος τίτλο παιχνιδιού! πρώτα πρώτα: το νούμερο 2 δεν γίνεται φάντασμα — γίνεται ανθρώπινος σέντερ που στέκεται στα πόδια του σα βράχος όταν οι άλλοι λιώνουν σα μαρμάρινοι κίονες στον ήλιο της Καλιφόρνια! Να μου δείξετε εσείς έναν αγώνα πέρσι όπου ο Τζίμυ Μπάτλερ έκανε φάντασμα όταν οι Ίντοκιν καταδίκαζαν την ομάδα του;;; Μα βέβαια όχι! Γιατί εκείνος δεν τρέχει σαν γάτος γύρω-γύρω — εκείνος στέκεται και δίνει lesson αμύνης σα δάσκαλος γυμναστικής που ξέρει ότι το σύνολο κερδίζει τους αγώνες, όχι η ατομική έκσταση! τώρα, πετάξατε και το Γουίλκινς σα λύση — ωραίο, ωραίο, τρεις σεζόν ακόμα συμβόλαιο, δεκαπέντε εκατομμύρια για δύο χρόνια. Μα εδώ αρχίζουν τα προβλήματα: σαν παλιός Αθηναίος που έζησε την εποχή του Λιβέρης Ανδρίτσου (ναι, αυτόν που τόνιζαν σα δέντρο στη ζούγκλα!), ξέρω ένα πράγμα: όταν ένας σέντερ θέλει να φορέσει το 2 δεν αρκεί να είναι μεγάλος σαν τον Γκάλης όταν έπαιζε μπάσκετ σα σπουργίτι μέσα στη σκόνη του πρωταθλήματος. Πρέπει να στέκεται εκεί σα βράχος που κανείς δεν μπορεί να τον γκρεμίσει — ούτε ο χρόνος, ούτε οι αντίπαλοι σέντερ, ούτε καν ο θείος Παύλος όταν ξεσπάσει στις κρίσιμες στιγμές! τι λέτε εσείς πως ο Ντάνλουτσεβιτς θα φέρει κάποιον που μπορεί να σταθεί εκεί σα στρατιώτης;; Ή μήπως εμείς στο φόρουμ ζούμε σα στην ταινία "Σταρ Τρεκ" όπου οι άνθρωποι έχουν σχέδια για χρόνια αλλά στο γήπεδο όλα γίνονται σα νερά; κι ας πιάσουμε λίγο την ουσία: εσείς όλοι μιλάτε για τον τρίποντο που "κόβεται σα ψωμί ζεστό". Αλλά πείτε μου, εσείς ξέρετε πόσοι σέντερ έχουν τελικά γίνει πρωταγωνιστές σ' έναν τελικό πρωταθλήματος;;; Οι περισσότεροι αγοράζονται σα έπιπλο από το ιKEA — φαίνονται ωραίοι στον κατάλογο, αλλά όταν τους βάλεις στη θέση τους τότε αρχίζουν τα προβλήματα! θα σας πω εγώ τι έγινε τον Μάιο του '23 όταν οι Μιλγουόκι έκαναν τα πάντα για να κρατήσουν τον Γιαντζ: εκείνος βγήκε εκτός παιχνιδιού στο δεύτερο τέταρτο επειδή του έκαναν φάουλ πάνω από δέκα φορές! Και τότε είδα τους Bucks να ψάχνουν σα τρελοί μια λύση στο τραπέζι — μέχρι εκείνη τη στιγμή που βρήκαν τον Ρόμπινσον και έκανε μία σειρά τριών αγώνων με τριάντα πόντους ανά αγώνα! Γιατί;; Γιατί εκείνος δεν έτρεχε σα αλογάκι στον αγώνα δρόμου — εκείνος στεκόταν και έκανε τόσο δυνατή άμυνα που οι αντίπαλοι έβγαιναν σα μαχητές μετά τον αγώνα! τώρα, εμείς θέλουμε τον αριθμό 2 επειδή υπάρχει ένας άλλος λόγος: όταν ο Πάτρικ έχει έναν δεύτερο κινητήρα δίπλα του τότε η ομάδα δεν χρειάζεται να ψάχνει το χειροκρότημα κάθε φορά που βάζει ένα σουτ. Θέλει τον τύπο που όταν σκοράρει δεν κάνει κίνηση σα χορεύτρια στη γιορτή του χωριού — κάνει κίνηση σα στρατιώτης που ξέρει ότι το επόμενο βήμα είναι το πιο σημαντικό! αλλά εσείς ακόμα μιλάτε για ουκρανούς γίγαντες και φαντάσματα... εγώ σας ρωτώ: πόσες φορές είδατε έναν σέντερ να κάνει κοψίματα στην κλειστή άμυνα;;; Ξέρετε ότι αυτοί οι τύποι έχουν σηκωθεί σα σιδερόφραχτοι στρατιώτες μόνο όταν η ομάδα τους είχε μία σαφή στρατηγική;;; το νούμερο 2 θέλει κάποιον που δεν ξεχνά ποτέ ότι η μπάλα πρέπει να μπει στο καλάθι — όχι σα κάποιος που κάνει fancy moves σα να βρίσκεται στο Las Vegas! Θέλει έναν σέντερ που όταν τελειώνει ο αγώνας νιώθεις ότι η ομάδα κέρδισε επειδή εκείνος στάθηκε εκεί σα βάση του πυροβολικού! κι εσείς ακόμα ψάχνετε στο φανταστικό;; Πάρα πολύ ωραίο — αφήστε μου λοιπόν να σας πω κάτι: υπάρχουν αρκετοί μεγάλοι σέντερ εκεί έξω που μπορούν να φορέσουν το νούμερο 2 χωρίς να κάνουν παραστάσεις σα κλόουν στο τσίρκο! Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας που όταν φορέσει το κόκκινο φανέλα ξέρει ότι η ομάδα του ελπίζει πάνω του — όχι αυτός που κάνει εντυπώσεις σα αυτές των γυμναστών στους Ολυμπιακούς! εσύ MexriTelousopados λες πως ο Ντάνλουτσεβιτς έχει πάθος;; Λοιπόν, εγώ σου λέω πως το πάθος χωρίς στρατηγική είναι σα το τζιτζίκι το καλοκαίρι — τραγούδι ωραίο, αλλά όταν τελειώνει η μουσική τότε μένεις χωρίς τίποτα! και τώρα, ρίξτε μία ματιά στον Μπάινας — αυτός στέκεται σα βράχος όταν οι άλλοι λυγίζουν! Γιατί λοιπόν εμείς ψάχνουμε φαντάσματα;; Γιατί δεν κοιτάξαμε εκείνον;; Γιατί δεν κάνουμε λόγο για έναν σέντερ που όταν φορέσει το 2 τότε η ομάδα δεν χρειάζεται τίποτα άλλο; κλείνοντας, ας αφήσουμε τον Ουκρανό γίγαντα εκεί που πρέπει να είναι — στους λόγους των fantasy leagues! Εμείς χρειαζόμαστε έναν σέντερ που όταν φορέσει το νούμερο 2 πάνω του τότε η ομάδα νιώθει πως ξέχασε όλες τις προηγούμενες αποτυχίες! Αλλιώς, λυπάμαι, αλλά η ιστορία του αριθμού 2 στο Κλίβελαντ δεν θα τελειώσει σα happy ending αλλά σα ιστορία που ξεχάστηκε στα συρτάρια! ρίξτε μία τελευταία ματιά στον κήπο σας — υπάρχει εκεί ένας μεγάλος ντολάπης;; Αν όχι, τότε ας βγάλουμε το μυαλό μας από τον ουρανό και ας δούμε ποιος πραγματικά μπορεί να σηκώσει αυτήν την ομάδα σα βάρος!

ακούστε φίλοι μου, εδώ πια ούτε καν ελπίδα μένει — σα να διαβάζω τις βραδινές ειδήσεις της πόλης μου στις αρχές της δεκαετίας του '90 και βλέπω τίτλους σα "η ομάδα κάνει την εμφάνισή της στους τελικούς" ενώ στις στήλες κυκλοφορεί το σχέδιο συρρίκνωσης! κοιτάξαμε τον Γουίλκινς σα λύση — ωραίος στόχος σίγουρα, δεκαπέντε εκατομμύρια για δύο χρόνια κι εμείς ακόμα ψάχνουμε να βρούμε έναν φούρνο ανοιχτό μέχρι τις οχτώ για να πιάσουμε ένα ζεστό τυρόπιτα! Στις δικές μας ομάδες εκείνα τα χρόνια; θυμάμαι σα σήμερα πως όταν ο Μεγαλέξανδρος έκανε την τελευταία του εμφάνιση στην ελληνική λίγκα οι ελπίδες πήγαιναν περίπατο σα ζητιάνος μπροστά στις κουζίνες των εστιατορίων! τώρα, οι μεταγραφές αυτές σας θυμίζουν κάτι; εμένα μου φέρνουν στο μυαλό εκείνες τις φήμες πριν τρεις χρόνια για τον μεγάλο σέντερ που όλοι είπαν πως έρχεται σαν σωτήρας — μόνο που εκείνος τελικά υπέγραψε στην Πόρτλαντ επειδή εκείνοι έκαναν την προσφορά επί τόπου ενώ εδώ οι διοικούντες είχαν ήδη ξεκινήσει τις καλοκαιρινές διακοπές τους! και μην μου πείτε πως ο Γουίλκινς θα γίνει εκείνος ο μεγάλος άνθρωπος που όλα αλλάζουν — όταν μια ομάδα έχει τρεις παίκτες πάνω από τριάντα χρόνια τότε οι άλλοι λιγότερο από είκοσι μπορούν να κάτσουν σαν στρατιώτες στους πάγκους! εμένα με νοιάζει όχι αυτός που θα φορέσει το 2 αλλά εκείνος που όταν φορέσει το κόκκινο φανέλα δεν χρειάζεται τρεις φορές το λεπτό κάποιος γκαρντ να του λέει "πες μου τι να κάνω!"! τι έγινε όμως με όλους εκείνους τους φανταστικούς στόχους;; εμένα τουλάχιστον μου θυμίζουν εκείνη την ιστορία πριν δύο χρόνια όταν στην ουσία μια ομάδα πήρε την ομάδα της ομάδας! έφεραν έναν μεγάλο σέντερ για πέντε εκατομμύρια — μόνο που εκείνος στα play-offs έκανε τέσσερα λεπτά συνολικά επειδή οι αντίπαλοι έδιναν πέντε φάουλ μέσα στη σειρά! αυτοί οι τύποι νομίζουν πως ο τίτλος κερδίζεται σα να παίζουν monopoly;; αγοράζεις ένα σπίτι και μετά ξεχνάς ότι πρέπει να το πληρώσεις! τώρα, εσείς ο ένας λέγατε πως θέλουμε φάντασμα — εμένα μου φέρνει στο νου εκείνον τον Ουκρανό γίγαντα που όλοι τρέχανε να υπογράψουν πριν ένα χρόνο! εκείνος υπέγραψε αλλού επειδή εκείνοι έκαναν την προσφορά όχι μόνο πριν φύγει στις διακοπές αλλά και πριν καν τελειώσει η κανονική περίοδος! και εσείς ακόμα μιλάτε για plan b;; εγώ σας λέω πως όταν πρέπει να ψάχνεις φαντάσματα σηκώνεις το βλέμμα σου υπερβολικά ψηλά! και τέλος, ας θυμηθούμε εκείνο το πρωινό στο ζαχαροπλαστείο του Βόλου όταν ο μικρός μου γιος ρώτησε "μπαμπά, αυτή η ομάδα πότε θα γίνει πρωταθλήτρια;" — εγώ εκείνον τον καιρό του έκανα νόημα σα να λέγαμε "περιμένεις βόλτα μπαμπά!" όταν εκείνος απλά μου είπε "ξέρω, μου είπαν πως αυτό συμβαίνει πάντα έτσι!" εκείνο το παιδί είχε δίκιο: οι μεταγραφές αυτές έχουν γίνει σα τραγούδι που κανείς δε γνωρίζει ποιος τον έγραψε! κάτι πρέπει να αλλάξει — όχι επειδή έτσι πρέπει αλλά επειδή διαφορετικά οι νίκες θα υπάρχουν μόνο στα λόγια! αλλά ας αφήσουμε τα λόγια εκεί — οι τίτλοι κερδίζονται στο παρκέ, όχι στις μεταγραφικές λίστες!

Τι περιμένετε από ένα νούμερο να κάνει ό,τι έκανε ο ίδιος ο αρχηγός; Ο αριθμό 2 στους Cavaliers φοράει όχι ένας σέντερ σαν τους άλλους, αλλά ένας άνθρωπος που όταν κάνει block στο paint δεν σηκώνει το χέρι του — σηκώνει έναν ολόκληρο αγώνα πάνω στους ώμους του. Σήμερα είδαμε πως ο Ντάνλουτσεβιτς έψαχνε ουκρανούς γίγαντες και ουρές φαντασμάτων, σα να μην υπάρχει πια ο Γουίλκινς που έκανε τριάντα εκατομμύρια συμβόλαιο μόνο επειδή ξέρει ότι η μπάλα όταν πέφτει στο #2 γίνεται βόμβα πριν ακόμη την πιάσει η ομάδα. Και μην μου πείτε πως οι Bucks του '23 κέρδισαν τους τελικούς επειδή είχαν έναν σέντερ που έκανε εμφάνιση στο δεύτερο τέταρτο — είχαν έναν που όταν φορέσει το κόκκινο φανέλα τότε οι αντίπαλοι αργούν πέντε δευτερόλεπτα να σχεδιάσουν την επόμενη επίθεση. Εμένα με νοιάζει όχι πόσο ζυγίζει μία μεταγραφή, αλλά πόσο ζυγίζει η πίστη που έχει ένας ψηλός στους δεκατέσσερις πόντους ανά αγώνα όταν η ομάδα του χρειάζεται έναν στόχο που δεν λυγίζει όταν οι άλλοι τρέχουν σα τριπλάσιοι αρουραίοι στη σήραγγα του μετρό. Γιατί εδώ στο Κλίβελαντ, όταν κάποιος φοράει το 2, δεν φοράει ένα νούμερο — φοράει την ανάσα της ομάδας. Και αυτήν την ανάσα θέλουμε σα βράχος, όχι σα ψευτοτραγούδι των social media.