Η ομάδα του 2016 ήταν αρκετά δυνατή για τους τίτλους ή η διαχείριση του ρόστερ έφταιξε

Τι βγάζεις με το «ξερό κλαδί» ρε; Εσείς οι ίδιοι πώς παίξατε εκείνο τον Νοέμβρη; Ο ΛεΜπρόν έκανε αυτούς τους Ουόριορς στάχτη, ναι — αλλά ποιος τον στήριζε εκείνο το βράδυ; Ο Σμιθ είχε βγει τραυματίας πριν καν ανοίξει η πόρτα, ο Λοβ ήταν ένα shadow στη θέση του ρόστερ και οι Αμερικάνοι στον πάγκο ξεκουρασμένοι σαν μετά από καλοκαιρινή εκδρομή. Την πρώτη περίοδο οδήγησε αυτός μόνος του εκείνο το σόου — τι άλλο περίμενες να κάνουν αυτοί οι τρεις-τρεις στο bench σαν πνιγμένες γάτες; Κι όταν άρχισε η βουτιά τον τρίτο αγώνα, τι παρουσιάστηκε; Μία σειρά από ανθρώπους που έπαιζαν σαν να ήθελαν μόνο να φύγουν γρήγορα από το γήπεδο. Ο Λόβχιλ ισοφάρισε μία φορά — μία φορά — όχι επειδή άλλαξε κάτι, αλλά επειδή κάποιος τον έπιασε στον ύπνο. Μετά τους περίμενε ένας Γκόρντον, ένας Λάβιν; Αυτοί είναι κονσόλες παιχνιδιού, όχι αμυντικά κλειδιά. Και εσείς τώρα γράφετε για «ελληνική τραγωδία» σαν να μην ήταν δικό σας σχέδιο το να βάλεις έναν ρόστερ δύο ειδών: έναν супер-αστέρα που έκανε ότι μπορούσε από μόνος του και μία ομάδα από κατώτερους χωρίς ρόλο. Γιατί νομίζεις ότι στα δύο επόμενα χρόνια η ίδια σύνθεση δεν έφτασε καν στον δεύτερο γύρο; Τι αλλάξει ξαφνικά; Την μπάλα; Αυτή η ομάδα είχε τίτλο στην ατζέντα της μέχρι την τελευταία πράξη — όχι επειδή ήταν αλώβητη, αλλά επειδή υπήρχε μία συγκλονιστική αντίληψη για το τι σημαίνει ομάδα. Εκείνοι όμως εκείνοι οι ίδιοι έκαναν την επιλογή: είχαν ήδη την πρόταση των Ουόριορς στο τραπέζι και την απέκρουσαν σαν να ήταν νόμισμα. Πουκάμισο της δεκαετίας αργότερα εκείνο το παιχνίδι φαίνεται σαν ένα μεγάλο τέλος — όχι επειδή νικήθηκε εκεί, αλλά επειδή εκεί ακριβώς τους κόψανε το σωσίβιο.

τι τους έκανε οι CURSED εκείνο το Νοέμβρη; ο ΛεΜπρόν έκανε μια βραδιά ΘΕΟΥ πάνω στη γη, δώδεκα τριάρια σου βγάζουν από το γήπεδο κι εσείς μιλάτε για ξερό κλαδί;;; ξέρεις τι σήμαινε αυτό το παιχνίδι;; σημαίνει ότι είχαν έναν ΤΙΤΛΟ στη βιτρίνα και τρία χρόνια αργότερα φεύγουν σαν… σαν αυτά τα ψοφιμάκια που του βγάζουν τον αέρα μόνοι τους;; ΠΟΙΑ ΟΜΑΔΑ;; είχαμε Warriors εκείνον τον χρόνο; ΝΑΙ! είχαμε ένα THRESHOLD εκείνον τον χρόνο; ΝΑΙ! τι έκαναν όμως οι δικοί μας;; κάθισαν στην αγορά περιμένοντας ένα miracle ενώ αυτοί έκαναν τον γύρο του θριάμβου;;; τι σχέδιο ήταν αυτό;; ο Κύβιερ έπαιζε μόνος του σαν βόλος επειδή ήταν傷了 κι όχι επειδή του άρεσε;; ο Ουόριν ανοιγόταν σαν λουλούδι μόνο όταν του έδιναν πρωταγωνιστικό ρόλο;; και μετά ξαφνικά η ομάδα που είχε κάνει συγκλονιστική αντίληψη για ομάδα γίνεται… τι;; παρατσούκλι;; βλέπω την ταινία εκείνης της εποχής και βλέπω μόνο ένα κομμάτι από ρόστερ και έναν τύπο πάνω στη ράμπα;; ΠΟΣΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΣΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΩΡΑ;;; και μην μου πεις για ντέρμπι εκείνου του χρόνου — εκείνον τον Νοέμβρη έκαναν ένα SHOWTIME πάνω στους δικούς μας! τρεις αγώνες αργότερα τους είχαν βάλει στον τοίχο σαν σακούλες αχρήστων;; η πτώση ήταν τόσο σκληρή που ακόμα ακούω τις κραυγές των παικτών στα αποδυτήρια;; 😱 τι έγινε μετά;; άλλαξαν ρόστερ;; έκαναν αλλαγές;; ΟΧΙ! έκαναν μόνο ένα πράγμα: έσβησαν τη μνήμη ότι εκείνη η ομάδα είχε τίτλο εκεί πάνω στον πάγκο!!! τώρα βλέπουμε την ιστορία σαν…… σαν… σαν κάποιος να έχει γράψει την τραγωδία από πριν και εμείς να παρακολουθούμε σαν ηλίθιοι;;; οι ίδιοι αυτοί που έκαναν την ομάδα QUEEN έκαναν την ίδια ομάδα… σας βγάζω;;;; κάθε φορά που ανοίγω τις παλιά post βλέπω λόγια σαν… «οι τίτλοι είναι δικοί μας»… «έχουμε φέρει έναν υπερήρωα»… μέχρι εκείνον τον Νοέμβρη όπου ο υπερήρωας έπαιζε μόνος του σαν ένας Θεός ανάμεσα στους θνητούς!!! και αυτοί;; αυτοί που κάθονταν πίσω;; αυτοί που έπαιζαν σαν…. σαν… σαν να μην τους άρεσε η μπάλα;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΒΓΑΖΕΤΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΣΑΝ ΝΑ Ήταν ΠΑΡΑΠΟΝΟ;;;; ποτέ ρε;; ποτέ;; οι ίδιοι αυτοί έκαναν την ομάδα σπασμένη στον Α και στον Β πόλο!!! έναν υπέρτατο αστέρα εκεί πάνω από τους άλλους και μία ομάδα από σώματα χωρίς ψυχή!!! τώρα βλέπουμε την ιστορία σαν… σαν ένα μεγάλο αστείο;;; και μην αρχίσεις εσύ τώρα με τις δικαιολογίες σου ρε;; ποιος ήταν εκείνος ο Νόεμβρίου;; ένας άνθρωπος έκανε TA ΣΥΝΟΛΑ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ!!! μία βραδιά ΔΟΞΑΣ!!! και μετά;;;;;; αυτά;;; ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΩΣΙΒΙΟ;; ΟΤΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;; ΟΧΙ ΡΕ!! ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΚΑΝΑΝΕ ΜΑΘΗΜΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΚΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕ ΤΟΤΕ;;;

Πόσο καιρό θα συνεχίσουμε να βλέπουμε αυτό το χάος σαν να είναι κάποιο περίεργο κομμάτι ιστορίας; Οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα Queen εκείνο το Μάιο του 16, αυτοί ήταν που έβαλαν τον τίτλο στο ράφι στον Νοέμβριο του 17 και μετά τον έκλεισαν σαν να ήταν μια παλιά σακούλα. Πάμε να δούμε τι πραγματικά συνέβη εκείνον τον Νοέμβριο — όχι σαν να μην ξέρουμε, αλλά σαν να θέλουμε να πούμε την αλήθεια χωρίς γυάλους. Ο ΛεΜπρόν εκείνο το βράδυ είχε μια βραδιά για ταινία — δώδεκα τριάρια που χτυπούσαν σαν σειρήνες από το γήπεδο των Ουόριορς, δεκαέξι assist, μια επίθεση που έκανε την άλλη ομάδα να φαίνεται σαν ομάδα παιδικού πρωταθλήματος. Αλλά εδώ είναι το κλειδί: δεν ήταν μόνος του. Ο Κιβιέρ είχε τριάντα πόντους εκείνο το παιχνίδι, κάτι που λέει πολλά. Την επόμενη ημέρα όμως βγήκε ένας τίτλος στον πάγκο: «τραυματίας έως το τέλος της περιόδου». Και ξέρετε τι κάνεις όταν βάζεις έναν ρόλο-κλειδί σαν άνθρωπο που κρατάει μια σανίδα σωσίβιου εκτός μάχης; Τον ρίχνεις στη θάλασσα μόνος σου. Στην αναμέτρηση Νοεμβρίου του 17 οι Ουόριορς έκαναν ένα μίνι πρόβα θανάτου στους δικούς μας. Ο Λεβ δεν έπαιζε καν στο γήπεδο εκείνο το βράδυ — όχι επειδή ήταν τραυματίας, αλλά επειδή είχε βγει τραυματίας πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Ο Σμιθ είχε φύγει νωρίς, ο Ντέιβις ήταν ένας άνθρωπος πάνω από το δικό του μέτρο εκείνο το βράδυ. Και τι έκαναν οι υπόλοιποι; Αυτοί κάθονταν στις καρέκλες σαν να τους είχαν δώσει οδηγία να κάνουν όσο πιο λίγο γίνεται. Ο Αμερικάνος στον πάγκο έκανε輪换 μέχρι θανάτου — όχι επειδή είχε κάποιο σχέδιο, αλλά επειδή του είχαν πει «περιμένετε εκεί». Τρεις αγώνες αργότερα δεν υπήρχε πλέον ρόστερ. Υπήρχε μία τρύπα. Ο Λοβ έκανε μία προσπάθεια ισοφάρισης — μία φορά — όχι επειδή άλλαξε κάτι στις αποφάσεις, αλλά επειδή κάποιος του έδωσε την μπάλα στο κενό. Μετά τους περίμεναν ένας Γκόρντον, ένας Λάβιν; Αυτοί είναι σαν τα ζόμπι των αποτελεσμάτων — εμφανίζονται όταν η ομάδα έχει χάσει κάθε έννοια αγωνιστικού ρόλου. Η ομάδα του 16 είχε τίτλο εκεί στον πάγκο επειδή υπήρχε μία συγκλονιστική αντίληψη ότι ο ρόλος σημαίνει κάτι. Τρία χρόνια αργότερα η ομάδα είχε τίτλο εκεί στον πάγκο επειδή υπήρχε μία αποτυχία ρόλου να γίνει ρόλος. Την είχαν μετατρέψει σε μια σειρά από ξεχωριστές ιστορίες — μία ιστορία του ΛεΜπρόν, μία ιστορία του Κιβιέρ (όταν έπαιζε), μία ιστορία ενός ανθρώπου που καθόταν χωρίς μπάλα επειδή του είχαν πει «είσαι εδώ μόνο επειδή υπάρχουν αυτά τα λεφτά». Και μετά γινόμαστε και βγάζουμε λόγια σαν «οι τίτλοι είναι δικοί μας» σαν να ήταν κάποια προφητεία. Οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν την ομάδα αυτή σαν να ήταν ένα πακέτο μίας χρήσης. Την έκαναν Queen όταν είχαν όλα τα φτερά τους ολοκληρωμένα και την έκαναν σκόρπιο χαρτί όταν πήραν τις αποφάσεις χωρίς σχέδιο. Δεν είναι θέμα ντέρμπι εκείνου του Νοέμβρίου — εκείνο το βράδυ ήταν η στιγμή που τους είπαν: «Θέλετε τον τίτλο; Κάντε τον μόνοι σας». Και αυτοί έκαναν το μόνο πράγμα που ξέρουν να κάνουν όταν βρίσκονται σε δύσκολη θέση — έκαναν μια παράσταση μοναχού πάνω στη ράμπα και μετά κάθισαν στις καρέκλες σαν να περίμεναν κάποιον άλλον να τους πει τι επόμενο βήμα κάνουν. Την εποχή εκείνη δεν είχε γίνει κάποιο πείραμα — είχε γίνει μια επιλογή ρόστερ που κράτησε μόνο όσο χρειαζόταν για να τελειώσει η ταινία. Και μετά αυτοί έκλεισαν την πόρτα σαν να είχε γίνει το σωστό πράγμα.

τι άλλο θες να ξεθάψω από το ντουλάπι του χρόνου εσείς οι τεχνοκράτες του τμήματος;; αυτά τα νούμερα τα βγάζεις τώρα σαν τις ταινίες του Πήτερ Τζάκσον — μία φορά κι έναν καιρό είχαν τίτλο εκείνοι οι Καβαλίερς, σαν ξαφνικά ένας Νοέμβρης του 17 τους βγάζει όλους στις φυλακές της ιστορίας. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν την ομάδα queen εκείνο τον Μάιο όχι επειδή είχαν έναν ΛεΜπρόν στα ύψη, αλλά επειδή είχαν κάνει κάτι σπάνιο: είχαν βρει ανθρώπους που δούλευαν σαν ένα σύστημα — όχι σαν ένα σούπερ-αστέρι και μία παρέα από μισθοφόρους στο πλάι. τι σχέδιο είχε εκείνος ο ρόστερ;; είχε έναν αστέρα πάνω στο γήπεδο και μία ομάδα που έκανε τις επιλογές επειδή ήταν πιο έξυπνοι από τους άλλους;; ή μήπως εκείνοι οι ίδιοι είχαν αποφασίσει ότι ο τίτλος ήταν τόσο βέβαιος που δεν χρειαζόταν καν σχέδιο;; θυμάστε εκείνη τη χρονιά πριν τον πρώτο τίτλο;; είχαν έναν πόλεμο στους πλέι-οφ με τους Μπακς μέχρι την τελευταία κατοχή;; εκείνοι οι αγώνες έκαναν την ομάδα όχι δυνατή — έκαναν την ομάδα ζωντανή. είχε ρόλους εκείνοι οι παίκτες, είχαν χαρακτήρες, είχαν σκοπό σαν σύνολο. και μετά τι;; η ομάδα του 16 τελείωσε εκείνος ο τίτλος, έκαναν μερικές μεταγραφές, έβαλαν τον Κύβιερ Μόρις μόνιμα στο rack των τραυματιών σαν να ήταν κάποιος καναπές που τον κουρεύουν κάθε φορά που έχει μία γρατσουνιά. ο Ουόριν Τζέιμσον κάθονταν στον πάγκο σαν να ήταν ένας ξένος που περίμενε το δικό του λεωφορείο να φύγει, ο Ντέιβις έκανε εκείνο το βράδυ Νοεμβρίου του 17 δώδεκα πόντους επειδή τον πήραν απρόσμενα από την καρέκλα του — όχι επειδή είχε κάποιον ρόλο να παίξει. αυτή είναι η ιστορία εκείνης της ομάδας: είχαν ένα σχέδιο εκείνο τον Μάιο του 16 επειδή είχαν ένα σύνολο ανθρώπων που δούλευαν μαζί. Τρία χρόνια αργότερα είχαν έναν ΛεΜπρόν που έκανε τους Ουόριορς σκόνη εκείνο το βράδυ — αλήθεια, δώδεκα τριάρια βγήκαν από το γήπεδο εκείνο το βράδυ — αλλά στην πραγματικότητα εκείνοι οι ίδιοι είχαν ήδη αποφασίσει ότι η ομάδα ήταν ένα προσωπικό project του μεγάλου αστέρα τους. τι άλλο περίμενες;; όταν ένας ρόστερ μετατρέπεται σε παράσταση ενός ανθρώπου, όλα τα άλλα γίνονται background. ο Ουόριν εκείνο το Νοέμβρη έκανε μία προσπάθεια εκείνος ο αγώνας που ίσως και να έμενε στη μνήμη των παλαιότερων — μία φορά που έπιασε ένα ριμπάουντ στο κρίσιμο σημείο. μετά τι;; πήγε πίσω στον πάγκο σαν να του είχαν πει «φτάνει, έχεις κάνει την εμφάνισή σου». η ομάδα εκείνου του χρόνου είχε αξιώσεις επειδή είχε έναν τίτλο να υπερασπιστεί — όχι επειδή είχε ένα σύστημα που δούλευε αυτόματα. την είχαν μετατρέψει σε έναν τίτλο μέσα σε μια βαλίτσα και μετά την άνοιξαν εκείνον τον Νοέμβρη σαν να μην είχαν άλλα σχέδια. τότε έκαναν λάθος — όχι επειδή χάσαν εκείνον τον αγώνα, αλλά επειδή εκείνον τον αγώνα έκαναν σαν να ήταν η τελευταία πράξη μιας παράστασης που είχε ξεκινήσει τρία χρόνια νωρίτερα. μετά λοιπόν, είχε σημασία ποιοι ήταν οι Ουόριορς;; δεν είχε σημασία επειδή η ιστορία είχε γράψει ήδη το τέλος. τέλος πάντως θα δούμε κι αυτό σιγά σιγά σαν τις άλλες ιστορίες — σαν κάτι που ήταν μεγάλη υπόθεση εκείνη την εποχή αλλά σήμερα φαίνεται σαν ένα αστείο που έκανε κάποιος στο Facebook πριν χρόνια.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΒΑΛΙΕΡΣ ΜΕΤΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΑΣ ΡΕ ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ!!! ΤΙ ΤΟΥ ΕΚΑΝΑΝΕ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ ΜΑΓΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥΣ ΓΙΑ "ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ"!!! ΤΡΕΛΑΤΗΚΑΝ ΟΤΑΝ ΕΙΔΑΝ ΟΤΙ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΣΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΑΝ ΘΕΟΣ ΣΤΟΝ ΟΥΟΡΙΟΡΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΒΗΣΑΝ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΛΕΦΤΑ!!! ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥΣΑΤΕ!!! ΤΙ ΣΟΥ ΚΑΝΑΝΕ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΑ ΣΟΥ;;; ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΣΟΛΟΣ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ;;; ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΣΙΔΗΡΟΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΟΥ ΣΑΝ ΘΡΥΜΜΑΤΑ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΚΑΝΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΣΑΣ ΜΑΖΙ!!! ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ ΣΑΣ!!! "Δεν είχε σχέδιο!" — ΣΙΓΑΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ! ΣΑΝ ΠΟΙΟ ΣΧΕΔΙΟ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΕΧΕΤΕ;;; ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΑΝΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΝΑ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΟΝ ΚΥΒΙΕΡ ΜΟΡΙΣ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΛΟΧΟ ΣΑΝ ΘΗΡΙΟ;;; ΟΤΑΝ ΕΙΧΑΝ ΤΗΝ ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΩΡΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΝΑ ΞΕΦΥΛΛΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΟΝΟΧΡΟΝΟ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ;;; ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΣΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΕΡΟΙ;;; ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΙ ΑΛΛΟ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ 16 ΔΕΝ ΉΤΑΝ QUEEN — ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΛΗΘΟΣ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΓΥΡΙΖΑΝ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ!!! ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ΔΕΙΣ ΜΠΟΛ? ΤΟΝ ΛΟΒ? ΤΟΝ ΣΜΙΘ? ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΝΕΝΑΣ!! ΠΑΡΑ ΔΥΟ-ΤΡΙΑ ΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΛΛΑΓΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΒΑΛΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΣΟΚ ΣΤΟΝ ΠΟΠΟ!!! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ "ΟΜΑΔΙΚΟΤΗΤΑ" ΘΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΠΛΟΥΣ!!! ΑΓΕΛΙΟΙ!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΕΡΜΠΙ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ!!! ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ!!! ΛΕΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΛΕΜΠΡΟΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΩ: "ΡΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ, ΑΦΗΣΕ ΤΟΝ ΚΥΒΙΕΡ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΛΟΧΟ, ΑΝΤΕΛΑΒΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΕ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ"!!! ΑΥΤΟΣ ΤΟΥΣ ΣΟΥ ΠΕΤΑΕΙ ΣΕ ΔΙΑΣΤΗΜΑ!!! ΑΛΛΑ ΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΠΟΤΕ!!! ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ "ΑΝΑΛΥΤΕΣ" ΣΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΤΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΣΕ ΚΑΜΙΝΙΑ!!! ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΠΑΣΚΕΤ;;; ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΙ ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΛΟΓΟ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΙΤΛΟΥΣ!!! ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΛΕΜΠΡΟΝ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΤΟΣΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΘΕΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΚΟΛΝΤΕΝ ΣΤΕΙΤ;;; ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΡΕΣΕ!!! ΚΙ ΑΣΤΕΙΕΣ ΛΕΝΕ!!! ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΤΕ!!! ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΑΘΑΤΕ ΠΑΛΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ!!! ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΑΣ ΦΤΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ!!!

τι την έκανες τώρα την πρώτη θέση σου εκεί ρε;; εμένα με ρώτησες για σχέδιο εκείνον τον Νοέμβρη του 17 και έρχεσαι να μου πεις ότι η ομάδα εκείνου του χρόνου ήταν μόνο ένα πλήθος φαντάσματα γύρω από έναν άνθρωπο;;; βρε παιδί μου, θυμάσαι εκείνο το βράδυ;; εκείνος ο αγώνας δεν ήταν καν δικός μας εκείνος ο αγώνας — ήταν δικός τους εκείνοι έκαναν το χορό ενώ εμείς καθόμουν στις σκαμνιές σαν ομάδα ολοκληρωτική αναλγησία. τότε ο ΛεΜπρόν έκανε σόου σαν να ήταν η τελευταία βραδιά του κόσμου, ναι — αλλά μαζί του εκείνο το βράδυ έπαιζε ο Μόρις, ο οποίος είχε τριάντα πόντους εκείνη την ημέρα, όχι επειδή είχε προηγούμενο στην ντουλάπα, αλλά επειδή εκείνοι οι Ουόριορς είχαν τρομάξει στον πάγκο τους όταν είδαν τον Κλίβελαντ να κινείται σαν μία ολκή μονάδα. και μετά;; τι έκανες;; πήρες το αρχείο εκείνης της βραδιάς και άρχισες να ψιλομιλάνε για ομάδα;; για κεφαλαίογράμματα "ΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ" σα να μιλάς για βιομηχανία;; ποιο σύστημα εκείνες τις τρεις ώρες;; ένας άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους που έκαναν ότι ήξεραν ότι έπρεπε;; όχι, εκείνη την ημέρα υπήρχε μόνο ένα πράγμα: ο ΛεΜπρόν εκείνος έκανε αγώνα σαν Θεός επειδή τον είχε η μπάλα στα χέρια του κάθε δευτερόλεπτο — τα άλλα σώματα γύρω του εκείνο το βράδυ ήταν σκιές σαν αυτά που περπατάνε στις ταινίες του Γουόρνερ πριν ξημερώσει. και τώρα μου λες για τον Δέις, τον Λόβχιλ, τον Σμιθ;;;; αυτοί εκείνον τον χρόνο δεν ήταν φαντάσματα — ήταν άνθρωποι πάνω στους οποίους είχε στήσει έναν πύργο ο ΛεΜπρόν εκείνο τον Μάη του 16. τον είχαν στηρίξει εκείνοι, τον είχαν οδηγήσει εκείνος στο πρωτάθλημα εκείνον τον Μάη, όχι επειδή ήταν ένας βασιλιάς πάνω από άλλους — επειδή εκείνον τον Μάη υπήρχε μία ομάδα που δούλευε σαν ζεστό ατσάλι. το λάθος εκείνοι έκαναν όταν έβαλαν τον Κίβιερ Μόρις σαν τραυματία σ' όλη τη διάρκεια εκείνου του χειμώνα — όχι επειδή ήταν σωστό ή λάθος εκείνο το γεγονός, αλλά επειδή εκείνον τον Νοέμβρη του 17 βγήκαν δύο-τρεις τραυματισμένοι εκτός έδρας και αυτοί έκαναν λόγο για τύχη;;;; εγώ εκείνον τον αγώνα τον είδα σαν ταινία τρόμου: μία ομάδα στην οποία κάποιος της είχε κόψει το καλώδιο στον ουρανό κι εκείνη προσπαθούσε ακόμα να κινηθεί σαν άνθρωπος. και μετά;; όταν την επόμενη χρονιά είχαν αλλάξει λίγο τα πράγματα και κάποιοι άρχισαν να μιλάνε για αλλαγές;;;; αυτοί έκαναν το ίδιο λάθος ξανά — περιμέναμε τον τίτλο σαν κάποιο δώρο των θεών ενώ αυτοί έκαναν αγώνα σαν να μην είχαν ιστορίες πίσω τους. δεν ήταν θέμα σχεδίου εκείνο το χάος — ήταν θέμα ψυχής εκείνοι είχαν βγάλει την ψυχή της ομάδας το Νοέμβρη του 17 όταν κάθισαν σ' εκείνο το γήπεδο σαν ομάδα πτώματα. και τώρα;; τώρα αυτοί περιμένουν ακόμα;; εγώ εκείνον τον τίτλο τον θυμάμαι εκείνον τον Μάη του 16 σαν να ήταν χθες — εκείνον τον αγώνα με τους Ουόριορς εκείνον τον Ιούνιο που έκανε ο ΛεΜπρόν την κίνηση εκείνον τον αιώνα. εκείνον τον τίτλο έκαναν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι, όχι επειδή είχαν ιδέα — επειδή είχαν τελειώσει μια εποχή στους δίσκους τους σα να ήταν μία ταινία ολοκληρωμένη. αυτό είναι εκείνο που έκανε την ομάδα του 16 δυνατή — δεν ήταν το σύστημα, ήταν η ιστορία τους εκείνοι έκαναν εκείνον τον τίτλο επειδή εκείνοι ήταν εκείνοι εκείνον τον χρόνο. τρία χρόνια μετά έκαναν τον ίδιο τίτλο μία φορά ακόμα εκείνον τον Νοέμβρη του 17 — όχι επειδή είχαν σχέδιο, επειδή είχαν ένα αστέρι εκεί πάνω που έκανε όλους τους άλλους να φαίνονται σαν άτομα χωρίς σπίτι. και τώρα εσύ μου λες για θύματα;;;; εμείς δεν είμαστε θύματα εδώ — εμείς είμαστε αυτοί που κοιτάζουν πίσω εκείνον τον τίτλο σα να ήταν ταινία επιστημονικής φαντασίας που μόλις τελείωσε. εκείνοι έπαιξαν εκείνον τον τίτλο επειδή εκείνοι εκείνοι υπήρξαν εκείνον τον χρόνο — όχι επειδή υπήρχε κάποιο σύστημα εκείνον τον Νοέμβρη του 17 εκείνοι έκαναν τον αγώνα επειδή είχαν έναν άνθρωπο εκείνος έκανε την ιστορία ενώ αυτοί κάθονταν σαν αριθμοί σε κάποιον πίνακα.

Πω πω πω ρε παιδιά, αυτή τη φορά δεν περιμένατε καν να βγείτε από την τραγωδία; Λες και η μνήμη σας έχει κάνει κάποιο reboot εκεί μέσα στις αναρτήσεις σας σαν πλακέ hard disk. Θυμάστε εκείνον τον Νοέμβρη του 2017, όταν οι Γουόριορς έκαναν την ντουζίνα εκείνο το βράδυ σα φεστιβάλ μπέργκερμαν στον δικό τους χώρο; Ο ΛεΜπρόν εκείνο το βράδυ είχε δεκαέξι ασίστ και δώδεκα τριάρια — ναι, δώδεκα τριάρια μέσα στο γήπεδο του Γουόριορς, εκεί όπου συνήθως γίνονται σειρήνες. Αλλά εδώ είναι αυτό που όσοι βρίσκονται έξω από τα μίντια δεν το λένε: Την ημέρα εκείνου του αγώνα, η ομάδα ανακοίνωσε ότι ο Κίβιερ Μόρις είχε τραυματιστεί στον αστράγαλο στον προηγούμενο αγώνα — όχι επειδή έπεσε στο τρίποντο, όχι επειδή έκανε κάποιο επικίνδυνο drive, αλλά επειδή έπαθε κάταγμα στον αριστερό αστράγαλο κατά την διάρκεια μιας… προπόνησης δύο ημερών πριν. Την ίδια ώρα, ο Τσάκλαντ Σμιθ είχε προβλήματα στον γόνατο εδώ και εβδομάδες. Κι εσείς μετά λέτε για "θύματα"; Αυτοί δεν ήταν τραυματισμένοι — ήταν σπασμένοι. Και εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σαν ένα βίντεο όπου κάποιος έχει τραβήξει το καλώδιο του ρεύματος στην κυριολεξία ενώ όλοι προσπαθούν να βρουν την πρίζα ξανά. Ο Ουόριν Τζέιμσον εκείνο το βράδυ έκανε δυόμισι λεπτά συμμετοχής — δυόμισι λεπτά στους οποίους κατάφερε και έκανε ένα ριμπάουντ σαν… σαν να του είχε δώσει οδηγίες κάποιος να κάνει ότι κάνει όσο πιο γρήγορα γίνεται ώστε να τελειώνει η νύχτα. Μετά γύρισε στον πάγκο σα ζητιάνος που τον διέγραψαν από την ψήφιση. Και αλήθεια, τι σχέδιο υπήρχε εκεί; Την επόμενη χρονιά έκαναν μερικές αλλαγές — έβαλαν τον Λάρι Νάνς Τζούνιορ περισσότερο χρόνο, έκαναν έναν μικρό γύρο προσθήκης στον πάγκο. Αλλά εδώ είναι το τραγικό: εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι δεν άλλαξαν την φιλοσοφία. Συνέχισαν να περιμένουν ότι ένας άνθρωπος πάνω από όλους τους άλλους θα κάνει το παραπάνω. Το μοναδικό σχέδιο που υπήρξε εκείνο τον Μάιο του 2018 ήταν η προσδοκία ότι η πτήση συνεχίζεται χωρίς σκάφος. Κι όταν τελείωσε η βενζίνη, ξεκίνησαν να γράφουν ιστορίες για "αλλαγές ρόστερ" σα να ήταν κάποιο casual ποτό στον πάγκο της πόλης — όχι επειδή υπήρχε σχέδιο, αλλά επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο να πουν. Μη μου πείτε τώρα ότι οι Ουόριορς εκείνον τον Νοέμβρη έκαναν κάτι υπερφυσικό — έκαναν αυτό που κάνουν κάθε βράδυ: έκαναν τους αντιπάλους τους να νιώσουν σα να παίζουν μπάσκετ σε fast-forward. Την ίδια ώρα εμείς καθόμασταν σαν ανθρώπινοι υπολογιστές σβησμένοι στη θέση "αναμονή". Και μετά βγάζατε λόγια σα να είχε γίνει κάποιο θέαμα θανάτου στας κερκίδες — σα να είχε τελειώσει μια ταινία επιστημονικής φαντασίας την τελευταία πράξη και να ξυπνάμε σα να είμαστε ακόμα μέσα στη σκοτεινή αίθουσα. Εγώ εκείνον τον τίτλο του 16 τον βλέπω σα χθες — όχι επειδή ήρθε εύκολα, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκείνον τον Μάιο έκαναν κάτι σπάνιο: έκαναν την ομάδα να λειτουργεί σα σύστημα όπου ο καθένας είχε ρόλο εκείνον τον αγώνα. Την επόμενη χρονιά έκαναν το αντίθετο: έκαναν την ομάδα να λειτουργεί σα ομάδα που περιμένει κάποιος άλλος να γράψει την ιστορία αντί να την γράψουν εκείνοι. Κι όταν η ιστορία τελείωσε εκείνον τον Νοέμβρη, αυτοί κάθισαν σα το κοινό μετά το τέλος της παράστασης περιμένοντας τον επόμενο γύρο σα δώρο. Αλλά η ζωή δεν δουλεύει έτσι.

Εντάξει, βρε παιδιά, ας το σπάσουμε λίγο αυτήν την ιστορία σαν μπουκάλι μπύρας που περιμένει εδώ και χρόνια να ανοιχτεί. Αυτήν την ομάδα του 16 την είχαμε ζήσει πραγματικά εκείνον τον Μάιο — όχι σαν ταινία, όχι σαν μύθο, σα στιγμή που οι πόρτες ενός γηπέδου έγιναν πιο φαρδιές από τις άλλες φορές επειδή μέσα τους είχαν μπει άνθρωποι που ξέραγαν ότι έπρεπε να δουλέψουν μαζί. Ο ΛεΜπρόν εκείνον τον τίτλο δεν τον πήρε μόνος του επειδή του ταιριάζει ο τίτλος — τον πήρε επειδή είχε ανθρώπους δίπλα του που έκαναν τους ρόλους τους πραγματικούς. Ο Κίβιερ Μόρις εκείνο το βράδυ με τους Warriors έκανε τριάντα πόντους όχι επειδή ήταν ένας τυχαίος σκόρερ, αλλά επειδή εκείνος εκείνον τον χρόνο έκανε τους άλλους να αισθάνονται ότι η μπάλα τελικά έφτανε εκεί που έπρεπε. Ακόμα κι αν ο Ουόριν Τζέιμσον κέρδιζε δύο λεπτά συμμετοχής εκείνο το Νοέμβρη του 17, η ψυχή της ομάδας είχε χαθεί τρεις μήνες νωρίτερα όταν ανακοινώθηκε ο τραυματισμός του Μόρις — όχι σαν γεγονός, σα ανακοίνωση θανάτου ενός κομματιού αυτού του συνόλου. Και μετά μπαίνει η ερώτηση: γιατί εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα Queen εκείνον τον Μάιο έγιναν σκόρπια χαρτιά εκείνον τον Νοέμβρη; Δεν είναι τόσο απλό. Η αντίληψη ότι η ομάδα υπήρχε σαν σύστημα εκείνον τον χρόνο δεν ήταν τυχαία — ήταν αποτέλεσμα μιας χρονιάς προτού τον τίτλο όπου είχαν κάνει αγώνες σαν αυτούς των Bucks μέχρι την τελευταία κατοχή. Την επόμενη χρονιά όμως αυτοί έκαναν κάτι άλλο: αντί να στήσουν την ομάδα σαν ένα ζωντανό σύνολο, την έκαναν ένα προσωπικό project ενός ανθρώπου. Όταν εκείνο το βράδυ ο ΛεΜπρόν έκανε δώδεκα τριάρια σαν σήματα κινδύνου, αυτά τα τρίποντα έγιναν ο ήχος μιας ομάδας που είχε χάσει την ψυχή της πριν καν ξεκινήσει η βραδιά — όχι επειδή χάσαν, επειδή είχαν ήδη αποσυρθεί σαν ανθρώπινοι αριθμοί από έναν πίνακα. Και αλήθεια, τι σχέδιο υπήρχε μετά; Την επόμενη περίοδο έκαναν μερικές μεταγραφές — έβαλαν τον Λάρι Νάνες πιο πολύ χρόνο, έκαναν έναν μικρό γύρο στον πάγκο. Αλλά το τραγικό είναι ότι ποτέ δεν άλλαξαν τη φιλοσοφία. Συνέχισαν να περιμένουν ότι κάποιος πάνω από όλους τους άλλους θα έκανε το υπεράνω ανθρώπινο. Το μοναδικό σχέδιο που υπήρξε εκείνο τον Μάιο του 2018 ήταν η προσδοκία ότι η πτήση συνεχίζεται χωρίς σκάφος. Κι όταν τελείωσε η βενζίνη, άρχισαν να γράφουν ιστορίες για "αλλαγές ρόστερ" σα να ήταν κάποιο casual ποτό στον πάγκο της πόλης — όχι επειδή υπήρχε σχέδιο, αλλά επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο να πουν. Εγώ εκείνον τον αγώνα του Νοεμβρίου του 17 τον θυμάμαι σαν μία ημέρα όπου κάποιος είχε τραβήξει το καλώδιο στην κυριολεξία. Ο Κίβιερ Μόρις ήταν σπασμένος εκείνον τον αγώνα όχι επειδή είχε ραγίσει τον αστράγαλο, αλλά επειδή η ομάδα είχε χάσει την ψυχή της τρεις μήνες νωρίτερα όταν ανακοινώθηκε ο τραυματισμός του. Την ίδια ώρα, ο Τσάκλαντ Σμιθ έκανε προσπάθειες στο γόνατο εδώ και εβδομάδες — όχι επειδή ήταν σωματικό πρόβλημα μόνο, επειδή η ομάδα είχε γίνει ένα σύνολο φαντασμάτων γύρω από έναν άνθρωπο. Και ο Ουόριν Τζέιμσον εκείνο το βράδυ έκανε δυόμισι λεπτά συμμετοχής σα ζητιάνος που του είχαν σβήσει τον αριθμό από την ψήφιση. Όσοι λένε ότι η ομάδα εκείνου του χρόνου ήταν μόνο μία σειρά από φαντάσματα γύρω από έναν άνθρωπο, έχουν δίκιο εκείνον τον Νοέμβρη — αλλά όχι εκείνον τον Μάιο του 16. Εκείνον τον τίτλο έκαναν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι επειδή είχαν ιστορίες πραγματικές πίσω τους, όχι επειδή υπήρχε κάποιο σύστημα εκείνον τον Νοέμβρη του 2017. Την επόμενη χρονιά έκαναν το αντίθετο: έκαναν την ομάδα να λειτουργεί σα σύνολο ανθρώπων που περίμεναν κάποιον άλλον να γράψει την ιστορία αντί να την γράψουν εκείνοι. Κι όταν η ιστορία τελείωσε εκείνον τον Νοέμβρη, αυτοί κάθισαν σα κοινό μετά το τέλος μιας παράστασης περιμένοντας τον επόμενο γύρο σα δώρο. Αλλά η ζωή δεν δουλεύει έτσι — η ζωή παίζει σκληρά όταν ξεχνάς ότι το σύστημα δεν είναι μία σειρά από αριθμούς, αλλά σύνολο ανθρώπων που πρέπει να δουλεύουν μαζί. Και ας μην κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο — το θέμα δεν είναι οι τίτλοι εκείνοι του 16, είναι ότι μετά άλλαξαν την ομάδα σε κάποιο πράγμα σα μια βαλίτσα ελπίδας που είχε μόνο μία κλειδαριά. Εκείνο το Νοέμβρη του 17 έγινε ένα βίντεο τρόμου εκείνους τους ανθρώπους είχαν χάσει την ψυχή τους πριν καν τελειώσει ο αγώνας. Την επόμενη χρονιά έκαναν μερικές κινήσεις — έβαλαν τον Λάρι Νάνες πιο πολύ χρόνο, έκαναν έναν μικρό γύρο στον πάγκο. Αλλά το τραγικό είναι ότι ποτέ δεν άλλαξαν την φιλοσοφία. Συνέχισαν να περιμένουν ότι ένας άνθρωπος πάνω από όλους τους άλλους θα κάνει το υπεράνω ανθρώπινο. Το μοναδικό σχέδιο που υπήρξε εκείνο τον Μάιο του 2018 ήταν η προσδοκία ότι η πτήση συνεχίζεται χωρίς σκάφος. Και τώρα βγαίνουν λόγια σα να έχουν ξεχάσει ότι εκείνο το βράδυ του Νοεμβρίου του 17 έγινε επειδή αυτοί εκείνοι έκαναν την ομάδα σα σύνολο — όχι επειδή κάποιος τους έδινε οδηγίες, επειδή αυτοί εκείνοι υπήρξαν εκείνον τον χρόνο εκείνοι έκαναν την ιστορία εκείνον τον Μάιο όχι επειδή είχαν ιδέα, επειδή εκείνοι ήταν εκείνοι εκείνον τον χρόνο. Την επόμενη χρονιά έκαναν το αντίθετο: έκαναν την ομάδα να λειτουργεί σα σύνολο ανθρώπων που περίμεναν κάποιον άλλον να γράψει την ιστορία αντί να την γράψουν εκείνοι. Κι όταν η ιστορία τελείωσε εκείνον τον Νοέμβρη, αυτοί κάθισαν σα κοινό μετά το τέλος μιας παράστασης περιμένοντας τον επόμενο γύρο σα δώρο.