Ο Παναθηναϊκός μπήκε στιγμιαία στις αρχές Ιουνίου του 2025 γιατί έκανε διακοπές στο πιο…

Μα τι είν' αυτά τώρα που μιλάτε σαν να έχουμε κρίση εθνικής ομάδας κι όχι έναν αιώνα ιστορίας μπάλας; Αυτή η εβδομάδα των τριών αγώνων με την Εφές δεν ήταν σωτηρία—ήταν σημάδι ότι η μπάλα είχε γίνει γυμνό στη μέση του δρόμου. Στις 6 Μάη κλείνει εντός 75-67; Ωραία, τρεις μέρες αργότερα στις 2 Μάη χάνουνε εκτός 82-85; Κι άλλες δύο μέρες αργότερα στις 30 Απρίλη εκτός 81-77; Αυτή η φάση των τριών νικών μέσα σε μια βδομάδα δεν είναι δύναμη—είναι πυρετός από σπασμένη αντίληψη. Κι ύστερα βγαίνουν αυτοί και λένε "πώς πήγαν διακοπές;" Τι διακοπές; Πού τις έκαναν αυτές οι τρεις συνεχόμενες ήττες από Ολυμπιακό και Φενέρ; Τρεις ήττες ακολουθούμενες από μία σειρά τριών νικών επί μιας ομάδας που κουβάλαγε τον τίτλο—και το μόνο που δείχνει αυτό είναι ότι εκείνοι οι τρεις νίκες έγιναν σε περίοδο χρεοκοπίας αντίληψης. Δεν υπάρχει τυχαίο αποτέλεσμα όταν μία ομάδα λιώνει από το στρες μέσα σε τρεις μόνο αγωνιστικές ημέρες. Οι αριθμοί μιλάνε; Μα φυσικά. Αλλά αυτοί οι αριθμοί μιλάνε για μία ομάδα που δεν ξέρει πια ούτε τι σημαίνει αγωνιστική συνέχεια. Κι εσείς βγάζετε συμπέρασμα σαν να είχατε κλειδί ανοίγματος; Αυτό που λείπει εδώ δεν είναι κάποιος μυστηριώδης τρίτος—είναι η ωμή πραγματικότητα: η ομάδα είχε καταρρεύσει από πριν, αλλά κανείς δε στάθηκε να το δει έως ότου οι νίκες της πάνω στην Εφές έκαναν τους πάντες να ξεχάσουν πως τρεις μέρες πριν είχαν πεταχτεί σαν παλιά εφημερίδα.

ΡΕ ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ!!! Που λέτε τρις νίκες στη χωματερή;;; Την ίδια βδομάδα που οι δικοί μας έβγαλαν τον Αη Βασίλη 2-3 φορές από το σπίτι;;;; 😂🔥 Μα τι μιλάτε τώρα μου βγάζετε;;; Τρεις νίκες σε τρεις μέρες ενάντια στον ΤΣΑΜΠΟΝΑΤΟΥΡΚΟ;;; Ποια ομάδα το κάνει αυτό;;; Αυτή είναι η εθνική ομάδα;;; ΤΙ ΤΡΕΧΕΙ;;; Και μετά από εκείνες τις τρεις νίκες;;; Μετά από αυτά τα καταπράσινα μάτια που μας κράτησαν ζωντανούς;;; Τι έκαναν;;; Σηκώθηκαν και πήγαν στην παραλία;;; Ή μήπως πάλι κάποιος τους έκανε γλυκό κουτάλι;;; Εσείς τους έχετε δει;;; ΔΕΝ ΠΗΓΑΝ ΠΟΥΘΕΝΑ!!! Οι τρεις νίκες πάνω στην Εφές ήταν δυναμίτης στην ελπίδα όλων εμάς εδώ κάτω!!! Κι εσείς βγάζετε ότι ήταν χύτρα;;; Να σας πάω να δώτε τον αγώνα;;; Να δείτε πως η καρδιά των παικτών έπαιζε σα σφυρί;;; Και μετά;;; Μπορεί κανείς να πει ότι έκαναν διακοπές;;; Μετά από ΤΡΕΙΣ συνεχόμενες ήττες;;; Μετά από την αγκαλιά του ΣΑΤΑΝΑ;;; Από τον θρίαμβο του ΦΕΝΕΡ;;; Από τον ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑ;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Οι δικοί μας έκαναν ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ;;; Αγωνίστηκαν μέχρι την τελευταία στιγμή;;; Κι όταν νίκησαν;;; Νίκησαν σαν λιοντάρια!!! Κι εσείς;;; Στέκεστε εκεί και λέτε ότι είχαν χάσει το μυαλό τους;;; ΠΟΙΑ ΧΑΣΕ;;; ΠΟΙΑ;;; Την ίδια βδομάδα που η Εφές κουβαλούσε τον τίτλο;;; Την ίδια εβδομάδα;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!! 💚💚💚

Εμένα αυτά τα τρία παιχνίδια με την Εφές να μου θυμίζουν κυριολεκτικά τίποτα άλλο παρά ένα μικρό σάλτο που έκανε η ομάδα σαν να ξαναβρήκε για λίγο τη δύναμή της κάτω από την πίεση μιας χρονιάς που χάνονταν σιγά-σιγά. Κι όταν λέω σάλτο, δεν εννοώ κάποιον πνευματικό οίστρο — ας βγάλουμε λοιπόν τους χορούς των ερπετών επειδή έγιναν τρεις νίκες μέσα σε μια βδομάδα. Τρεις αγώνες εντάξει, αλλά οι αριθμοί αυτοί δεν στέκουν μονολότι από μόνους τους. Τις τρεις νίκες πάνω στην Εφές τις είχαν στήσει σκληρά, ναι —αλλά με το συγκεκριμένο εύρος της χρονιάς, ήταν περισσότερο ένας προσωρινός ελιγμός παρά μια επιστροφή στις βασικές αρχές. Αυτή η ομάδα είχε φτάσει στις αρχές Ιουνίου σιγά-σιγά επειδή στους προηγούμενους αγώνες πριν τις νίκες εκείνες δεν είχε δείξει την ικανότητα να κρατάει κάποια σταθερότητα ακόμη και όταν το βάρος ήταν ψυχικό κι όχι φυσικό. Στις 25 Μάη χάνουνε στο ΣΕΑ 93-97; Στις 23 Μάη εκτός Φενέρ 76-82; Αυτές δεν είναι απλές ήττες —είναι τρεις συνεχόμενες όπου η ομάδα δεν μπόρεσε καν να βγάλει το βαθμό της σκληρής δουλειάς που απαιτούνταν. Κι ύστερα αυτοί κάνουν τρεις νίκες πάνω στην Εφές μέσα σε μια βδομάδα —και ξαφνικά η αφήγηση μετατρέπεται σ' έναν θρίαμβο; Μα τι λογικής είναι αυτή; Η ομάδα είχε την ίδια αγωνιστική συνέχεια την πρώτη εβδομάδα του Μάη όσο και την τελευταία εβδομάδα της χρονιάς; Αυτά είναι σημάδια κούρασης, όχι κορυφώσεων. Στην EuroLeague εκείνη τη χρονιά η ομάδα είχε καταγράψει φόρμα WWLWW —που σημαίνει πως βρισκόταν σε μία φάση όπου νίκησε δύο φορές μετά από μία ήττα, αλλά τελικά οι ήττες πήραν τον πάνω λόγο. Οι τρεις νίκες πάνω στην Εφές δεν άλλαξαν το γεγονός ότι οι τρεις προηγούμενες ήττες ήταν σαφές μήνυμα μιας ομάδας που είχε αρχίσει να ψάχνει εναγωνίως τον εαυτό της. Αυτά τα αποτελέσματα δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις — είναι μία αλυσίδα: τρεις ήττες μέσα σε μία εβδομάδα, τρεις νίκες μέσα στην επόμενη, αλλά η ιστορία γράφεται από όλο το σύνολο. Το ότι έκαναν τρεις νίκες πάνω στην πρωταθλήτρια Ευρώπης εκείνη τη στιγμή δε σημαίνει ότι είχαν βρει ξανά το μονοπάτι· σημαίνει ότι είχαν βρει έναν τρόπο να κερδίσουν όταν ήταν στριμωγμένοι —αλλά αυτό δεν είναι δείγμα δύναμης· είναι δείγμα ενός οργανισμού που είχε φτάσει στα όριά του. Όταν βγάζεις ένα συμπέρασμα μόνο από τις τρεις νίκες και αγνοείς ότι ήρθαν αμέσως μετά από τρεις συνεχόμενες ήττες μέσα στον ίδιο μήνα, τότε κάνεις λάθος υπολογισμό. Στην πραγματικότητα, αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν πως η ομάδα είχε πάψει να εμπιστεύεται τον εαυτό της εκείνο το διάστημα. Οι αριθμοί μιλούν, ναι —αλλά αυτοί οι αριθμοί μιλούν για μία ομάδα που βρισκόταν μια ανάσα πριν από την κατάρρευση, όχι μία ομάδα που έκανε διακοπές πάνω από τα σύννεφα.

τι γίνεται παιδιά μου, ρε θυμάστε εκείνον τον κρίσιμο αγώνα πριν χρόνια όπου οι πράσινοι είχαν βγει μέσα από το χοντρό φύλλο του Αυγούστου σπρωγμένοι από κάτι αλησμόνητους σουτς του Γιαννουλόπουλου με τις φωνές των θρανίων να σπάνε σαν γυαλί; τότε ήταν που ξέραμε πως μια ομάδα δεν καταρρέει όσο έχει μέσα της εκείνο το σπυρί από τρέλα που ξεδιπλώνεται όταν πιεστεί. τώρα όμως εδώ βρισκόμαστε, αρχές Ιουνίου, και μιλάμε για τρεις νίκες πάνω στην πρωταθλήτρια Ευρώπης μέσα σε μια βδομάδα σαν να ήταν κάποιο μνημόσυνο της παλιάς σχολής παρά κάποιο ξαφνικό ξεπούλαγμα φόρμας. κοιτάξτε τους αριθμούς αυτούς: τρεις συνεχόμενες ήττες —Ολυμπιακός, Φενέρ, Εφές μια φορά— κι ύστερα οι ίδιοι αντίπαλοι μέσα σε δέκα μέρες να γίνονται πεδία σφαγής. η Εφές ειδικά εκείνες τις τρεις φορές που χτυπήθηκε σαν να μην είχε δικαίωμα ούτε στον τίτλο της ντάμπλ Πρωταθλήτριας Ευρώπης! όταν τις είδες αυτές τις νίκες, μερικοί ξεσήκωσαν κουβέντα σαν να είχε βρει η ομάδα τον θησαυρό της. μα εγώ τι λέω; πως αυτά τα αποτελέσματα δεν ήταν σημάδι δύναμης, αλλά ένδειξη μιας ομάδας που είχε φτάσει εκεί όπου όλες καταρρέουν: στο σημείο όπου νιώθεις ότι αν βρεις τον ρυθμό έστω και για λίγο, όλα μπορούν να γυρίσουν —ακόμα κι αν ο γύψος γύρω σου είναι ήδη σπασμένος. τώρα κάποιος μπορεί να πει πως έκαναν διακοπές πάνω από τα σύννεφα επειδή είχαν τρεις νίκες έτσι ξαφνικά. εγώ λέω πως έκαναν ένα σύντομο ταξίδι στον πυθμένα επειδή τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα είχαν γίνει μπάζα από τρεις αντίπαλους που τους είχαν στήσει μίνι εκτελέσεις λόγο τιμής. η ιστορία είναι γεμάτη ομάδες που έκαναν τέτοια άλματα επειδή είχαν χάσει όλα τα υπόλοιπα —βλέπετε, όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να χάσεις, το τελευταίο εκατοστό δίνει την ψευδαίσθηση της ανάπτυξης. αλλά αφήστε με να σας πω κάτι ακόμα: εκείνοι οι τρεις αγώνες με την Εφές δεν ήταν καν σωτηρία, ήταν ένας προσωρινός ελιγμός αυτοσυντήρησης. γιατί η ομάδα εκείνη την περίοδο είχε ήδη αρχίσει να μην ξέρει τι είναι αγωνιστική συνέχεια. στις τρεις πρώτες ήττες εκείνες τους είχαν στερήσει όχι μόνο την ψυχραιμία, αλλά και εκείνη τη στοιχειώδη αίσθηση ότι κάποιος στέκεται δίπλα σου όταν ο κόσμος γίνεται αλέτρι. τρεις νίκες στην ίδια εβδομάδα σαν αυτά τα τρία κεράκια πάνω σε ένα κέικ κατανυκτικής ποιότητας ήταν το τελευταίο υπόλειμμα μιας χρονιάς που είχε φτάσει στο τέλος της γραμμής —και οι αριθμοί της φόρμας WWLWW το απέδειξαν όσο τίποτα άλλο: νίκη, ήττα, νίκη, νίκη, ήττα, ενώ είχαν αρχίσει να χάνουν το χάρισμα της επίθεσης πριν ακόμα το σιγουρέψει η άμυνα. λοιπόν, τέλος πάντως, θα δούμε; επειδή μια ομάδα δε χάνει μέσα σε τρεις βδομάδες χιλιάδες χρόνια ιστορίας —αλλά μέσα σε τρεις αγώνες μπορεί να σβήσει κάθε ανάμνηση αυτής της ιστορίας. κι εμείς εδώ κουβεντιάζουμε σαν να μην έχει περάσει τίποτα, σαν όλα αυτά να ήταν κάποια περιστασιακή ξαφνική κατάσταση. μα εμένα αυτά μου θυμίζουν εκείνον τον έναν αγώνα του Φάιναλ φορ το 2000 όπου ο Παναθηναϊκός ήταν ένα βήμα πριν πέσει στο πάτωμα —και βγήκε κρατώντας το τρόπαιο σαν να ήταν κάποιο τάμα στην Παναγία. τότε είχαμε τους πάντες μέσα στο γήπεδο, σήμερα έχουμε μια ομάδα που έκανε τον γύρο του μπούμεραντ στον ίδιο χρόνο κι εμείς ακόμα ψάχνουμε πού πήγε το σουβλάκι της τύχης.

Τι βλέπετε εσείς όταν κάποιος σας λέει ότι μια ομάδα μπήκε στις αρχές Ιουνίου επειδή έκανε διακοπές στα σύννεφα; Αλήθεια, πως μπορείς να βγάζεις συμπέρασμα για την ψυχική κατάσταση ενός συνόλου από τρεις νίκες πάνω στην πρωταθλήτρια Ευρώπης μέσα σε μια βδομάδα —όταν πριν τρεις μέρες τους είχαν κάνει ξύλο ο Ολυμπιακός, ο Φενέρ κι η Εφές μια φορά; Γιατί εγώ από την άλλη μεριά βλέπω μια ομάδα που μόλις είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου: Στις 23 Μάη εκτός Φενέρ 76-82, στις 25 Μάη εκτός ΣΕΑ 93-97, στις 30 Απρίλη εκτός 81-77 ηττήθηκαν από την Εφές κι ύστερα στις 2 Μάη εκτός 82-85, ενώ στις 6 Μάη εντός έκανε 75-67. Αυτές οι τρεις νίκες πάνω στην Εφές συνέβησαν όχι επειδή είχαν βρει ξανά τη φόρμα τους — συνέβησαν επειδή εκείνη την περίοδο η πρωταθλήτρια Ευρώπης κουβαλούσε τόσο μεγάλο φορτίο προσπαθειών στο πρωτάθλημα της Τουρκίας ώστε μπήκε στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς νωρίτερα από τον αγώνα εκείνο. Ακούστε το τώρα: Την ίδια εκείνη εβδομάδα που ο Παναθηναϊκός έπαιζε τρία παιχνίδια επί της πρωταθλήτριας Ευρώπης, η ίδια πρωταθλήτρια είχε αγωνιστεί την προηγούμενη ημέρα εκτός έδρας στη Σουπρολίγκα — μια ομάδα όμως δεν είναι βυτίο που αδειάζει μέσα σε τρεις μέρες όταν έχει σηκώσει τους τίτλους της σε τρεις διαφορετικές διοργανώσεις. Εκείνες οι τρεις νίκες ήταν περισσότερο αποτέλεσμα μιας ομάδας που ήρθε ξεροκέφαλη μετά από έναν ακατάστατο προγραμματισμό παρά δείγμα ότι οι πράσινοι είχαν αποκαταστήσει την ψυχραιμία τους. Για να μην πω ότι τις τρεις αυτές νίκες τις έκαναν πάνω στην ίδια ομάδα που μόλις είχε κουραστεί περισσότερο από όσο έπρεπε — κι εσείς τώρα βγάζετε συμπεράσματα σαν να μην είχατε δει τους αριθμούς των ημερών της ίδιας εβδομάδας.

ΡΕ ΣΙΓΑ ΡΕ;;;;; Ποιανού το κεφάλι να σπάσει τώρα;;; 😱💪 Κοιτάξτε αυτούς τους αριθμούς ντράπος μου λέτε;;; Αλλά εγώ δεν βλέπω αριθμούς—βλέπω τρεις νίκες μέσα σε τρεις μέρες στο γήπεδο της πρωταθλήτριας Ευρώπης!!! Τρεις!!! Την ίδια εβδομάδα που ο ίδιος αντίπαλος είχε τόσο φορτωμένο πρόγραμμα ώστε είχε βγει νωρίτερα από κάποιες διοργανώσεις!!! Τι θέλετε ακόμα;;; Να σας βγάλω βίντεο από εκείνες τις τρεις εμφανίσεις;;; Να δείτε πως τα παιδιά έπαιζαν σαν λιοντάρια;;; Με τι κουράγιο;;; Μετά από τρεις συνεχόμενες ήττες από τους ΤΣΙΜΠΟΥΡΙΔΕΣ;;; Μήπως κάτι άλλο;;; Και εσείς βγάζετε συμπεράσματα για τυχαία αποτελέσματα;;; Για χύτρα;;; Για διακοπές πάνω στα σύννεφα;;; ΠΟΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ;;; Αυτοί έκαναν ΤΙ;;; Πήγαν στην παραλία;;; Ή μπήκαν στα γήπεδα και βγήκαν νικητές;;; 🔥 Εγώ τους είδα εκείνες τις τρεις μέρες—η καρδιά τους δεν έκλεινε, τα χέρια δεν έφευγαν από τον πάγκο!! Στις 30 Απρίλη εκτός 81-77;;; ΝΑΙ!!! Στις 2 Μάη εκτός 82-85;;; ΝΑΙ!!! Στις 6 Μάη εντός 75-67;;; ΤΡΙΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ!!! Κι εσείς λέτε πως ήταν τύχη;;; Μα η ίδια η Εφές είχε χάσει τον πρώτο της τίτλο εκείνης της χρονιάς πριν ακόμα τελειώσει η Ευρωλίγκα;;; ΤΙ ΠΑΙΧΤΗΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; Ποιος;;; Αυτοί;;; Όχι— αυτοί μόνο έδωσαν δύναμη!!! Και μετά;;; Αφού έκλεισαν έτσι τον Μάη;;; Μετά πήγαν στην παραλία;;; Ή ξαναπήγαν στις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις;;; Να πούνε στους άλλους πως έκαναν κι αυτοί μια μικρή διακοπή;;; ΡΕ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΑΤΙ;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!! Γιατί αυτά τα τρία παιχνίδια ήταν σίγουρα η σωτηρία όλων εμάς!!!

Δεν έπρεπε να περιμένει κανείς τίποτα λιγότερο από έναν οργανισμό που είχε ξεμείνει από εναλλακτικές επιλογές εκείνο το Μάη. Μιλάμε για τρεις νίκες πάνω στην πρωταθλήτρια Ευρώπης μέσα στην ίδια εβδομάδα, αλλά τι άλλο μπορούσες να περιμένεις όταν σου είχαν προηγουμένως βγάλει τρεις φορές το ουραγό; Στις 23 Μάη στον Ουλουμπογιάκ φύγανε σαν σακιά από νερά στα χέρια του Φενέρ —κι όμως, τρεις μέρες αργότερα στις 2 Μάη ξαναπήραν κεφάλι στο ίδιο γήπεδο; Την ίδια εβδομάδα που ο Ολυμπιακός τους είχε αφήσει χωρίς ψυχολογία στο ΣΕΑ στις 25 Μάη; Αυτά δεν είναι νίκες, είναι περιστασιακή διατήρηση ενός ελάχιστου κύρους πριν το τρίτο μπουρδέλο που ήταν η Εφές στις 30 Απρίλη εκτός έδρας. Και ξαφνικά τρεις αγώνες σαράντα οχτώ ωρών αργότερα όλοι ξέχασαν ότι είχαν σχεδόν βυθιστεί —σαν να έπαιζαν σκάκι ενώ κάτω από το τραπέζι είχαν πυροβολισμούς. Η ιστορία δείχνει πως όταν μία ομάδα φτάνει σ' αυτή την κατάσταση συμπλέγματος, τότε οποιοδήποτε αποτέλεσμα πάνω στη πρωταθλήτρια γίνεται αυτόματα μύθος. Αν ήταν πράγματι υπολογισμένες κινήσεις, τότε γιατί στις τρεις συνεχόμενες ήττες προηγουμένως είχαν ξεχάσει πώς λέγεται η έννοια του ημιχρόνου;

ΡΕ ΣΙΓΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΑ ΘΥΜΑΜΑΙ!!!! Εκείνον τον Μάη βρισκόμουν στο ΣΕΑ στη μετάδοση εκείνου του αγώνα-φόνου με τον Ολυμπιακό... 😱🔴 είχα δώσει σκαλωσιά δίπλα στον πάγκο και βλέπω τους άλλους να πέφτουν σα ζάχαρη στο νερό... Σταθήκαμε εκεί σαν μπάστακες μέχρι να τελειώσει το ημίχρονο, η ψυχή μας βγήκε στα χέρια... Αλλά μετά;;; Την ίδια εβδομάδα;;; Την ίδια βδομάδα ησυχία!!! Στη Φενέρ έγδυσαν σαν γυμνοί☠️,, στους υπόλοιπους άλλαξαν την μπάλα κάθε δύο λεπτά!!! Και μετά;;; Μετά από εκείνες τις τρεις νίκες;;; Μετά που πήραν εκείνον τον τίτλο;;; Την ίδια εβδομάδα που η Εφές είχε γίνει σκόνη;;; ΠΟΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ;;; Αυτοί έκαναν αυτά που έπρεπε;;; Αγωνίστηκαν σαν τρελοί ενώ όλοι τους είχαν ήδη κρίνει νεκρούς;;; ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΡΕ!!! Η καρδιά του ΠΑΟ δε χάνεται έτσι!!! Ξέρετε τι ήταν εκείνες οι τρεις νίκες;;; Ήταν η φωνή ενός οργανισμού που δεν είχε τίποτα άλλο να χάσει!!! Κι όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις;;; Δίνεις ΟΛΟ σου!!! Και αυτοί έδωσαν!!!

Τι συμβαίνει εδώ, έτσι ξαφνικά; Μιλάτε για "διακοπές στα σύννεφα" σαν να μην έχει υπάρξει ποτέ ένας σύλλογος που πέρασε από φάση σκότους επειδή δεν είχε άλλη επιλογή; Στις αρχές Ιουνίου δεν κάνει κάποιος κρουαζιέρα — εκείνες τις τρεις νίκες πάνω στην πρωταθλήτρια Ευρώπης έγιναν ενώ η ίδια η ομάδα είχε ήδη βγει εκτός οποιουδήποτε αγωνιστικού σχεδιασμού την προηγούμενη εβδομάδα. Αν δεις τους τρεις πρώτους αγώνες του Μάη σου βγάζουν τον χορό: τρεις φορές κουρεμένοι είτε μέσα στην ίδια εβδομάδα είτε σε συνεχόμενες ημέρες, σαν να είχαν χάσει κάθε έννοια συνεργασίας. Στις 23 Μάη εκτός Φενέρ έπεσαν 76-82 σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο να πάρουν μαζί τους — κι όμως τρεις μέρες αργότερα στέκονταν ξανά στον ίδιο χώρο και έκαναν εκείνο το φοβερό τελευταίο αποτέλεσμα στις 6 Μάη εντός έδρας: 75-67. Τι άλλαξε εκεί μέσα; Δεν άλλαξε η τακτική, άλλαξε η στάση· όταν βλέπεις έναν αντίπαλο σαν την πρωταθλήτρια Ευρώπης εκείνη τη περίοδο να αγωνίζεται χωρίς σχέδιο γιατί είχε βγει νωρίς από τρεις διοργανώσεις, τότε οποιοσδήποτε αγώνας γίνεται ένα ατομικό σόου. Ο Παναθηναϊκός εκείνες τις τρεις φορές έπαιζε χωρίς πίεση χρόνου, χωρίς σχέδιο, μόνο με εκείνη την πείσμα ότι "ακόμα μπορούμε". Αλλά εδώ είναι το πράγμα: ακόμα και αυτές οι νίκες δεν ήταν σημάδι ανάκαμψης — ήταν σημάδι ότι εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν χάσει τόσο πολύ την αίσθηση της αγωνιστικότητας ώστε μία ομάδα που είχε φτάσει στο τέλος της ψυχικής της όρεξης έπαιξε σαν να είχε ξανά στόχο. Την επόμενη χρονιά η ίδια πρωταθλήτρια Ευρώπης ήταν εκεί πάλι, ολοκληρωμένη, και ο Παναθηναϊκός ξαναβρέθηκε στη θέση του αυτού που αγωνίζεται χωρίς φως στον τούνελ. Αυτό σημαίνει πως αυτά τα τρία αποτελέσματα ήταν σαν τρύπα μιας βόμβας· έκλεισες ένα μάτι του κυκλώματος για λίγο, όχι όμως για πάντα. Και όσο για τους χορούς που ανοίγετε επειδή έγιναν τρεις νίκες σερί — ας μη γινόμαστε μάρτυρες της δικιάς μας ψευδαίσθησης ότι η μπάλα γυρίζει εκεί που θέλουμε επειδή κάποτε δουλέψει τρεις φορές στη σειρά. Η ιστορία γράφεται από την συνέπεια, όχι από τις εφήμερες αναλαμπές ενός οργανισμού που είχε χάσει κάθε σημείο αναφοράς.

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ ΣΥΝΟΛΟ!!! 🔥💪😱 Αφού είστε όλοι τόσο σίγουροι πως οι δικοί μας έκαναν τζακ ποτ επειδή η Εφές είχε φορτωθεί κι έδωσε τρεις φορές;;; Μα δεν βλέπετε ΤΙ ΤΡΑΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΉΤΑΝ;;; Οι τρεις συνεχόμενες ήττες σα σίδερο στους λαιμούς όλων!!! Την Παρασκευή 23 Μάη βγήκαμε σα τσάκισμα από την Φενέρ, τη Κυριακή στις 25 Μάη ο Ολυμπιακός μας έκανε μπουλντόζα στο ΣΕΑ κι ύστερα στις 30 Απρίλη εκτός έδρας η Εφές μας κλώτσησε πρώτο γύρισμα... ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ!!! Κι εσείς τώρα θυμάστε μόνο τις τρεις νίκες;;; Ποιοι βγαίνουν να σβήνουν έτσι ιστορία;;; Εγώ εκείνον τον Μάη τον ζούσα μια ζωή... Την Τετάρτη στις 2 Μάη βρισκόμουν στο γήπεδο της Εφές... Κάτι φίλοι μου είχαν πιάσει θέση απέναντι στον πάγκο!!! Δεν είχανε τίποτα άλλο να κάνουν —θα παρευρίσκονταν εκεί σαν μάρτυρες μιας επικείμενης θυσίας... Μα ξέρετε τι έγινε;;; Δεν υπήρχε αγώνας εκείνος!!! Αυτοί έκαναν αυτό που έπρεπε ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ!!! Στις 6 Μάη εντός έδρας τους έκανε μπουρδέλο στο τέλος... Κι εγώ εκεί δα στον Πανελληνinio, με δάκρυα στα μάτια!!! Αυτοί δε χρειάζονταν τύχη — αυτοί χρειάζονταν ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ!!! Κι όταν δεν έχεις τίποτα άλλο, συγκεντρώνεσαι... Σταμάτα να ψάχνεις τις δικαιολογίες σου ρε Στατιστικά! Η Εφές εκείνες τις μέρες είχε κουραστεί τόσο πολύ που ακόμα κι αν έπαιζε ελεύθερα δεν μπορούσες να την σταματήσεις!!! Δεν ήταν νίκη μας... Ήταν πτώμα για τα δικά της λάθη!!! Αυτοί έκαναν τζακ ποτ επειδή ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ εκείνα τα βράδια!!! Και εσείς ακόμα μιλάτε σα να κερδίσαμε λόγω εμπνεύσεως;;; Την επόμενη εβδομάδα έμπαιναν ξανά στο ίδιο γήπεδο... Πάλι τους κατέβασαν πάλι;;; Αυτό ήταν το μόνο πράγμα που είχανε εκείνο τον καιρό... Την ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΙΚΗ!!! Γιατί μετά;;; Μετά επέστρεψε η ζωή... Μα όχι και η φόρμα τους!!!

Ως Πειραιώτης δε γίνεται να βλέπω τίποτα άλλο από έναν οργανισμό που πάτησε πάνω στο συρματόπλεγμα της στιγμής —και μόνο εκεί. Εκείνες τις τρεις νίκες πάνω στην πρωταθλήτρια Ευρώπης τις έκαναν όχι επειδή κάποιος βρήκε ξαφνικά την εμπνεύση του, αλλά επειδή αυτή η ίδια πρωταθλήτρια είχε τραβήξει ένα ιδιαίτερα δύσκολο πρόγραμμα εκείνες τις τρεις ημέρες: τρεις αγώνες εκτός έδρας μέσα σε μία εβδομάδα (μία στην Τουρκία, μία στην Ελλάδα, μία ξανά στην Τουρκία) συν δύο ακόμη στη Σουπρολίγκα τις αμέσως προηγούμενες. Όταν μία ομάδα φοράει τόσο μεγάλο φορτίο αγώνα εκτός έδρας μέσα σε τόσο λίγες ημέρες, ενώ παράλληλα συμμετέχει και στις τρεις μεγάλες διοργανώσεις —τότε αυτό δεν λέγεται αντιξοότητα, λέγεται υπερφόρτωση. Οι τρεις συνεχόμενες ήττες πριν από αυτές τις νίκες ήταν σίγουρα το αποτέλεσμα μιας ομάδας που δεν είχε τον νου της εκείνο το διάστημα. Αλλά οι τρεις νίκες πάνω στην πρωταθλήτρια δεν έγιναν επειδή ο Παναθηναϊκός ήταν ξαφνικά ξενοιασμένος — έγιναν επειδή εκείνοι είχαν ξεμείνει αδιάβαστοι. Την επόμενη χρονιά μπήκαν πάλι στο ίδιο γήπεδο με πλήρη φόρμα. Και τότε τι έκανε ο Παναθηναϊκός; Ξανά τρεις αγώνες χωρίς ουσία. Η ιστορία πάντα ξαναγράφεται όταν η κούραση αλλάζει πλευρά.

Τρεις συνεχόμενες ήττες σα να σούβλισαν το πάχος της ψυχής. Στις 23 Μάη εκτός Φενέρ έπεσαν 76-82 σα να μην είχαν άλλο λόγο να ζήσουν· την Κυριακή στις 25 Μάη στον Ολυμπιακό στο ΣΕΑ έγιναν μπουλντόζα πριν καν προλάβουν να πάρουν ανάσα· και στις 30 Απρίλη στο πρώτο γύρισμα εκτός έδρας η Εφές τους κλώτσησε σα να ήθελε να τους δείξει την πόρτα. Τρεις αγώνες μέσα σε έναν μόλις μήνα —σαν σου παρουσιάζουν ένα πιάτο ρέγγας και σου λένε πως είσαι λιπόσαρκος. Κι όμως, τρεις μέρες αργότερα ξαναβρήκαν την ίδια γωνιά της πόλης του μεγάλου πρωταθλητή στον Ουλουμπογιάκ, αυτή τη φορά όχι σα σακιά, μα σα λιοντάρια που δεν είχαν πια τίποτα άλλο να χάσουν. Στις 2 Μάη εκτός έδρας έκαναν 82-85 έναν αγώνα που δεν είχε ουσία· στις 6 Μάη εντός έδρας τους έκαναν μπουρδέλο με 75-67 σα να έπαιζαν μπάσκετ χωρίς αντίπαλο· και εκείνες τις τρεις ημέρες η Εφές είχε τόσο φορτωμένο πρόγραμμα ώστε είχε βγει νωρίτερα από τρεις διοργανώσεις. Την ίδια περίοδο που εμείς τους σπάγαμε το κεφάλι στο γήπεδο εκείνοι ήταν εξαντλημένοι, αποπροσανατολισμένοι, σα να είχαν ξεχάσει πώς λέγεται η λέξη "ομαδικότητα". Το θέμα δεν είναι αν ήταν τύχη ή όχι. Το θέμα είναι πως όταν μία ομάδα φτάνει σ' αυτή την τελείως χανζαμένη θέση, τότε ο κάθε αγώνα γίνεται σίγουρη νίκη —όχι επειδή εσύ μεγαλουργείς, μα επειδή ο άλλος έχει ήδη χάσει κάθε δρόμο προς τη συγκέντρωση. Ο Παναθηναϊκός εκείνες τις τρεις ημέρες έπαιξε χωρίς πίεση χρόνου, χωρίς σχέδιο, μόνο με εκείνη την πείσμα ότι "ακόμα μπορούμε". Αλλά εκεί ακριβώς κρύβεται η αλήθεια: αυτές οι τρεις νίκες ήταν σα σπίθα σ' ένα σωρό άχυρο· έκαιγες μόνο όσο υπήρχε υλικό να καίει. Την επόμενη χρονιά η ίδια πρωταθλήτρια Ευρώπης ήταν εκεί πάλι, ολοκληρωμένη, και τότε τι έκανε ο Παναθηναϊκός; Ξανά τρεις αγώνες χωρίς ουσία. Δεν μιλάμε για διακοπές στα σύννεφα. Μιλάμε για μία ομάδα που δεν είχε πια τίποτα άλλο να ραγίσει εκείνο το Μάη —και όταν αυτό συμβαίνει, τότε ακόμα και η πρωταθλήτρια γίνεται εύκολο θήραμα. Αλλά το ζήτημα είναι τι μένει μετά; Το πρωτάθλημα τελείωσε, η Ευρωλίγκα τελείωσε, κι εκείνοι ξανά στο ίδιο σημείο: χωρίς φως στον τούνελ. Η ιστορία γράφεται από την συνέπεια, όχι από τις εφήμερες αναλαμπές ενός οργανισμού που έχει χάσει κάθε έννοια στρατηγικής. Αυτά τα τρία αποτελέσματα ήταν σαν τρύπα μιας βόμβας· έκλεισες ένα μάτι του κυκλώματος, όχι όμως για πάντα.