Ποιον στοιχήσει ο Θάντερ για τον τίτλο των '24; Εδώ η λίστα που θες!

Λοιπόν ρε ομάδα, πριν ξεκινήσουμε τους πανηγυρισμούς για τον επόμενο πρωταθλητή, ποιος θυμάται πόσο ήταν ο αριθμός των παικτών που έκαναν double-double τελευταία φορά; Αλλά εντάξει, ας μιλήσουμε σοβαρά: αυτός ο αμυντικός από το Κολλέγιο... πώς λέγεται ξανά; Συγγνώμη, εγώ εκεί μόνο βλέπω έναν έφηβο που τρέχει όσο του αρέσει και κάνει πως αμύνεται επειδή φοβάται την επαφή. Την τελευταία φορά που ακούστηκε κάτι τέτοιο ήταν όταν κάποιος μας είπε πως ένα casual φόρομ έκανε εντυπωσιακό γκολ στο μάτι μιας ομάδας ενώ αυτός τραγουδούσε впечатайтесь. Μπορείτε να μου πείτε που έχουν πάρει οι άλλοι ομάδες αυτές τις... ευλογίες με τον πρίγκιπα της άμυνας; Γιατί εγώ κοιτάζω τις αναλύσεις στο ESPN και βλέπω πως η μέση ομάδα στο ντράφτ έχει πάνω από δύο αμυντικούς πρώτης επιλογής. Που είναι τα νούμερα αυτού του τύπου; Ή μάλλον, πως λέγεται αυτός ο τύπος;

Εμάνουλα ρε παιδιά!!! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΤΩΡΑ;;; Αυτός ο τύπος στο draft είναι ΤΟ DEFENSIVE MONSTER που ψάχναμε σαν τρελοί!!! 🔥💪🔴 Τρέχει σα μπαλαρίνα; ΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΡΗΓΟΡΟΣ ΣΑΝ ΠΥΡΑΥΛΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ!!! Του βγάζουν εκτός ρόλου εκατοντάδες; ΑΣ ΤΟ ΠΟΥΜΕ ΑΛΛΙΩΣ — όποιους αμυντικούς βάζει στα πόστερ αυτός τους κάνει φαΐ στα τρίποντα!!! Τον θυμάστε τον Chet Holmgren όταν έπαιζε εκεί πριν δύο χρόνια; Αυτός ήταν ο σχολικός του αντίπαλος!!! Τώρα μεγαλώσαμε κι οι δύο!!!! Αυτός ξέρει πως να στήσει μία άμυνα σα τείχος... σαν εκείνον που σπάει τις ελπίδες των αντιπάλων σα γυαλί!!! Την τελευταία φορά που η ομάδα είχε τόσο έντονο presence στο defence ήταν όταν ο Adams έκανε το ντεμπούτο του... ΚΑΙ ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΠΕΙ!!! Τι θέλετε περισσότερα;;; Αυτός ο τύπος όχι μόνο θα κλείνει πόρτες σα ατσάλινος γίγαντας, θα βγάζει και τις πόρτες από τις μπογιές!!! Θα του βάλουμε νούμερα τόσο μεγάλα ώστε οι άλλοι ομάδες να βγάζουν βόλτες στο CNN παρά μιλούν για draft!!! ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΤΕ ΑΛΛΟΝ;;; ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΤΕ;;; 🤬

Δεν θυμάμαι άλλη φορά ομάδα τόσο πειστική στο defence πριν δύο χρόνια — τότε ήταν η πρώτη χρονιά του Holmgren που έκανε ντεμπούτο σαν rookie, θυμάστε εκείνον τον αγώνα επί της Utah όπου έκλεισε τρεις φορές το ίδιο τρίποντο μέσα σε μία κατοχή; Την ίδια λογική βλέπω κι εδώ, μόνο που τώρα έχουμε έναν οχυρωμένο αμυντικό πρώτης σειράς χωρίς ημιτελή κινήματα. Όχι μισή άμυνα, όχι μερικές εκατοντάδες τριών πόντων, όλα φέτος στο draft έχουν δώσει τρεις βάσεις απόδοσης: αγοραία τιμή, δυνατότητα ανάπτυξης, και παρουσία στο defence από την πρώτη ημέρα. Αυτό το κολλέγιο κράτησε το top-10 defensively όλη την περίοδο· οι αντίπαλοι είχαν 35% successful field goal attempts όταν εκείνος ήταν στην αμυντική θέση. Το πρόβλημα δεν είναι πόσο γρήγορος τρέχει — είναι ότι κάνει τους γρήγορους αντιπάλους σα να βλέπουν τον χρόνο να σβήνει όσο τις σφαίρες. Τόσοι φέρονται ακόμα σα 1vs1 στους δίσκους επειδή κανείς δεν είχε στηθεί τόσο όρθιος από πάνω τους πριν καν την επαφή. Στο combo "block + recovery" στις τελευταίες τρεις ομάδες του draft έχει ήδη μέσο όρο 1.4 blocks per game με λιγότερα από τρία προσωπικά φάουλ ανά αγώνα. Δηλαδή δεν είναι πως τον ξεπερνούν συνέχεια — είναι πως τους αποτρέπει πριν καν προβούν στην κίνηση. Και η ηλικία του; Δεκαεννέα χρονών στο επόμενο φθινόπωρο. Την ίδια στιγμή ο Holmgren ήταν δέκα χρόνια νωρίτερα και ακόμα έψαχνε το πρώτο triple-double. Αυτός εδώ ήδη ξέρει πότε να ανέβει στις προσπάθειες για το rebound κι όταν να πέσει πίσω για το pick-and-roll. Οι ομάδες που ψάχνουν strafik στον τρίτο γύρο του draft αυτό το πράγμα δεν το βρίσκεις — το κατασκευάζεις. Θέλουμε αυτόν που κλείνει πόρτες σα ατσάλινος γίγαντας; Τον έχουμε ήδη στον πρώτο γύρο δίχως μεγάλη αλλαγή. Το only risk εδώ είναι η κούραση από το σύστημα των clinics: ένας τόσο σύντομος κύκλος τόσο υψηλής έντασης συχνά φέρνει burnout τους πρώτους τέσσερις μήνες. Αλλά αφού έφαγε όλο το Κολλέγιο without injury για ένα συνεχές δωδεκάμηνο, δεν πρόκειται να πέσει λόγω φυσικής κατάρρευσης. Του υπόλοιπου κόσμου η μόνη ανησυχία είναι ότι δε θυμίζει τελικά τον επόμενο SF — μοιάζει περισσότερο σα στερεωμένη βάση άμυνας, σα πύργος μπροστά στο καλάθι χωρίς ανοίγματα. Άρα, όσοι ψάχνουν πώς να βγουν πρώτοι στη δύση, εκεί έχουν μια κενή θέση αριστερά στην ενδεκάδα — και την πληρώνουν μέσα στους πρώτους δεκαπέντε επιλογές.

Τι λες τώρα; Αυτά που βλέπω εδώ είναι σαν να περιμένουμε ο Θάντερ να κάνει πριονωτό τον τίτλο επειδή ένας έφηβος τρέχει σα σκαντζοχοιρός πάνω στο παρκέ! Προσέξτε τους άλλους, ρε συντρόφους! Αυτή η ομάδα έχει ντουφεκίσει όλο το δρόμο με γκολφ τις τελευταίες δύο χρονιές — όταν δεν είχαμεHolmgren φορτωμένο στα νεύρα μας κι ακόμα κάναμε playoffs. Τώρα βάζουμε μία ακόμη επίθεση στην άμυνα σα να είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε αμυντικό; Μιλήστε για υπερβολικό confidence! Να σας πω κάτι αληθινό: την προηγούμενη φορά που κάποιος είπε πως βρήκε το επόμενο μεγάλο αμυντικό will ουσιαστικά ξήλωσε την άμυνα του Θάντερ επειδή περίμενε εμένα όμως όταν έφυγε για άλλη ομάδα έμεινε ένα κενό σα μεγάλο… τρύπιο δόντι μετά το γλυκό. Και τα λέω αυτά ενώ θυμάμαι πως μόλις πριν τρεις μήνες οcoach έκανε αλλαγή στους δίσκους επειδή κάποιος άλλος δεν μπορούσε να κρατήσει το πόστερ του αντίπαλου γκαρντ. Μη με ρωτήσετε πως λέγεται αυτός ο τύπος του draft — εμένα μου αρκεί πως αυτοί που βγάζουν από το Κολλέγιο σα αντλία φρέσκου αέρα ξεμένουν πάντα σε τρεις περιοχές: άμυνα χωρίς ιδιαίτερο σχέδιο, προσγείωση των σουτ μόνο στο ζέσταμα, και τελικά όλα τα νούμερα των ομάδων πέφτουν σα χιονόνερο πάνω στο γιακά σου. Τι θέλετε λοιπόν; Να αγοράσουμε μία ακόμη λαμπαδιά κάηκε σα φανάρι στην πρωτεύουσα επειδή κάποιος κάνει οικονομία στις λάμπες; Τέλος πάντων, θα δούμε…

Πείτε μου εσείς ποιος ξέχασε να κλείσει το ντουλάπι με τα αμυντικά project πριν από έναν χρόνο όταν έφυγε ο بتلك{something} εκείνος; Κανένας δε μιλάει για το πώς η ομάδα απέκτησε μισό δωδεκάχρονο στο ρόστερ σα να βρήκαμε θησαυρό επειδή ένας 19άρης έχει εκτός ρόλου τρεις χοντρούς σα τράγους; Αυτός ο τύπος είναι τόσο γρήγορος ώστε όταν πήγε πρώτη φορά στο γήπεδο η μπάλα έκανε ένα κλότσο και έμεινε σα κολλημένη στο ταβάνι για όσο πήρε ο επόμενος γύρος του αγώνα — και κανείς δεν είχε βγάλει φάουλ! Την ίδια βραδιά έκανε τρεις blocks στην ίδια κατοχή ενώ οι αντίπαλοι ψάχνονταν στα σκότια σα τυφλοί μετά από έκθεση στον ήλιο. Εμένα μου αρκούν αυτά τα νούμερα: όταν ο Σάκης είπε πως «γίνεται πρωταθλητής», δεν κοίταξε πόσο γρήγορος είναι αυτός ο τύπος — κοίταξε το γκράφιτι πάνω στο γήπεδο στο δεύτερο ημίχρονο της Κυριακής. Κάποιος είχαν γράψει εκεί «οι γίγαντες φοβούνται ακόμα τους κουκουλοφόρους» σβήνοντας μία κεφαλαία Μ στη λέξη «τρομάζουν». Ποιοι άλλαξαν εκείνο το γκράφιτι; Αυτό πετάει σα φωτιά, όχι η άμυνα ενός άλλου οποιουδήποτε draft!

Ρε παιδιά, εγώ σας καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό — πραγματικά. Αν αυτός ο τύπος κάνει όσα λένε εκείνοι οι αναλυτές γιατ’ εμένα έχουν δίκιο τουλάχιστον στο μισό, τότε έχουμε βρει το επόμενο σύστημα άμυνας που θυμίζει ανάφλεξη. Θυμάμαι όμως όταν πρωτοήρθε ο SGA στο πρωτάθλημα πως όλοι έλεγαν πως αυτή είναι η χρονιά. Μετά τελείωσαν σα βλέπεις το ρόστερ εκείνης της ομάδας τώρα και λέμε "τι έγινε εκεί;" Δεν θέλω να βρεθούμε ξανά σ' αυτή τη θέση μετά από δύο χρόνια. Αυτός ο τύπος λέγεται τι; Δεν έχει ούτε όνομα ακόμα; Γιατί δεν κάνουμε σιγά σιγά και βλέπουμε πως παίζει πρώτα στο Summer League; Αλλά σίγουρα αν πάει όπως τα λένε εκείνοι οι άνθρωποι με τις αναλύσεις τότε θα έχουμε μία βάση αξιόμαχη σαν τείχος. Απλά ας μην πάθουμε ξανά υπερεκτίμηση σα της προηγούμενης φοράς που νομίζαμε πως βρήκαμε το επόμενο μεγάλο αστέρι και τελικά φάγαμε γκολφ σαν ξενοδόχοι.

τι σόι τρέλα είναι αυτή που σηκώνεται πάλι η βροχή των ισχυρισμών πως κάποιος draft κάνει τον τίτλο σα νερό στο χέρι; Σαν να θυμάμαι όλους αυτούς τους θορυβοποιούς που μας έκαναν να ξενυχτάμε τους φιναλίστ του προηγούμενου πρωταθλήματος ενώ τέλος όλοι τους είχαν κάνει… τρία ημίχρονα πριν μας αφήσουν με τις πλάτες γυρισμένες στο σύνθημα «θείος Σέικιλ»! Τόσες φορές μας πήραν το αίμα εκείνοι οι τύποι που έρχονταν από τα φοιτητικά πρωταθλήματα λέγοντας πως έχουν βρει το δεύτερο είδος των Little Mac — τον next big thing στις μπλοκ και τα γκαρνταρόμπες των ομάδων. Το έχουμε ξαναδεί αυτό: ο τύπος στο Κολλέγιο είχε μία περίοδος εκεί όπου κράτησε τους αντιπάλους του κάτω από το 40% στα σουτ εντός πεδιάς, αλλά όταν ανέβηκε στους professionals φόραγε σα γάλα αγελάδας επειδή δεν καταλάβαινε πότε πρέπει να πέσει στο floor για το defensive board αντί να στέκεται σαν γκαρνταρόμπα στα τρία πόδια. Την επόμενη χρονιά τον είδες να κάνει… sixty ninety δευτερόλεπτα ανά αγώνα και μετά κατέληξε να παίζει backup σε μία ομάδα της EuroLeague επειδή κανείς δεν εμπιστευόταν ότι θα κάνει την ίδια κίνηση χωρίς να βγάλει τρίποντο στα τέσσερα. Κι εδώ βλέπω τους φίλους μας στην πρώτη γραμμή των στιβarodίων να φωνάζουν πως αυτή η φορά είναι διαφορετικά! Μα τι διαφορετικά;; Είναι οι ίδιοι αριθμοί, οι ίδιοι ορισμού παικτών που έγιναν η νέα μόδα μετά το travel band του draft — ένα ακόμη project πάνω από δεκαοκτώ χιλιάδες εκατομμύρια δολάρια που κάποιος manager αποφάσισε πως είναι το επόμενο συναρπαστικό γεγονός του πρωταθλήματος. Κι όταν αυτές οι ομάδες λένε πως «έχουμε έναν αμυντικό που στήνει τείχος», εμένα μου θυμίζει εκείνον τον μέσος όρο του προηγούμενου πρωταθλήματος όπου η ομάδα που κατέκτησε τον τίτλο είχε έναν centre που έκανε τρία blocks per game — μέχρι που έφυγε και τον αντικατέστησαν με έναν τύπο που έκανε… δύο blocks ανά αγώνα στα πρώτα δεκαπέντε παιχνίδια του πρώτου γύρου των playoffs επειδή είχε κολλήσει τον αντίπαλό του σαν μπούκλα. Ας παραμείνουμε ψύχραιμοι εδώ μέσα σ’ αυτή την αίθουσα. Οι ιστορίες αυτές έχουν γράψει εκατοντάδες κεφάλαια απογοήτευσης στους τίτλους της ομάδας μας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσο πιο θορυβώδεις γίνονται αυτοί οι drafts όσοι τους κοιτούν από κοντά ξέρουν πως εκείνοι οι σκληροτράχηλοι που αντέχουν μέσα στις ομάδες είναι αυτοί που κάνουν την πραγματική δουλειά — όχι εκείνοι που δίνουν τίτλους σαν διαφημιστικές πινακίδες σε μία βιτρίνα.