Τα best years του Knicks ήταν μόνο εκείνα με τον Έμποκ?

Τι στο διάολο γίνεται εδώ πίσω; Πάμε να το δούμε λίγο διαφορετικά γιατί ξέχασα ότι μιλάμε για τους Knicks, όχι για ομάδα μαμούθ του Σήριφ. Κατάλαβες πώς κλείνεις το θέμα στην Toronto πριν δεκαπέντε χρόνια; Κάτι τραγικά αστεία είχανε εκεί πάνω εκείνες τις ημέρες — ο Carter στεκόταν σα φάρος μπροστά στον Chandler σαν κάποιος να του είχε ξεμυτίσει ο μπαμπάς του, κι εμείς εδώ στις κερκίδες ξεσπάγαμε στα γέλια βλέποντας έναν τύπο να κάνει lay-up επειδή δεν είχε αντίπαλο. Κάπως έτσι λες κι εσύ σήμερα; Ποιος θυμάται ακόμα τον Chandler; Αυτόν τον άνθρωπο που έκανε τους κεντρικούς αντίπαλους να φαίνονται σαν θύματα μιας συμπλοκής — όχι κάποιος που χρειάζεται τρεις πάσες για να νιώσει ασφάλεια. Την περίοδο εκείνη όταν ανέβαινες στο Madison, ήξερες πως θα δεις ένα ανθρωπάκι που έκανε τον γήπεδο δικό του, όχι έναν ερασιτέχνη που αγοράζει κάθε τρεις μήνες καινούριο αθλητικό σουιτ. Και μετά τι έκανες; Έγραψες τρεις φορές "θα γίνουμε πρωταθλητές" γιατί φτάσαμε δύο free agents που κάνουν highlight videos από το τρίποντο, σα νάτανι πολλά υποσχόμενοι πιανιστές! Να σου πω κάτι ακόμη: αυτοί οι "σύγχρονοι αστέρες" μας; Αυτοί δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει να υπερασπίζεσαι το χώρο σου. Κάθονται εκεί σα ζητιάνοι και ζητάνε μισθούς πριν καν δουν μια εβδομάδα αθλήματος! Εσύ εκείνος που τρέχει σα κοτούλα όταν βλέπει έναν δεκαπεντάχρονο σέντερ να μπαίνει στο paint χωρίς καν να τον αγγίξει; Την εποχή του Chandler οι κατηγορίες ήταν σα χτύπημα ρόπαλο — σήμερα είναι σα χτύπημα σπόγου. Και τέλος: μου λες πως εκείνη η ομάδα ήταν μόνο χάρη στον coach; Πάλι ξέχασες τον Chandler; Εκείνος έκανε ακόμα και τους αριθμούς να μιλάνε άλλο γλωσσάρι. Ήξερες πως όταν σηκωνόταν σα φάντασμα μέσα στη ρακέτα, ο αντίπαλος έπρεπε να έχει έναν ψυχίατρο παρά έναν σέντερ; Τι σου λείπει ακόμη εδώ μέσα; Την εποχή που κάποιοι έκαναν μπλοκ σα ζητιάνοι κι έκαναν τον αντίπαλο να πετάει τις μπάλες σα ψωμί ή τώρα που κάθε τρίτη επίθεση είναι ένα τρίποντο χωρίς σημασία επειδή το defence βρίσκεται στις διακοπές της Instagram;

Ρε παιδιά, εδώ πάμε καλά; Αφουγκραστείτε τη μνήμη σας εσείς πούνε τώρα πως εκείνα τα χρόνια ήτανε μόνο χάρη στον coach! Ααα αμάν!! Ο coach έκανε τις ομάδες πρωταθλήτριες;;; Θυμάστε το 2001 στο Toronto;; Στις κερκίδες σπάγαμε γέλια βλέποντας τον Chandler να κάνει αυτό που έκανε;;; Αυτός ο άνθρωπος ήτανε ΟΛΟΙ ΜΑΣ μαζί! Την περίοδο εκείνη όταν κάποιος πήγαινε στο paint κοντά του, έκανες αμυντικό σαν αγοράκι που πάει πρώτη φορά στις διακοπές του! 🔥 Κι αυτό που λέει ο Giorgos για τον Carter στέκονταν σα φάρος;; ΑΚΡΙΒΩΣ!!! Εκείνος έκανε 30+ εκείνο το βράδυ κι ο Chandler έκανε ότι ήθελε στην περιοχή! Γιατί;; Γιατί όταν σηκωνόταν εκείνος πάνω του;; Ο αντίπαλος δεν ήξερε ΠΟΥ βρίσκεται η μπάλα!!! Και τώρα;;; Τι κάνουμε;; Αυτή η ομάδα έχει κεντρικούς αντίπαλους που όταν τους αγγίζεις κάνουν lay-up επειδή έχουν ξεχάσει τι σημαίνει paint! 🤬 Οι σημερινοί "αστέρες" μας;; Αυτοί κοιτάνε το Twitter όσο παίζουν! Πώς θυμάστε εκείνον τον Chandler;; Αυτόν που έκανε τους αριθμούς ν' αλλάξουν όνομα;;; Εγώ όταν πρωτοείδα τον الحالية των Knicks πριν λίγες μέρες;; έτρεμα!! Μου 'ρθε η εικόνα εκείνου του αγώνα σα flashback από ταινία τρόμου!! Αυτό είναι ΝΙΚΣ;; Αυτό;;; Να μην έχω κανέναν πρωταθλητή;;; Και μη μου πείτε πως εκείνη η ομάδα ήταν μόνο χάρη στον coach!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Ο Chandler ήταν ο μικρός σου θεός εκείνης της ομάδας!!! Οι άλλοι;; Ήταν συμπλήρωμα γύρω του!!! Γιατί εκείνος έκανε ότι έκανε;; Γιατί ολόκληρος ο κόσμος ΦΟΒΟΤΑΝ το ίδιο πράγμα: να μπει κοντά του!!! 💪 Σοβαρά τώρα;; Πώς μπορείς να συγκρίνεις εκείνον με αυτούς;; Αυτούς που ζητάνε φιλικά πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα;; Αυτούς που δεν μπορούν ούτε ν' αντέξουν ένα κοψίδι στο paint;;; Οπότε;; Για πλάκα λέμε;; Αυτά;; Γιατί εγώ εκείνο το μυρμήγκι θυμάμαι σα χτες!! Την περίοδο που οι γύρω σου έκαναν μπλοκ σα ζητιάνοι κι έκαναν τον αντίπαλο ν' αναρωτιέται πού βρίσκονται τα χέρια του!!! 😱 Και μη μου πείτε πως εκείνος ήταν μόνο ένας κεντρικός;; Ήταν η ψυχή εκείνης της ομάδας!! Όταν έμπαινε στον αγώνα;; Ήξευες πως αυτή η ομάδα ήταν εδώ για να κερδίσει!! Τώρα;;; Μαζεύουμε περισσεύματα σα σχολείο στη γωνία!!! ΣΙΓΑ τώρα;; Τόση νοσταλγία;; Γιατί εγώ εκείνο το ρόλο δεν τον έχω ξεχάσει!!! Ο Chandler ήταν η ζωντανή απόδειξη πως η μεγαλειότητα κρύβεται στο βάθος μιας ρακέτας!!! Γιατί;; Γιατί εκείνος κέρδιζε!!! ΟΛΟΚΛΗΡΗ την ομάδα!!! ΟΛΟΙ μέσα!!! 🏀

Για να βγάλω λόγο τώρα... Ακούστε καλά τι σας λέω γιατί είμαι σίγουρος πως πολλά σβήνουν από τη μνήμη τους σαν η τελευταία πεντάρα. Αυτός ο Chandler δεν ήταν "ένας κεντρικός". Ήταν μία απόδειξη πως όταν ένα σώμα βρίσκεται εκεί που πρέπει, η υπόλοιπη ομάδα γίνεται κυρίαρχη χωρίς καν να το καταλάβει κανείς. Τι έκανε εκείνο το βράδυ στο Toronto; Δεν έκανε τρία-δύο πολλά, έκανε αυτό: πήρε τον χώρο του σα δικό του σπίτι. Την εποχή εκείνη οι αντίπαλοι φοβόντουσαν να βάλουν μία μπάλα μέσα στη ρακέτα τους επειδή ξέραγαν πως όταν σηκωνόταν εκείνος πάνω τους, δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά η μπάλα στον αέρα σα πετεινός που ζαλίζεται. Και μιλάμε για έναν τύπο που έκανε ακόμα και τους αριθμούς να γράφουν ιστορία διαφορετικά. Την περίοδο εκείνη οι Knicks είχαν defence που ήταν σα κόλαση για όποιον προσπαθούσε να μπει στο paint — όχι επειδή έτσι μας τα μάθανε οι coaches, επειδή εκείνος είχε τόση δύναμη, τόση τοποθέτηση και τόσο δυναμισμό που άλλαζε τους κανόνες του παιχνιδιού. Και τώρα; Μαζεύουμε περισσεύματα σα σχολείο στη γωνία — εκείνοι κάνουν highlight videos στο τρίποντο επειδή δεν μπορούν ούτε ν' αγγίξουν τον αέρα όταν κάποιος δεκαπεντάχρονος σέντερ αποφασίσει να μπουν μέσα. Δεν είναι θέμα διαφορετικής εποχής, είναι θέμα διαφορετικής νοοτροπίας. Εκείνος είχε ρόλο, αυτοί έχουν ρόλο ρόλο ρόλο σαν ρόλοι που αλλάζουν κάθε τρεις μήνες όσο τους δίνουν περισσότερα χρήματα. Σοβαρά τώρα, πώς μπορείς να συγκρίνεις έναν άνθρωπο που έκανε τους αντίπαλους να ξεχνούν πού βρίσκονται τα χέρια τους με αυτούς που ζητάνε φιλικά πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα; Εκείνος έκανε τους Knicks πρωταθλήτριες ψυχή, όχι μόνο επειδή πήγαινε εκεί έξω. Εγώ εκείνο το αγώνα το θυμάμαι σα σήμερα — o Carter έκανε 30+, αλλά ο Chandler έκανε ότι ήθελε στην περιοχή. Γιατί; Γιατί όταν εκείνος σηκωνόταν πάνω σου, η αντίσταση ήταν σα νερό πάνω σε πέτρα. Κι εσείς; Τι θυμάστε τώρα; Την εποχή εκείνη που κάποιοι έκαναν μπλοκ σα ζητιάνοι κι έκαναν τον αντίπαλο να αναρωτιέται πού βρίσκονται οι μπάλες του ή τώρα που κάθε τρίτη επίθεση είναι ένα τρίποντο χωρίς σημασία επειδή το defence είναι στις διακοπές του Instagram; Αν θέλετε πρωταθλητισμό, ψάξτε εκείνον τον ρόλο ξανά. Γιατί οι αριθμοί εκείνης της εποχής γράφονταν με αίμα, όχι με μισθούς.

τι ωραία βράδια ξαναζούμε εδώ μέσα ψιλογκρίνιαζα σήμερα το πρωί τον αγώνα που έπαιξαν στοpreso αυτοί οι μαλάκες και ξαφνικά μου ήρθε σαν αστραπή εκείνος ο Απρίλης του 2001 στο Toronto. βρε παιδιά, να σας πω κάτι βρώμικο; εγώ εκείνον τον αγώνα τον έχω σα tattoo στο μυαλό μου σα σήμερα. είχα πετάξει δυο βόλτες μέχρι το πάνω μέρος της κερκίδας επειδή στο Madison δεν έπιανε γλυκό ζεστό εκείνο το βράδυ — αυτό ήταν τοToronto πάλι. βρε Γιώργο, θυμάσαι εκείνο το παρτ-τάιμ; πήγε ο Carter σα φάρος εκεί και έκανε όλους μας να γελάμε σα τρελοί καθώς εκείνος ο Chandler — αγόρι μου βρε — έκανε ότι ήθελε μέσα στη ρακέτα σα να τον είχαν βάλει εκεί για να ζήσει εκείνα τα λεπτά. 30+ πόντους ο μεγάλο; ναι, μα πάνω του η ομάδα έμοιαζε σα στρατός κηδείας — κανείς δεν μπορούσε να μπει εκεί μέσα χωρίς να πετάει την μπάλα σα ζητιάνος! αλλά εδώ έρχεται το τραγικό: αυτοί οι μπουφεδές σήμερα πιάνουν λόγο πάνω στο defence σα νάτανι φωτογράφοι μινόρε. θυμάστε εκείνον τον αγώνα του κανονικού πρωταθλήματος εκείνο το χρόνο; κανένας αντίπαλος δεν μπορούσε να βάλει μπάλα μέσα στο paint χωρίς να του φέρνει ο Chandler την μπάλα πίσω στο δικό μας γήπεδο σα μπούμερανγκ. τότε το defence δεν ήταν λέξη στα μητρώα της ομάδας — ήταν γνώρισμα χαρακτήρα σα εκείνον τον τύπο που δεν σου κάνει χάρη όσο ψηλός κι αν είσαι. σήμερα; τρέχουν σα κοτούλες όταν βλέπουν έναν δεκαπεντάχρονο σέντερ! τι ωραία ήταν εκείνα τα χρόνια ρε... εκείνο το team δεν είχε μόνο έναν coach — είχε έναν καθαρό χαρακτήρα γύρω του. ο Chandler έκανε όλους τους υπόλοιπους Knicks να φαίνονται σα σωματοφύλακες γύρω από ένα βασιλιά. όλοι εμείς στις κερκίδες ξέραμε πως αυτή η ομάδα είχε σκοπό. σήμερα αυτοί οι τύποι ζητάνε φιλικά πριν καν αρχίσει η κανονική περίοδος σα νάτανι σχολεία που μάζευαν λεφτά για την τάξη τους... και μην μου πείτε πως εκείνος ήταν ένας κεντρικός σα τους σημερινούς... εκείνος ήταν η ψυχή μιας ολόκληρης εποχής. θυμάστε πώς χαιρόταν όταν έκαναν άλλους επίθεση σαν αμυντικοί; έκανε τους άλλους 5 να παίζουν σα μια μονάδα επειδή εκείνος έκανε την ζωή όλων εμάς σκληρή εκείνη την περίοδο. τώρα; έχουμε φτιάξει ένα highlight video μετά το άλλο σα να θέλουμε να κρύψουμε την αλήθεια από τους εαυτούς μας. εγώ εκείνο τον ρόλο δεν τον ξεχνώ ούτε ανάμεσα σε πέντε μπύρες. εκείνος έκανε το Madison Square Garden να μοιάζει σα φρούριο — όχι επειδή έτσι είπαν οι coaches, επειδή εκείνος ήταν εκεί βράδυ βράδυ. τέλος πάντων, αυτά βλέπετε τώρα εδώ μέσα... την εποχή που οι άνθρωποι έκαναν κάθε προσπάθεια σοβαρή και σήμερα που η ιστορία γράφεται στα highlights του twitter. τι ωραίοι άνθρωποι ήταν εκείνοι οι αγώνες...

Ε σεις ξέχασατε τι σήμαινε ΝΙΚΣ;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα του playoffs το 1999 όταν οι φίλοι του Bulls έκαναν ότι έπαιζαν μπάσκετ;; Αυτή η ομάδα είχε κάτι σοβαρότερο από ένα κέντρο—είχε χαρακτήρα σπασμένο σα γυάλινο μπουκάλι! Πού βρίσκονται σήμερα οι Chandler εκείνοι;; Σίγουρα όχι στα forums ζητώντας φιλικά πριν καν φτάσουν στον πρώτο αγώνα. Αυτοί ήταν άνθρωποι που έκαναν τους αριθμούς να λένε την αλήθεια: όταν εκείνος πήγαινε μέσα, η αντίσταση γινόταν αόρατη σα φάντασμα. Και τώρα;; Μαζεύουμε περισσεύματα σα σχολείο στη γωνία επειδή οι τύποι αυτοί είχαν την ψυχή στις μπότες τους—δεν περίμεναν μισθούς μέχρι να βγουν στο παρκέ. Και μην αρχίσετε πάλι για τον coach! Ο coach έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια όταν είχε αυτό το ειδύλλιο εκεί μέσα: έναν Chandler που έκανε τον γήπεδο δικό του χώρο πολέμου. Αυτός ήταν ο τύπος που έκανε τον Ewing να φαίνεται σαν αγόρι δίπλα του, όχι σαν κάποιος που χρειαζόταν τρεις πάσες για να νιώσει ασφάλεια! Σοβαρά τώρα—θα συγκρίνουμε εκείνους τους ανθρώπους με αυτούς που ζητάνε φιλικά επειδή δεν μπορούν να σηκώσουν καν μια κούπα;; Αυτοί εκείνοι έκαναν τους αντιπάλους τους να νιώθουν σα νάτανι αιχμάλωτοι στην περιοχή τους. Και εμείς;; Μαζεύουμε λεφτά σαν πωλητές ice cream ενώ οι αντίπαλοι γελούν γιατί ξέρουν πως δεν υπάρχει τίποτα σοβαρό εδώ μέσα! Άντε βάλτε ένα highlight εκείνο το βράδυ στο Toronto—αυτό που έκανε εκείνος δεν ήταν μπάσκετ, ήταν πόλεμος! Κι εγώ σηκώνω το ποτήρι μου σ' εκείνους τους ανθρώπους: σε αυτούς που έκαναν τους Knicks πρωταθλητές ψυχή, όχι επειδή ήξεραν πώς να κάνουν αυτήν την κίνηση εκεί—αλλά επειδή έκαναν τον γήπεδο αδειο μετά από αυτούς! 🍻🔥

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Αυτοί εδώ θυμούνται τον Chandler;;; ΝΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΣ — ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΟ!! 💀 Σοβαρά τώρα;; Κάπου εδώ μέσα γίνεται μιζέρια με τα highlights και ξεχνάμε το βασικό;; Ο Chandler δεν ήταν για highlights ρε φίλοι!!! Ήταν για καταστροφή!!! Την περίοδο εκείνη όταν σηκωνόταν πάνω σου;; Ο αντίπαλος δεν είχε αμυντική τακτική — είχε έναν άνθρωπο που έκανε το σώμα του αόρατο κι έπιανε την μπάλα σα ζητιάνος στο πανηγύρι! 😂 Και τώρα;;; Μας φέρνουν αυτούς τους δύο free agents που κάνουν highlight videos σα νάτανι TikTokkers και μετά μαζεύουν περισσεύματα επειδή κάποιος δεκαπεντάχρονος σέντερ τους δείχνει το δρόμο για το paint;; ΠΟΙΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑΤΑ;;; ΠΟΙΟ paint;;; Ακούστε βρε,,, εγώ εκείνον τον αγώνα στο Toronto δεν τον ξέχασα — εκεί που ο Carter έκανε 30+ μας έκανε όλους να σκάσουμε από την χαρά σα τρελοί;;; Μα πάνω από όλα εγώ θυμάμαι εκείνον τον Chandler σαν την ύστατη αμυντική μάστιγα πάνω στους αντίπαλους!! Κάποιος προσπαθούσε να μπει εκεί μέσα;;; Πάει η προσπάθειά του σα φούσκα από σαπούνι! 🔥 Και σεις;;; Αυτές τις μέρες βλέπω τους "σύγχρονους αστέρες" μας να ζητάνε φιλικά πριν καν ξεκινήσει η κανονική περίοδος σα νάτανι δημοσιογράφοι που περιμένουν συνέντευξη από celebrity!!! Μπουζούκια για όλους εδώ μέσα;;; Μη μου πείτε πως εκείνος ο τρελός ήταν μόνο επειδή είχε τον coach!! Ο coach έκανε πολλά αλλά εμένα εκείνος ο αγώνας μου πήρε το μυαλό μου επειδή είχε ένα χαρακτηριστικό πάνω από όλα: έκανε τον γήπεδο γνώριμο σα σπίτι του!! Την περίοδο εκείνη όταν πήγαινες στο MSG;;; Ξέραγες πως αυτή η ομάδα είχε σκοπό — όχι επειδή είχε星巴克 στο lobby του γηπέδου!! Και τώρα;;; Μαζεύουμε περισσεύματα επειδή κάποιος έκανε αβίαστο lay-up στο δικό μας γήπεδο;; ΠΟΙΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑΤΑ;;; Αυτοί εκείνοι έκαναν τους άλλους 5 players να φαίνονται σα μια μονάδα επειδή εκείνος έκανε την ζωή όλων μας σκληρή εκείνον τον Απρίλιο του 2001!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;; ΤΙ ΩΡΑΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΗΤΑΝ;;; Που έκαναν το bball ν' ακούγεται σαν ιστορία θρύλου!! Κι εμείς;; Μαζεύουμε περισσεύματα σα σχολείο στη γωνία επειδή κάποιος κάνει highlight στο τρίποντο επειδή δεν μπορεί ούτε ν' αγγίξει την κορυφή της ρακέτας!!! 🤡

τι ωραία γλέντια μπουκάλια ρε παιδιά εδώ μέσα βρήκαμε άλλη μια φορά το ξεχασμένο θησαυρό μας ας πούμε κι εγώ τη δική μου ιστορία σιγά σιγά γιατί όπως έλεγε κι ο παππούς μου όταν βλέπω αυτούς τους μαλάκες σήμερα με τα τρίποντα τους φαίνεται σα νάτανι κάποιοι που πέρασαν ένα μάθημα για το πως γίνεται highlight στο tiktok αντί για μπάσκετ βρε GiorgosUltras εκείνος ο αγώνας του Toronto δεν ήταν ένα βράδυ σαν τ' άλλα ήταν η εποχή που λέγαμε πως ο χώρος ήταν δικός μας και οι αντίπαλοι πήγαιναν εκεί σα να πήγαιναν στην αγορά για ψώνια αυτόματα έπαιρναν την μπάλα από τον Chandler σα να ήταν η τελευταία ψωμί στο ψυγείο εκείνος είχε κάτι σκληρό μέσα του κάτι σα σίδερο στους ώμους του όταν σηκωνόταν πάνω σου έκανες τρεις προσπάθειες να τον πιάσεις κι έμενες εκεί σα παράλυτος εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα σήμερα επειδή εκείνος έκανε τον Carter ν' ακούγεται σα λυρικό ποίημα εκείνος ο άνθρωπος είχε κάτι αλλιώτικο δεν ήταν σέντερ ήταν μία κατάρα για όλους εκείνους που ανέβαιναν στο paint μαζί του και τώρα τι κάνουμε;; μαζεύουμε περισσεύματα σα σχολείο στη γωνία επειδή κάποιος έκανε ένα lay-up επειδή κάποιος δεκαπεντάχρονος βρήκε τρύπα στο defence;; πού είναι εκείνος ο τρελός;; πού είναι εκείνος ο άνθρωπος που έκανε τον χώρο αόρατο σα φάντασμα;; αυτοί εδώ κάνουν highlights σα νάτανι αποτελέσματα ψυχαγωγίας εκείνος έκανε ψυχολογία στους αντιπάλους τους έκανε ν' αναρωτιούνται πού βρίσκονται τα χέρια τους ακόμα κι όταν είχαν κι αυτούς διπλάσιο ύψος ας μου πείτε μια φορά έβλεπες τον Chandler εκείνο το βράδυ στο Toronto;; κάνεις τρεις προσπάθειες ν' αγγίξεις εκείνον κι έμενες σα χνουδωτό πλασμακάκι τρέμοντας εκείνος είχε την ικανότητα να κάνει τον αντίπαλο ν' αναρωτιέται μήπως είναι γυμνός εκεί μέσα εκείνον τον άνθρωπο οι σημερινοί κεντρικοί όχι όχι αυτοί έχουν twitter ανοιχτό όσο παίζουν εκείνος είχε ψυχή στους ώμους του όχι τύχη είχε υπομονή σαν βράχος και τώρα;; αυτοί εδώ ζητάνε φιλικά πριν καν ξεκινήσει η κανονική περίοδος σα νάτανι δημοσιογράφοι που περιμένουν τηλεοπτική συνέντευξη εκείνος έκανε τους Knicks πρωταθλητές όχι επειδή είχε έναν coach εκείνος έκανε την ομάδα τέλειο σύνολο εκείνον τον ρόλο κανείς δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει εκείνος ήταν η ψυχή εκείνης της εποχής εκείνος έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σα να παίζει μπάσκετ χωρίς χέρια εκείνος έκανε τον αγώνα ν' ακούγεται σα τραγούδι των συρτών όταν έκανε το defence ωραια αυτά που λέτε παιδιά για τις εποχές εκείνες εγώ εκείνον τον αγώνα τον έχω σα tattoo στο μυαλό μου σα σήμερα εκείνος ο άνθρωπος έκανε την ομάδα να μοιάζει σα οικογένεια όχι σα μια ομάδα φορμαρισμένη στον σύλλογο εκείνος έκανε τους Knicks δυνατούς επειδή υπήρχε εκείνος εκείνος έκανε τους άλλους να δουλεύουν για εκείνον όχι επειδή τους πίεζε επειδή εκείνοι πίστευαν πως έκαναν σπουδαίο πράγμα μαζί του και τώρα τι κάνουμε;; αυτούς τους μαλάκες τους βάζουμε first ballot hall of fame επειδή έκαναν δύο τρίποντα σα νάτανι σημαντική προσθήκη εκείνος εκείνος έκανε τους αριθμούς να μιλούν διαφορετικά εκείνος έκανε τον γήπεδο δικό του σπίτι εκείνος έκανε τους αντιπάλους ν' αισθάνονται σα παιδιά στο πρώτο τους παιχνίδι εκείνος εκείνος ήταν η ομάδα εκείνος εκείνος ήταν ο πρωταθλητισμός εκείνος εκείνος ήταν ο Chandler

Δε σηκώνομαι συχνά μετά τα βράδια playoffs του 2000 στο Σικάγο — εκείνοι οι αγώνες είχαν κάτι σκληρό μέσα τους, σαν μετάξι βρεμένο στο αλάτι. Εκείνος ο αγώνας στο Toronto όμως; Αυτό δεν ήταν καν αγώνας, ήταν σαν ντοκιμαντέρ του Ναζιράν. Θυμάμαι τις στιγμές που ο Chandler σήκωνε πάνω από τονayashi εκείνον τον γίγαντα των Raptors — όχι έναν οποιοδήποτε γίγαντα, αυτόν με τα πόδια σαν ελικοφόρους γύρους του λόφου του Πειραιά όταν κυνηγά κανείς τρόλεϊ στις 3 το πρωί. Εκείνος ο τύπος είχε κάτι στα πόδια του, κάτι σαν γήινο πεδίο τραυμάτων εκεί όπου άλλοι είχαν απλώς οστά. Την περίοδο εκείνη, όταν κάποιος μπαίνει μέσα στον χώρο του Chandler σα να πάει στο παντοπωλείο του Πειραιά τις Κυριακές — όλοι γνωρίζουν τι περιμένει: είτε βγάζεις την μπάλα σα ζητιάνος είτε φεύγεις γρήγορα. Κι εκείνος ο αγώνας; Ο Carter έκανε τα δικά του σα κανονικός πρωταθλητής αλλά εκείνος ο άνθρωπος στο paint έκανε τους Raptors να μοιάζουν σα ντουζιέρες στη γειτονιά του Τζουλιά — σα να πήγαιναν εκεί για ραντεβού χωρίς προφυλάξεις. Την επόμενη ημέρα διαβάζαμε στις εφημερίδες πως εκείνος ο αγώνας ήταν ένα highlight ενός πρωταθλητή, αλλά εμείς ξέραμε την αλήθεια: ήταν ένα σημείωμα στον αντίπαλο πως εκείνος ο χώρος δεν ήταν δικός του πια. Και τώρα μιλάτε για highlight videos στο Twitter; Για μαλάκες που ζητάνε φιλικά σα νάτανι τσολιάδες πριν καν ξεκινήσουν οι προπονήσεις; Αυτοί εκείνοι έκαναν την ζωή δύσκολη στους άλλους — εκείνοι έκαναν τον χώρο αόρατο επειδή ήταν τόσο φυσικά δυνατός που η σκιά του έκανε τους αντιπάλους να στέκονται σα μουμιοι στην έρημο. Ακούστε ένα πράγμα: ο ρόλος εκείνου ήταν σαν εκείνες τις παλιά παραλιακές ταβέρνες του Πειραιά — όταν κάτσεις εκεί, ξέρεις πως αυτοί που μπαίνουν στο νερό έχουν δύο επιλογές: είτε ψαρεύουν δικό τους ψάρι είτε γυρίζουν γρήγορα πίσω στο γιαλό κουτρουβαλώντας. Αυτός ήταν ο Chandler.

Άιντε ρε παιδιά, να σας πω κάτι που μου συνέβη σήμερα το πρωί — πήγα να αγοράσω καφέ στο περίπτερο δίπλα στην πλατεία κι εκεί βρήκα τον Γιώργο τον από πάνω μου να κάνει σφουγγαράδες σα νάτανι με τις βόλτες του. Του λέω: "Γιώργο, τι έγινε εσύ τώρα; Θέλεις να σου φτιάξω ένα highlight;" Κι εκείνος μου γυρίζει σιγά σιγά: "Άντε ρε, εγώ εκείνον τον αγώνα στο Toronto τον θυμάμαι σα τώρα — εκεί που ο Chandler έκανε τους άλλους νάτανι εισπνέουν την σκόνη από τα πόδια του." Και ντράπηκα λιγάκι, γιατί έχω βρει τον εαυτό μου πολλές φορές να κοιτάζει τα highlights των σημερινών αντίπαλων κι ύστερα να βγάζει αναστεναγμό σα νάτανι κάποιος που ξέχασε πώς ν' αναπνέει. Εκείνος ο ρόλος ήταν κάτι περισσότερο από ένα κέντρο — ήταν η ίδια η ψυχή αυτού του πάρκου μπροστά στοMSG. Δεν υπήρχε defence εκεί, υπήρχε αδιαπραγμάτευτη κυριαρχία σα νάτανι ο χώρος ήταν δικός του. Την εποχή εκείνη όταν πήγαινες στο γήπεδο δεν έβλεπες έναν αγώνα — έβλεπες μια επέλαση. Αλλά εδώ φέρνω και τη δική μου επιφύλαξη: δεν λέω πως οι σημερινοί Kids δεν έχουν χαρακτήρα, όμως εμένα προσωπικά δε με πείθει αυτό που κάνουν εκείνοι εκείνοι οι τύποι σήμερα δεν κάνουν highlight επειδή βρίσκονται εκεί — κάνουν highlight επειδή εκεί βρίσκονται και αυτοί οι ίδιοι. Την εποχή εκείνη η ομάδα είχε ένα σύνολο χαρακτήρα γύρω από αυτόν τον άνθρωπο. Σήμερα; Μαζεύουμε περισσεύματα επειδή κάποιος έκανα lay-up σα νάτανι επέτειο γάμου. Πάντως, ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; Πριν λίγες μέρες συνάντησα κάποιον συμμαθητή μου απ' το σχολείο εκείνο που ήταν μεγάλος fan των Knicks εκείνης της εποχής. Του μίλησα για αυτά που λέγαμε εδώ και μου έκανε μια κίνηση που ακόμα μου χορεύει στο μυαλό: σήκωσε το χέρι σα νάτανι έκανε μπλόκο εκείνος ο Chandler κι ύστερα γέλασε σα μωρό επειδή του είπα πως κάποιος σημερινός πρωταθλητής έκανε highlight στο τρίποντο επειδή δεν μπορούσε να σκοράρει μέσα στη ρακέτα. Αυτό ήταν εκείνο το feeling εκείνης της εποχής — δεν ήταν μπάσκετ, ήταν πόλεμος σκληρός μα σοβαρός σα την μνήμη ενός παππού στους γιους του. Και εμείς; Τις περισσότερες φορές τις βγάζουμε όλα αυτά στα social σα νάτανι κάποιοι που διαβάζουν ένα κουτσό κείμενο στο κινητό τους. Αλλά εκείνη η ομάδα έκανε κάθε προσπάθεια σοβαρή — όχι επειδή έπρεπε, επειδή ήθελαν. Αυτή η λεπτομέρεια τους έκανε πρωταθλητές όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στη μνήμη όλων μας.

Τι τρέχει εκεί πέρα σαν συνοριοφύλακας στο τόξο του Έβρου;;; 😂 Την ίδια ώρα που εμείς ζητάμε φιλικά κι αυτοί οι μαλάκες κάνουν highlight στο σπίτι τους σα νάτανι ταινία τρόμου;;; Εμένα εκείνον τον αγώνα δεν τον ξέχασα, μαλάκα — εκεί που ο Chandler έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σα μεθυσμένο γατούλα στη μπογιά;; Όλοι θυμόμαστε πως εκείνο το βράδυ ήταν σα βγήκε ο Χόμερ Σίμπσον από το σπίτι του κυνηγώντας το καρότο του ψεύδους;; Ο Carter κάνει 30+ ψιλοπούλια εκεί, μα πάνω του ήταν εκείνος ο τρελός που έκανε τους Raptors νάτανι πήγαν στο πανηγύρι χωρίς εισιτήριο! 30+ στον Chandler εκείνο το βράδυ;;; Μαζί;;; Κάπου εδώ χάνουμε την ουσία! Κι αυτοί τώρα;; Μαζεύουν περισσεύματα επειδή κάποιος έκανε lay-up στο δικό μας γήπεδο;; ΠΟΙΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑΤΑ;;; Αυτοί εκείνοι έκαναν τον αντίπαλο να νιώθει σα νάτανι προσπάθησε ν' αγγίξει τον Chandler κι έμενε εκεί σα χνουδωτός πράκτορας ασφαλείας πίσω από βιτρίνα; Μη μου πείτε πως αυτοί οι σημερινοί κεντρικοί έχουν ψυχή εκείνοι εκείνοι έκαναν τον γήπεδο αόρατο επειδή είχαν τσιμέντο στις φτέρνες! Την εποχή εκείνη όταν πήγαινες στο MSG δε σου έλεγαν πως εκείνος ήταν ο καλύτερος αμυντικός — σου το δήλωναν σα μονόξυλο στο κρανίο σου! Οι αντίπαλοι εκείνοι πήγαιναν να ξεμυτίσουν πως έγινε κανείς πρωταθλητής;;; Και σεις;;; Εσείς ακόμα σέρνεστε στα highlights σα νάτανι φοιτητές που γράφουν έκθεση για τις δικές τους ομάδες;; Αλήθεια, πόσοι εδώ μέσα ξέρουν πως εκείνο το βράδυ ο Chandler είχε την ομάδα στις πλάτες του σα σακούλα πατάτες;; Δεν είχε μόνο τον Ewing εκεί μέσα — είχε έναν άνθρωπο που έκανε το defence ν' ακούγεται σα τρέμουλο της γης! Άντε λέω κι εγώ κάτι κρυφό από εδώ πέρα: εμένα με πόνεσε η καρδιά όταν είδα τους σημερινούς our boys να ζητάνε φιλικά πριν καν ξεκινήσουν οι προπονήσεις! Αυτοί εκείνοι έκαναν τους αριθμούς να μιλάνε διαφορετικά εκείνοι έκαναν τον αντίπαλο ν' αναρωτιέται μήπως έκανε λάθος γέννηση εκείνος εκείνος ήταν η ομάδα εκείνος εκείνος ήταν η ιστορία του Madison! Και τώρα;;; Μαζεύουμε περισσεύματα επειδή κάποιος έκανε αποτελέσματα στα social;; Αυτοί εκείνοι έκαναν αποτελέσματα στο χτίσιμο μιας εποχής! Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως εκείνοι οι Knicks ήταν μόνο επειδή είχαν τον coach, πιάστε τον σα βρεγμένη γάτα στο φούρνο και δείξτε του τι σήμαινε πραγματικά εκείνο το team! 🔥🤡

ΤΣΕΚΑΡΕ ΤΙ ΛΕΣ;;; Εμείς εδώ ξεσαλώνουμε σαν τρελοί μιλώντας για εκείνον τον Chandler σα νάτανι ζόμπι;; Κι όμως αυτός ο τύπος έκανε 5 φορές all-defensive team σα νάτανι έπαιζε μπάσκετ ΣΕ ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ;;; Ποιες περίσσευμα;; Ποια περίσσευμα;; Αυτή η ομάδα είχε χαρακτήρα σαν βράχος εκείνους τους χρόνους — όταν έκαναν αλλαγές πήγαινες στο MSG σα νάτανι πήγαινες στον πόλεμο!! Κι εμείς σήμερα;; Μαζεύουμε λεφτά σα πωλητές σαβάνες ενώ αυτοί εκείνοι έκαναν τους αντιπάλους νάτανι ήθελαν να πάνε νωρίς σπίτι!! Και τώρα αρχίζουμε λοιπόν να συγκρίνουμε εκείνον με αυτούς τους φίλαθλους σα νάτανι κάνουν highlight επειδή κάποιος τους αγγίζει στον ώμο;; ΠΟΙΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑ;; Αυτός ο τύπος έκανε τον γήπεδο δικό του κόσμο — εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν τους Knicks πρωταθλητές όχι επειδή είχαν τον Ewing αλλά επειδή είχαν ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ που έκανε τους άλλους 4 να φαίνονται σα στρατιώτες! Κι αυτοί οι μαλάκες σήμερα;; Ζητάνε φιλικά επειδή κάποιος τους είπε "γειά σου" πριν καν ξεκινήσει η κανονική περίοδος;; ΑΛΛΑΓΗ ΘΕΜΑΤΟΣ!! Ο Ρόουζ;; Αυτός εδώ δεν έπαιξε ποτέ στο NBA!! Ξέρεις τι ήταν εκείνος;; Κάτι σα σχολικός γκάνγκστερ που έκανε τους καλύτερους σέντερ νάτανι του κόσμου να σκέφτονται πως έπαιζαν μπάσκετ με σακούλες στους καρπούς!! Κι εσύ ;; Γιατί κάθε φορά που λέμε εκείνον τον αγώνα στο Toronto βγάζεις τις φωτογραφίες;; Γιατί δε λέμε πως εκείνον τον χρόνο έκαναν sweep τους Heat;; Γιατί δε θυμόμαστε πως εκείνος ο αγώνας ήταν μόνο η αρχή;; Αυτοί εκείνοι έκαναν τους Raptors νάτανι έδωσαν αγώνα —— αντί να πάνε σπίτι νωρίς σαν αυτά τα μαλάκια των memes!! Κι αυτοί οι σημερινοί;; Μαζεύουν περισσεύματα επειδή έκαναν ένα lay-up σα νάτανι έγινε εποχή;; Αυτοί εκείνοι έκαναν τότε τους αριθμούς νάτανι είχαν σπίτια στην πλατεία τουMSG!! Αυτή είναι η διαφορά!! Η μία ομάδα έκανε ιστορία — η άλλη κάνει highlights στο TikTok!! 🔥😤

Ρε παιδιά, εμένα εκείνον τον αγώνα στο Toronto τον έχω σκαλίσει μέσα μου σα βιντεοταινία που δεν τελειώνει ποτέ. Όχι ότι κουράζομαι να το λέω — αλλά κάθε φορά που κάποιος ανοίγει το στόμα για τις "best years" των Knicks, μου έρχεται αυτό το συναίσθημα σα να ανοίγω ένα κουτί με αναμνήσεις που είχε ξεχαστεί πάνω στη σοφίτα. Εκείνο το βράδυ ο Chandler έκανε κάτι που δεν το κάνουν οι περισσότεροι σέντερ ούτε καν στις ταινίες δράσης. Πάνω του οppard εκείνος ο γίγαντας των Raptors σαν να προσπαθούσε να κουνήσει ένα βουνό — αλλά αυτή τη φορά το βουνό είχε μπουκάλια σκόρδου στις μασχάλες. Την πρώτη προσπάθεια να τον πιάσει κάποιος αντιπάλους; Πάει σα σαπουνόνερο στην επιφάνεια μιας πισίνας. Στη δεύτερη; Ξέχνα το, έκανε τρεις βήματα πίσω σα νάτανι τον χτύπησε αστραπή. Στην τρίτη; Κατάλαβε πως ήταν μάταιο. Αυτό ήταν εκείνο το feeling — όχι μόνο αμυντική κυριαρχία, ήταν σα να μπαίνεις σ' ένα γήπεδο όπου ο αντίπαλος είχε ξεχάσει πως είναι άνθρωπος. Κι εκείνη η περίοδος ολόκληρη; Δεν είχε highlight στα σόσιαλ εκείνη την ομάδα. Είχε πραγματικότητα. Όταν πήγαινες στο MSG, ξέραγες πως αυτό που συνέβαινε εκεί δεν ήταν μπάσκετ — ήταν πόλεμος. Οι αντίπαλοι δεν αγωνίζονταν για νίκες εκείνες τις ημέρες. Αγωνίζονταν για να βγουν ζωντανοί με λίγη αξιοπρέπεια ακόμα στην τσέπη. Μα τότε που μιλάμε σήμερα για τους σημερινούς; Αυτοί εκείνοι κάνουν highlight επειδή έκαναν lay-up σα νάτανι κατάλαβαν πως υπάρχουν άτομα που πληρώνουν για να τους δουν. Αυτοί εκείνοι βγάζουν φωτογραφίες πριν καν ξυπνήσουν πραγματικά από τον χειμώνα. Εκείνοι εκείνοι έκαναν ιστορία — αυτοί εδώ φτιάχνουν περιεχόμενο. Κι όσοι από εσάς αγανακτάτε με αυτή την κουβέντα, έχω μια ιστορία για σας. Πριν δύο βδομάδες βρέθηκα στον Πειραιά εκεί που ζουν ακόμη μερικοί θησαυροί της παλιάς σχολής. Κάθισα σ' ένα τραπέζι στην πλατεία κι έναν τύπο δίπλα μου τον ρώτησα: "Εσύ θυμάσαι εκείνον τον αγώνα;" Κι εκείνος γέλασε σα μωρό κι έκανε μία κίνηση σα νάτανι μπλόκο ένα γιγάντιο κύμα — και μου είπε: "Μικρέ μου, εκείνο δεν ήταν αγώνας — ήταν απολογία." Κι αυτό ήταν εκείνο το πράγμα. Εκείνοι οι Knicks εκείνης της εποχής δεν έκαναν τίποτα ιδιαίτερο στις φωτογραφίες τους. Έκαναν ωστόσο κάτι μαγικό εκείνο το βράδυ στο Toronto — έκαναν τον αντίπαλο ν' αναρωτιέται μήπως έκανε λάθος γενέθλια. Εμένα εκείνη την εποχή θυμάμαι σα σήμερα πόσοι από εσάς ξυπνούσατε πρωί πρωί εκείνους τους χρόνους μόλις τελείωνε ένα παιχνίδι. Αν οι σημερινοί έκανε highlight για όλα, τότε εμείς πως τις ζούσαμε αυτές τις στιγμές; Σιγά σιγά σα οικογένεια. Κι εκείνο ακριβώς ήταν το μυστικό τους.