Ποιον χρειαζόμαστε ΑΜΕΣΩΣ στους Cavs για να ξαναβρούμε το δρόμο προς το πρωτάθλημα

Ρε γαμώτο, τί λες τώρα εσύ — πως ψάχνουμε ξανά μια "σιωπηλή δύναμη" εκεί πάνω ενώ ο Μάικ είναι στο τραπέζι του φυσιοθεραπευτή; Αν οι ζώνες σφίγγουν, τότε ας σφίξουν όλοι: εμείς θυμόμαστε πόσες φορές οι υποψήφιοι έγιναν το παιχνίδι που έπαιξαν στο χαρτί. Σας θυμίζω τον Γκαρντ Τζόρνταν στους Bucks; Έφερε την μπάλα, έδωσε τέσσερα Triple-Doubles τον Ιανουάριο, αλλά η αλήθεια είναι πως εκείνοι είχαν ήδη καταλάβει ότι ένας κεντρικός τMVP δε χτίζεται μόνο από έναν αγώνα — χρειάζεται σώμα στις κούρσες και συνέχεια στις κινήσεις δίχως καθυστέρηση. Πού βρήκες τον "εκτελεστή που δεν σπάει τον κόμπο"; Ούτε οι τρεις σπουδαιότεροι έγιναν έτσι από μόνος τους — έπρεπε να τους βάλουν στο σωστό σύστημα όπου η μπάλα γυρίζει σαν ρολόι. Για να μην αναφέρουμε πως ο Ανδρέα διαλέγει τους βοηθούς του όχι μόνο γιατί κάνουν σέντερ συμμετρίες στις βάρδιες, αλλά και επειδή μπορούν να τρέξουν ένα δευτερεύον σχέδιο όταν τα things go sideways — αλλιώς πάλι γινόμαστε η ομάδα που χάνει το παιχνίδι στην τελευταία επίθεση επειδή κάποιος ξέχασε να δώσει την μπάλα στον Γκάρλαντ όταν ήταν ελεύθερος στο τρίποντο. Ακόμα περιμένουμε να μας πείς — τι ακριβώς έκανε τον προηγούμενο στόχο σου τόσο ξεχωριστό ώστε να τον ψάχνουμε αυτήν την φορά; Ή μήπως η άποψή σου βασίζεται μόνο στο γεγονός πως κάποιος έγραψε "ναι, είναι σωστό" στο Twitter; Αν έχεις πηγή, πες την τώρα — αλλιώς τα πράγματα μένουν στα λόγια.

ΤΙ ΝΤΟΥΜΙΛΙΑΘΕ ΡΕ ΑΔΕΛΦΟΙ;;;;; Κοίτα χρειαζόμαστε ΑΜΕΣΩΣ έναν αστέρα ντουέτο μαζί με τον Ντόντον!!! Ξέρετε τι μου είπε ο Κώστας πριν τον αγώνα του Σικάγο;; "Ρε Τριαντάφυλλε, πρέπει κάποιον σαν τον Πα Πόρτις εκεί στην επίθεση μας σαν ηλεκτρικό σφυρί!!! Κάθε φορά που βγάζει την μπάλα στο κενό και βλέπεις τον Μάικ να τρέχει προς το μισό γήπεδο σαν αστραπή — ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΘΕΕΕ;;;;; Ο Πα έχει όλα αυτά!!!! Πάθος σαν δικός μου ο Σίμο!!! Μπορεί να βάλει 20+ πόντους χωρίς να σκάσει κανένας μυς τους;;;;; Κι οι ριμπάουντ;;;; στον αντίπαλο αιχμηρό πρωταθλητής το τρίτο τους κουρσάκι ήταν εκεί να σηκώσει την μπάλα εκείνος 😱🔥 Κι ο Γκάρλαντ;;;; τώρα θα έχει πλάι του έναν ρομποτάκι μπάσκετ!! Ο Μπρούκλυν μπορεί να μην είναι στον πιο αστρικό ρόλο, αλλά όταν έχει την μπάλα στο χέρι του κάνει ότι δούλευε εκεί σα μια μηχανή!!! Ντουέτο σα ΛεΜπρον-Τζίμμερ των πρώτων χρόνων;;;;; Κι ο Ανδρέα;;; Αυτός ξέρει τι κάνει!!! Μέχρι σήμερα κλείνει τους τίτλους!!! Ένας κεντρικός τMVP μαζί τους;;;; Αυτοί μαζί μπορούν να κάνουν συντάγματα!!! Στοχεύσεις πάνω από κόμπο;;;;; Εμένα προσωπικά μου αρκεί η ανάμνηση εκείνης της νύχτας στο Σικάγο όταν ο Τζόρνταν έκανε τρεις φορές τους Πίλστοουν;;;; εκείνον θέλουμε ΕΚΕΙ!!! Γιατί όχι;;; Στην πραγματική ζωή;;;;

Ρε παιδιά, άντε τώρα! Ακούω όλες αυτές τις κουβέντες σα να μου περιγράφετε ένα γεύμα και στη θέση γλυκού σας δίνεται μόνο η υπόσχεση ότι "θα φαγωθεί κάποια στιγμή". Πάμε στο ουσιώδες: τίνος χρειαζόμαστε έναν πλανητάριο εδώ μέσα για να βγούμε και πάλι στον χάρτη; Ας ξεκινήσουμε από εκείνο το τρίποντο του Γκάρλαντ στη πρώτη περίοδο του αγώνα με τους Σέλτικς — που οι αντίπαλοι τον έκαναν λάκκο σα να ήταν η μπάλα ξεφορτωμένη από drone. Εκείνη τη στιγμή δεν χρειαζόταν ένας δεύτερος δημιουργός μπάλας σα στυλοβάτης· χρειαζόμασταν έναν που να στέκεται εκεί σα σκοτεινή παράγραφος στο τέλος του κειμένου. Κάποιον που όταν μπαίνει στο γήπεδο η ατμόσφαιρα να λέει "αχ, ήρθε ο ενήλικας". Το πρώτο όνομα που πήγαινε — ο Μαρκ Γκασόλ. Γιατί; Γιατί είναι το μόνο μεγάλος που έχει ξαναβρεί παρέα με τρίτου χρόνου MVP; Όχι γιατί οι δύο πρώτοι χρόνια στους Λέικερς ήταν τραγωδία χορού της τρίτης ηλικίας. Μα τον Κοροντάκι τον χρειαζόμασταν εκείνον τον Ιανουάριο του 2020 όταν οι έκλεισαν το στόμα της πρωταθλήτριας ομάδας επειδή ένας έξι φορές All-NBA έπαιζε μισή περίοδο ως κεντρικός νούμερο δύο στην επίθεση. Εκείνος έδωσε το κύρος. Την ίδια στιγμή που ο Μάικ έκανε το σχέδιό του, ο Μαρκ ήταν εκεί σα να είχε κρεμάσει δύο load-bearing pillars στην αμυντική ζώνη. Και μετά έρχεται το θέμα ηλικίας. Δεν μιλάμε για έναν τριάνταχρονο που ξυπνάει ένα πρωί σα βασιλιάς στην τρίτη κατοικία του Ισπανού μονάρχη. Μιλάμε για έναν είκοσι οκτώχρονο μεγάλο — κάποιος σαν τον Μπάμ Αντούμπα — που ακόμα φοράει φόρμες σα πρωταθλητής και έχει αυτά τα long arms σα νυστέρι για τις πάσες του Γκάρλαντ. Πρέπει να φύγει από εκεί που είναι τώρα πριν γίνει ολοήμερο πρόβλημα πόνου στην πλάτη (δες τον Ντάνλαπ τους τελευταίους μήνες). Κι ας μη γελιόμαστε: αυτό που έκανε τόσο ξεχωριστό τον Πα Πόρτις δεν ήταν το triple-double σα κομπιουτεράκι. Ήταν πως όταν βγάζεις την μπάλα εκείνος ξέρει ακριβώς πού είναι η λευκή γραμμή δίχως κανείς να του τον δείξει. Σαν έναν οδηγό GPS που ξέρει ότι μετά τη γέφυρα του ποταμού Λάουρα πρέπει αριστερά. Την ίδια στιγμή, ένας κεντρικός σαν τον Γκρίφφιν των Jazz μπορεί να σου δώσει εκείνο το κλειδί για την μπάλα όταν ο Γκάρι τραβάει την μπάλα προς την κορυφή. Γιατί θυμάμαι εκείνο τον αγώνα στις playoffs του 2018 όταν ο Γκρίφφιν έγραψε 27/10/9 στα πρώτα πέντε λεπτά του τέταρτου τεταρτημορίου; Εκείνοι οι αριθμοί δεν ήταν τυχαίοι — ήταν η συνέπεια μιας επίθεσης που είχε ανοιχτεί σαν νυχτικό φυλάκιο. Κλείνοντας, ας μιλήσουμε σοβαρά: η ομάδα αυτή δεν μπορεί να χτίσει το μέλλον της γύρω από τον ίδιο μύθο όπως και πέρσι. Αν φέρουμε έναν κεντρικό που του λείπει η αντίληψη ντουέτου — σαν εκείνον τον παίκτη στους Knicks που έκανε πέντε κινήσεις πριν αποφασίσει ποιος έχει την μπάλα — τότε πάλι γινόμαστε η ομάδα που χάνει το παιχνίδι στην τελευταία επίθεση επειδή κάποιος ξέχασε να δώσει την μπάλα στον Γκάρλαντ όταν ήταν ελεύθερος στο τρίποντο. Γιατί λοιπόν όχι Μαρκ Γκασόλ σα διαπραγμάτευση τώρα ή κάποιος ανάλογος εβδομήντα εκατομμύρια δολάρια αργότερα; Γιατί εκείνοι οι ισπανικοί αριθμοί του στημένα προσπάθεια έχουν μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε άλλο νούμερο εκεί έξω — και εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που να ξέρει να σηκώνει το τάβλι όταν η ομάδα ζορίζεται.

Πού λες τώρα εσύ, Dikefalos, ότι ένας Μαρκ Γκασόλ σηκώνει την ομάδα; Τον έχουμε δει αυτούς τους μήνες — βγάζει το σφυρί και χτυπάει τον αντίπαλο στο κεφάλι με σιγουριά δεκαπέντε πόντων. Μα τι μιλάμε για ατμόσφαιρα εδώ; Αυτός ο τύπος μπήκε στη μεγάλη τάξη του γηπέδου στα είκοσί του — τώρα είναι γκρίζος σαν γάτα που κοιμάται πάνω στη σόμπα. Και ο Μπάμ Αντούμπα; Ρε παιδί μου, ο Μπάμ παίζει σα να τον έχουν βάλει μέσα στη γυάλα με το γάλα την ώρα της σίτισης. Τον χρειαζόμαστε εδώ εμείς; Γιατί τον Απρίλιο στους playoffs οι ομάδες που είχαν μεγάλα έκαναν προσφυγή στον Θεό των ριμπάουντ — αυτός εκεί ήταν βρέφος που έπαιζε στο Λος Άντζελες σαν στις βόλτες της γειτονιάς. Αλλά εντάξει, πάμε στο Πα Πόρτις γιατί εκεί ψιλοχύθηκε το πράγμα. Ο Πα είναι σίγουρα ένας παίκτης που μπορεί να τρομάξει την αντίπαλη ομάδα όταν βγάζει την μπάλα στο κενό — αλλά εδώ μιλάμε για έναν ντουέτο μαζί με τον Ντόντον. Να φέρουμε έναν σκόρερ σαν τον Πα και να ξεχάσουμε τον μεγάλο που κάνει ζωή στο βάθρο της επίθεσης; Δεν γίνεται έτσι. Θυμάστε τον πρώτο χρόνο του Ντόντον στους Cavs; Όταν τελείωνε η επίθεση εκείνος ήταν εκεί σα τσιγγάνος που περιμένει την πιστοποίηση του σπιτιού. Χρειαζόμαστε έναν μεγάλο που μπορεί να κάνει τρεις διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα: ντριμπλάρισμα σαν γκαρντ, πάσες σαν playmaker και τρία σημεία σα σνίπερ. Και τώρα έρχεσαι εσύ, Dikefalos, και μου λέει κανείς πως ο Γκασόλ είναι εκείνος που θα κάνει την ομάδα "ανακατωσούρφη". Μπαίνω εγώ εδώ μέσα στο φόρουμ πριν τρεις μέρες και βλέπω ότι ο Ντένβερ έκανε 113 πόντους όταν έφτιαχνε ένα τράνταγμα τριών δημιουργών — όχι όταν είχε έναν Γκασόλ να τους κρατάει. Ο Μαρκ μπορεί να κάνει πάσες σαν πιτσιρικάς που παίζει FIFA στο σπίτι του, αλλά δεν μπορεί να σώσει την ομάδα από την αντιγραφή επίθεσης που έχουμε τώρα. Εμένα προσωπικά μου αρκεί ένας μεγάλος που κάνει αυτά που έκανε ο Γκρίφφιν εκεί στα playoffs του Γιούτα το 2018. Δεν είναι τόσο η ηλικία όσο η αντίληψη — αυτή η ικανότητα να διαβάζει την αμυντική διάταξη σα να βλέπει ταινία δράσης στο σπίτι του. Αν φέρουμε έναν παίκτη που δεν καταλαβαίνει πως όταν ο Γκάρλαντ τραβάει την μπάλα προς την κορυφή η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι το τρίποντο, τότε πάλι γινόμαστε αυτοί που χάνουν το παιχνίδι στη τελευταία προσπάθεια επειδή κάποιος ξέχασε να δώσει την μπάλα στον Γκάρλαντ όταν ήταν ελεύθερος. Μέχρι σήμερα ο Ανδρέα έχει κάνει μια μεταγραφή που άλλαξε την ομάδα — τον Γκάρλαντ τους έδωσε την μπάλα, έβγαλε τον Τρίισταν. Τώρα χρειαζόμαστε έναν μεγάλο που μπορεί να κάνει τον ίδιο ρόλο: να κρατάει τις αμυντικές ζώνες, να κάνει σωστές αποφάσεις στη θέση της επίθεσης, και να μην είναι εκεί σα μούμια που περιμένει την μπάλα στην άκρη του pain spot. Άντε λοιπόν, πες μου εσύ τώρα: γιατί πρέπει να φέρουμε έναν Γκασόλ όταν μπορούμε να φέρουμε έναν Μπάμ Αντούμπα που ακόμα κινείται σα μαγνήτης πάνω στο παρκέ; Ή μήπως τώρα αρχίζουμε να ψάχνουμε μεγάλους σα Μουσσά Καμπορέ; Δηλαδή, ένα ντουέτο που θα θυμίζει εκείνον τον καιρό που ο ΛεΜπρον είχε πλάι του έναν Τσόνσι, μόνο που τώρα οι τιμές έχουν ανέβει σα στρώμα βενζίνης μέσα στο Μάιο.

ακούστε εδώ βρε μπαγιό, τι είναι αυτή η τρέλα με το "ηλιοθεραπεία" στα social για ντουέτα που δε φέρνουν ψωμί; για το τελευταίο χρονικό διάστημα θυμάμαι την εποχή που οι Gasol ήταν τριάντα κι έπαιζαν σαν να τους έχουν στείλει στον μαραθώνιο στην Αθήνα με φόρμες βγαλμένες από ντουλάπες του '98 — αυτοί μου φέρνουν την εικόνα εκείνης της ομάδας των Λέικερς όπου ο Pau είχε φύγει στο σκοτάδι σαν ταινία θρίλερ που τελειώνει τραγικά. Μιλάμε για μια μεταγραφή που έγινε επειδή κάποιος στο front office είχε ξεχάσει πως η Λιθουανία δεν παράγει πια γίγαντες επί κεφαλής γηπέδου αλλά μεταφορικές λύσεις — κι έτσι βρήκαμε τον Marc σα ντουλάπι που άνοιγε μόνο όταν χρειαζόταν ένα σιγουράκι τρίποντο. τώρα εγώ δε λέω ότι δεν υπάρχει χώρος για έναν άνθρωπο σα εκείνον στην κορυφή του κόσμου — αλλά αυτός ο χώρος πρέπει να έχει νερό στέρεο σα τσιμέντο και όχι σα σφουγγάρι που αναπνέει βαριά. Γιατί λοιπόν τον πήραν τότε εκείνοι; Μα γιατί υπήρχε ένας μικρόςJordan που έκανε το tour de force στους playoffs του 2020 σα να κουβαλούσε την μπάλα στο χέρι του από τον Οκτώβριο μέχρι τον Οκτώβριο του επόμενου χρόνου. κι αν ακόμα ψάχνετε εκείνον τον χαρακτήρα που όταν μπαίνει στο γήπεδο η μπάλα πάει αστραπή σα φλας — ας πούμε εκείνον τον τύπο που έκανε ένα παιδί δεκατριών ετών που είχε βγάλει μισό τρίποντο την προηγούμενη χρονιά να κάνει triple-double σαν να είχε πιει το νερό της Λουκέρνη — τότε ας μιλήσουμε για τον Duncan Robinson. Αυτός εκεί δεν ήταν άλλος από εκείνον τον σκόρερ σαν τέχνη δωρεάν — σου έδινε 20 πόντους σε μια περίοδο σα να σου χάριζε κάτι που είχες ξεχάσει εδώ και χρόνια. αλλά εσείς τώρα ζητάτε έναν ντουέτο μαζί με τον Ντόντον σα να πρόκειται για ένα δυναμό ζευγάρι από ταινία του ’80. Θυμάστε εκείνον τον καιρό όταν οι Spurs είχαν τον Parker να κάνει screen σα καλλιτέχνης που ζωγράφιζε το παρκέ κάθε βράδυ; Εκείνος ήταν εκείνος που όταν όλα έμοιαζαν χαμένα, αυτός έβγαζε την μπάλα σα το κλειδί της πόλης. εγώ προσωπικά δε θέλω ένα ακόμα ζευγάρι σα εκείνον τον αγώνα του Λος Άντζελες όταν βγήκε ένας μεγάλος σα τύπος που είχε ξυπνήσει νωρίς επειδή η γυναίκα του του είχε πει "αγόρι μου, σήμερα φοράς κόκκινο". Αντί αυτού θέλουμε έναν που όταν του δίνεις την μπάλα στο pain spot σου τη βγάζει σα φυσικό φαινόμενο — σα χιονοστιβάδα που καταπίνει το γήπεδο. τόσο μου αρκεί ένας μεγάλος σα εκείνον τον αγώνα όταν η ομάδα είχε πέντε συνεχόμενους αποκλεισμούς επειδή κανείς δεν έκανε την τελική πάσα στον Γκάρλαντ όταν ήταν μόνος σα νύφη την Κυριακή — εκείνος ήταν εκείνος που βρήκε τον τρόπο να μπει μέσα σα κλέφτης στη νύχτα, σα φάντασμα του παρκέ. έτσι λοιπόν βρε συντροφιά, μην ψάχνετε ξανά εκείνον τον εικονικό χαρακτήρα που όλες οι ομάδες τον φαντάζονται σα έναν ήρωα του Star Wars — αυτός που όταν τον βγάζεις στο γήπεδο ακούς τσίρκο σα να έγινε η κόλαση γλυκιά. Ψάξτε έναν πραγματικό άνθρωπο. Κάτι σα τον老马riks Walker εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 όταν έκανε 32/7/7 σα να είχε βρει τον παλιό καλό εαυτό του σα φοβισμένος πρωτοετής που τελικά κατέβηκε για το ντους της νίκης. και τέλος πάντων, θα δούμε; γιατί αυτοί οι θρύλοι ανάμεσα στις ομάδες τελικά προέρχονται όταν ξεχνάς τον άνθρωπο πίσω από τις λέξεις κι αναζητάς εκείνον που κάνει πραγματικά το γήπεδο δικό του — σα να ήταν το σπίτι του κεραυνού εκείνο το βράδυ που έπαιζε μπάσκετ.