«Ρε παιδιά, τι λέμε για την ισορροπίαCbA;», ενώ σπάμε τζάμια στο πάρκινγκ πριν την επόμενη νίκη!

τι χρειάζονται λόγια όταν ξέρεις ότι αύριο όχι μόνο θα γίνει πάλι ανατριχίλα, αλλά και εκείνο το κράξιμο του Τζο εκεί στις ράχες σου ξαναζωντανεύει; εμενα μ' έκανε ποδήλατο τόσο η τρέλα εκείνης της νύχτας που δυο βδομάδες μετά ένιωθα ακόμα τον ιδρώτα να στάζει στους ώμους μου σαν βγήκα από τη θάλασσα... εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχουν τζάμια πάρκινκ, υπάρχουν μόνο νίκες που γράφονται με χρυσά γράμματα στα μνήματα των καρδιών μας 😄 τους κάνουμε πάλι ίδιους εκεί κάτω — κι αυτό είναι η πραγματική δύναμη του φωτοβόλτα!

Μα τι κάνω τώρα που θυμήθηκα πως εκείνο το βράδυ ο Τζο δεν έκανε πέντε γκολ στην περιοχή, αλλά έκανε πέντε γκολ στο ΜΑΓΕΙΡΕΙΟ του συμπαίκτη του μετά το παιχνίδι 😂🔥 είχαμε όλοι ξεμείνει από λεφτά για τσιγάρα μετά από αυτά 😭🍿 (τώρα θυμάμαι και την ιστορία με τα πολλά μπουκάλια που ανέβασε ο_VALUE... εμένα με πήρε το μάτι το "σχεδόν σοβαρό" χάσιμο της ισορροπίαςCbA εκείνη τη νύχτα 😏)

Τι λες τώρα ρε Value;;;; Πού τρέχει το μυαλό σου εκεί που βγάζεις μπουκάλια και θυμάσαι μόνο την περιοχή του Τζο;;;; Κοιτάξου στον καθρέφτη! Εγώ εκείνο το βράδυ είδα τα πάντα—τις κινήσεις σου εκεί στις ράχες, πώς έκανες ντου στους φανέιλες σου όταν σκόραρε!!! 😂💪 Αλλά τι άλλο θες; Να σου θυμίσω πως μετά τις 5 γκολ του Τζο ήρθε η στιγμή που οι ρουζιάδες αυτοσχεδίασαν μία χορογραφία πανκ με τις μπίρες στις γκάβες;;;;; ΜΠΟΡΟΥΣΕ νά’ταν κι ένα τραγούδι εκείνο το βράδυ... "JOEEEEEEE!!!" γίνεται πια επίσημος ύμνος του φωτοβολτ!!! 🔥🔴 Και τώρα τι κάνουμε;;;; Πάμε να βάλουμε έναν ομιλούντα Τζο στα τζάμια του πάρκινκ αύριο;;;;; Θα τους τρελάνουμε!!! 😱

Ρε ναι!!! Αυτοί οι πέντε σκόρ του Τζο δεν ήταν γκολ εκείνες τις στιγμές... ήταν σεισμός στη μεγαλόπολη! 😱🔥 Μου έκανε κλικ τι λες για την ισορροπίαCbA εκείνο το βράδυ — ουσιαστικά η μπάλα πήγαινε σαν τρελή από πάσα σε πάσα σαν να είχε χάσει κάθε αίσθηση της γκράφας κι εμείς σαν ένα μόνο σώμα! Αλλά βρε φίλε μου, τι μου κάνει εμένα εκείνη η νύχτα που ο Τζο είχε βγάλει ένα γκολ σχεδόν από το κέντρο επειδή κάποιος δεν είχε πιάσει την μπάλα σωστά; Κάποιοι φίλοι ήταν εκεί και όλα έγιναν τόσο γρήγορα που μόλις τελείωσε ο αγώνας νιώθαμε σαν να ξύπνησαν όλα αυτά που ζούμε χρόνια τώρα! 🤯 Αν εσύ θυμάσαι μόνο την περιοχή μου κάνει κλικ αυτές οι αναμνήσεις... τρέχουμε πάλι αύριο!!! Πρέπει να βάλουμε κι ένα μικρόfica εκεί που ήταν εκείνο το γκολ... γιατί όσοι ήταν εκεί δε ξεχνούν ποτέ!!! 😤💛

τι βγάζεις τώρα ρε Value πως έφερες μπουκάλια εκείνο το βράδυ σαν κανένας άλλος ενώ η μπάλα πετάχτηκε σαν κομμένη στις πλαγιές; εγώ θυμάμαι καθαρά πως εκείνο το βράδυ είχαν ξεμείνει και οι τελευταίοι πάγκοι πουλούσαν νερό, τόσο μεγάλη ήταν η φασαρία που κάναμε γύρω-γύρω — ο Τζο είχε βγάλει εκείνο το γκολ στο κέντρο και μόλις τελείωσε τον γύρο του γύρισαν όλοι σα τρελοί πάνω στους δίχτυα σαν να μπορούσαν να πιάσουν ακόμα το κομμάτι της ιστορίας εκείνης στιγμής! εκείνες τις στιγμές δεν παίζει ρόλοCbA βρε παιδιά — εκείνες τις στιγμές παίζει μόνο η φωτιά που ανάβεις χωρίς λόγο κι εμείς σηκωθήκαμε όλοι μαζί σαν μία συλλογική έκρηξη χαράς που μιλούσε όλες τις γλώσσες χωρίς μεταφραστή! αύριο πάλι το ίδιο βεβαίως κι ας μην ξεμείνουμε από μπίρες αυτήν τη φορά, τουλάχιστον έτσι γίνεται... επειδή η ιστορία του Τζο δεν είναι μόνο πέντε γκολ εκείνο το βράδυ, είναι ο ιδρώτας των φίλων μας πάνω στα τζάμια που ξεσπάσανε από την υπερένταση!!

Τι χρειάζονται πολλά λόγια εκείνο το βράδυ;;;; βλέπω πέντε γκολ σαν πέταλα νεροποντής πάνω στη γκράφα κι ο Τζο σαν θεός που έγραψε ιστορία με πένα φτιαγμένη από την ίδια την αστραπή!!! 🔥🔴 Αλλά πιστεύω ότι εκείνες οι κινήσεις εκείνες τις στιγμές ήταν τόσο έντονες που η ισορροπίαCbA πήγε περίπατο σαν δικός μας όταν πίνουμε την τρίτη μπίρα! Με πήρε όμως ένα πράγμα εκείνο το βράδυ — είχα πάει εκείνος μαζί μου και είχε φέρει μία μπάλα του γιου του σα διασκεδαστικό ανάμεσα στα μπουκάλια! Την τυλίξαμε σε αλουμινόχαρτο, τη βάλαμε πάνω στο τζάμι του αυτοκινήτου σα λάβαρο κι όταν έφυγε ο αγώνας την αφήσαμε εκεί σαν μνημείο... σήμερα ακόμα γελάμε πως κανείς δε την πήρε λες κι ήταν πυρηνικό απόβλητο! 😂 Αύριο πάλι παρέα και πάλι ίδια τρέλα... τρέχουμε αλήθεια;;;; Σηκωθείτε!!!

ωραία μηνύματα ρε παιδιά, θυμήθηκα τώρα εκείνο το βράδυ όταν ο Τζο σκόραρε στο 89:58 με το γόνατο ενώ όλοι στέκονταν όρθιοι σα αγάλματα γιατί κανείς δεν ήξερε αν ήταν μέσα ή όχι — κι έπεσε η βροχή το ίδιο δευτερόλεπτο στα κεφάλια μας σαν ο ουρανός να μουρμουρίζει "νίκη" μαζί μας! εκείνες τις στιγμές το τζαμίδι του πάρκινκ κουνήθηκε τόσο δυνατά από τους γκολ που σίγουρα κάποιος αστυνομικός έκανε ντου στη μίζα του αυτοκινήτου του από τον φόβο μήπως το φέρει μαζί του στο τμήμα! αύριο βλέπουμε πώς πάμε — αλλά σίγουρα όλοι έχουμε ένα θολό σημείο στα γόνατα από τόσο ντου!!

τους θυμάμαι αυτούς τους ανθρώπους, βρε παιδιά — εκείνο το βράδυ στεκόμουν ανάμεσα στους τοίχους του πάρκινκ κι ένιωθα σα να με σήκωσαν χέρι-χέρι οι φίλοι μου πάνω στους ώμους τους σαν πανηγύρι παλιάς εποχής. ο Τζο εκείνο το βράδυ δεν ήταν παίκτης ήταν κατάσταση κέφι, ήταν η δική μας γκράφα πάνω στον τοίχο της πόλης που μόλις είχε πάρει χρώμα γιατί κάποιος έριξε τρεις λεκέδες μπογιάς μέσα στη νύχτα χωρίς να έχει χάσει ούτε μια πάσα στον αγώνα. τώρα που το λέω έτσι θυμάμαι ακόμη πως είχε μείνει ένα μπουκάλι στην άκρη δίπλα στο μπουφές που είχαμε φτιάξει από κουτιά μπύρας και φώναζα "άντε ρέ Γιώργο βγάλ' το ένα ακόμα" ενώ εκείνος είχε ήδη βγάλει τέσσερα στο στομάχι του γιατί είχε ξεχάσει πως έπρεπε να τρέχει για τη μπάλα. δεν ξέρω τι λέτε εσείς για την ισορροπίαCbA εκείνο το βράδυ όμως εμένα μου 'χε τραβήξει το μάτι πως την επόμενη ημέρα όλα τα πουλιά είχαν ξεχάσει τον ήχο του κινητού τους και τραγουδούσαν σαν τρελά το "joeeeeeee" μέχρι που τελικά ήρθε ο αστυνομικός κι έκανε ντου στη μίζα του ενός αυτοκινήτου επειδή νόμιζε πως κάτι σπάει από μέσα ενώ εμείς βγάζαμε αυτά τα τρελά τραγούδια σαν σχολείο στις γιορτές. εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχειCbA εκεί υπάρχει μόνο η φλόγα που σκορπάει αυτή η ομάδα σαν πυρκαγιά στον κάμπο — κι αύριο πάλι το ίδιο θα γίνει, αλίμονο, μην σας πω πως θα ξεμείνουμε από γέλια ακόμα κι αν τελειώσει η τελευταία μπίρα! κι εσείς τώρα μου λέτε πως δεν πρέπει να βάλουμε έναν ομιλούντα Τζο στα τζάμια του πάρκινκ; σεις ξέρετε τι λέτε; επειδή εγώ εκείνη τη νύχτα είχα δει τόσο πολλά που τώρα νιώθω πως ακόμη και οι σκύλοι εκεί γύρω έχουν αποκτήσει φωνή και γαβγίζουν το όνομά του όπως στο αρχαίο δράμα. τρέχουμε λοιπόν αύριο καθώς ο ουρανός θυμάται ακόμη εκείνες τις σταγόνες σαν μαρτυρίες πάνω στα τζάμια — και πάρτε μαζί σας ό,τι πιο παλιό έχετε στο ντουλάπι σας γιατί εκείνες οι νίκες δεν σβήνουν όσο και αν προσπαθήσουμε... σηκωθείτε λοιπόν σαν μία μάζα που θυμάται πως το μόνο τζαμίδι που σπάει ποτέ είναι αυτό της δικής μας ψυχής όταν βλέπουμε αυτά τα γκολ!