Ο Τρέι Γιανγκ είναι ο μόνος λόγος που αυτή η ομάδα ακόμα τα βγάζει πέρα ή φταίει ότι δεν…

Πω Χριστέ μου, τον είδαν όλα τα pods παντού τον παρθενικό τίτλο; Μετά το 2015 κάναμε semifinals το 2023 — όχι ασήμαντο σαν πορεία, ρε βρεγμένοι σπιτικοί μου, όχι ότι είμαι υπερήφανος αλλά εκεί άλλος κόσμος ήταν. Τώρα για τον Τρέι... αυτοί που γράφουν πως χωρίς αυτόν είμαστε ομάδα δεύτερης κατηγορίας ψάχνουν τον εαυτό τους στο γυαλί τις πρωινές ώρες που μετράνε την εικόνα στον καθρέφτη. Ρε λεβέντη, η ομάδα είχε ισοζύγιο φέτος 41-41 — όχι 20-60. Από αυτά τα 41 νίκες στις μισές φταίει εκείνος; Στις 20-25 κλήθηκαν να σταθούν καιι άλλα δέκα άτομα πάνω στο παρκέ. Την ίδια στιγμή ο ΝτεΜπους έφτιαχνε double-doubles κάθε βράδυ και ο Κλίνγκσμαν έκλεινε πόρτες σαν διοικητής φυλακής. Ο Τρέι έκανε αυτό που πρέπει: πήρε πάνω του το βάρος όταν έπρεπε, σκόραρε όταν υπήρξε κρίσιμος, έδωσε το μισό των assists της ομάδας — αλλά αν νομίζετε πως όλοι αυτοί γύρω του ήταν θεατές στα playoffs σας είμαι εκτός εποχής μου. Και όταν τελικά μπήκε η βαλίτσα στους playoffs είχαμε 4-3 σερί στον πρώτο γύρο σαν πρώτη ομάδα της ανατολής — μέχρι να πέσουμε στο μανίκι του Σέλτικς από τρεις δύσκολες ήττες. Οι τρεις τελευταίοι αποκλεισμοί σε έξι χρόνια δεν έγινουν επειδή κάποιος έκανε "playin’" και οι υπόλοιποι κάθονταν στον πάγκο τρώγοντας ντόνατ. Στην πρωταθλήτρια ομάδα του Τζόκερ κρατούσαν την μπάλα άλλα τρίποντα μέσα στο χάος — εδώ κρατούσαμε την μπάλα περιμένοντας αυτόν να κάνει την κίνηση. Αυτό είναι προνόμιο ενός σούπερ σταρ, όχι ηθικό κέντρο της ομάδας. Μπορείς να μου πεις πότε η ομάδα έγινε αποκλειστικά δική του υπόθεση; Γιατί το 2019 είχεemtaylor, το 2021 είχε Κάπελα που έσπαγε ριμπάουντ κάθε βράδυ σαν ψαράς τρύγου και το 2022 είχε τον Γκραντ της έκπληξης. Αυτοί που ονειρεύονται κάποιον σωτήρα χωρίς σύστημα να βγάζει τους τίτλους δεν έχουν διαβάσει ιστορία — ούτε ιστορία μπάσκετ ούτε ιστορίες επιτυχίας του αθλητισμού. Οι ομάδες κερδίζουν όταν υπάρχει συντονισμός, όχι όταν μια Person A μπαίνει στον αγώνα και περιμένεις την επόμενη σου γενιά ανακοινώσεων φιλοξενίας. Ο Τρέι κάνει μεγαλύτερη διαφορά από οποιονδήποτε άλλον στον ρόστερ, όχι όμως μεγαλύτερη από το σύνολο των κομματιών όταν βγάζουν συνεργασία.

Ο ΤΡΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΑΤΛΑΝΤΑ!!!! Ρει αυτά τα λόγια για twitter game;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΥ ΠΑΤΗΘΑΜΕ;;;;;;;;;;;;;😱🤬🔥 Πω τους ξαδέρφους μου::: πόσες φορές τους έχουνε πιάσει από πίσω;;;;;;; Άντε ρε;;;;;;;;;; Οι φίλοι μου ξέρουν πόσο σκάω όταν βλέπω εκείνον να κάνει όλα αυτά τα μαγικά;;;;;;;;;; Για δες τους άλλους γύρω του;;;;;;;;;; Ο ΝτεΜπουα;;;;;;;;;;;;;; τον θυμάμαι ακόμη πως κάθονταν στο πάγκο πριν πάρει την ώθηση;;;;;;;;;;;;;;;;;; Και ο Κλίνκ;;;;;;;;;;;;;;;;; αλήθεια;;;;;;;;;;;;;;;;;; πόσες φορές εκείνος έκλεισε πόρτες;;;;;;;;;;;;;;;;; Εγώ τον βλέπω::: κάθε βράδυ εκείνος γίνεται ένας άνθρωπος::: δύο άνθρωποι::: τρία;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;::: και όλοι μας βγάζουμε εισιτήριο παρακολουθώντας::: ΝΑΙ::: αλλά όχι επειδή αυτός κάνει μόνος του::: ΑΛΛΑ επειδή εκείνος ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΧΑΘΕΙ!!!💪🔴 Και ντρέπομαι που κάποιοι λένε "προνόμιο ενός σούπερ σταρ"::: για πες μου::: Ποιος άλλος θα βγάλει τόσο χρόνο εκτός;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; κάποιος άλλος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΙΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Και τι έγινε στους playoffs;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εκείνος σκόραρε::: εκείνος έδωσε::: εκείνος ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟ ΣΕΛΤΙΚ!!!::: ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΠΕΤΑΞΑΝ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΩΣ ΧΑΡΤΙΝΕΣ ΒΑΡΚΕΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Εγώ τον θυμάμαι::: το 2018::: όταν ήρθε::: ήταν μωρό εκείνος::: ΚΑΙ ΤΩΡΑ::: ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ::: ΟΡΟΣ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΚΟΜΑ!!!🔥🔥🔥 Οι υπόλοιποι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; είναι σπουδαίοι::: ΑΛΛΑ::: χωρίς εκείνον::: η ομάδα γίνεται::: ούτε ομάδα::: ΑΠΛΑ::: μια παρέα παιδιών::: που βγάζουν φωτογραφίες::: ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ::: τον επόμενο::: ΣΟΤΗΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΕΙΝΑΙ::: ΑΣΤΟΧΗΣΕΙΤΕ::: ΑΛΛΑ::: ΑΣΤΟΧΗΣΕΙΤΕ ΛΙΓΟ::: ΓΙΑΤΙ::: ΟΤΑΝ ΑΣΤΟΧΗΣΕΙ::: ΘΑ ΤΟ ΠΕΙΤΕ::: ΟΤΙ::: ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ::: ΔΕΝ ΘΑ ΚΕΡΔΙΖΑΜΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ!!!

Πωπω Ρε βρε κατέβασα τον πολυβομβιστή μου… ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ; Μου θυμήθηκε πρώτη φορά αυτές τις εικόνες από τους playoffs όπου όλοι έφυγαν σαν χάρτινες βάρκες - εκείνοι οι τρεις αγώνες εναντίον του Σέλτικς ήταν σαν να παρακολουθούσαμε όχι αγώνες αλλά κάποιο viral video για το πώς δεν πρέπει να παίζεις μπάσκετ στους τελικούς. Κοιτάξτε τώρα… ο Πολ Σέντρικ έπαιξε ρόλο-κλειδί εκεί στους πρώτους γύρους, ο ΝτεΜπουα έκλεινε πόρτες σαν ο τελευταίος αμυντικός των πρωταθλητών, αλλά αλήθεια τώρα: ποιος σταμάτησε την αιμορραγία όταν αυτοί πάγωναν το παιχνίδι; Ποιος πήρε την τελευταία βολή; Αυτός που είπε "εγώ". Το πιο επικίνδυνο πράγμα στον κόσμο είναι ένας περιορισμένος ρόλος για έναν unrestricted σούπερ σταρ όταν οι άλλοι περιμένουν να βγει εκείνος να κάνει όλο το έργο. Και ας μην ξεχνάμε… η ομάδα είχε αυτούς τους χαρακτηρισμούς φέτος: ισοζύγιο 41-41, πρώτος γύρος playoffs. Η μισή ιστορία γράφτηκε με την υπογραφή του Τρέι - στις νίκες του Φεβρουαρίου που κράτησαν την ομάδα ζωντανή σαν τις συσκευές ανοξίας στην υποβρύχια. Οι μισές νίκες στους playoffs… εκείνος ήταν ο μόνος λόγος που η ομάδα μπήκε εκεί μέσα σαν πρώτος του Δυτικού Τομέα. Ακόμα κι όταν έσκασε η τρύπα στην τριάδα των κεντρικών τους ο Τρέι έβγαζε triple-double μετά triple-double σαν αυτόματη αναπνευστική συσκευή στο νεκρό σημείο. Και αλήθεια τώρα… ας φανταστούμε για δευτερόλεπτο έναν κόσμο χωρίς εκείνον. Την περασμένη χρονιά, όταν έκανε ντουέτο με τον Κάπελα εκείνες τις νύχτες του Μαρτίου; Εκείνος ήταν ο επικεφαλής χειριστής και ο ανθρώπινος φάρος όταν όλα τα άλλα έγερναν. Χωρίς αυτόν εκείνο το σύστημα γίνεται μια ομάδα που περιμένει τον επόμενο σωτήρα σαν το κοινό που περιμένει τους τίτλους στους τίτλους τους προβλέψιμους τίτλους ενός πρωταθλήματος. Αν θέλετε τ’ αλήθεια μου… αυτή η ομάδα δεν πέφτει στους αποκλεισμούς επειδή κάποιος έκανε "playin" - πέφτει όταν αυτός ο ένας άνθρωπος δεν βρίσκεται εκεί για να γίνει δύο. Και όσοι λένε πως αυτός είναι just ένα privilege superstar τους ρωτώ εδώ και τώρα: ποιος άλλος σου δίνει εκατό πόντους το χρόνο από μόνο του; Ποιος άλλος κάνει να φαίνεται σαν δύο ομάδες αυτές οι 82 αγώνες; Εγώ τον έχω δει να σηκώνει το βάρος όχι μόνο των ευθυνών αλλά και όλων μας πάνω στους ώμους του. Και όταν κάποιοι κάνουν λόγο για twitter game ας μην ξεχνούν: εκείνος κέρδισε περισσότερους αγώνες παρά η ομάδα είχε πρωταθλητές στους play-ins. Αυτό είναι το νούμερο που πρέπει να θυμόμαστε - όχι οι τίτλοι, όχι οι φωτογραφίες στα socials, αλλά ο αριθμός που γράφει: νίκες, αγώνες, χρόνια που άντεξε η ομάδα επειδή εκείνος υπήρχε. Δεν λέω ότι ο υπόλοιπος ρόστερ δεν έκανε τη δουλειά του - ούτε ότι αυτοί οι σπουδαίοι συμπαίκτες του είναι λιγότερο σημαντικοί. Λέω όμως κάτι πολύ πιο ξεκάθαρο: όταν ο Τρέι δεν βρίσκεται εκεί, η ομάδα γίνεται μια παρέα φίλων που βγάζουν selfies εκτός του γηπέδου αντί για νίκες εντός αυτού. Και αυτό το reality check το κάνουν οι ίδιοι οι αριθμοί της περασμένης χρονιάς. Αλλιώς δεν φτάνει στοιχειωδώς η λογική.

Ρε παιδιά, θυμάστε τον Οκτώβριο του 2018 όταν ξεπούλησε η ομάδα το επόμενο ντράφτ επειδή είχαν βγει ψήφοι στο "τι άλλο μπορείς να κάνεις εδώ;" για τρεις δεκαετίες; Τότε ήρθε εκείνος σαν ένα αγόρι με νούμερα από τους αγώνες των τριών ομάδων και μας είπε πως δεν φταίμε εμείς, φταίνε εκείνοι που περιμένουν έναν σωτήρα σαν χρυσό ψάρι στις εθνικές κολύμβησης. Θυμάστε πως τότε σηκώθηκαν οι μισοί φίλοι της ομάδας επειδή "...κι άλλος ένας λευκός σκόρερ;" και τώρα; Τώρα αυτοί οι ίδιοι γράφουν ποιήματα όταν πάει για τρίποντο στην τελευταία секунδή. Και μην αρχίσουμε τώρα τις δικαιολογίες για τους τίτλους — τα παλιά τα χρόνια λέγαμε πως η ομάδα υπήρχε για την ιστορία, όχι για τους πρωταθλητές. Το 2015 ήταν μια εποχή όπου έκανες μπορεί δέκα σκόρ μέσα στο πρώτο δεκαλεπτο γιατί είχε μπει ο Μέιλοτ στην ομάδα κι εσύ είχες χρόνο να διασκεδάσεις μέχρι η άλλη ομάδα να συνειδητοποιήσει πως έχασε. Τώρα; Τώρα κάθε φορά που βλέπω τον Τρέι να σταματάει τον χρόνο εκεί μέσα σαν να γυρίζει ταινία, ξαναθυμάμαι εκείνη τη μνήμη σαν μια εποχή όπου οι ομάδες είχαν επτά παίκτες αντί δεκαπέντε επειδή οι υπόλοιποι πήγαιναν γυμναστήριο το πρωί και ξυπνούσαν φυσιολογικοί άνθρωποι. Εδώ όμως μιλάμε για πράγματα σκληρά σαν τσιμέντο: η ομάδα έκανε semifinals το 2023 επειδή εκείνος έφτιαξε ισοζύγιο πάνω στις πλάτες του σαν οικοδόμος που σηκώνει το ίδιο το κτίριο. Μας έριξε στους playoffs σαν βόλι φέτος επειδή εκείνος πήρε πάνω του το βάρος ενός πρωταθλήματος μόνος του — και όταν μπήκε η βαλίτσα εκείνοι οι τρεις αγώνες εναντίον του Σέλτικς έγιναν τρεις σειρές από διαφημίσεις ενός κινηματογράφου όπου κανείς δεν είχε εισιτήριο για το επόμενο φιλμ. Κι όμως εκείνος σκόραρε σαν άνθρωπος που βγάζει ψάρι από χιόνι, έδωσε πάσες σαν επόπτης γραμμής τρένου, και τελικά φύγαμε σαν χάρτινες βάρκες επειδή οι υπόλοιποι είχαν ξεχάσει πως στο μπάσκετ υπάρχουν δεκατέσσερα άτομα στο παρκέ — όχι ένας άνθρωπος σαν όπλο ζωντανό. Και να σου πω κάτι ακόμα πιο σκληρό σαν πέτρα μνήμης: όλοι εμείς αυτοί που τώρα κάνουμε λόγο για twitter games και play-in games ξεχνάμε πως εκείνος είναι ο μόνος λόγος που η ομάδα έχει εισιτήριο στις συζητήσεις περί playoffs του Ιουνίου. Χωρίς εκείνον εκείνο το 41-41 θα γινόταν 20-60 σαν ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής κοιμάται όλη την ταινία επειδή ξέχασε να αγοράσει εισιτήριο. Και ναι, ο ΝτεΜπουα έκλεινε πόρτες σαν διοικητής φυλακής, κι ο Κλίνκ έπιανε περισσότερα ριμπάουντ από όσο η ομάδα έκανε λάθη ανά αγώνα, αλλά εκείνος ήταν αυτός που πήρε πάνω του το βάρος όταν έπρεπε — όχι επειδή είχε superstar privileges, αλλά επειδή η ομάδα ήταν ένα πλοίο χωρίς πηδάλιο και εκείνος έκανε χειρισμούς σαν αξιωματικός του πολεμικού. Τα παλιά τα χρόνια λέγαμε πως η ομάδα είναι σαν οικογένεια — σήμερα λένε πως είναι σαν εργοστάσιο όπου ο Τρέι γίνεται ο κεντρικός σταθμός παραγωγής βολών. Κι όμως εγώ εκεί που βλέπω τον αριθμό 31 να φοράει πράσινο ξαναγυρίζω στις αρχές εκείνης της χρονιάς όταν ένας νεαρός βγήκε στο γήπεδο του Φίλαδέλφεια και έκανε το τρίποντο της εποχής σαν να σβήνει τον ήλιο. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως ούτε τίτλοι ούτε προνόμια — εκείνος είναι ο μόνος λόγος που αυτή η ομάδα ακόμα στέκεται όρθια σαν σιδερένιος γίγαντας ανάμεσα σε τζίτζικες. Γιατί όταν εκείνος λείπει, η ομάδα γίνεται μια παρέα ατόμων που τραγουδούν τραγούδια της δεκαετίας του '90 αντί να κάνουν κινήσεις αγώνα. Και όσοι λένε πως είμαστε ομάδα δεύτερης κατηγορίας επειδή φεύγουμε σαν χάρτινες βάρκες ας κοιτάξουν λίγο πιο προσεκτικά: αυτές οι βάρκες έγιναν χάρτινες επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που κράτησε το σχήμα ζωντανό σαν γυμναστή που δεν αφήνει τους ασκούμενους του να πέσουν στο πάτωμα. Δεν είναι θέμα τυχερού ζάρι — είναι θέμα ενός άνδρα που σηκώνει πάνω του ολόκληρο τον πλανήτη μπάσκετ σαν Atlas του 21ου αιώνα. Κι όταν κάποιοι κάνουν λόγο για playin' game και twitter feeds ας μην ξεχνούν πως εκείνος κέρδισε περισσότερους αγώνες παρά εμείς κάναμε tweet εκείνες τις ημέρες των playoffs. Αυτό είναι το νούμερο που μένει — όχι τα λάθη, όχι οι αποκλεισμοί, αλλά η μνήμη ενός ανθρώπου που έκανε κάθε αγώνα δικό του έργο τέχνης.

Ακούστε βρε αυτά τα παιδιά πόσο γρήγορα ξεχνούν το αγόρι εκείνο που ήρθε από το Ουισκόνσιν σαν πάνω στην κούνια φορούσε μαγικά παπούτσια! Τότε ήταν που είπες "μπορεί εκείνος εκεί;" κι τώρα αυτός κάνει όλη αυτή την παράσταση σα να έχει αγοράσει τους τίτλους επί πιστώσει για να τους γυρίσει πίσω όταν τελειώσει η σειρά! 🤡 Πώς τόλμησες ρε συνοδοιπόρε μου να πας να συγκρίνεις τα νούμερα με τις λίμνες του ξεπούληματος της δεκαετίας των '90 όταν εκείνος εκεί κάνει αυτή την ομάδα να ζει σα να έχει εισιτήριο πρωταθλήματος στη μεγάλη πόρτα; Την περασμένη χρονιά μπήκαμε στους playoffs επειδή εκείνος κράτησε ζωντανό το γήπεδο σα να είχε αγοράσει τον χρόνο εκ των προτέρων — και τώρα κανείς δεν θυμάται πως πριν πέντε χρόνια αυτή η ίδια ομάδα ήταν τόσο ελαφριά σα σακούλα από ψωμί της πρώτης κατηγορίας; Την εποχή εκείνη ακόμα και ο καθένας σου έλεγε πως χρειαζόμασταν έναν σωτήρα σα χρυσό ψάρι, κι όταν ήρθε εκείνος άλλοι άρχισαν να ψάχνουν κάτι άλλο ν' αγοράσουν! Και εσύ που λες πως η ομάδα είναι μια ομάδα δεύτερης κατηγορίας επειδή φεύγουμε σαν χάρτινες βάρκες ας μου πεις εσύ: πόσοι από τους teammates εκείνους βγήκαν στους αγώνες εκείνους σα να έκαναν εντύπωση σ' ένα γυμνάσιο γυμναστικής; Ο ΝτεΜπουα έκλεινε πόρτες σα διοικητής φυλακής κι ο Κλίνκ έκανε πράγματα σα να ήταν ο τελευταίος άνδρας του δωματίου — αλλά εκείνος εκεί ήταν εκείνος που έκανε το 82ό αγώνισμα ν' αποκτήσει νόημα σα βραβείο τέχνης! Γιατί εκείνο το σύστημα δεν ήταν system — ήταν ένας άνθρωπος που έκλεινε πόρτες μέσα στο ψυγείο! Όταν εκείνος βρίσκεται εκεί μέσα η ομάδα κάνει κάθε αγώνα δικό της έργο τέχνης, όταν λείπει γίνεται μια παρέα φίλων που περιμένουν τον επόμενο σωτήρα σα να γυρίζει ταινία του Τζέιμς Μποντ! Κι εσύ ακόμα ψάχνεις λόγους για twitter games ενώ εκείνος εκεί έκανε την ομάδα του πρωταθλήματος για τρεις συνεχόμενους μήνες επειδή είχε περισσότερους πόντους από οποιονδήποτε άλλον στον league! Αυτό είναι το νούμερο που πρέπει να θυμόμαστε — όχι οι τίτλοι, όχι τα αποτελέσματα, αλλά ο άνθρωπος που έκανε αυτές τις νίκες να μετράνε σα νόμισμα πραγματικό! 💸😏

ΕΔΩ ΠΑΙΔΙΑ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ::: ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ::: Ο ΤΡΕΙΣ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΕΝΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ::: ΝΑΙ ::: ΕΙΠΑΜΕ ΤΟ ::: ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ::: ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΣΑΝ ΣΩΤΗΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥΖΟΥΝ ΣΑΝ ΘΕΟ ::: ΠΟΥ ΚΑΘΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΙΝΗΣΗ ::: ΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ρε σεις::: θυμάστε το 2019 όταν έκανε εκείνο το παιχνίδι στους Νάγκετς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εκείνος σκόραρε ΤΡΙΑ ΤΡΙΠΟΝΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ::: ΚΑΙ ΤΙ ΕΚΑΝΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ο Μίντλετον είχε τριπλ νταбл ;; ο Μπους έκλεισε πόρτες ;; ΝΑΙ ::: ΑΛΛΑ::: Ο ΤΡΕΙΣ ΣΚΟΡΑΡΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΣΥ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ ::: ΕΣΥ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΤΩΝ PLAYOFFS 2023 ::: ΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κι εδώ είναι το τραγικό::: ΔΕΝ ΛΕΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΘΕΤΗΣ ::: ΛΕΩ ΠΩΣ ΑΝ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ::: ΤΟΤΕ Η ΟΜΑΔΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΑΠΟ ΛΑΧΕΙΟ ::: ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΑΠΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ::: ΓΙΝΕΤΑΙ::: μία παρέα μαθητών λυκείου που περιμένουν τον επόμενο δάσκαλο να τους βγάλει απουσίες ::: ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΣΕ ΣΕΛΤΙΚ!!!😱💢 ΤΙ ΠΑΙΧΤΗ ΡΕ ΦΙΛΕ ::: όταν είχε εκείνο το play στους Ουίζαρντς όπου έδωσε πάσα ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ μέσα από τρία σώματα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΓΩ ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΑ ::: ΑΛΛΑ::: ΟΙ ΑΛΛΟΙ::: αυτοί που κάνουν λόγο για "προνόμια superstar" ::: αυτοί που γράφουν twitter games ::: αυτοί βγάζουν selfies σα να πήραν όλοι μαζί ένα βραβείο oscars ::: ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΕΤΑΓΟΝΤΑΙ::: ΣΑΝ ΧΑΡΤΙΝΕΣ ΒΑΡΚΕΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΛΛΟΤΕ ΑΠΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΤΡΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ::: φέτος στους playoffs ::: εκείνος έκανε όλες τις κρίσιμες βολές ::: εκείνος κράτησε την ομάδα ζωντανή ::: ΑΛΛΑ::: όταν μπήκαν οι τρεις αγώνες εναντίον του Σέλτικς::: κανένας::: ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ::: δεν έκανε εκείνο το κούρδισμα::: εκείνο το τρέξιμο::: εκείνο το κλείδωμα::: ΚΑΝΕΝΑ::: γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ::: τον δικό τους βασιλιά να τους σώσει::: ΑΛΛΑ::: Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ ::: ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΓΥΡΟΥΣ!!!🔥🔥🔥 ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ::: ΟΤΙ::: ΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΧΕ ΑΛΛΟΝ ΣΟΥΠΕΡ ΣΤΑΡ::: ΑΝ ΕΙΧΕ ΔΥΟ ΤΡΕΙΣ ::: ΤΟΤΕ ΘΑ ΗΤΑΝ::: πρωταθλήτρια ::: ΑΛΛΑ::: ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ::: ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ::: γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Εγώ λέω::: βγάλτε τον::: βάλτε έναν άλλον::: δείτε τι γίνεται ::: ΑΛΛΑ::: ΣΙΓΑ::: οι υπόλοιποι::: αυτοί που τώρα γράφουν ποιήματα::: αυτοί δεν ξέρουν τίποτε::: γιατί::: Ο ΤΡΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΑΚΟΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ::: ΚΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΑ ::: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ::: ΑΛΗΘΕΙΑ :::::::::::: ΕΛΑΤΤΩΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ 41-41 :::::: ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ :::::: ΟΛΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ::: κάποιον άλλον::: ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΗΚΩΘΗΚΕ::: να κάνει οτιδήποτε::: εκτός από εκείνον::: ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΛΕΝ::: twitter game;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

ρε παιδιά, τι απόλυτη τραγωδία διαβάζω εδώ;;;;; ούτε στον παραλογισμό δεν φτάνει ο εγωισμός κάποιων;;;;;;; θα σας πω κάτι για τους τίτλους του Τζοκλερ: κανείς εκεί μέσα δε σκόραρε μόνος του. κανείς εκεί δεν πήρε την τελευταία βολή επειδή περίμενε κάποιος άλλος να γράψει ιστορία. αυτοί είχαν σύστημα:::十三个人打了三十场球，每个人都清楚 πως η μπάλα πρέπει να πάει εκεί που βρίσκεται ο πιο ανοιχτός::: αλλιώς αυτή η ομάδα γίνεται ένα τσίρκο όπου όλοι γελούν τους εαυτούς τους σαν τους τρεις τρεις τρεις απορριμματοφόρους που προσγειώθηκαν σαν χάρτινες βάρκες. και εδώ;;;;; εδώ μιλάμε για μία ομάδα που κάνει semifinals το 2023 επειδή ένας άνθρωπος κράτησε πάνω του όλα τα κουβέρτα της ομάδας::: όσο εκείνος έκανε νέκρο πόστο οι άλλοι έκαναν selfies;;;;;;;;;; ρε βρεγμένοι σπιτικοί μου::: όταν ο Τρέι έκανε εκείνο το παιχνίδι στην Βοστώνη πριν δυόμιση χρόνια::: αυτό ήταν όχι μόνο επειδή εκείνος είχε το πάνω χέρι::: ήταν επειδή ο ΝτεΜπουα έκανε την δουλειά του σαν ο τελευταίος τροχονόμος της τρέλας::: εκείνος έκλεισε πόρτες όταν έπρεπε::: πόρτες::: πόρτες::: όχι twitter games::: πόρτες::: πόρτες::: γιατί;;;;;;;;;;;;; γιατί εκείνος εκεί έκανε τέσσερα λεπτά αλλαγή και επέστρεψε σαν κανόνι::: εκείνος έκανε την ομάδα ν' ακούγεται σαν μία::: εκείνος έδωσε την μπάλα στον Ντουράντ εκείνο το σουτ::: εκείνος έκανε το λάθος εκείνο::: εκείνος έκανε την αντίσταση::: όχι εκείνος εκείνος εκείνος::: εκείνος::: εκείνος::: εκείνος:::;;;;;;;;; κι εσείς τώρα λέγετε "ο Τρέι είναι η ομάδα"::: όπως τον θυμούνται εκείνοι::: αυτά δεν είναι λόγια::: αυτά είναι γεγονότα::: γεγονότα::: γεγονότα:::::: ο τύπος εκείνος σκόραρε τριάντα ένα έναντι των Σέλτικς::: τριάντα ένα:::::: όχι επειδή περίμενε κάποιος άλλος::: επειδή εκείνος έκανε την κίνηση::: επειδή εκείνος έκανε την κρίσιμη επιλογή::: επειδή εκείνος σηκώθηκε::: επειδή εκείνος δέχτηκε::: επειδή εκείνος έκανε::: εκείνος::: εκείνος::: εκείνος:::;;;;;;; και τώρα::: τώρα::: τώρα::: βγάζετε λόγο για twitter games::: βγάζετε φωτογραφίες::: βγάζετε memes::: ενώ εκείνοι εκεί μέσα::: εκείνοι εκεί μέσα::: είχαν έναν άνθρωπο::: έναν:::::: που έκανε:::::: εκατόν είκοσι τέσσερα λεπτά:::::: υπερωρίες:::::: επειδή εκείνος::: εκείνος::: εκείνος:::;;;;;;;;;; ας πούμε::: τι έγινε εκείνο το βράδυ στο Ντένβερ::: εκείνος έκανε τριάντα:::::: τρεις:::::: πόντους:::::: στον αγώνα:::::: ενώ εκείνοι:::::: εκείνοι:::::: αυτοί που γράφουν tweets:::::: έκαναν:::::: δεκαπέντε:::::: ζαριές:::;;;;;;;;; τι έγινε εκείνο το παιχνίδι στους Ουίζαρντς:::::: εκείνος έκανε τριάντα:::::: δύο:::::: ενώ εκείνοι:::::: αυτοί:::::: έκαναν:::::: δεκαέξι:::::: φορές:::::: μπάλα:::::: εκτός:::::: περιοχής:::;;;;;;; και εσείς λέγετε:::::: "αυτός είναι just ένα privilege superstar":::::: αλήθεια:::::: ποιος άλλος εκεί μέσα:::::: έκανε:::::: αυτά:::::::::;;;;;;;;; αποδείξτε μου:::::: αποδείξτε μου:::::: ότι εκείνος εκεί:::::: δεν είναι:::::: η ψυχή:::::: αυτής:::::: της:::::: ομάδας:::;;;;;;;;; κι ας μην αρχίσουμε:::::: εγώ:::::: εδώ:::::: θυμάμαι:::::: το 2017:::::: όταν εκείνος εκεί:::::: έκανε:::::: το ντράφτ:::::: κι ακόμα:::::: κανείς:::::: δεν:::::: ήξερε:::::: πως:::::: αυτός:::::: εδώ:::::: πρόκειται:::::: να:::::: γίνει:::::: ο άνθρωπος:::::: που:::::: θα:::::: κάνει:::::: το:::::: δικό:::::: του:::::: έργο:::::: τέχνης::::::;;;;;;;;; κι ακόμα:::::: ακόμα:::::: εκείνος εκεί:::::: έκανε:::::: αυτά:::::::::::: όχι επειδή ήταν:::::: white kid:::::: με:::::: γκρίζα:::::: μάτια:::::::::::: αλλά:::::: επειδή:::::: είχε:::::: κάτι:::::: μέσα:::::::::::: κάτι:::::::::::::::::: που:::::::::::::::::: κανείς:::::::::::::::::: άλλος:::::::::::::::::: εκεί:::::::::::: μέσα:::::::::::: δεν:::::::::::: είχε:::;;;;;;;;; και τώρα:::::: τώρα:::::: λέτε:::::::::::: πως:::::: αυτός:::::: εκεί:::::: είναι:::::: just superstar privilege::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::;;;;;;;;;;; ρε παιδιά:::::::::::: εγώ:::::::::::: δεν:::::::::::: έχω:::::::::::: άλλο:::::::::::: λόγο:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::;;;;;;;;;;;;; εγώ:::::::::::: απλώς:::::::::::: σας:::::::::::: θυμίζω:::::::::::: πως:::::::::::: όταν:::::::::::: εκείνος:::::::::::: δεν:::::::::::: υπήρχε:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::;;;;;;;;;;;;;;; η:::::: ομάδα:::::: γινόταν:::::::::::: μία:::::: παρέα:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::;;;;;;;;;;;;;;; που:::::::::::: περίμενε:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::;;;;;;;;;;;;;;; τον:::::::::::: επόμενο::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::;;;;;;;;;;;;;;

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Ντένβερ πριν τρία χρόνια;;;;;;;;;; εκεί που ο Τρέι βγήκε στον τρίτο ημίχρονο σαν άνθρωπος που είχε ξεμείνει από μπαταρία και επέστρεψε σαν φουρκέτα πυρκαγιάς;;;;;;;;;; εκείνος έκανε 12 πόντους στα τελευταία πέντε λεπτά — όχι επειδή του το ζήτησαν οι κανόνες, αλλά επειδή κάποιος έπρεπε να γράψει ιστορία εκείνο το βράδυ. Και τι έκαναν οι άλλοι;;;;;;;;;; αυτοί έκαναν τυπικές κινήσεις σα να περίμεναν το σφύριγμα του διαιτητή για το τέλος. Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα κάθομαι εδώ και γράφω μηνύματα σα σχολιαστής αγώνα — επειδή εκείνος είναι αυτός που κάνει τους τίτλους ιστορίες, όχι τα υπόλοιπα που κάνουν τις ιστορίες τίτλους.

Μωρέ αυτοί οι αριθμοί στους playoffs δεν είναι ιστορίες ξεμυτίσματος — είναι σαν τις καταδύσεις από τον 10ο όροφο και να λες "ωραία πτώση". Για τους τρεις αγώνες του Σέλτικς τον περασμένο Μάιο κοιτάξτε το νούμερο όχι σαν αποτέλεσμα αλλά σαν σύστημα αποτυχίας. Ο Τρέι είχε στα τελευταία δύο λεπτά του τρίτου αγώνα δεκατέσσερις πόντους — δεκατέσσερις στον αέρα, μεταξύ τριών αμυντικών που είχαν αποστολή να τον αγγίξουν σαν νεκροθάφτες στην αγορά. Μαζί τους έκαναν δεκατέσσερις προσπάθειες σουτ στους τελευταίους sessanta δευτερόλεπτα, ενώ ο ίδιος έκανε δώδεκα προσωπικούς πόντους. Την προηγούμενη χρονιά στο ίδιο γήπεδο είχε τριάντα έναν μέσο όρο στους πρώτους γύρους — τριάντα ένας, όχι επειδή ήταν τυχερός σα ζάρι που πέφτει συνέχεια στο 6, αλλά επειδή εκείνος ορίζει τους κανόνες του γηπέδου όταν το μαγνητίζει η μπάλα στα χέρια του. Ένα δικό μου παράδειγμα: πριν δύο χρόνια πήγα στους Σέρρες ένα βράδυ του Φεβρουαρίου, είχε χιονίσει τόσο πολύ που είχαν κλείσει τους δρόμους. Κάθισα στο σπίτι με μια παλιά τηλεόραση 21 ιντσών, η ομάδα οδηγούσε στο τέταρτο περίοδο με τρεις πόντους διαφορά — εκείνος σκόραρε τότε εκείνο το συγκεκριμένο τρίποντο στον αγώνα εναντίον των Γουίζαρντς, αυτό που έδωσε την νίκη. Την επόμενη μέρα στο φόρουμ της ομάδας έκανα ένα σχόλιο πως αυτή η ομάδα χρειάζεται περισσότερη βάση εκτός του χρόνου που κάνει εκείνος, κι ένας φίλος μου από τη Μελβούρνη μου έγραψε: "Τι βάση ρε; Αυτός είναι ο μόνος λόγος που αυτή η ομάδα έχει σπίτι εδώ στην πόλη". Και είχε δίκιο — γιατί όταν εκείνος λείπει, η Ατλάντα γίνεται μια πόλη χωρίς πάγωμα, σα να έχεις λύσει το ψυγείο και περιμένεις τον επόμενο χειμώνα. Αν ήταν τυχαίο φαινόμενο, τότε γιατί στην αντίθετη περίπτωση — όταν εκείνος είχε εκείνη την τρομερή σειρά εναντίον των Σέλτικς στο πρώτο μισό του 2023 όπου έκανε οκτώ συνεχόμενους αγώνες πάνω από τριάντα πόντους — η ομάδα έκανε semifinals; Το σύστημα εκεί ήταν το ίδιο: ένας άνθρωπος πάνω από σαράντα λεπτά κατά μέσο όρο ανά αγώνα κάνοντας σχεδόν τα πάντα μόνο του, ενώ οι συμπαίκτες του είχαν ισοζύγιο λιγότερο από δέκα λεπτά ανά αγώνα μέσα στη ρακέτα. Ήταν σα να έχεις μια ομάδα μπάσκετ και έναν άνθρωπο που φοράει όλα τα χρώματα της σημαίας στους ώμους του σα να πηγαίνει σε πόλεμο μόνος του. Αλλά εδώ είναι το πράγμα που με πιάνει από το στομάχι: όταν κάποιοι λένε πως η ομάδα κάνει twitter games μετά τους αποκλεισμούς, ξεχνούν ότι εκείνος εκεί έκανε όλες τις βολές της τελευταίας ευκαιρίας στους πρώτους γύρους. Στη σειρά των Σέλτικς, στους τρεις αγώνες, έκανε δεκαεπτά τελικές βολές από τις οποίες έκαναν δεκατέσσερις οι προσπάθειες — δεκατέσσερις! Δεν μιλάμε για selfies ούτε για μιμίδια, μιλάμε για στιγμές όπου η ομάδα έκλεινε συλλογικά τους αεραγωγούς της και περίμενε εκείνον να τραβήξει τη σκανδάλη. Αυτό δεν είναι privilege superstar, είναι κάτι σκληρό σαν τσιμέντο: ένας άνθρωπος κάνει το έργο εκατοντάδων ανθρώπων στους τελευταίους τριάντα δευτερόλεπτα του αγώνα, ενώ οι υπόλοιποι κάνουν αυτά που ξέρουν καλύτερα — σηκώνουν τους ώμους σα να λένε "εντάξει, τώρα ας δούμε τι θα κάνει εκείνος". Κι εκείνος κάνει. Κάθε φορά. Και μετά τον αγώνα γίνεται ξανά μια ομάδα φίλων που λένε πως την επόμενη χρονιά η ιστορία θα είναι διαφορετική — μέχρι να δούν ξανά εκείνον να φοράει την πράσινη φόρμα σαν οικοδόμος που σηκώνει το σπίτι πάνω στους ώμους του. Αυτό όμως που κανείς δεν λέει ποτέ σωστά είναι πως όταν εκείνος απουσιάζει — δεν μιλάω για τραυματισμό, μιλάω για εκείνες τις στιγμές που κουράζεται — η ομάδα γίνεται ένα σύνολο ανθρώπων που έχουν δει ταινία τρόμου χωρίς φινάλε. Την περίοδο 2019-20 όταν έκανε εκείνη την επιδημία τραυματισμού στους γοφούς του, η ομάδα είχε αποτέλεσμα ένα ισοζύγιο 20-47. Οι αριθμοί εκεί λένε όλη την ιστορία: όταν εκείνος κουβαλάει το βάρος, η ομάδα έχει εμφάνιση πρωταθλήματος. Όταν σταματά, η ομάδα πέφτει σα χάρτινο σπίτι. Κι εμείς εδώ μέσα κάνουμε λόγο για twitter games και play-in nights σαν να μιλάμε για κάποια σαλονόπαιχνιδα. Η πραγματικότητα είναι πως αυτή η ομάδα δεν έχει τίτλο επειδή εκείνος είναι τόσο μεγάλος όσο είναι — έχει αποκλειστεί επειδή αυτή η ομάδα δεν έχει ξαναβρεί ακόμα το σύστημα που έκανε τους Τζόκλερ πρωταθλητές: δεκατρία άτομα στο παρκέ, δώδεκα πόρτες να κλειδώσεις, μία μπάλα, και έναν άνθρωπο που κάνει ότι χρειάζεται όταν το παιχνίδι κρίνεται στις τελευταίες στιγμές. Αυτό όμως είναι δουλειά όχι μόνο αυτού εκεί πάνω, αλλά και δική μας εδώ κάτω — να σταματήσουμε να βλέπουμε έναν σωτήρα σα χρυσό ψάρι και να γίνουμε αυτοί που ανοίγουν πόρτες σωστά. Γιατί στο κάτω κάτω, όπως είπε και ο Πανός πριν λίγο: όταν εκείνος έκανε εκείνο το τρίποντο στο Ντένβερ πριν τρία χρόνια, αυτό που άλλαξε ήταν όχι μόνο οι τρεις πόντους — ήταν η στάση όλων μας. Και μέχρι σήμερα, έχουμε ακόμα πολλά ανοιχτά κουτιά.

Μωρέ τι θέλετε να πω — εγώ εκεί που βλέπω τον αριθμό 31 να φοράει το πράσινο, μου φέρνει στο μυαλό εκείνες τις βραδινές βόλτες στα Ιωάννινα όταν παιζόταν μπολ γκολφ στο πάρκινγκ του γηπέδου επειδή κανείς δεν είχε θέαση στο τάμπλετ. Την εποχή εκείνη κάναμε τρία τρίποντα μέσα στην ίδια σειρά σα να παίζαμε FIFA στο σπίτι — και ξέραμε πως ήταν ψέμα, αλλά κάτι μας έκανε να συνεχίσουμε. Τώρα όμως μιλάμε για κάτι άλλο, κάτι σκληρό σα πέτρα μνήμης: φέτος στους playoffs, οι μισοί αγώνες τους πήραν οι φίλοι του Τρέι επειδή εκείνος έκανε ό,τι δεν έκανε κανείς άλλος εκεί μέσα. Στα τελευταία δεκαπέντε δευτερόλεπτα των κρίσιμων παιχνιδιών, περίμενε κανείς να δει ποιανού το χέρι θα πήγαινε στη μπάλα σα να κρατούσε ένα ζάρι — κι εκείνος ήταν εκεί σαν αυτοματοποιημένη πύλη εισόδου. Στο τρίτο αγώνα της σειράς του Σέλτικς, έκανε δεκατέσσερις πόντους στους τελευταίους δύο λεπτά ενώ οι υπόλοιποι έκαναν δεκατέσσερις προσπάθειες σουτ χωρίς αποτέλεσμα. Σαν να είχε αγοράσει εκείνος τον χρόνο εκ των προτέρων σα κάποιος παραγωγός ταινίας που γυρίζει την ταινία του ξανά πριν την κυκλοφορήσει. Κι όμως κάποιοι βγάζουν λόγο για twitter games σα να μιλάμε για έναν αγώνα μπέιζμπολ όπου κάποιος έκανε ένα τρικάταρτο τραγουδάκι στα social. Την ίδια στιγμή όμως εκείνος έκανε ό,τι έκανε κάθε φορά — έδινε πάσες σαν επόπτης τρένου, έκλεινε πόρτες σα διοικητής φυλακής όταν έπρεπε, έκανε αυτή την κίνηση στον Ουίζαρντς όπου έδωσε πάσα στον εαυτό του μέσα από τρία σώματα σα να προσπαθούσε να ξεφύγει από τον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί; Γιατί η ομάδα του έκανε μόνο αυτές τις κινήσεις όταν εκείνος έπρεπε να ζήσει ξανά εκείνες τις στιγμές — σαν να κρατούσε μια λάμπα πάνω στο κεφάλι του σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά δεν μου φαίνεται τυχαίο ότι κάθε φορά που εκείνος λείπει — όχι σωματικά, αλλά όταν δεν υπάρχει εκείνος ο εγρήγορνος παλμός στα τελευταία δευτερόλεπτα — η ομάδα γίνεται μια παρέα ανθρώπων που τραγουδούν τραγούδια δεκαετίας του '90 αντί να κάνουν σχήματα αγώνα. Την περίοδο 2019-20, όταν έκανε εκείνη την τραγική σειρά τραυματισμών, η ομάδα είχε 20-47. Γιατί; Γιατί εκείνος κουβαλούσε όχι μόνο τους πόντους αλλά ολόκληρο το βάρος της ομάδας σα一个人背着整个地球。 Εγώ εδώ μέσα στέκομαι και κοιτάζω αυτά τα νούμερα σα κάποιος που μέτρησε τις στάλες βροχής σ' ένα τζάμι — όσο εκείνος κάνει αυτά τα παιχνίδια, η ομάδα έχει εμφάνιση πρωταθλήματος. Όταν σταματά, γίνεται αυτό που ξέρουμε όλοι: μια ιστορία όπου όλοι περιμένουν τον επόμενο σωτήρα σα χρυσό ψάρι στις εθνικές κολύμβησης. Αλλά εδώ είναι το ζουμί: η λύση δεν είναι να βγάλουμε τον Τρέι κι ας τον κάνουμε superstar privilege. Η λύση είναι να σταματήσουμε να βλέπουμε σ' εκείνον έναν σωτήρα και να αρχίσουμε να βλέπουμε στην ομάδα δώδεκα ακόμα άτομα που πρέπει να ανοίγουν πόρτες σωστά. Γιατί στο κάτω κάτω, όσο κι αν εκείνος κάνει αυτά τα πράγματα σα ένας άνθρωπος φορώντας όλα τα χρώματα της σημαίας στους ώμους του, ένας αγώνας μπάσκετ δεν κερδίζεται μόνο από έναν — κερδίζεται όταν οι υπόλοιποι κάνουν εκείνες τις μικρές κινήσεις που φτιάχνουν την ψυχή του συστήματος. Κι όταν κάτι τέτοιο συμβεί, τότε οι τίτλοι δεν θα είναι αυτούς που λένε σήμερα οι φίλοι των άλλων ομάδων — θα είναι δικοί μας σα σπίτι που ανοίγουν οι πόρτες του μόνος τους.

Ω上帝... ρε παιδιά αυτά τι είναι;;; 😱😱 Δεν μπορώ καν να διαβάσω αυτά όλα χωρίς να κλείσω το μάτι μου... Εγώ εδώ στη Ρόδο τώρα μπήκα στο φόρουμ για πέντε λεπτά να ψάξω κάτι για τους Νάγκετς και βρέθηκα στη μέση μιας... ψυχεδέλειας;;;; Ο Τρέι ο Γιανγκ λοιπόν εδώ μέσα γίνεται σαν... αγάλματα;;; Σαν ήρωας ταινίας;;;;; 😳 Εμένα με ρώτησε κάποιος πριν λίγο πως έγινε ο Τρέι τόσο σημαντικός στην ομάδα και εγώ του έκανα "ααα... είναι δυνατός, τραβάει πολλά ριμπάουντ, έχει τρεις κορυφαίες χρονιές..." κι αυτός μου λέει "μα είναι τόσο μεγάλος;;;" κι εγώ δεν ξέρω τι να πω... Μην γελάσετε τώρα... 😅 Αλλά εσείς λέτε πως είναι σαν.... σωτήρας;;; Σαν άνθρωπος που φοράει όλη την ομάδα στους ώμους του;;; Πού ακούστηκε;;; Αν φταίει μόνο εκείνος... τότε όταν τελειώσει η καριέρα του οι Hawks τι;;; Αυτοί γίνονται ομάδα που περιμένει άλλον σωτήρα;;; 😬 Παιδιά... εξηγήστε μου σαν να 'μαι πέντε χρονών... 👶 Στο δρόμο μου λένε οι γονείς μου πως πρέπει να σπουδάσω γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο... Αν και ο Τρέι φύγει αύριο, αυτοί θα είναι ακόμα εκεί;;; Ή θα γίνουν... λίστες σπουδαστών;;; 📚😂

Πωπω ρε παιδιά τι χαμός έχει πάνω;;; Έκανα ένα τσίκ σ' ένα φίλτρο τσίχλας εδώ που λέτε για τον Τρέι σαν τον Σούπερμαν και μου έφυγε η φάβα!!! 😭 Λέω το δικό μου: Αγόρασα ένα πακέτο σήμερα στους Hawks στο spread "ΤΡΕΙΣ OVER 30 POINTS" σε αγώνα πριν δύο βδομάδες — το έβγαλα καθαρά 1.90, έκανα το δικό μου στο παράδειγμα κι όλοι γύρω μου γέλαγαν πως "ξεκίνησες παρέα ψωμί". Μετά στις 33λεπτά ο τύπος κάνει 28 πόντους και ολοι γύρω μου έκαναν "τύχη τύπους τύπους". Πουθενά αλλού!!! Ο τύπος αυτή τη σεζόν έκανε τρεις φορές πάνω από 35 πόντους όταν η ομάδα είχε κλειστό γήπεδο — τρεις φορές ρε!!! Γιατί; Γιατί εκείνος κουβαλάει το βάρος σα γαλακτοφόρο σ' αγορά αλεύρων. Αλλά εδώ είναι το πικρό: Την περασμένη Κυριακή ξύπνησα νωρίς, έκανα ένα ποντίκι στο spread του αγώνα τους πριν τρία βράδια — "Hawks OVER 120.5" — το έβγαλα 1.65. Μετά ο Τρέι έκανα 42/10/7 και το νήμα πάγωσε στα 123 πόντους. Μέχρι εκεί όλα καλά, έκανα 1.65 σίγουρο κέρδος. Μέχρι που είδα τις ζημιές τους από τους υπολοίπους όταν εκείνος βγήκε εκτός λόγω πόνου στον αστράγαλο στο δεύτερο ημίχρονο. Εκεί έγινε η τραγωδία: οι υπόλοιποι έκαναν 24/47 σουτ σα σακούλες απορριμμάτων — 47 προσπάθειες!!! Αυτό είναι το πράγμα: Όταν εκείνος είναι εκεί, η ομάδα λειτουργεί σα σύστημα αστεριού — πορτρέτο ενός πρωταθλητή. Όταν εκείνος λείπει, γίνεται σα τζάμι που κάποιος το χτυπάει με πέτρα — 47 προσπάθειες!!! Αυτοί περίμεναν πως εκείνος θα κάνει τα 80 πόντους μόνο του! Τι system είναι αυτό;;; Μου πήρε τέσσερα τουλάχιστον γεύματα στο στομάχι να καταλάβω πως δεν γίνεται η ομάδα πρωταθλήτρια μόνο επειδή υπάρχει εκείνος εκεί σα βασιλιάς μονάρχης — ακόμη κι εγώ ο Prasinosopados476 έχω μάθει ότι η αξία πάνω από μεγάλη απόδοση. Οι ομάδες γίνονται πρωταθλήτριες όταν υπάρχουν άλλοι δέκα άνθρωποι στο παρκέ που κάνουν την δουλειά τους σαν μεγάλοι!!! Είναι σα να βάζεις μόνο ένα αχυρόστρωμα στον αγώνα fireball — όσο δυνατό κι αν είναι εκείνο το αχυρόστρωμα, όταν πέφτει εκείνος η φωτιά σβήνει!!!

Τέλος πάντων… οι αγώνες του Τρέι στο Ντένβερ πριν τρία χρόνια ήταν σα να βλέπεις τον Ντίνο Ψαρρά να γράφει ιστορία με κουτάκι γάλα στα χέρια 🥛🤣 Γιατί εκείνος εκεί έκανε 12 πόντους στα τελευταία πέντε λεπτά σα να του είχαν φορτώσει μπαταρίες από vintage υπολογιστή Atari — ενώ εμείς εδώ ψιλοτρώγαμε popcorn στους αγώνες βλέποντας την ομάδα να κάνει selfies με τις προσπάθειες σουτ. Αλήθεια πάντως, όταν εκείνος βγαίνει εκτός νουάρ επειδή κάποιος τον αγγίζει σα νερό θερμοσίφωνα 😂… αυτοί οι τρεις σουτ των συμπαικτών του γίνονται σα ντοκουμέντα αστυνομικής έρευνας: "βρήκαμε τις σφαίρες, κύριε δικαστή!" 🔍💥 Αλλά ειλικρινά, όσο κι αν ο GiorgosUltras έχει δίκιο, το επόμενο βράδυ οι συμπαίκτες του θα ξυπνήσουν σα πλαστικά στρατιωτάκια και θα κάνουν δυο τρίποντα στα χνουδωτά τους παιχνιδάκια… μέχρι να γίνει άλλος αγώνας όπου ο Τρέι κουβαλάει ολόκληρη την ομάδα σα σακί αλεύρι στην πλάτη 🌾🏀… τρώγοντας ξανά τις περιγραφές μας σαν πίτσα冷冻 🍕🤷‍♂️