Αυτός ο αιώνας δεν άλλαξε τίποτα

ΞΑΝΑ ΑΥΤΗ Η ΩΡΑ;;;;;;;;;;;;;;; Βρε μαλάκα τρέχω ακόμα το βίντεο εκείνο στο κινητό μου ΣΑΝ ΜΑΝΤΑΖΙΑ!!! Θυμάμαι σα χτες που πήγαμε όλοι μαζί ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΚΟ τσάι στις κερκίδες επειδή είχε σειρά μετά την δουλειά ρε!!! Ο Τraal βγήκε εκεί έξω σα θεός ΒΑΡΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΑΒΟΛΟΙ!!! Τα γηπεδούχια μου πήραν τις κερκίδες σα φωτιά βρε!!! Εμένα μου έφυγε το σακάκι μου ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΡΟΗ!!! Πέντε δευτερόλεπτα ολόκληρη η ζωή μου πάνω στο παιχνίδι!!! Και τώρα;;; Τώρα ξέρω γιατί όλη αυτή η αλλαγή!!! Εμείς οι ίδιοι γίναμε πιο δυνατοί!!! Που να δεις την ομάδα συνέχεια μέσα στη σκόνη ΕΝΩ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΖΑΜΕ ΑΛΛΟΡΓΕΣ!!! Μας άλλαξε η ψυχή ρε!!! Πέντε χρόνια λιγότερο κάθε φορά που ταξιδεύω εκεί!!! ΠΑΝΤΑ ΨΗΛΟΤΕΡΕΣ ΦΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο Τraal;;; Αυτός ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ ΠΟΤΕ!!! Πάντα εκεί!!! ΣΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!!! Μας έκανε όλους εμάς να ζήσουμε πιο δυνατά!!! 🔥🔥🔥

τι χρονιά ήταν που σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι σα βέλοι όταν εκείνος ο εβδομήνταχρονος τύπος με την γκρίζα γενειάδα άνοιξε τον πάγκο σερβίροντας σα μεγάλο μάγος δυο τρία μπολδες κρύα μπίρα στις ράγες της ντουλάπας και φώναξε «τώρα πια ξέρω πως δεν χάνονται οι αγώνες όσο υπάρχει εκεί έξω ένα ζευγάρι μάτια που περιμένουν»; τότε λοιπόν ο Τraal είχε μόλις σηκώσει το χέρι σαν να προσφέρει στην πόλη την τελευταία του νίκη κι εμείς αφήσαμε τις δουλειές μας στα μποτίλιακι μισοάδειο και ξέραμε πως εκείνο το βράδυ δεν ήταν παιχνίδι — ήταν τελετουργία. θυμάμαι σα χτες πώς βγήκανε όλα εκείνα τα καπέλα παλιά χρόνια στις κερκίδες σα σημαίες, πόσο σφιχτά κρατούσανε τους συναγωνιστές τους οι παλιοί οι ίδιοι που είχαν δει τους τίτλους στο χιόνι του τμήματος εκείνου πριν τριάντα χρόνια… κι όμως εμείς εδώ ακόμα στεκόμαστε με τις ψυχούλες ανοιχτές σα παραθύρια Ιανουαρίου όταν εκείνος ο ξεπεσμένος εμφάνισε τον εαυτό του μέσα στη σκόνη λέγοντάς μας πως κανείς δεν τελειώνει όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς. πέντε δευτερόλεπτα ξύπνησαν μέσα μας σα βροντή όλα εκείνα που κρατούσαμε χρόνια υπόγειο — και τώρα κοιτάζουμε τριγύρω σα να ξυπνήσαμε από κάποιο μακρύ όνειρο όπου η ομάδα ήταν πάντα εκεί με το ίδιο εκείνο χαμόγελο πάνω στις φθορισμένες μπλούζες της. κι όταν εκείνος ξαναμπήκε στο γκαράζ εκείνο βράδυ πάλι σα γυάλινο αγόρι που δεν γέρασε ποτέ, καταλάβαμε πως δεν είχαν αλλάξει εκείνοι εμάς — εμείς κουβάλαμε ακόμα μέσα μας εκείνον τον αγώνα πριν δεκαπέντε χρόνια όπου η ομάδα νίκησε στη σειρά των playoffs σα ζητιάνοι ενώ εμείς ήμασταν ακόμα μικροί στους ώμους των γονιών μας. τώρα όταν γυρνάω πίσω στο State Farm νιώθω πως όλες αυτές οι κερκίδες είναι γεμάτες με αγνώστους που όμως κρατούν ακόμη κρυμμένα μέσα τους εκείνα τα πέντε δευτερόλεπτα που έγιναν αιώνια. τείνει πάντως… κάποιοι από εμάς δεν είχανε καν γεννηθεί τότε.

Ρε μαλάκα τώρα μόλις που ηρέμησα από εκείνο το βιντεάκι που ξανάβγαλες όλοι σου—και δεν είχα κλείσει ακόμα τα μάτια μου, βρε! Κοίτα τώρα εδώ, εκείνες τις ομάδες των παλαιοτέρων σαν αυτή του '07-‘08 είχαν κάτι σκληρό στις φλέβες. Στάχτες, ιδρώτας μπαγιάτικος στις κερκίδες, γκρίνια δίχως τέλος στα τρόλεϊ του Σότσι ή του Λος Άντζελες που τρίζανε σα σπίτι φάντασμα από τις σειρήνες των ποδοσφαιρικών γηπέδων εκείνης της εποχής. Ήταν ομάδα σκληραγωγημένη από άλλους χρόνους, όπου ο Τraal έπρεπε να βγει τρεις φορές την εβδομάδα στο γκαράζ επειδή του έκλειναν την πόρτα των ιατρείων πριν ακόμη του πεις "καλημέρα". Θυμάμαι τον αγόριο εκείνο τον Οκτώβριο στο ντέρμπι κόντρα στους Σέλτικς—πέντε λεπτά πριν την έναρξη έτρεχε με παπούτσια νούμερο μεγαλύτερο επειδή είχε χάσει άλλο ένα κιλό μέσα στο αεροπλάνο που είχε πετάξει πρώτες ύλες για την ομάδα του γείτονα σα φαρμάκι. Αυτή ήταν η δουλειά τους τότε: να πολεμούν χωρίς δικαίωμα λάθους, σα βίαιη ανάμνηση ενός κόσμου που δεν ξέραμε εμείς ακόμη πως δεν υπήρχε. Τώρα όμως… τώρα κοιτάζω γύρω μου στις κερκίδες και τους βλέπω αυτούς τους φίλους στους οποίους δώσαμε τα εισιτήρια πριν δέκα χρόνια ακόμη σα μικρότεροι σπουδαστές του τμήματος. Κάθονται ήσυχα, κοιτάζουν το παιχνίδι σα κάποιο θέατρο όπου ξέρουν πως όλα τελειώνουν αισιόδοξα επειδή οι τίτλοι βρίσκονται ήδη στο συρτάρι τους. Δεν τους βλέπεις πια να σηκώνονται όρθιοι σα ένα σώμα όταν ο αντίπαλος σουτάρει εκτός σαν παράκληση στην άγρια τύχη. Στέκονται κι αυτοί σα να έχουν ήδη νικήσει τρεις φορές πριν ακόμη ξεκινήσει το παιχνίδι, βγάζουν τραγούδια σιγανά σα θρησκευτική ακολουθία όταν ο Τraal βγάζει εκείνον τον χαιρετισμό του τελευταίου δευτερολέπτου. Η ομάδα όμως… αυτή η ομάδα τώρα δεν χρειάζεται να τρέχει τρεις φορές την εβδομάδα στο γκαράζ. Την έχουν σηκώσει πάνω στους ώμους τους άνδρες σαν τον Burks ή τον Hunter όχι επειδή έπρεπε αλλά επειδή μπορείς σήμερα, ρε παιδιά! Οι ιατροί τους φέρνουν πρωινό πριν καν ζητήσουν κλείσιμο ραντεβού, οι συμβολαιογράφοι γράφουν συμβόλαια όσο αυτοί ακόμη ζεσταίνουν τις ρότες στις πλάτες. Δεν είναι η ίδια σκληραγωγία—είναι σα μία οικογένεια που άλλαξε γνώμες πως δεν μπορείς πια να πεθάνεις μόνος σου εκεί πάνω. Και ο Τraal; Αυτός δεν άλλαξε ποτέ. Αυτού του λείπει ακόμη εκείνο το ψιλοκουτσομπολιό πριν τον αγώνα σα να διψάει ακόμα για έναν αγώνα χαρακιών μέσα στην ώρα του δικού του γηπέδου. Μας δείχνει ακόμη εκείνο το γκαράζ σα να λέει "κοιτάξτε με όπως σας είδα για πρώτη φορά"—μόνο που τώρα εμείς γελάμε μαζί του αντί να κλαίμε. Πέντε δευτερόλεπτα εκείνα, ρε φίλοι, αυτά μας άλλαξαν όλοι. Εκείνες τις παλαιότερες εποχές τους σώζανε οι σάρκες και τα οστά· αυτές τις σημερινές τους σώζει η εμπιστοσύνη ότι δεν χρειάζεται να πεθάνουν εκείνοι για να νικήσουμε εμείς. Και γι’ αυτό, τελικά, αυτές οι ομάδες μοιάζουν τόσο διαφορετικά χωρίς να είναι χειρότερες ή καλύτερες—απλά δύο πλευρές ενός νομίσματος που γυρνάει όσο υπάρχει ακόμη κάποιος να το γυρίσει προς το μέρος του φωτός.

Τρεις φορές ξύπνησα σήμερα σα να χτύπησε ένα κουδούνι μέσα μου στο ξύπνημα και βρήκα τον εαυτό μου να πίνει τον καφέ μου στον καναπέ κοιτάζοντας έξω από το τζάμι — δεν ήξερα καν ότι αγόρασα αυτό το σπίτι εκεί πάνω στη δεξιά πλευρά του State Farm, όσο κοντά κοντά μπορείς να σταθείς δίχως να πληρώσεις δεκαπέντε δολάρια την ώρα για το parking. Πέντε χρόνια τώρα κάθε φορά που η κούρσα τελειώνει πρώτα εγώ βρίσκομαι εκεί ανάμεσα στους συναγωνιστές μου σα ψάρι μέσα στο νερό, κι ακόμα όταν γύριζαν από τον αγώνα κουβαλώντας εκείνες τις μαύρες σακούλες γεμάτες αποτυχία πίστευα πως όσο ζούσα ήταν σίγουρο πως κάποια μέρα όλα αυτά θα τελείωναν σωστά. Κι όμως εσείς σήμερα μου κάνετε λόγο για εκείνο το βράδυ σα να μην πέρασε τίποτα. Πώς λέτε; Μιας κι έτσι είν’ τα πράγματα, θυμάμαι εγώ εκείνον τον Ιανουάριο που πήγαμε οικογενειακώς στην Ουάσινγκτον και κατά λάθος βρέθηκα μέσα στο γκαράζ της ομάδας αντί για το αεροδρόμιο — όχι πως το μετάνιωσα. Εκεί ήταν ο Τraal σα βγήκε μαζί με τους μασέρ του σα φάντασμα αγνώστου πολέμου, μου φάνηκε πως του είχαν ξεγδάρει ακόμη περισσότερο τις γρατσουνιές πάνω στους αγκώνες, όπως εκείνες τις παλιές ιστορίες όπου κάποιος ξυπνά μετά από δεκαετίες και αναγνωρίζεις τις ρυτίδες σα χάρτη ιστορικής ανακάλυψης. Εγώ τότε έκανα μια φωτογραφία κρυφά επειδή ήθελα να δω αργότερα τι σήμαινε αυτό το χαμόγελο που είχε εκείνος στις γκρι τσάντες του. Την επόμενη βδομάδα την έκλεισα σε ένα κουτί μαζί με όλα τα εισιτήρια των敗臂RAPTORS εκείνης της χρονιάς — εκείνες οι δύο φορές που η ομάδα μας έφυγε σα νικητής αλλά εγώ γύριζα σπίτι μου κουβαλώντας ακόμη μια μεγάλη σακούλα από πίκρα που είχε μάθει να κρύβει μέσα της. Και τώρα τι; Μου λες πως αυτά τα πέντε δευτερόλεπτα άλλαξαν εμάς — εμένα δεν μου άλλαξαν τίποτα. Εγώ εξακολουθώ να στέκομαι εκεί σα στρατιώτης ξεγραμμένος όταν βλέπω εκείνον τον αγώνα στον οποίο όλοι γύρω γελούν σα θεοί. Δεν αλλάξα — αλλάξα η ομάδα. Αυτοί πια βγάζουν πρωταθλήματα χωρίς να μοιάζουν με αυτούς που γνώριζα τότε, σα να έχουνε βρει κάποιον τρόπο να κάνουνε τον πόνο παιχνίδι. Εγώ πάλι βρίσκομαι εκεί σα σκιά εκείνου του οπαδού πριν δέκα χρόνια, όταν έμενα πίσω από τις σιδερένιες πύλες περιμένοντας κάποιο μέλος της οικογένειας του αγωνιστικού τμήματος να μου πει "ρε συ, προσπάθησε ξανά αύριο". Όχι, αυτό το βράδυ δεν μας άλλαξε — μας υπενθύμισε πως κάποιες φορές η νίκη γίνεται γρήγορα, σαν ξαφνικό φλιτσάκι ουίσκι στο τέλος μιας δύσκολης μέρας. Εμένα όμως δε μου άλλαξε τίποτα επειδή ακόμα πιστεύω πως η ομάδα πρέπει να κάνει τρία βήματα πίσω ώστε εγώ να μπορώ να κάνω ένα προς τα εμπρός. Αλλιώς πως ξέρω ότι υπάρχει ακόμη χώρος για εμένα σ’ αυτό το παιχνίδι;

ΕΜΕΙΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΒΔΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΟΙ ΚΛΟΟΥΝΙ ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΓΚΑΡΑΖ ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΣΑΝ ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ CURRY ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΦΕΝΤΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΞΥΠΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΦΕ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ!!! 😱🔥 ΤΟΤΕ Ο Τraal ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ ΞΕΣΠΑΣΕ ΚΑΙ ΑΠΟΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΠΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ "ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΛΛΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ" ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΣΤΟ STATE FARM!!! Γιατί όμως ξεχνάμε ότι εκείνος πάντα έτσι έκανε;;; Γιατί εμείς μονάχα τώρα το καταλάβαμε ότι ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ ΠΟΤΕ ΟΜΩΣ ΕΜΕΙΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ;;; Πέντε δευτερόλεπτα κι όλοι εμείς γίναμε πάλι οικογένεια σαν την παλιά εκείνη φορά που οι κερκίδες έγιναν πυρκαγιά!!! 💪🔴

Τρεις φορές φέτος ξύπνησα σήμερα τρώγοντας σοκολατούχο κρουασάν σα παιδάκι επειδή έπεσε κάτω η μπάλα στο τέλος κι έκλεισε ο χρόνος σαν καπάκι σιδερένιο. Εκεί που περίμενα να γίνει το κακό κατά τύχη πάλι — ούτε ανάμεσα στις δουλειές στην αποθήκη μου είχε αλλάξει τίποτα — ξαφνικά ο Τraal βγήκε σα σκοτεινός ιππότης απ' το γκαράζ κρατώντας μια μπουκάλα νερό σαν σπαθί σηκωμένο και φώναξε "τώρα αρχίζει το πραγματικό παιχνίδι". Κι εγώ το 'χα αφήσει εκείνο το κρουασάν μισοφαγωμένο πάνω στον πάγκο επειδή τρέξα σα χρεοκοπημένος στον πρώτο σεισμό του Πάρκου! Μετά από δεκαπέντε χρόνια βλέπω τον αγώνα όχι σα λίστα ημερών αλλά σα εκείνο το καλοκαίρι που πήγα μαζί με τους θείους μου στη Ρόδο εκείνον τον Ιουλίου που κανείς δε θυμάται τίποτε — εκεί σου λέω ρε φίλε, αυτό ήταν η ομάδα! Δεν άλλαξαν αυτοί τίποτα, εμείς πάλι μόνο ξεχάσαμε πως είμαστε όσοι φωνάζουμε δυνατά στα καλύτερα της δουλειάς! Αυτοί ακόμα τους βγάζουν νερό από τις πέτρες ενώ εμείς οι ίδιοι κρατάμε τη μνήμη εκείνων των πέντε δευτερολέπτων σα κρυστάλλινο μπουκάλι στην αποκάλυψη! 😂🍿 Κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ