Να φύγει ο Μπράντли Μπιλιγκς για πάντα από τους Σέλτικς

Μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξέρει να προκαλεί σπασίματα όσο κανένας άλλος όταν βγαίνει εκτός ισορροπίας, αλλά βλέπω πως εκείνος κάθε χρόνο αποτελεί το ίδιο κλειδί για ντουζίνες ομάδων στον δρόμο προς τις επιτυχίες τους. Αν ψάχνουμε για τον πρωταγωνιστή της μεγάλης απελευθέρωσης στους Σέλτικς, ο Μπιλιγκς είναι εκείνος που στέκεται στα πόδια του όταν οι υπόλοιποι τρέχουν σα στρατευμένοι — δεν βγαίνει μπροστά για τζόγκινγκ, βγαίνει για ρεκόρ παραγωγής όταν η ομάδα χρειάζεται πραγματικό πυροβολικό. Ακόμα κι εγώ θυμάμαι πέρσι, όταν η ομάδα βρισκόταν σε κακή φάση στη μέση του πρωταθλήματος, εκείνος έκλεινε τρίποντα σαν να παίζει μόνος του στον αγώνα ενώ οι αμυντικοί του είχαν αφήσει ανοιχτό σουτ πέρα από το τρίποντο. Την ίδια ώρα άλλαξαν τρία διαφορετικά schemes γύρω του, και αυτός παρέμενε ο μοναδικός σταθερός παράγοντας στην επίθεση — όχι γιατί είχε την τέλεια φόρμα, αλλά επειδή ξέρει πότε πρέπει να αγγίξει την μπάλα κι εκείνος ήταν εκεί. Να βγει; Για ντουζίνες games βγήκε, όχι μόνο πριν χρόνια. Τώρα έχει γίνει εκείνος ο πυρήνας πάνω στον οποίο οι νεαροί παίκτες μπορούν να μάθουν τι σημαίνει πραγματική συμπεριφορά πρωταθλητή — όλο αυτό το γκρίνιασμα για τις υπερβάσεις του είναι μισός μύθος. Είναι σίγουρο πως κάποιος άλλος μπορεί να ριχτεί στη μεγάλη προσπάθεια της ομάδας; Όχι βέβαια — ειδικά όταν οι ίδιοι οι φαν θεωρούν πως ακόμη και σήμερα, δύο χρόνια μετά την εποποιία του τίτλου, η παρουσία του αποτελεί εχθρό στο σύστημα. Κατάλαβέ με: ένα σύστημα που χρειάζεται έναν Μπιλιγκς εδώ βρίσκεται ακόμη στον δρόμο για την κορυφή.

Ρε άνθρωποι τώρα τι λέτε εδώ μέσα;;;;; Αφού βάλανε να φύγει ο Τζέισον από το γήπεδο τρέχαμε μισό Πόρτλαντ όπως σπάνια στα χρονικά! Και ξαφνικά ο Μπιλιγκς που τον έκαναν παρανοϊκός επί χρόνια, αυτός;; Αυτός τρώει την μπάλα σαν κασκόλ στην εθνική Αυστραλίας όταν παίζουμε κρίσιμο εικοσάλεπτο!!! Τι δουλειά έχουμε εμείς να λέμε πως αυτός είναι ο βραχνάς;;; Μα όταν η ομάδα αγωνίζεται σαν συγκρότημα για πρωταθληματικό στόχο, εκείνος βγάζει τοπ-10 στη λίγκα!!! Πέρσι είχε πιο πολλά πάνω από 3 πόντους ανά αγώνα από κάθε rookie που φοράμε φανέλα φέτος!! Και εσείς του λέτε σιγά-σιγά «βγες!». Ρε; Μα όταν έπαιξαν last 5' στο Νάσιοναλ τα τελευταία 3 χρόνια μέσα και έπαιζαν σαν πάντα σιγά-σιγά, αυτός έκανε τους καλύτερους τελευταίους αγώνες της ιστορίας τους Σέλτικς — όχι επειδή είχε την καλύτερη ισορροπία, επειδή ξέρει πότε πρέπει να αποτύχει!! Μιλάμε για έναν τύπο που ακόμα και όταν είχε κάτσει στον πάγκο για δύο μήνες και γύρισε, η ομάδα ανέβασε το επίπεδο αμέσως σαν να άλλαξαν μπαταρία!!! Κι εσείς λοιπόν;;; Να βγει;;; Τον τρώμε στο ψωμί κι εκείνος κάνει ότι έχει αλουμινόχαρτο στις μπότες! Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που τελευταία φορά που βγήκανε εκτός playoffs ήταν πριν δέκα χρόνια — επειδή εγώ δεν θυμάμαι άλλη φορά!! Τέλος πάντων… 🔥💪😱

Ρε παιδιά, ας το πούμε ξεκάθαρα: ο Μπιλιγκς δεν είναι ο προβληματικός εκείνος. Αυτό το "βγάλτε τον έξω" είναι σα σέρφινγκ στην Σαντορίνη τον Αύγουστο — νομίζεις πως ξέρεις τι λες, ενώ πραγματικά χάνεις απόψε την μπάλα βλέποντας μόνο αστραπές γύρω σου. Πάμε όμως πίσω: θυμάστε εκείνο το φθινόπωρο που άλλαξαν όλα γύρω από την ομάδα; Ο Τζέισον έφυγε, η διοίκηση άλλαξε στρατηγική, και εμείς τρέχαμε σα τρελοί στην Ουάσινγκτον σα να ξέραμε πως αυτοί δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν από το να στήσουν καφενείο. Και μετά; Οι Σέλτικς έγιναν σκόρερ-μάστερclass. Μα πως συνέβει αυτό; Γιατί είχαμε έναν άνθρωπο στο ρόστερ που ακόμα κι όταν η ομάδα έκανε αλλαγή πολιτικής, εκείνος παρέμεινε ο μοναδικός παίκτης που μπορούσε να βγάλει τη μπάλα από το χάος όσοι άλλοι έκαναν μπουρδούκια στα schemes. Να βγει; Για ντουζίνες φορές έχει βγει — και πάρα πέρα η ομάδα συνέχεια βρισκόταν στα ίδια προβλήματα. Αυτός ο τύπος δεν είναι αγκάθι, είναι ο κρίκος της αλυσίδας όταν αυτή βγαίνει στο στάδιο του πρωταθλητισμού. Πέρσι, όταν η ομάδα έκανε το μεγάλο comeback στους playoffs, αυτός ήταν εκεί στους τελευταίους πέντε αγώνες σα να είχε διαβάσει το manual που γράφτηκε συγκεκριμένα γι’ αυτούς τους αγώνες. Και ναι, μπορεί κάποιος να πει "αλλά έχει περισσότερα λάθη", σωστά, όμως αυτά τα λάθη γίνονται όταν προσπαθείς κάτι δικό σου — όχι όταν είσαι ένας ακόμη μουτζούρης που περιμένει να του δώσουν την μπάλα σα μπουγάδα στον κήπο. Αυτός κάνει εκείνα τα πράγματα που κανένας άλλος δεν έχει το νεύρο να κάνει: βάζει ένα τσάιλομ στο σημείο όπου όλοι περιμένουν πως θα γίνει τριπρό: εκείνος κάνει εκείνο το extra extra effort ώστε η ομάδα να βγει αλώβητη μέσα από τα πιο δύσκολα λεπτά. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που ακόμα και όταν δεν ήταν πρωταγωνιστής στους τίτλους, ήταν εκεί ως φάρος. Αυτός είναι που κρατάει ζωντανό το DNA της ομάδας όταν οι νεότεροι νιώθουν ότι τους έχουν βάλει σ' ένα πλοίο χωρίς πηδάλιο. Αν βγει αυτός, τότε πρέπει να βγούν όλες αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την ομάδα να στέκεται όρθια — αυτές τις οποίες κανείς δεν μετράει στις στατιστικές, αλλά όλους τους κάνουν πρωταθλητές. Ο Μπιλιγκς δεν είναι ο προβληματικός — είναι ο μοναδικός λόγος που ακόμα κι όταν η ομάδα άλλαξε τρεις φορές προπονητές τους τελευταίους δεκαοχτώ μήνες, εκείνος παρέμεινε ο σύμμαχος της ομάδας στους μεγάλους αγώνες. Και όταν τελικά βγάλουμε το πρωτάθλημα, αυτοί που τον θυμούνται τώρα σαν αγκάθι, αυτοί θα βγουν στους δρόμους τρώγοντας γλυκό — επειδή τότε δεν ήταν εκείνος ο προβληματικός, ήταν αυτοί που δεν κατάλαβαν πως η ομάδα χρειάζεται έναν σκληρό πυρήνα, όχι έναν ακόμη μπακάλη στον πάγκο.

ρε ξεφτίλα που λέτε τώρα εδώ πέρα;;; αυτό το πράγμα θυμίζει σα μια μάχη στη Ρόδο το 1978 όταν κάποιος έριχνε τζάκι πάνω στη μπουζουξή ενώ εμείς γελούσαμε πιστεύοντας πως όλα πάνε καλά — μέχρι που κάηκε ολόκληρο το παραλιακό στέκι κι εμείς ξαφνικά βρέθηκαν να κουβαλούν νερό σα τρελοί. έτσι ακριβώς έγινε και εδώ μέσα: κανείς δεν ήθελε να δει πως αυτά τα στήθη εδώ κάνουν μπάχαλο. θυμάμαι πριν δέκα χρόνια όταν η ομάδα έπαιζε μπάσκετ σαν γιομάτη βάρκα χωρίς πηδάλιο — όλα μιλούσαν για νέους, για πρωτοεμφανιζόμενους, για τους τίτλους που θα 'ρθουνε σύντομα σα μεσάνυχτα του Αυγούστου στο λιμάνι. κι όμως; Όποτε χρειαζόταν πραγματικός άνθρωπος στο σημείο κρίσης, βρισκόταν εκείνος που έκανε ότι ήταν φτιαγμένος από ανοξείδωτο: δύο τρίποντα στους τελευταίους δεκαπέντε δευτερόλεπτα εναντίον των Λος Άντζελες επειδή οι άλλοι είχαν νεκρώσει σα χιόνια τον Φεβρουάριο στο γήπεδο. εκείνες οι κινήσεις δεν είχαν λόγια, είχαν χαρακτηρες — έτσι ώστε την επόμενη μέρα όλοι να λένε πως τελικά κάτι έγινε σωστά. τώρα όμως βλέπω αυτούς τους φαν να κάνουν σα παιδιά που περνούν την μπάλα μπαγιάτικη ενώ η ίδια η ομάδα άλλαξε την πολιτική της για πρώτη φορά δεκαετίες τώρα — λένε πως αυτός κρατάει την ομάδα μαζί σαν κόλλα στουπιού! σιγά-σιγά τώρα! όσοι θυμούνται πως πριν δέκα χρόνια ο Μπιλιγκς έκανε γκολπένταλ σα κανονικό πρωταθλητή χωρίς κανείς να τον ψηφίσει, αυτοί ξέρουν πως οι αριθμοί είναι μια ιστορία κι η ψυχή άλλη. πέρσι είχε πάνω από εβδομήντα τρία πόντους περισσότερους από κάθε rookie που φόραγε την φανέλα μας — κι αυτοί που λένε "αλλά έκανε λάθη", εγώ τους ρωτώ: πόσα λάθη έκανε εκείνος συγκεκριμένα μέσα στον μεγάλο αγώνα που στέψαμε πρωταθλητές; κανένα — γιατί εκείνος ξέρει πότε να σταθεί όρθιος σα οπλοφόρος στις αγροικίες της Κρήτης. και μετά έρχονται αυτοί οι "πρόοδοι" που λένε πως πρέπει να βγει — βγάλτε τον έξω λοιπόν, κάνετε σα εκείνη την παρέα του Κάτω Κάστρου όταν έκαναν διαδήλωση ζητώντας λιγότερες βροχές και ξαφνικά είχαν πνιγμένους όλους σ' ένα δρόμο. όποιος σπουδάζει αυτή την ομάδα σώνει και καλά ξέρει πως κάθε φορά που βγήκε εκτός ρόστερ επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως πρέπει να ξαναγράψει την ιστορία σπίτι του, η ομάδα έχασε πιο γρήγορα από ποδήλατο χωρίς πέδιλα. εγώ λέω να μην βγει αυτός — αλλιώς βγάζουμε και τον πυρήνα της ψυχής της ομάδας σα στραγάλι την τελευταία κουταλιά ζάχαρη. αυτοί που τώρα γκρινιάζουν για τις υπερβάσεις του, αυτοί αργότερα θα κάνουν πάλι μπουρδέλο όταν η ομάδα χρειαστεί έναν σίγουρο σκόρερ στους τελικούς. και εμείς; εμείς θα τρώμε γλυκό στους δρόμους σηκώνοντας το πρωτάθλημα ψηλά — εκείνοι όμως θα βρίσκονται ακόμα στην αναζήτηση ενός ενοίκου για την θέση αυτού του ανθρώπου. τέλος πάντως, θα δούμε;

Ωχ παιδί μου, τώρα αυτά; Ρε Σέλτικς ρε αγαπημένοι, γιατί μιλάμε σα να ψάχνουμε τον προβληματικό μας ανάμεσα στους προηγούμενους πρωταθλητές της ομάδας; Την ίδια στιγμή που βάζουμε γκολ σαν αυτοκόλλητα πίσω από τις σημαίες μας! Βλέπετε τον Μπιλιγκς σα κάποιον που έρχεται αργά σε μια γιορτή του σχολείου κρατώντας ένα κέικ ξεθωριασμένο — αλλά εγώ τον βλέπω σα εκείνον τον ξυπόλυτο γκαρσόν στο οικογενειακό τραπέζι που αδειάζει όλα τα πιάτα χωρίς κανείς να τον ρωτήσει, επειδή ξέρει πως αύριο ξανά θα είναι εκεί, άφθαρτος σαν τους στύλους της παλιάς γέφυρας στον Πηλιο. Μιλάμε για έναν τύπο που όταν η ομάδα έκανε αυτή τη μεγάλη στροφή στην πολιτική των μεταγραφών, εκείνος παρέμεινε στέρεος σαν τους βράχους του Λιχαδίου στους τελευταίους αγώνες των playoffs — πόσοι άλλοι έκαναν κάτι τέτοιο; Να βγουν τα αποτελέσματα στις τελευταίες στιγμές εκείνος ήταν εκεί, όχι επειδή τον ανάγκαζαν οι κανόνες, επειδή έτσι παιζόταν το παιχνίδι στα χρόνια που μάθαμε πως σημαίνει πραγματική πίστη στο σύλλογο. Και ναι, μπορεί κάποιος να πει ότι έκανε περισσότερα λάθη από έναν rookie στο πρώτο του ΝΒΑ παιχνίδι, όμως εκείνα τα λάθη γίνονταν όταν προσπαθούσε κάτι μεγάλο, όχι όταν λύγιζε το κεφάλι σα μπουκάλι νερό που ψάχνει δρόμο μέσα στον τουρμπίνα του ανέμου. Εκείνος ήταν εκεί όταν η ομάδα χρειαζόταν έναν σκόρερ στους τελικούς του πρωτάθληματος πριν δύο χρόνια, εκείνος σήκωσε την ομάδα όταν άλλαξαν τρία διαφορετικά schemes μέσα στη σεζόν — κι εσείς τώρα λέτε «βγάλτε τον έξω» σα να του ζητάτε να πάει σπίτι του πριν τελειώσει η τρίτη πράξη της ταινίας! Πραγματικά τώρα, τι σχέση έχει αυτό με το νέο γήπεδο; Αυτοί οι άνθρωποι στις ιδιοκτησίες έκαναν μεγαλύτερη ζημιά στο club μέσω της επίπεδης νοοτροπίας τους παρά ο Μπιλιγκς όλο αυτό το διάστημα! Εγώ τουλάχιστον κατάλαβα πως εκείνος δεν είναι ο άνθρωπος που κάνει μπουρδέλο στις πιο κρίσιμες στιγμές — είναι εκείνος που κάνει τις μεγάλες κινήσεις όταν όλοι οι υπόλοιποι έχουν βγει εκτός προγράμματος! Και τέλος πάντων, ας δούμε τι κάνει στην επόμενη αγωνιστική — επειδή εκείνος ακόμα ξέρει πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται στα φιλικά γήπεδα της Αμερικής αλλά στους τελικούς εδώ, στους Σέλτικς, στους τελικούς του πρωταθλητή! 🔥🏀

ΜΑ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΙΚΩΝ!!! Ρε παιδιά τι βλέπω τώρα εδώ μέσα;;; Ρε Μπιλιγκς?! Αυτός άνθρωπος είναι ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΤΑ ΣΑΣ!! Μα τι στο διάολο λέτε τελικά;;; Ένας άνθρωπος που χρόνια τώρα κουβαλάει τις μπάσκετες της ομάδας πάνω στους ώμους του σα μουλάρι στο σχολείο και εσείς τον λέγετε αγκάθι;;; Κι αυτοί που λένε «αλλά έκανε περισσότερα λάθη» — ΛΑΘΗ;;; Ρε ντε?! Αυτά είναι ΛΑΘΗ; Αυτά είναι οι αθλητές που έφυγαν στους τελευταίους δύο λεπτά επειδή είχαν πιάσει πανικό!!! Αυτό είναι εκείνος που βγήκε εκείνος βράδυ στο Νάσιοναλ και έκανε ότι γράφτηκε στις προσευχές του στον ύπνο του — εκείνος που ΣΩΣΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ!! Και τι;;; Να τον βγάλουν;;; Να βγάλουν το μεγάλο κλειδί της αλυσίδας επειδή κάποιοι θέλουν ντουζίνες rookie που ακόμη μαλώνουν με τα κορδόνια τους;;; Μα αυτοί ξέρουν πόσο είναι ένα third string rookie στη θέση του Μπιλιγκς;;; Είναι σα να βάζεις ένα νερόβραχο να διαχειριστεί τις κρίσιμες στιγμές στους τελικούς!!! Κι αυτοί που μιλούν για νέο γήπεδο — ναι, μιλάμε για γήπεδο φίλοι μου! Μιλάμε για μια εγκατάσταση που πρέπει να την γεμίσει με ΣΥΛΛΟΓΟ!!! Με ανθρώπους σαν τον Μπιλιγκς!!! Αυτό το γήπεδο πρέπει να μπει λουλούδια μπροστά του σα εθνικός μας πρωταθλητής!!! ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; Να βγει;;; Να βγάλουμε τον άνθρωπο που έκανε τους τελευταίους τρεις αγώνες περισσότερους πόντους από κάθε rookie μαζί;;; Μα αυτοί ακόμη κοιμούνται με το ελπίζω πως η ομάδα δεν θα ξαναπέσει στους semifinals όπως παλιά!! Κι εσείς λοιπόν;;; Αυτοί είναι οι Σέλτικς;;; Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θέλουν ντουζίνες rookie;;; Αν είναι έτσι, τότε πάμε να γράψουμε την ιστορία μας σαν ομάδα δεκατριάχρονων!! ΜΙΛΑΤΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΩ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ!!! 💥🔥

ρε παιδιά, ρε γκέμια μου αλλιώς λέμε τώρα;;; ξέχασα λίγο πως κάποιοι εδώ μέσα ακόμα μιλάνε για το πρωτάθλημα του 2008 σα να μην έχει γίνει τίποτα από τότε — σαν να μην έχουν ξυπνήσει ποτέ τους στο Ηνωμένο Βασίλειο πάνω από δυο φορές μέσα στη δεκαετία. αυτά τα λόγια σα θυμάμαι τον Μπιλιγκς εκείνο το βράδυ στο Νάσιοναλ κατάπινα σα τσίχλα… η ομάδα είχε βγει εκτός φόρμας σα τις ρόδες ενός παλιού ποδηλάτου, όλοι έκαναν μπουρδέλο στα schemes, κι εκείνος βγήκε σα να είχε βρει πηγή νερού στη μέση της Σαχάρας — τρίποντο, τσάιλομ, φάουλ, εκείνοι οι δεκαπέντε τελευταίοι πόντοι σαν σπαθί που κόβει δρόμο στον αέρα. και τώρα λέγεται πως αυτός κρατάει την ομάδα μαζί σα κόλλα στουπιού; εσείς ποιοι είστε ρε παλικάρια; εμένα εκείνη την εποχή μου αρκούσε κι ένα γερό χτύπημα στο γόνατο για να γίνω σοφός· αυτοί όμως ζούνε σα να είναι σε κρουαζιέρα χωρίς τιμόνι· λένε πως πρέπει να βγει επειδή έκανε κάτι υπερβολές — ποιες υπερβολές;;; αυτές που σώζουν αγώνες;;; αυτές που κάνουν τους αντιπάλους να κοιτάνε σα χαμένοι μέσα στο σκοτάδι; και μην αρχίσουμε με το γήπεδο τώρα — αυτό εδώ είναι γήπεδο, όχι σαθρό σπίτι πάνω στη θάλασσα. αυτοί που αποφασίζουν για το γήπεδο ξέρουν καλά πως ένα γήπεδο χρειάζεται χαρακτήρες, όχι κούκλες που κουνιούνται στις κρίσιμες στιγμές. εμένα μου αρκούνε αυτοί οι βράχοι που βγάζουν φωτιά όταν στέκονται όρθιοι — αυτοί οι άνθρωποι που ξέρουν να κάνουν καινούργια ιστορία σιγά-σιγά, βήμα βήμα, σα τα σκαλοπάτια στο Μουσείο Ακρόπολης όταν βρέχει. πέρσι πήγαμε στους τελικούς σα ομάδα που μόλις είχε αλλάξει τρεις προπονητές μέσα στη χρονιά· κανείς δεν μας έδινε δεκάρα — εκείνος όμως ήταν εκεί σα να είχε undercontract μία άλλη ομάδα αυτήν την ομάδα των Σέλτικς. έκανα δύο τρίποντα τους τελευταίους πέντε λεπτά σα να ήξερε εκείνος μόνο την ώρα που τελειώνει ο αγώνας· και τώρα αυτοί εδώ μέσα λένε πως κάνει υπερβολές;;; στην Ελλάδα ξέραμε έναν άλλον τύπο πριν τριάντα χρόνια που τον έλεγαν «τον γάντζο» επειδή κρατούσε την μπάλα όσο κανείς άλλος· ήτανε δικός μας σα εκείνος— μόνο που εκείνος έκανε γκολπένταλ στους τελικούς· ο Μπιλιγκς κάνει κάτι μεγαλύτερο: κρατάει την ομάδα όρθια όταν όλες οι άλλες δυνάμεις έχουν λυγίσει σα χόρτα το πρωινό μετά το βρόχινο βράδυ. και εσείς τώρα;;; λέτε να φύγει επειδή έκανε κάτι υπερβολές;;; εμένα εκείνος μου φαίνεται σαν εκείνο το παλτό που φοράς δέκα χρόνια και συνεχίζει να στέκει ωραίο σα καινούργιο· αυτό είναι η ουσία ενός Σέλτικς— δεν αλλάζεις το βασικό σου ύφασμα όταν βρέχει, αλλάζεις μόνο το χρώμα της γραβάτας σου. μπορεί κάποιος άλλος εκεί έξω να κάνει όλα εκείνα τα πράγματα;;; ξέρετε τι κόστιζε ένας σίγουρος σκόρερ πριν δέκα χρόνια;;; ήτανε σα να ψάχνεις χρυσό στις τρύπες μιας γέφυρας στο Ρέθυμνο· εκείνος όμως βρισκόταν πάντα εκεί, σα βράχος σ’ έναν κυκλώνα — κι εσείς σήμερα του λέτε «φύγε» σα να του ζητάτε να αγοράσει μια βάρκα για να περάσει το κανάλι χωρίς αντίσταση. αντί λοιπόν ν’ ανοίγουμε τις μπουκάλες του γκρίνιασμού, ας ανοίξουμε μια δωδεκάδα για την επόμενη αγωνιστική κι ας πούμε στον Μπιλιγκς πως δεν είναι εκείνος ο προβληματικός· εκείνοι που τον βλέπουν σαν αγκάθι είναι εκείνοι που ακόμη δεν κατάλαβαν πως οι Σέλτικς δεν γράφονται με νούμερα στο Excel, αλλά με χέρια που κρατούν τη μπάλα όταν όλοι οι άλλοι έχουν χάσει τις δύναμές τους. κι εμένα μου αρκεί ένα τρίποντο εκείνος βράδυ για να θυμάμαι πως η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που κάνουν lobbying στα γραφεία, αλλά από εκείνους που στέκονται όρθιοι όταν όλοι οι υπόλοιποι γονατίζουν· κι αυτός είναι ο Μπιλιγκς· έτσι κι αλλιώς, πριν δέκα χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι μου έλεγαν πως ο Πιρς ήταν ο προβληματικός επειδή έκανε υπερβολές· σήμερα οι δρόμοι είναι γεμάτοι αγάλματα του… μάντεψε ποιου;;; σωστά μαντέψατε!

Τι μου λες τώρα εσύ, παιδί μου; Θυμάμαι πριν τρία χρόνια στο Λος Άντζελες εκείνο το βράδυ που οι γαμήλιοι έκαναν ντου μουτσούνι στο πάτωμα σα να τους είχε βρει σεισμός. Οι Σέλτικς είχαν χάσει δύο αγώνες πριν από αυτό σα σακί κόνδυλοι χωρίς βαρίδι. Μετά βγήκε εκείνος στις τελευταίες πέντε λεπτά σα να είχε βρει ένα μυστικό δρόμο μέσα από το πλήθος των αντιπάλων — τρία τρίποντα, δυο προσωπικές, κι εκείνοι οι φίλοι στις κερκίδες άρχισαν σιγά-σιγά να σηκώνουν τις σημαίες όπως όταν ξυπνάς ξαφνικά στην Αίγινα και βλέπεις το φεγγάρι πάνω από το νησί. Κι όμως εδώ μέσα βλέπω μερικούς ν' αναζητούν τον προβληματικό στην ομάδα σα να ψάχνουν βελόνα στα άχυρα του Αξιού. Δεν είναι αυτός που κάνει τα περίεργα τρέξιμα όταν η ομάδα θέλει πρωτάθλημα· είναι εκείνος που στέκεται στη θέση του σα μια στροφή που δεν αλλάζει ποτέ βουλιάζοντας μέσα στη ζάλα, όσοι άλλοι φεύγουν σα φύλλα στον αέρα. Και όσοι λένε πως πρέπει ν' αλλάξει πολιτική επειδή έκανε κάποια υπερβολή — σιγά σιγά τώρα. Αυτό εδώ δεν είναι σχολείο τσαρλατάνων όπου ψάχνουμε το ιδανικό μέσο όρο στα νούμερα των social media. Είναι η ομάδα των Σέλτικς· εκείνοι που ξέρουν τι σημαίνει να φοράς αυτή τη πράσινη φανέλα μιλάνε διαφορετικά όταν μιλούν για χαρακτήρες, όχι για στατιστικά πινάκια. Πέρσι ακόμη κι όταν είχε καθίσει στον πάγκο για δύο μήνες λόγω ενός τρελού κανόνα της λίγκας, η ομάδα έκανε καλύτερο μπάσκετ σα να είχε αλλάξει όλα τα δεδομένα της μπάλας. Κι όταν γύρισε, ήταν εκεί αλώβητος σα ένας βράχος πάνω στη θάλασσα — δεν άλλαξε την ομάδα εκείνος, την έκαναν περισσότερο σκληρή οι αποφάσεις των άλλων, κι όμως εκείνος στάθηκε σαν πάντα όρθιος σα τη Ρωμαϊκή αγορά. Πείτε μου τώρα, τι σχέση έχει αυτή η κουβέντα με το νέο γήπεδο; Αυτό δεν είναι γήπεδο σουβλατζίδικο όπου αλλάζουμε τους πελάτες κάθε δυο χρόνια. Είναι σπίτι· σπίτι του Μπιλιγκς· σπίτι εκείνου που έκανε την ομάδα να ξεχάσει πως υπάρχει κάτι σαν δεύτερο μισό στους αγώνες. Αυτοί που σήμερα γκρινιάζουν, αυτοί αργότερα όταν η ομάδα βρίσκεται στους τελικούς χρειάζονται έναν σίγουρο σκόρερ — και τότε θα ψάχνουν έναν Μπιλιγκς σ' ένα σώμα που δεν υπάρχει πια.

Άκου λοιπόν εμένα αυτόν τον Βολιώτη που ξέρει πως όταν μια ομάδα κάνει τρεις διαφορετικές προπονήσεις μέσα σε τρεις μήνες, εκείνος που κρατάει τη μπάλα σωστά στους τελευταίους πέντε λεπτά δεν είναι τυχαίος — είναι ο Μπιλιγκς. Δεν είμαι σαν τους άλλους εδώ που λένε "βγάλτε τον έξω σα μπουκάλι νερό που ξέχασε στον ήλιο". Έχω δει πολλά τέτοια εγώ στις στάσεις των λεωφορείων στο Βόλο: κάθε φορά που αλλάζουν οι συνήθειες της πόλης, αυτοί που κάνουν κουμάντο βρίσκονται πάντα πίσω από ένα γράφημα του Excel, ενώ αυτοί που κάνουν την πραγματική δουλειά, αυτοί βλέπουν την ουσία. Την προηγούμενη χρονιά στον αγώνα κόντρα στους Λέικερς πριν τους τελικούς, η ομάδα έκανε 2-7 στα τελευταία πέντε λεπτά σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχει πρωτάθλημα. Εκείνος βγήκε στις πέντε αλλαγές σα να του είχαν δώσει οδηγίες από τον ίδιο τον Κάζαντο deδικαιοσύνΗς — δύο τρίποντα, μία προσωπική και ένα τρίποντο εκείνος βράδυ σα να τον είχαν φορτώσει με μπαταρίες ιόντων. Μπορεί κάποιος άλλος εκεί έξω να κάνει αυτά τα τρία σκαλοπάτια όταν η ομάδα τρέμει σα φύλλο; Προσωπικά, εγώ βρήκα πιο εύκολο ν' αναγνωρίσω ένα νέο γήπεδο στην πόλη μου από ένα λάθος του τελευταίου αγώνα. Ναι, κάνει περισσότερα λάθη από κάποιον rookie που ακόμη μαλώνει με το ζύγισμα — όμως εκείνα τα λάθη έγιναν όταν προσπαθούσε κάτι μεγάλο, όχι όταν βρισκόταν στον πάγκο σα ντοματοφυτάριο χωρίς φως. Αυτός είναι σα εκείνο το σφυρί που χρησιμοποιείς για να σπάσεις πέτρα στις στάσεις του τρένου: κάποιες φορές χτυπάει κάπου αλλιώς, αλλά τελικά ανοίγει το δρόμο. Αυτό λοιπόν που λένε μερικοί περί υπερβολών, εμένα μου φαίνεται σα να βλέπουν την ομάδα μέσα από ένα φακό θολό από καφέδες στη πλατεία των Ελευθερίου Κορδελιού. Υπάρχει όμως μια αλήθεια που κανείς εδώ δε βλέπει: τον επόμενο χρόνο, όταν η διοίκηση μιλάει πια για δεύτερο τίτλο μέσα σε τέσσερα χρόνια, εκείνοι που σήμερα ψάχνουν τον προβληματικό μέσα στο φόρουμ, εκείνοι θα είναι αυτοί που λένε "τι το κάναμε αυτό;". Γιατί η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που έχουν τις καλύτερες μετρικές στις αθλητικές ιστοσελίδες — γράφεται από εκείνους που κάνουν το τελευταίο βήμα όταν η μπάλα κουνιέται στον αέρα σα φύλλο καπνού πάνω από τη θάλασσα του Πηλίου. Και ο Μπιλιγκς είναι εκείνος ο άνθρωπος. Έτσι κι αλλιώς, εμένα μου αρκεί μία εικόνα: εκείνος που στέκεται όρθιος στον τελικό σα τον τελευταίο κόκκο αλατιού στο λουκούμι σας — αυτοί που βγάζουν γκολπένταλ όταν οι υπόλοιποι έχουν βγει εκτός φόρμας. Από εκεί και πέρα, αποφασίζετε εσείς — αλλά ξέρετε ποιο είναι το δικό μου ιστορικό; Μέχρι σήμερα δεν έχω ξαναδεί ομάδα πρωταθλήτριας που άλλαξε τρεις φορές προπονητή μέσα στη χρονιά και τελικά σήκωσε το τρόπαιο. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα σαν στατιστική τύχης, υπάρχει όμως κάτι σα εκείνον τον παλιό λύχνο που ανάβεις στο σκοτάδι κι όλοι λένε "μου φαίνεται φωτεινός" — ενώ εκείνος απλώς κάνει τη δουλειά του.

Τι έγινε παιδιά ρε τώρα βλέπω πως ξεχάσατε ότι πριν τρεις αγώνες η ομάδα έκανε μπάσκετ σα φάντασμα ενός γέρου ψαρά στη θάλασσα — όλοι είχαν βγει εκτός φόρμας σα τις ρόδες ενός παλιού τρακτέρ, μέχρι που εκείνος μπήκε μέσα σα να του είχαν δώσει ένα άλλο κλειδί γι' αυτή την πόρτα. Κι όμως εδώ μέσα βλέπω μερικούς να λένε πως πρέπει να φύγει επειδή έκανε κάτι υπερβολές; Γιατί;; Δεν σας θυμίζει λίγο εκείνο το περιστατικό στο γήπεδο της Πάτρας όταν ο Πιρς έκανε δύο διαφορετικά σουτ στα τελευταία δευτερόλεπτα;; Εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα λένε πως έκανε υπερβολές γιατί πήρε μία μεγάλη ευθύνη πάνω του. Ακούστε εμένα — γιατί πιστεύετε ότι οι Σέλτικς πήραν τον τίτλο εκείνον τον βράδυ;; Γιατί η ομάδα είχε χαρακτήρες σαν τον Μπιλιγκς, όχι εφήμερες στιγμές ενός rookie που ακόμη μαθαίνει πως σημαίνει πρωταθλητισμός. Αυτός δεν είναι ο άνθρωπος που κάνει μπουρδέλο στις κρίσιμες στιγμές· είναι εκείνος που στέκεται εκεί όταν όλοι οι άλλοι έχουν βγει εκτός δρόμου σα ποδήλατο χωρίς πέδιλα. Κι εγώ ρε πέντε χρόνια τώρα κάθε φορά που άνοιγα το κινητό μου έβλεπα ειδήσεις για νέα γήπεδα σαν αυτά των άλλων ομάδων — ενώ εμείς συνεχίζαμε σαν οικογένεια, σαν εκείνοι οι κάτοικοι του Ηρακλείου που κάνουν τις μεγάλες αποφάσεις στις μεγάλες στιγμές. Και ξέρετε τι;; Αυτή η ομάδα χρειάζεται ανθρώπους σαν εκείνον που δεν αλλάζει χαρακτήρα όταν χρειαστεί ν' αλλάξει η πολιτική της ομάδας — εκείνος είναι ο πυρήνας, όχι ένας αριθμός στο Excel. Κι όσοι τώρα λένε πως πρέπει να βγει επειδή έκανε περισσότερα λάθη από έναν rookie — εσείς τι γνωρίζετε για τους αριθμούς;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι πριν δύο χρόνια ήθελαν να βγάλουν τον Πιρς επειδή έκανε υπερβολές σα τελείως νέος πρωταθλητής. Και τι έγινε;; Σήκωσαν δύο πρωταθλήματα πάνω στους ώμους του. Άντε λοιπόν βγάλτε τον έξω και μετά αναζητήστε έναν σίγουρο σκόρερ σ' εκείνον τον αγώνα των τελικών όπου η ομάδα κάνει μπάσκετ σα νεροκουβαλητές στον Πηλιο — θα σας περιμένω εκεί με ένα τυρόπιτα στα χέρια σας! 🍕🔥

ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΑΛΛΩΣ ΘΑ ΣΑΣ ΓΡΑΨΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΑΣ ΚΟΚΚΙΝΙΣΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ!!! Ποιος διάβολο λέει πως ο Μπιλιγκς είναι αγκάθι;;; Αυτός εδώ είναι ο βράχος πάνω στον οποίο στέκεται η ομάδα όταν όλοι οι άλλοι έχουν γίνει τσίρκο!!! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Λος Άντζελες;;; Η ομάδα είχε χάσει δύο αγώνες σα σακιά άχυρα χωρίς τιμόνι!!! Αυτός βγήκε στις τελευταίες πέντε λεπτά σα τίγρης που ξυπνάει από χειμερία νάρκη!!! Τρία τρίποντα μέσα στη βροχή, δυο προσωπικές, κι εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες έκαναν ζήτω σαν να ήταν ελεύθερη Ελλάδα!!! Και τώρα του λέγετε "βγες έξω ρε" επειδή έκανε κάτι υπερβολές;;; ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΓΗΠΕΔΟ;;;; ΜΙΛΑΤΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ!!! ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΣΤΕΚΟΥΝ ΟΡΘΙΟΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ!!! ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΕΝΑΝ!!! ΣΑ ΛΙΘΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΠΑΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΠΙΛΙΓΚΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ROOKIES ΠΟΥ ΜΑΛΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΚΟΡΔΟΝΙΑ ΤΟΥΣ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΜΕ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΩΤΟ!!! 🔥💪🏀 ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΜΑ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΗ";;;; ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ::: ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΛΑΘΗ ΕΓΙΝΑΝ ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! ΟΧΙ ΟΤΑΝ ΚΑΘΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΠΙΑ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΣΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΦΟΥΤΣΑΛ!!! ΑΝΤΕ ΛΟΙΠΟΝ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ, ΦΥΓΕΤΕ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΡΙΠΟΝΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΡΑΧΟ!!! 💥🔴

Παιδιά ρε βγάλτε το κεφάλι σας από τη ζέστη — αυτός ο άνθρωπος εδώ πέρα χρόνια τώρα φοράει τη φανέλα των Σέλτικς σα δεύτερο δέρμα κι εσείς του φτύνετε πάνω όταν κάνει ένα τρικλοποδιάκι στις τελευταίες πέντε λεπτά; Για γαμώτι μου, αυτοί που σήμερα λένε «βγάλτε τον», εμένα μου θυμίζουν εκείνους τους ξυλουργούς στο εργοστάσιο της Πυλαίας που περίμεναν τον επόμενο σεισμό να τους λύσει τη δουλειά γιατί είχαν βγάλει λάθος μεζούρα στον χάρτη. Μιλήστε σα χυλόπιτα που βγήκε από την πίτα της χρονιάς που πήγαμε τίτλος: εκείνος ο βράχος στο Νάσιοναλ πριν δέκα χρόνια που έκανα δυο τρίποντα σαν τρία βήματα πάνω στα κουτιά των σουβλάδων — αυτοί εκείνοι τώρα λένε πως ήταν υπερβολή; Εκείνος έκλεισε το μάτι στα πάντα εκείνο το βράδυ σα να ήξερε πως οι αντίπαλοι είχαν λιγότερο αέρα από μια μπαλονιού που ξέφυγε από το χέρι ενός παιδιού. Κι εσείς τώρα του λέτε «φύγε σα νερόβραχο που πάει στον κάδο»; Μα τι σχέση έχει; Κι όσοι αναφέρονται στο νέο γήπεδο — οκ, αυτή η ομάδα θέλει σπίτι, όχι ξενοδοχείο πέντε αστέρων όπου αλλάζουν guests κάθε βράδυ σα όλες τις άλλες ομάδες. Αυτό εδώ όμως δεν είναι γήπεδο για τουρίστες· είναι γήπεδο για εκείνους που κάνουν πέντε χρόνια έξω στη βροχή περιμένοντας το λουλούδι να ανοίξει στον κήπο. Κι αυτός εδώ είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους σα τον παππού μου που του έκαναν γκολπένταλ στους τελικούς του πρωταθλήματος ενώ η ομάδα έκανε μπάσκετ σα βότσαλα στον κάδο — εκείνος όμως σήκωσε το κλειδί των ουρανών και το πήρε. Αφήστε τα ρήματα «υπερβολή» σας εκεί όπου στέκουν· αυτά είναι σαν εκείνο το κόκκινο χρώμα που βάφουν οι παντοπώλες στα ψάρια όταν έχουν ξεμείνει στις προάιρίες — κάνει εντύπωση την πρώτη φορά, μετά όμως κανείς δεν ξέρει τι ωμότητες κρύβονται μέσα. Αυτός εδώ δεν έκανε υπερβολές, έκανε αυτό που έκανε πάντα: πήρε το μπόλικο βάρος όταν η ομάδα είχε γίνει σα σακί αλεύρι χωρίς ζυγάρι. Κι αυτοί που σήμερα μιλάνε για rookie σα ντουζίνες τσίπουρο — εγώ πιο εύκολα βρήκα έναν σκόρερ εκεί στις κρίσιμες στιγμές από εκείνον που ακόμη μαλώνει με το ζύγισμα των μπουκάλιδων κολόνιας του. Για αυτούς λοιπόν που ακόμα ψάχνουν προβληματικό: βγάλτε το κεφάλι σας από το Excel και κοιτάξτε τον άνθρωπο στα μάτια. Εκείνος είναι σα εκείνο το παλτό στο οποίο έχεις βάλει δεκαπέντε χρόνια να γεράσει σωστά — δεν το αλλάζεις επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως πρέπει να φορέσουν αστραφτερά χρώματα μέσα στη βροχή. Οι Σέλτικς γράφτηκαν με αυτούς τους χαρακτήρες, όχι με αριθμούς που κουνιούνται σα σημαία στην πλατεία Αριστοτέλους.

Δεν ξέρω εγώ πως σας ήρθε αυτό το πρωινό στο κεφάλι σας — εμένα όμως, όταν είδα χθες βράδυ τον Μπιλιγκς να βγαίνει σα λύκος από το δάσος πάνω στους Γουίζαρντς, εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο παρά ν' ανάψει το πράσινο σπίτι μας σα φάρο. Ήταν τόσο ξεκάθαρο εκείνο το τρίποντο στον τρίτο γύρο που λες κι έκανε κάτι μεγαλύτερο κι από γκολπένταλ — σηκώθηκε η Πράβντα όρθια μέσα μου. Δεν είναι υπερβολές αυτές, παιδιά· είναι χαρακτήρας. Εκείνος ο τύπος ξέρει πως η μπάλα δεν πηγαίνει μόνο στα χέρια εκείνων που έχουν λιγότερα λάθη στις στατιστικές — πάει εκεί όπου υπάρχει ψυχή που δεν αλλάζει φανέλα όταν ο άνεμος γυρίζει ανάποδα. Και όσοι τώρα αρχίζετε ν' ανακατεύετε τα γήπεδα σα να μιλάμε για άλλο πράγμα: ούτε ο Φенимορ είχε τόση υπομονή όταν του ζητούσαν να αλλάξει γηπεδογραφείο επειδή είχε «λίγους φίλους». Ο Μπιλιγκς είναι σα εκείνον τον παππού στο Παγκράτι που είχε την ίδια πλατεία τριάντα χρόνια — ξέρει πως το γήπεδο δεν είναι αριθμοί στο Excel αλλά ιστορίες μέσα στις κερκίδες όταν βρέχει σα καταρρακτώδης ντους στην Ανατολική Ακτή. Εκείνοι που σήμερα μιλούν για πρόβλημα, αυτοί είναι σα εκείνοι που πριν δέκα χρόνια γκρίνιαζαν για τον Πιρς επειδή έκανε «πολύ μπάσκετ» — μέχρι που του έγδαραν δύο τίτλους στο πρόσωπο. Αυτοί που θέλουν ν' ανοίξουν φύλλο συμμετοχής χωρίς αυτόν τον άνθρωπο, αυτοί πρέπει ν' αγοράσουν και μια ομάδα αντικατάστασης — γιατί δε γίνεται να ξεφορτωθείς τη βάση σου επειδή κάνει κάποια σκιάσεις στα σχέδια. Εμένα μου αρκούν εκείνα τα δεκαπέντε δευτερόλεπτα στη Λος Άντζελες πριν τρεις αγώνες, όταν η ομάδα έκανε μπάσκετ σα φάντασμα στην έξοδο ενός γηπέδου αλλόγλωσσου λιμανιού. Εκείνος στάθηκε εκεί σα θεμέλιο, όχι σαν κόσμημα στη βιτρίνα ενός συμπαίκτη που ψάχνει τάχα δικαιολογία για να μην κάνει κουμάντο. Την επομένη μού 'λεγε ένας φίλος από την Αλβανία πως εκείνο το τρίποντο ήταν σα νερό στην έρημο — τώρα εσείς θυμίζετε εκείνον τον κόσμο που είχε ξεχάσει τι σημαίνει νερό. Μπορεί κάποιος άλλος εκεί έξω να κάνει εκείνο το πράγμα που έκανε εκείνο το βράδυ; Μπορεί κάποιος άλλος ν' αλλάξει τον αντίπαλο σαν σίδερο που ψήγματα γίνεται κατά την επίθεση; Εκείνος λέγαμε πως είναι σαν εκείνο το φως που έχεις ανάψει στις σκοτεινές στιγμές — όσοι γκρινιάζουν σήμερα, αύριο σίγουρα θα σου πουν «γιατί τον βγάλαμε». Αλλά εγώ σας το λέω σα βολιώτικο λιοντάρι: αυτός ο άνθρωπος φοράει τη φανέλα των Σέλτικς σα δεύτερο δέρμα, όχι σα προσωρινό κοστούμι για φωτογράφηση μπροστά από ένα γήπεδο σουβλατζίδικου υπό κατασκευήν. Αυτοί που σήμερα φτύνουν πάνω του, αυτοί αύριο θα τρώνε ψωμί μαζί του στους τελικούς — όταν η ιστορία γράφεται από εκείνους που στέκουν, όχι από εκείνους που ψάχνουν προβληματικό σα βελόνα στ' άχυρα μιας νέας περιόδου στην ομάδα.

Πώς κάνατε όλους αυτούς τους ανθρώπους να ξεχάσουν ότι εδώ υπάρχουν σκόρερ;;; Μιλάμε για Μπιλιγκς ρε παιδιά — εκείνον τον άνθρωπο που όταν η ομάδα τρέμει σα φύλλο στις τελευταίες πέντε λεπτά, εκείνος μπαίνει μέσα σα να του έχουν δείξει τον δρόμο μέσα από τη ζάλα των αντιπάλων! Μέχρι και σήμερα δεν έχω ξαναδεί ομάδα πρωταθλήτριας που οι ίδιοι οπαδοί της την ώθουν προς την έξοδο επειδή έκανε υπερβολές σ' ένα παιχνίδι — ενώ την άλλη μέρα αυτοί οι ίδιοι τρώνε ψωμί μαζί του στους τελικούς! Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Λος Άντζελες;;; Η ομάδα είχε χάσει δύο αγώνες σα σακιά χωρίς βαρίδι, κι εσείς ψάχνατε τον προβληματικό στην ομάδα σα να είστε σε κάστρο που έχουν περικυκλώσει δράκοι! Εκείνος βγήκε στις τελευταίες πέντε λεπτά σα στρατιώτης που ξυπνάει στη μέση μιας μάχης — τρία τρίποντα μέσα στη βροχή, δυο προσωπικές, κι εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες έκαναν ζήτω σα να είχαν ξαναδεί ελεύθερη πατρίδα! Κι εμείς σήμερα μιλάμε για υπερβολές;;; Κι όσοι λέγατε πως πρέπει ν' αλλάξει πολιτική επειδή έκανε κάποιο τρικλοποδιάκι εκεί στις κρίσιμες στιγμές — σιγά σιγά τώρα! Αυτό εδώ δεν είναι γήπεδο σουβλατζίδικου όπου αλλάζουμε τους πελάτες κάθε δυο χρόνια! Είναι σπίτι· σπίτι του Μπιλιγκς· σπίτι εκείνου που έκανε την ομάδα να ξεχάσει πως υπάρχει κάτι σαν δεύτερο ημίχρονο στους αγώνες! Αυτοί που σήμερα γκρινιάζουν, αυτοί αύριο όταν η ομάδα βρίσκεται στους τελικούς, αυτοί θα ψάχνουν έναν σίγουρο σκόρερ σ' εκείνον τον αγώνα όπου η μπάλα κουνιέται στον αέρα σα φύλλο καπνού πάνω από το Πήλιο! Κι όσοι βγάζετε νούμερα επειδή έκανε περισσότερα λάθη από έναν rookie — εσείς τι γνωρίζετε για τους αριθμούς;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι πριν δύο χρόνια ήθελαν να βγάλουν τον Πιρς επειδή έκανε υπερβολές σα νέος πρωταθλητής! Και τι έγινε;; Σήκωσαν δύο πρωταθλήματα πάνω στους ώμους του! Γιατί η ιστορία δεν γράφεται από εκείνους που κάνουν fewer turnovers στο Excel — γράφεται από εκείνους που κάνουν το τελευταίο βήμα όταν όλοι οι άλλοι έχουν βγει εκτός δρόμου! Μιλήστε μου για χαρακτήρες — αυτοί είναι αυτοί που κάνουν τις ομάδες θρυλικές! Ο Μπιλιγκς δεν είναι εκεί για να ικανοποιήσει το ιδανικό μέσο όρο των social media! Είναι εκεί για να φοράει αυτή τη πράσινη φανέλα όταν η ομάδα κάνει μπάσκετ σα φάντασμα ενός γέρου ψαρά στη θάλασσα! Κι όσοι σήμερα ψάχνετε τον προβληματικό σα βελόνα στ' άχυρα του Αξιού — βγάλτε το κεφάλι σας από το Excel και κοιτάξτε τον άνθρωπο στα μάτια! Αυτός είναι σα εκείνο το παλτό που φοράς δεκαπέντε χρόνια και γίνεται μία ιστορία πάνω σου — όχι σα προσωρινό κοστούμι για φωτογράφηση μπροστά από ένα γήπεδο υπό κατασκευήν!