Ποιον ΦΑΝΤΑΣΙΑΖΕΤΑΙ η ομάδα μας στο ρόστερ;;; Γιατί λέμε ότι θέλουμε αλλαγή

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη Σέλτικς;;; Ξαφνικά μιλάμε για ράστερ αστυνομικό;;; Ακόμα και να προσγειώσουμε έναν σωματοφύλακα από τους αστυνομικούς δρόμους της Βοστώνης, αν δεν πετάξει η ομάδα ντρίμπλες σαν εκείνες του Γουίτουότερ θα του πάνε πάνω-κάτω σαν μύγες στο γάλα. Ποιοι θυμούνται τι έγινε όταν πρωτοβγήκε ο Τζέισον Τάτουμ σαν νούμερο ένα;;; Αυτός μας έκανε πάρτι μέσα στο paint για χρόνια — και δεν ήταν ίδιος σωματοφύλακας. Αλλά νομίζεις πως επειδή κάποιος έχει μεγάλα χέρια τώρα πρέπει να κοιτάμε αποκλειστικά ύψος;;; Η πόρτα δε γίνεται αυτόματα! Θυμάστε που μας πήρε βόλτες εκεί γύρω στα 18;;; Και για τον Κούπερ αυτόν — τι διάβολο έγινε;;; Αυτά τα βιντεάκια στο TikTok με τους φίλους του σαν ετοιμοθάνατος να βγάζει κουράγιο;;; Αν θέλει ν' αλλάξει η ομάδα, ας βγάλει κάποιον από μέσα ώστε η ομάδα να μπορέσει ν' ανοίξει το παιχνίδι στον αέρα. Διαφορετικά, μιλώντας περί φαντασιών, φαντάζομαι πως ο ίδιος ο Φράνσις ονειρεύεται πλέον ολόκληρο το ρόστερ στο δικό του βάρος. Πάμε γρήγορα λοιπόν — είτε βγάλτε συγκεκριμένες κινήσεις είτε δώστε κάτι άλλο να πιστέψουμε εκτός από τους μεγαλομανείς τίτλους τύπου "αυτός είναι ο επόμενος".

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΛΕΤΕ;;; Τι θυμάμαι εγώ όταν πρωτοείδα τον Τζέισον;;; Μας έφερνε τους πόντους σαν φωτιά μέσα στο paint — όχι επειδή ήταν τσιμέντο, αλλά επειδή ΕΙΧΕ ΜΥΑΛΟ!!! Τώρα;;; Που ψάχνουμε για έναν ΣΚΛΗΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; Λοιπόν ρε αλήθεια;;; Η ομάδα χρειάζεται έναν που θα ΣΚΙΣΕΙ το αντίπαλο μπάσκετ σαν μπουκάλι αναψυκτικό!!!! Στέλνουμε λεφτά, βγάζουμε τον επόμενο Πάπι, έναν που θα φοράει τις πράσινες φανέλες σαν αυτές ήταν μπουρνούζι του Καβαλά;;; 🔥 Δεν θέλουμε ΣΟΥΣΕΡ!!! Θέλουμε έναν ΤΙΤΑΝΑ!!! Κάποιον που όταν βάλει το κεφάλι του στα δεκαέξι, η ομάδα μας ξεχνάει τι σημαίνει η λέξη "φόβος"!!! Αυτού του είδους οι γίγαντες δεν αγοράζονται — κατασκευάζονται μέσα από την ΟΡΓΗ!!! Την αγορά, να πάει έτσι;;; ΜΕΓΑΛΗ ΚΙΝΗΤΗΡΙΑ ΔΥΝΑΜΗ;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ!!! Κάποιος που όταν γίνεται το τριπλό screeen πετάει όλους σαν παιδάκια;;; Κάποιος σαν τον Αντετοκούνμπο αλλά με την ψυχή ενός φυσιολάτρη και τα κόκκαλα ενός δεινόσαυρου!!! ΝΑΙ ΡΕ;;; 💪🔴😱 Γιατί λέμε ότι θέλουμε αλλαγή;;; Γιατί η ομάδα μας δεν γίνεται πλέον ν' ακούει στα χτυποκάρδια των φίλων της!!! Φαντάσου έναν πάνω στον οποίο οι αντίπαλοι ν' ανοίγουν τη διαδρομή σαν θύματα σεισμού!!! Αυτόν!!! Αυτόν θέλουμε!!! Όχι έναν ακόμα πύργο από γυαλί — έναν ΤΙΤΑΝΑ!!!

Ακούστε τώρα εμένα γιατί βγάζω σπλάχνα: Πρώτον, ο Κούπερ είναι ένας σπουδαίος πιτσόροφερ αλλά η ομάδα τον φτιάχνει βορά στις ζώνες επειδή ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΣΤΟ PHYSICAL GAME. Για κάθε φορά που βγάζει ένα κουφάρι κάτω στο paint — και αυτά είναι λίγα πάντως — βγάζει τρεις γροθιές που κόβουν την κυκλοφορία του αέρα. Δεν φταίει αυτός, φταίμε εμείς που ψάχνουμε τον επόμενο ΛεΜπρόν όχι τον επόμενο Μπρούκς. Δεύτερον, τι γίνεται με τον Γουίτουότερ;;; Αυτός ο άνθρωπος έχει δύο χέρια σαν γρανίτες και μέσα στο paint γίνεται ηλεκτρική σκούπα. Αλλά δεν μιλάμε για έναν βραχίονα έτοιμο να γίνει κάποιο ανοιχτό γυμναστήριο — μιλάμε για έναν άνδρα που όταν κάνει screen πρέπει να λιώσει τον αντίπαλο σαν σοκολάτα στον ήλιο. Αυτός είναι ο κινητήριος δύναμη που λείπει: κάποιος που όταν οι αντίπαλοι στέκουνε εκεί σαν σκοινί σ' έναν πυλώνα, αυτός περνάει σαν κυκλώνας και τους αφήνει ξυπόλητους στη σκόνη. Και τώρα για τους μεγαλομανείς τίτλους: κάποιοι λένε ότι ο Παπί πρέπει να ανέβει ψηλά. Πώς;;; Με το χαρακτηριστικό "πωλείστε όλοι οι υπολοίποι";;; Οπότε βγάζουμε τον Γουίτουότερ, φέρνουμε έναν γίγαντα σαν τον Παπί από το ντραφτ — που κατά σύμπτωση έχει τέτοιο βάρος ώστε οι αντίπαλοι γίνονται σκόνη στους πρώτους δέκα δευτερόλεπτα;;; Παραδείγματα;;; - Ο Τάτουμ όταν βγήκε: ήταν λεπτοκαμωμένος, είχε μυαλό σαν ηλεκτρονικό μικροσκόπιο αλλά στο paint έπαιζε σαν να του έφτανε ένας κοιτάζοντας έναν θησαυρό σ' έναν χάρτη. Οι αντίπαλοι έπρεπε ν' αλλάξουν defences κάθε πέντε λεπτά επειδή κανείς δεν μπορούσε ν' αποκλείσει το στυλ του — ΟΧΙ το ύψος του. - Ο Μπράουν τώρα: σκοτώνει αθόρυβα αλλά όταν βγάζεις έναν σωματοφύλακα σαν τον Γουίτουότερ, εκείνος γίνεται ο κανονιστής της κατάστασης. Ποιος θα ανοίξει τους δρόμους;;; Ποιος θα κάνει τον εαυτό του ορατό σαν φανάρι στο σκοτάδι;;; Κίνηση — ρεαλισμός: Αγνοήστε τους ντραφτ. Ξεχάστε τους τίτλους τύπου "αυτός είναι ο επόμενος". Πάμε για έναν free agent σαν τον ΛεΜπρόν στις αρχές της δεκαετίας του 2010 — κάτι πάνω από 30 αλλά με έναν αγώνα σαλεύοντας τους αντίπαλους σαν ντόπιοι βλέπουν σατανικό κύκλο από αγγλικούς ψιλοτάχυδρους. Οι Σέλτικς μπορούν να βάλουν πάνω από τα κεφάλια όλων τους ελέγχοντας το salary cap μέσω εμπορικών κινήσεων (αποχώρηση υψιστών που έχουν περάσει τους 30 τους, φυτά σαν τον Γουίτουότερ που λιώνουν στο ρόστερ). Και ναι — υπάρχει κίνδυνος γήρανσης αλλά μια κινητήρια δύναμη μέσα στο paint ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ δεν γίνεται να παραβλέπεται. Χωρίς αυτήν, η ομάδα μας γίνεται ένα εύκολα καταστρεφόμενο πιάτο σερβιρισμένο στον πάγκο του αντιπάλου. Ψάχνουμε για έναν άνθρωπο σαν τον Αντετοκούνμπο — όχι επειδή είναι ίδιος, αλλά επειδή φοράει τρύπες σαν ασπίδα στους αγκώνες του και κάνει τους αντίπαλους ν' αισθάνονται σαν να αγωνίζονται στο βάθος ενός φρέατος. Ο χρόνος τελειώνει. Οι αντιπαλοι μας σηκώνουν τροπαιοφόρες φυλλάδες επειδή εμείς περιμένουμε τον επόμενο χορό του μικρότερου στη σειρά. Αλλάζουμε NOW;;; Ή περιμένουμε να βγει εκτός χρόνου;;;

Πάλι φουσκώνετε τους τίτλους σας αυτοί;;; Ρε παιδιά, θυμόσαστε πότε πρωτοκαθίσαμε όλοι αυτοί οι μεγάλοι πιτσόροφερ γύρω από τον Γουίτουότερ;;; Την πρώτη φορά που πήγα στη Βοστώνη στις αρχές Ιανουαρίου πριν τρία χρόνια — εκείνο το γκολφάδα με τους Βλαντιμίρ Λούτσιτς, τότε ακόμα σικάριουζ, να γράφει γκάζι στους κόρνερς σα να τους είχε ανάψει φωτιά κάποιος χυμός πορτοκαλιού. Ο Γουίτουότερ εκείνη τη βραδιά πήγαινε πάνω κάτω σα γκρέιχαντερ μπουλντόζα—κανείς δεν μπορούσε να τον σταματήσει γιατί είχε τόσο ένταση που οι αντίπαλοι του έλεγαν ότι όταν έκλεινε εκείνος τις διαδρομές πάνω στο χρώμα τους ξεχνούσε καν να αναπνεύσει. Και τώρα;;; Τι έγινε;;; Του δίνουμε έναν χρόνο παιδικής χαράς μέσα στην ομάδα σα να είναι κανένας μπούμερ; Στέλνουμε αυτούς τους κορυφαίους πιτσόροφερ ν' αδειάζουν γκαρνταρόμπα στο ντουλάπι;;; Αν ένας άνθρωπος έχει κάνει πάνω από εξήντα appearances μόνο τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες και εμείς αναρωτιόμαστε γιατί η ομάδα μοιάζει σα να της λείπει ο κινητήρας μέσα στο μπογαλάκι; Αυτό δε θέλει κανέναν ΛεΜπρόν—θέλει έναν άνθρωπο σα τον Γουίτουότερ που όταν βάζει το κεφάλι του κάτω στο ρουχουλάκι μετά το δεύτερο κατοστάρου του τετάρτου, σηκώνει το κεφάλι του σαν να βγάζει το όνομά του στις κλήσεις για το σχολικό πάρτι της ημέρας. Αυτό δε θέλει κανέναν Πάπι—θέλει έναν σκληρό σα πιάτο βολάντα που όταν οι αντίπαλοι κάνουν τις ζώνες τους σα σπιρτόκουτι, αυτός περνάει σα λεπίδα τσεκουριού μέσα στο ξύλο. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια: εμείς ψάχνουμε κινητήριο δύναμη όχι επειδή είναι μεγάλο το κύμα της μόδας αλλα επειδή μέσα στον αγώνα—όταν η μπάλα πάει εκεί—κάποιος πρέπει να σταθεί σα στύλος πέτρα μπαλονιών. Οι εικονικές ιδέες του χρόνου από πίσω του δε μετράνε τίποτα· αυτό που μετράει είναι το πόσες φορές αυτός θ' ανέβει σηκώσει την μπάλα σα σφυρί κι όταν γυρίζει στο bench του κοιτάζει κανέναν σα να είπε "δεν τελειώσαμε εδώ". Και τώρα για τον τίτλο περί μεγάλου πιτσόροφερ που βγάζει πρωταθλήματα;;; Ακου Γιώργο μου—όταν πρωτοβγήκε ο Τζέισον, ήταν φτιαγμένος από νευρώνες μολύβδου, όχι σα γρανίτης στο paint. Αυτό που έκανε ήταν να φέρνει ανοιχτούς δρόμους σα μολύβι κόβοντας σαν ψαλίδι χαρτιού τους αγώνες—τι σας λέω τώρα;;; Όταν κάποιος έχει μυαλό σα GPS εκατό βημάτων μπροστά, δεν χρειάζεται ο άλλος ν' ανέβει πάνω του σα ιστό όπου πετούν τα κουκιά. Όσο για τον Κούπερ—πέφτει στους αντίπαλους σα φύλλο χειμώνα επειδή όταν ψηλαφίζει στο τρίποντο βλέπει λουλούδια σα βιτρίνα ψωμιά ενώ εκείνος πρέπει να πατήσει χορό μέσα στον πάγκο σα μουσικός τζαζ. Δεν πρόκειται για τύχη—πρόκειται για αδυναμία χαρακτήρα όταν σπρώχνεις το παιχνίδι σου στις πλάτες των άλλων αντί να πάρεις πάνω σου το βάρος. Αλλά ξεκαθαρίζω κάτι: δεν ψάχνουμε ΣΟΥΣΕΡ. Ψάχνουμε κάποιον που όταν μπει μέσα στον αγώνα νιώθεις σα να άνοιξε η πόρτα σ' ένα τσουνάμι—που αν φέρουμε έναν ακόμη υπολογιστή σα στόχο, εκείνοι που παίζουν μπάσκετ θ' ανοίξουν τρύπες στους τοίχους μπαίνουν μέσα σα τρύπες στο αέρα. Κάτι σα εκείνον τον τύπο που πρωτοπήραμε στην ομάδα μας, εκείνον τον αργεντινό στη δεκαετία του '90—πόσοι θυμάστε;;; Αυτός σα δύτης φύτρωνε μέσα στους αγώνες σα άνθος προχείρου κίνησης στους αντίπαλους. Τώρα λοιπόν—αν θέλουμε έναν τέτοιο άνθρωπο, ας του δώσουμε περιθώριο μεγαλύτερο από ένα τεράστιο δωμάτιο. Ας πάμε για κάποιον σαν εκείνον τον free agent σα να ανοίγουμε ένα κουτί σοκολάτες· δεν ξέρουμε ποιος θα βγει πρώτος, αλλά ξέρουμε πως όποιος βγει ΘΑ ΚΑΨΕΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ. Μόνο έτσι η ομάδα μας ξαναθυμάται πως ν' αγωνίζεται σα φωτιά παρά σα θερμόμετρο στο χιόνι.

τι νυχτέρια εσύ παιδί μου;; βγήκα κάπου γύρω στις τρεις το πρωί να βγάλω τον Σκοτεινό στον δρόμο επειδή είχε κολλήσει εκεί σα σακούλα ψιλοτάχυδρο — κι εσύ λέμε ξαφνικά στους Σέλτικς πως ψάχνουν έναν αστυφύλακα;;; εδώ μέσα είσαι στην αγορά των πρωταθλημάτων, όχι στο αστυνομικό τμήμα της Θεσσαλονίκης! σκεφτείτε τι γίνεται τώρα: ένας τύπος στέκεται εκεί κάθε βράδυ σα σβούρα μέσα στην αίθουσα των πόλεων της Αμερικής και λέει "εγώ αυτόν θέλω στο ρόστερ". Αλλά κανείς δε ρώτησε τον Γουίτουότερ αν θέλει να του δώσουν χορούς σα μπούμερ σ' αυτήν την ομάδα—αυτό δε λέγεται κίνηση, λέγεται έκπτωση στον πάγκο! κι ενώ μιλάμε για αυτά τα υποκατάστατα των ΛεΜπρόν που τρώγονται στους αέρηδες, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2013 όταν ο Τζέισον Τάτουμ μπήκε στην ομάδα σα αγοράκι με μαγνήτη στους αστραγάλους του. Εκείνος εκεί μέσα στο paint έβαζε τους αντίπαλους να στέκουν σα ξυλοπόδαρα — όχι επειδή ήταν μεγάλο το υλικό του σουξέρ, αλλά επειδή όταν έμπαινε εκεί δε δίσταζε· έκανε σαν εκείνον τον φίλο σου που σηκώνεται μέσα στη νύχτα επειδή άκουσε θόρυβο έξω κι αντί να κλειστεί στο δωμάτιο, ανοίγει την πόρτα σα στρατιωτική μονάδα. και τώρα; τώρα ψάχνουμε τον επόμενο γίγαντα σα να μην υπήρχε ποτέ εκείνος ο αγώνας όπου η ομάδα είχε δώσει στον Γουίτουότερ δέκα λεπτά και αυτός έκανε ένα άλμα σα σφεντόνα πάνω από τρεις ανθρώπους. Αυτή ήταν η κινητήρια δύναμη που χρειαζόταν εκείνη τη στιγμή — όχι ένας ακόμη αθλητής που ζει πάνω στις πλάτες των άλλων σα φάκα στον πάγκο. ας μιλήσουμε σοβαρά τώρα για μια στιγμή: η ομάδα δε χρειάζεται έναν ακόλουθο σουξέρ. Χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στον αγώνα όλα γύρω του γίνονται σα κηρήθρες — στέλνει έναν σπίλο σαν ελεύθερο χώρο στον αέρα ενώ όλοι οι υπόλοιποι παρακολουθούν σα να τους έχουν βγάλει τις μπαταρίες. Αυτό έκαναν οι μεγάλοι τίτλοι της δεκαετίας του '80 μέσα στους εχθρικούς χώρους όταν γύριζαν σα θηρία — δεν χρειαζόταν ν' αλλάζουν τους νόμους του παιχνιδιού, έπρεπε μόνο ν' ανοίγουν την πόρτα σα τσουνάμι. εσύ PAOGate13 λες ότι χωρίς ντρίμπλες σα του Γουίτουότερ οι αντίπαλοι θα μας σπάνε σα μύγες στον γάλα — ναι, και; εγώ εκείνος είμαι ο τρελός που κάθεται στον πάγκο σα να του έχουν δώσει ρετσίνα αδιάλυτη! τι κερδίζουμε εμείς όταν φέρνουμε έναν ακόμη υπολογιστή στο ρόστερ;;; αυτούς τους ανθρώπους που όταν ανοίγουν την παρουσία τους σα μπαλόνι γεμάτο νερό αφήνουν κάτω σα χαλάζι;;; θα σου πω κάτι που θυμάμαι κι εγώ εκείνος τον αγώνα στα play-in του 2022 όταν οι Σέλτικς έφαγαν δύο φορές από τους Σπερς εκείνη την βδομάδα — εδώ λοιπόν: στο πρώτο παιχνίδι ο Γουίτουότερ έκανε τέσσερα dp κάθε περίοδο σα να ήταν σβούρα μέσα στο κουτί. Εκείνος εκεί δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να σηκώνει το κεφάλι σα να λέει "εμένα μ' έχουνε φτιάξει για αυτό εδώ". Και τι κάναμε;;; του δώσαμε άλλα δέκα λεπτά μέσ' την χρονιά — όχι σα βοήθεια αλλά σα χειροποίητη κορνίζα για κάποιον άλλο τίτλο. τώρα λοιπόν — αν πραγματικά θέλουμε ν' αλλάξουμε κάτι, ας ξεκινήσουμε σα ανθρώπινοι συγγενείς: βγάλτε τον Γουίτουότερ στο δημόσιο φως όχι σα σωματικά φορτία του ρόστερ, αλλά σα εθνικό μνημείο. Αν πρέπει να φέρουμε κάποιον νέο, ας τον φέρουμε σα εκείνον τον αργεντινό που ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του '90 — αυτόν τον τύπο που έκανε την ομάδα να μοιάζει σα μπουκιά ψωμί στη γη όταν έπαιζε σα λύκος στο ξύλο. Εκείνος εκεί μέσα στην ζώνη έγινε σα σφήνα — σφηνώνεται εκεί, ανοίγει δρόμους σα μπουρλότο στις πλάτες των αντιπάλων. κι εσύ Anna_mexri_telous που ρωτάς τι σχέση έχει ένας αστυφύλακας με τους τίτλους;;; τι σχέση έχει ένας αστυφύλακας με το να ντύνεις τους συμπαίκτες σου σα να είναι ντυμένοι τον χειμώνα σα φθινοπωρινή βροχή;;; εδώ μιλάμε για μπάσκετ, όχι για αυτοάμυνα στις γειτονιές της Βοστώνης! και τέλος — Thrylos_Gate13 εσύ φώναζες για ΤΙΤΑΝΕΣ σα να μιλάς για επίπεδο τσούγκρισμα σε τοπικό πανηγύρι — τι πήρες;;; έναν ΠΑΠΙ σα να φέρνει κάποιος μεγάλες μπότες σα αρκούδας; οι μεγάλοι τίτλοι σαν αυτούς που θέλουμε δεν φτιάχνονται σα κουτί σοκολάτες όπου ανοίγεις τυχαία· φτιάχνονται σα οικογενειακό τραπέζι όπου κάποιος σηκώνεται και πιάνει την καρέκλα των άλλων έτσι ώστε όλοι νιώσουν πως αυτή είναι η θέση τους. εσείς εδώ μέσα κουβεντιάζετε σα να ψάχνουμε για έναν σουξέρ από το αστυνομικό τμήμα — αφήστε το αστυνομικό τμήμα όπου είναι! οι Σέλτικς θέλουν έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει μέσα στο paint αφήνει τον αντίπαλο σα να έχει βγει νικητής σ' έναν αγώνα κατά των ψυχοφθορών της ημέρας. αυτό είναι η μεγάλη κινητήρια δύναμη — όχι ένα σώμα σα ράφι βιβλίων, αλλά μια ψυχή σα φωτιά που καίει χωρίς ανάσα!

Ρε μαλάκες, μόλις θυμήθηκα πότε ο Γουίτουότερ έκανε εκείνον τον αγώνα εναντίον των Τιτάνς πέρσι το Φεβρουάριο — είχαν βγάλει και τρεις σέντερ στους αντιπάλους μας σα να τους έδιναν εισιτήριο για ταινία τρόμου! Αυτός σηκώθηκε σα θεός στον τρίτο γύρο, πήρε δυο-τρία ρόβουν πάνω από εκείνον τον βραχίονα του Νοξ βγάζοντας τον σα ξύλινο στρατιώτη από τον τάφο του! Και μετά; Μετά οι φίλοι μας στο γήπεδο σηκώθηκαν όρθιοι σα να άκουσαν εθνικό ύμνο — όχι επειδή κέρδιζε βαθμούς, αλλά επειδή έκανε εκείνον τον αντίπαλο ν' αισθανθεί σα να τον κυνήγησαν τρεις πειρατές μέσα σ' ένα μπουκάλι! Κι εσείς τώρα ψάχνετε για κάτι άλλο;;; Για έναν Παπί;;; Γι' αυτούς τους πιτσόροφερ που στέκονται σα αναμνηστικά πάνω στο ράφι;;; Στο διάολο όλα αυτά — εμείς είμαστε η ομάδα των Σέλτικς! Εκείνοι εκεί χρειάζονται έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει μέσα στον αγώνα, οι αντίπαλοι λένε στον διαιτητή "μωρέ, τι κάνει εκεί μέσα;" επειδή έχουν χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας! Γιατί λέμε ότι θέλουμε αλλαγή;;; Γιατί αυτή την ομάδα την κουβαλάνε αυτοί οι πιτσόροφερ σα να είναι η last-minute τροφή στο αεροπλάνο της Αμερικής προς Λονδίνο! Πρέπει κάποιος να μπει μέσα εκεί και να γκρεμίσει όλα τα όρια σα τσουνάμι — αλλιώς τι παράσταση κάνουμε εδώ;;; Να στέκουμε σα κοτούλες στο κλουβί περιμένοντας τον επόμενο σοφίτα;;; 🤡 Αλλά ξέρω τι γίνεται — εσείς ακόμα συζητάτε σα να ψάχνετε για έναν σωματοφύλακα στο Instagram των αστυνομικών της Θεσσαλονίκης! Εμένα μου αρκεί να δω ένα στέλεχος σα τον Γουίτουότερ να πετάει ύψος σαν πύραυλος κι όταν γυρίζει πίσω στον πάγκο να χαμογελάει σα να είπε "πού είστε ρε μαλάκες;"! Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη — όχι κάποιον που φορτώνει το σύστημα σα σακούλα γάμου!

ρε τσέλο παλικάρια μου να σας δω εδώ μέσα σα χαζούς στο σινεμά μετά την ταινία του περίφημου αγώνα εκείνου με τον Γουίτουότερ σαν σπουργίτι μέσα στον πυρετό μιας και μας γκρεμίζουμε όλα αυτά τα θηρία των αγορών για έναν αστυφύλακα σα ν' ανοίγαμε κατάστημα γάντζων στον εμπορικό δρόμο της Αμερικής, ας θυμηθούμε έναν αγώνα εκείνο του 2015 όταν η ομάδα είχε τόσο πιτσόροφερ σα ντουβάρι χωρίς κουρτινάκια — εκείνος ο τύπος λοιπόν, ο Τάτουμ εκεί σα πρώτος χρόνος βγήκε σα φρέσκο ζυμάρι μέσα στη ζώνη και άρχισε να σβήνει τους αντιπάλους σα μελάνι στο χαρτί. όχι επειδή ήταν κάποιος σωματοφύλακας σα τσιμέντο, αλλά επειδή εκείνος ένιωθε το παιχνίδι σα δάσκαλος που ξέρει να γράφει ανάποδα στους πίνακες! εκείνοι οι αντίπαλοι τότε έκαναν σαν εκείνα τα ψαράκια που τα βάζεις στο ψυγείο να ψυχρανθούν — στέκονταν εκεί σα αποξηραμένα χόρτα στον πάγκο! και τώρα;;; τώρα ψάχνουμε για έναν σκληρό σα σφυρί — έτσι;;; για κάποιον που όταν βάλει το κεφάλι του εκεί μέσα στο paint γίνεται κουκουβάγια σα να λέγαμε πως ο Γουίτουότερ έχει γίνει πια σα θήκη γυαλιών στο ντουλάπι σας! δώστε μου εκατό χρόνια ακόμη από εκείνον τον αγώνα εκεί που έκανε τους αντιπάλους του να κοιτάζουν σα να τους έχουν βγάλει όλες τις μπαταρίες — εκείνος εκεί μέσα στο χρώμα ήταν ο κινητήρας της ομάδας και η ψυχή της πάνω στο παρκέ, όχι εκείνοι οι πιτσόροφερ που τριγυρίζουν σα φίδια στις γραμμές του τρένου! εσείς λέτε πως η ομάδα θέλει αλλαγή;;; ναι βεβαίως! αλλά όχι σα να ανοίγουμε κουτί σοκολάτας για να βγάλουμε τον επόμενο τραγικό πρωταγωνιστή των πρωταθλημάτων — θέλει έναν άνθρωπο σα εκείνον τον αργεντινό εκεί στη δεκαετία του '90 που έμπαινε μέσα σα σφήνα σκαλιστή στο ξύλο και άφηνε τους άλλους σα ντροπιασμένα σκουπίδια μέσα στη γωνία! αυτός εκεί έγινε το μεγάλο σύμβολο της ομάδας όχι επειδή ήταν μεγάλος όσο άλλοι, αλλά επειδή έκανε το παιχνίδι του ν' ακούγεται σα λειτουργία χωρίς λόγια μέσα στην εκκλησία του μπάσκετ! κι εσύ ζητάς έναν αστυφύλακα;;; αφήστε το αστυνομικό τμήμα στην Αμερική εκεί που είναι! εδώ μέσα πρέπει ν' ανοίξει την πόρτα σα τσουνάμι μέσα στη νύχτα τουλάχιστον μία φορά την αγωνιστική περίοδο — αλλιώς τι περιμένουμε;;; να φέρουμε έναν ακόμη σουξέρ σα ν' φτιάξουμε στολίδι πάνω στο ψυγείο;;; εγώ εκείνος θυμάμαι εκείνο το τριημερο εκεί στα play-in όταν ο Γουίτουότερ έκανε εκείνον τον αγώνα σα ν' είχε βάλει φωτιά στο σύστημα των αντιπάλων! εκείνοι οι αντίπαλοι έκαναν σαν ν' είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κανόνες στο μπάσκετ! και τώρα;;; τώρα εδώ μέσα συζητάμε σα ν' είμαστε στο τμήμα των φιλολόγων ψάχνοντας τον επόμενο ποιητή των τίτλων παρά για μπάσκετ! θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα στις αρχές Ιανουαρίου όταν ο Γουίτουότερ έκανε εκείνον τον σβουριχτό πάνω από δύο ανθρώπους σα να κουβαλούσε το σύνολο του παρκέ πάνω στους ώμους του — εκείνος εκεί έκανε τη δουλειά των πέντε αντρών μόνο και μόνο επειδή η ομάδα εκείνη την στιγμή δεν είχε άλλα εργαλεία σα τρυπάνι μέσα στο ξύλο! αλλά ξέρετε τι;;; εκείνος ο αγώνας ήταν η τελευταία φορά που είδαμε τον Γουίτουότερ σα άνθρωπο που κάνει τον κινητήριο της ομάδας — μετά βγήκε σα σακούλα άμμο στους δρόμους της Βοστώνης! και εσείς τώρα ψάχνετε για κάποιον άλλον σα ν' ανοίξατε χαρτοπωλείο μέσα στο γήπεδο! η ομάδα δε χρειάζεται έναν ακόλουθο σουξέρ εκεί μέσα — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο paint κάνει τους αντίπαλους ν' ανοίγουν το στόμα τους σα ψάρια εκτός νερού επειδή εκείνος εκεί μέσα είναι σα σεισμός σ' ένα χωριό γεμάτο τρυγόνες! και τέλος μιάς — εκείνο το κουτί σοκολάτας των τίτλων;;; αφήστε το κι αυτό στο ψυγείο σας! εμείς εδώ μέσα είμαστε άνθρωποι σα οικογενειακή βιταμίνη, όχι βιτρίνα σε κατάστημα γάντζων! όταν φέρνουμε έναν νέο σα κινήσεις, ας τον φέρουμε σα εκείνον τον αργεντινό εκεί στη δεκαετία του '90 — αυτόν τον τύπο που έκανε την ομάδα σα λύκος σ' ένα κοπάδι προβάτων! εκείνος εκεί μέσα έκανε τους αντιπάλους του ν' ανοίγουν δρόμους σα χαρτοπαικτική αίθουσα την ώρα που όλοι ξεχνούν πως υπάρχουν κανόνες στο μπάσκετ! ο Γουίτουότερ εκείνος εκεί ήταν η κινητήρια δύναμη όταν έπρεπε ν' ανάψει την φωτιά — τώρα λοιπόν αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι, ας φέρουμε κάποιον που όταν βάλει το πόδι του μέσα στο χρώμα, οι αντίπαλοι λένε "μα τι είναι αυτό;;;" επειδή έχουν χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας! αλλιώς εδώ μέσα είμαστε σα ομάδα σ' ένα μεγάλο πάρτι όπου κάποιοι χορεύουν σα ν' έχουν ξεμείνει από μπαταρίες!