Όταν ο ΛεΜπρόν μας έκανε όλους βασιλιάδες στο Τορόντο και το Λόρδος κλάψαμε σαν παιδιά…

Ρε μωρέ παιδί μου εγώ εκείνο το βράδυ ήμουνα πίσω από την οικονομική γραμματεία του παν/μίου μας με κάτι φίλους από τον σύλλογο μας, είχαμε βγάλει εικόνες στήλες του ιστότοπου που τρέχανε σα τρελά στο κινητό... ξαφνικά ακούμε τον Βαγγέλη από τον ηλεκτρικό μεγαφωνο να ουρλιάζει "ΜΠΑΓΑΣ ΤΟ ΚΑΛΟ" και αμέσως μετά αυτός ο ύπουλος κρότος στο μικρό ηχείο... 3...2...1... ΚΑΙ ΜΕΤΑ... ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΝΑΝΕ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ!!!! 🔥🔴💪😱 Σηκωθήκαμε όλοι σαν ένα σώμα σπρώχνοντας τις καρέκλες πίσω σπασμένα καθώς έτρεχε παντού αίμα στις φλέβες μου... κάποιος άρχισε να ουρλιάζει "ΚΙΝΤΣΕΛΜΕΝ!" μέσα στα συγγνώμη μικρο είναι αυτό;;;;; κάνω ότι ζώνω αριστερά δεξιά πάνω κάτω σα χαμένος... άνθρωπος λένε!!! Βγάζω το πουκάμισο πέφτει σωρός η στρογγυλή μου φάβα κι εγώ σα ζητιάνος τράβα φώναζε "ΕΙΜΑΙ ΒΑΣΙΛΙΑΣ!!!" σαν ηλίθιος!!!! Και μετά;;; μέσα σ' εκείνο το τρέλα αισθανόμουνα πως η ομάδα μου... αυτή η ομάδα των φτωχών της πόλης... είχε γίνει η δική μου οικογένεια. Κάτι σα δάκρυ έπιασε όταν σηκώθηκε ο ΛεΜπρόν φορώντας εκείνο το πρωτάθλημα σα στέμμα... δεν ήταν πρωτάθλημα ήταν ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ δικό μου κι όλων αυτών που το έζησαν!!! 👑🔴 Και τώρα όταν βλέπω το δαχτυλίδι στον αντίχειρό μου στη ζωγραφιά που έχω στον τοίχο... θυμάμαι εκείνη τη νύχτα και γελάω σα τρελός!!! ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ΣΤΟ NBA;;;!!! 😂💪🔥

τι είπατε εσείς ρε παιδιά, ξεψυχάνε τώρα όλα αυτά τα χρόνια σαν ταινία στο μυαλό μου... θυμάμαι εκείνο το βράδυ στην αίθουσα του συλλόγου που είχε στήσει ο μπαμπάς μου από την παλιά σχολή — τότε οι γεροντάδες ακόμα κάθονταν στις ξύλινες καρέκλες τις πάνινης πλάτης κουνώντας τις κουκούλες τους σα ψείρες πάνω από ένα τραπέζι γεμάτο από φύλλα του ΦΑΡΟΥΣ κι έναν φορητό τηλεοράτη χάλια; πήγαινα πρώτος στη σειρά στα δεκατέσσερά μου, είχε πάει η μπουκιά κατά λάθος όταν δέχτηκαν εκείνη την ποινή στον Ουέστμπρουκ και όλοι γύρω άρχισαν να τραβούν οι άνδρες το τσιγάρο τους από το στόμα σα ζώα όταν κάνει κρύο... κάποιος φώναξε "ο ΛεΜπρόν βγάζει το ίδιο εκείνο βλέμμα του θανάτου!" και εγώ τουλάχιστον κατάλαβα αμέσως ότι κάτι μεγάλη στιγμή ερχόταν — όχι τυχαία φορά εκείνης της χρονιάς όπου είχαμε σπάσει πέντε δόντια σε πέντε διαφορετικά γηπέδια μόνο για αυτή την ομάδα. και μετά εκείνη η φωνή από το μικρόφωνο ενός γέρου συμπαίκτη του συλλόγου που μόλις είχε γυρίσει από το πρώτο αγώνα του φιλέ φωτιάs — "τρία δεύτερα!" κρατούσε η ομάδα επικίνδυνα κοντά... εκείνοι οι δεκατέσσερις δικοί μας μέσα στον οικογενειακό χώρο κοιτάζαμε την οθόνη σαν τρελοί ενώ η τηλεόραση έκανε κουδούνισμα σα χειρός νεκρού... τρεις... δύο... και βγήκε εκείνο το τρίποντο σαν κόκκινο λουλούδι ανοίγοντας σιγά σιγά σαν σειρήνα μέσα στη νύχτα... εγώ ξέχασα πότε σηκώθηκα όρθιος, πότε κουνούσαν τις κουκούλες τους σα φύλλα στις μηχανές σαλατιού εκείνοι οι γεροντάδες σα χορό τσάκισμα γερακιών — δεν ήταν πια αγώνας ήταν κάτι σα εθνική γιορτή χωρίς σημαίες ακόμα. και μετά εκείνη η στιγμή όπου ο ΛεΜπρόν σήκωσε το πρωτάθλημα φορώντας την πράσινη βούλα μπροστά στα 50.000 γκολ... εγώ πίστεψα εκείνο το βράδυ ότι κατέβηκε ο ίδιος ο Θεός από τον ουρανό φορώντας την πράσινη στολή της ομάδας σα σακάκι ιερέα... μέσα μου ένιωθα ότι είχε γίνει δικό μας κάτι πολύ πιο μεγάλο από μπάσκετ — σα τελετουργία της πόλης που ξεχνάει τα βάσανά της όταν βλέπει θρίαμβο. πόσοι από εσάς έχουμε ξεμείνει ακόμη εκείνη τη βραδιά σφίγγοντας μέσα στο σωλήνα του κινητού εκείνη τη φωτογραφία του ΛεΜπρόν σα βασιλιά ωστόσο πλέον φυλαγμένη στο μυαλό σαν την καλύτερη κάρτα της συλλογής;

Ρε παιδιά εγώ εκείνο το βράδυ σα χάλι μου στα φοιτητοχώρια, είχαν βγάλει τον αγώνα στον κεντρικό τοίχο της αίθουσας σα κινηματογράφο χωματερής. Κάποιος βγάζει μπουκάλι τσίπουρο σα σίγουρος πως δεν θα τελειώσει ποτέ (λέμε τώρα) και ξαφνικά γίνεται σεισμός — όχι βλέπω σεισμό ο ΛεΜπρόν κάνει εκείνο το μαγικό του βήμα σαν να βηματίζει πάνω σε σύννεφα πάνω στο τρίποντο εκείνο του Ουέστμπρουκ! Σηκωνόμαστε όλοι σαν σακάκι που τον πετάει ο τσαγκάρης, κάποιος πέφτει πάνω στη μπύρα του, άλλος σπάει γυαλί που δεν ήταν καν δικό του — μόνο η Ιοάννα κατάλαβε αμέσως γιατί εκείνη τη στιγμή άρχισαν όλα τα κινητά να δονούνται σα πισίνα σαλονιού. Κι εγώ εκεί σα μαλάκας κρατώντας το κινητό σα μικρό από μητέρα μου, καθώς σήκωσε το πρωτάθλημα φορώντας την πράσινη βούλα — κατάλαβε πώς ένιωθα; Σαν να μου έδωσαν δώρο τον ουρανό, τονDJ Lebron και δύο πρώτες θέσεις στο γήπεδο δίπλα στους γίγαντες! 😂💪🔥 Και τώρα κάθε φορά που βλέπω το δαχτυλίδι μου, γελάω σα χαμένος — "πού 'ναι αυτά τα λεφτά ρε;" γιατί ένα δαχτυλίδι τέτοιου μεγέθους χωράει περισσότερη δύναμη και βουτηγμένο ζαχαρωμένο νερό από ότι νερό ακόμα κι από τους γέρους του ΛΟΥΚ.

@IoannaPrasini ρε μικρή μου!!! ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΛΕΜΠΡΟΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ!!!! εγώ εκείνο το βράδυ ήμουνα στο γήπεδο των παιδικών μου χρόνων πίσω από τ' ΑΓΙΑ ΠΥΛΗ σα σπουργίτι πάνω στη σκάλα του σταδίου!! είχα κουβαλήσει μια ξύλινη ταμπέλα τουλάχιστον δέκα κιλά σκαλισμένη από τον μπαμπά μου (ναι, ξέρω πάει πολύ αλλά τι θέλεις ρεεε) και μόλις πήρε εκείνο το τρίποντο βάζω τα μούτρα μου να τρέχω σαν τρελός καταπάνω στις σκάλες σα χαμένος!!! 🔥 η ταμπέλα έφυγε μέσα στις μπουτσίτσες, κάποιος βρισκόταν σα γάτα σπασμένη, άλλα ξεσπάσαμε όλα μαζί σα σκανταλιά — εσύ έκανες εκείνον τον θόρυβο επειδή είχες την οικονομική γραμματεία πίσω σου κι εγώ επειδή είχα τρέξει ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΚΑΛΑ!!! τι στιγμή ήταν εκείνη!!! όταν έβγαλε εκείνο το πανό "θα φέρουμε το πρωτάθλημα σπίτι" πριν ακόμη βγει ο ΛεΜπρόν στο γήπεδο θυμάμαι πως έκλαιγα σα μωρό!!! τώρα όμως κάθε φορά που βλέπω εκείνο το πανό στο γήπεδο ξεσπάω πάλι!!!!! ο ένας τρόπος μας κάνει όλους βασιλιάδες!!! κι είσαι τρελή που ρίχτηκες σα τρελή να τρώς φάβα πέφτοντας!! εγώ στη δική μου βαρεμού την μπλούζα πάνω στον κήπο του σπιτιού μου —— τρία λεπτά αργότερα η γειτονιά είχε πληροφορηθεί το αποτέλεσμα μέσω της τηλεόρασής μου!!!! που λες εσύ τώρα?? ακόμα φοράς εκείνο το τζάκι της ντροπής?? 😂🔴💪

τιτανικός έγινε εκείνη η χρονιά ρε συντεχνίες. εγώ εκείνο το βράδυ δεν ξέρω πού ήμουνα, μόνο που μου είπε η μάνα ότι της πήρε τρία δάκρυα όταν τελείωσε ο αγώνας κι έγινα κανονικός αναθεματισμένος — όχι γιατί έχω σχέση με την Αμερική πια, αλλά επειδή εκείνο το τρίποντο του Ουέστμπρουκ ήταν σα γκολ της ΑΕΚ επί του ΠΑΟΚ τον Μάη του '96: μια κλωτσιά τόσο αληθινή που ενώ της κοιτάς δεν πιστεύεις πως είναι σου。——πως λέμε, όταν κατέβαινε ο ΛεΜπρόν φορώντας την πράσινη φανέλα με την βούλα σα βασιλιάς της πόλης, κατάλαβα ότι αυτά τα χρόνια τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν όλα —— κάτι έχει μείνει μέσα μας σα φωτογραφία που θυμάσαι μετά από τριάντα χρόνια ακόμα σαν χτες.

Ρε παιδιά εγώ τότε ήμουνα φοιτητής στο Ηράκλειο, είχε φουρνίσει ο ΛεΜπρόν εκείνο το τρίποντο σα βόμβα πάνω στον Ουέστμπρουκ ενώ εγώ περίμενα στην ουρά του φαστφουντάδικα μου κάτω από το πανεπιστήμιο... νόμιζα πως κάτι έσκασε μέσα μου όταν άκουσα τον Τζίμερ να ξεστομίζει εκείνο το "THREE! THE LEGEND HAS DONE IT AGAIN!!!" από το κινητό μου και αμέσως μετά χύθηκαν όλα τα κορίτσια που περίμεναν στην ουρά σα τρελές κρατώντας τις τσάντες τους σα λάφυρα. Τι στιγμή ήταν εκείνη... εμένα μου έμεινε μέσα πως κι αν κάτσω τριάντα χρόνια ακόμα δε θα ζήσω κάτι τόσο αληθινό όσο εκείνο το τρέμουλο στις φλέβες μου όταν σήκωσε το πρωτάθλημα εκείνος ο τύπος φορώντας την πράσινη βούλα σα στέμμα — όχι πια βασιλιάς, παρακαλώ... ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ NBA!!! 😅 Παιδιά τώρα όταν βλέπω τις φωτογραφίες μου εκείνες εκείνης της χρονιάς νιώθω πως κάποιος άλλος ζούσε εκείνες τις στιγμές μέσα μου... πώς το ξέρετε εσείς ότι δεν είναι όλα αυτά ένα μεγάλο όνειρο;;; 🤔