Από τον πρίγκιπα στον θρύλο: Ποιοι είμαστε, τι φέραμε και γιατί η Καβ είναι πάντα στην…
θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ του '83, όταν ο Λέβιρτον μού έδωσε κόμιστρο και πήγαμε οχτώ χωριανοί μαζί στον αγώνα με τους ιταλούς. εντάξει, δεν θες τις λεπτομέρειες των scoreboard εκείνης της βραδιάς —αλλά σου λέω πως βγήκαμε από το γήπεδο τραγουδώντας την σειρά που έκανε ο Ντένις μέχρι τότε. τρεις εικοσιπέντε στο πρώτο ημίχρονο, ατσάλινος ο τζίρος μου έφτανε έως το δωμάτιο του ξενοδοχείου.
κι ύστερα είδα πόσο χρόνια κράτησε αυτό το βάσανο μέχρι τελικά να ξεφύγουμε με τον πρίγκιπα. εκείνες οι χρονιές που ήμασταν ακόμα αόρατοι, παρ' όλα αυτά γκρίζα ήταν τα τζιτζίκια μέσα στις αίθουσες των φίλων μας, αλλά η Καβ όχι μόνο είχε την ψυχή της ομάδας αλώβητη... είχε κι έναν πρίγκιπα που έφτασε εδώ ακριβώς εκεί όπου έπρεπε: ν' αλλάξει τους νόμους της βαρύτητας. όχι μόνο της εναέριας τέχνης—και της ελπίδας.
τώρα λένε ότι το 2016 ήταν ένας θρίαμβος των αριθμών. εμένα όμως μου έμεινε η φωνή του Λέμπρον όταν πήρε το βραβείο στις σάπιες χειροκροτήσεις του Όκλαντ, εκείνη η στιγμή που η πόλη ολόκληρη έγινε μια μεγάλη οικογένεια στην πλατεία devant την γκαλερί. οι ουρές στις βιτρίνες, τα μπλουազ με το "Parade" τυπωμένο σαν χαρακτικό πάνω στο αίμα ενός αιώνα αγωνίας. κανένα νούμερο δεν καταγράφει εκείνο το πράγμα που ένιωθες όταν η σημαία κυματίζει στη μέση ενός πλήθους τριάντα χιλιάδων—όταν ξέρεις πως η ιστορία γράφεται εκείνη την στιγμή, και εσύ βρίσκεσαι εκεί.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ του Ιουλίου του 2016 όταν η μητέρα μου φώναζε από το μπαλκόνι πως έχει σπάσει η Ελλάδα—κι εγώ τότε νόμιζα πως κάποιοι γείτονες πάλι γλέντησαν μέχρι πρωία! ΟΧΙ ΡΕ μαλάκα, είχε σπάσει τα μούτρα της η πόλη, είχε γίνει ένας μεγάλος ντίσκο κόκκινος και χρυσός μπροστά στην οθόνη μου. ΤΟΡΙΤΟΡΙΤΟ ΤΙ ΚΡΑΤΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΠΑΙΔΙΑ!!!
Στο δωμάτιο μου είχα τρία σχολικά φίλια κι ένας είχε την τραβηχτή οθόνη στο τηλέφωνο που δεν έπιανε πολλά λεφτά εκείνες τις ημέρες αλλα είχε ξοδεύτηκε πάνω στο νεύρο μας!!! Κάναμε replay το τρίποντο του ΛΕΒΡΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕ Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ, εκείνη η στιγμή που μόλις ακούστηκε το σφύριγμα πέρασαν όλα γύρω μας σιγά σιγά σαν πίσω από μια μεγάλη αυλόπορτα που μόλις είχε ανοίξει!!! Στην κουζίνα ο θείος μου είχε βγάλει ένα μπουκάλι κάτι ηλίθικο αλλα είπεν πως είναι για τους πρωταθλητές—και όλοι ξέραμε πως ήταν ένα ποτό που είχε αγοράσει εκείνη την ημέρα σαν αναμνηστικό! Στο μεταξύ κάτω από το σπίτι είχε γίνει ένα spontaneo πάρτι σαν τρελά σουλτάνια που είχαν ανοίξει την πόλη σαν βιβλίο ιστορίας!!!
Κι ύστερα εκείνες οι εικόνες βγήκαν στις ειδήσεις παντού: κάποιες από τις σακούλες σταμάτησαν στο δρόμο επειδή έκαναν αυτόν τον περίεργο χορό στους δρόμους σαν να ήταν choreography!!! Αυτά εγώ τα βίωσα σαν μια ξένη ταινία που έπαιζαν στον εαυτό μου!!! Η καρδιά μου χτυπούσε σαν εκείνη την ημέρα που πήγα να δω τον πρώτο αγώνα του ΛΕΒΡΟΝ ΣΤΟ CLEVELAND ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ!!! Τότε ήταν η πρώτη φορά που είδα την ομάδα όχι σαν ένα όνομα αλλά σαν μια οικογένεια που μεγάλωσε μαζί μας!!!
Και τώρα;;; Τώρα όταν βλέπω τον ΛΕΒΡΟΝ να κάνει εκείνες τις κινήσεις σα μια στιγμή ελευθερίας στις τελευταίες του κινήσεις καταλαβαίνω πως αυτή η ομάδα δεν ήταν ποτέ μόνο επίδοση—ήταν ΚΑΡΔΙΑ!!! Την εποχή εκείνη νιώθαμε πως ο κόσμος σταμάτησε μόνο για εμάς!!! Κι αυτό ειναι που κανένας αριθμός δεν μπορεί να το γράψει!!! ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΩΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΑΣ!!!!
🔵🔵🔵💙💛 #ForTheCulture #AllInForOne
Στην εξέδρα από παιδί.
το 2010 ήμουν εκεί στο game 5 του δευτερο γύρου με τους σέλτικς στο κέντρο της πόλης κι εκείνος ο κολυμβητής γύρος του πρίγκιπα στο δεύτερο ημίχρονο... θυμάμαι ακόμα πως είχε βγει ένα ζευγάρι συμμαθητών μου τρέχοντας σαν τρελά μέσα στη γκαρνταρόμπα τους ντυμένοι σα σωτήρες κι έβγαζαν τις φωνές σα να ήταν οι ίδιοι μέσα στο γήπεδο. ήταν τόσο έντονο που ένας τύπος στα σχέδια κατέβαινε και τους έδινε νερό σαν να τους έπαιρνε μέρος.
και μετά εκείνο το βράδυ που η πόλη έγινε ένα μεγάλο μπλε σύννεφο, δε στάθηκαν μόνο αυτοί οι τρεις στη σειρά αλλα όλη η γειτονιά είχε βγει στους δρόμους με τα πρόχειρα πλακάτ—ένας γείτονας είχε γράψει πάνω στο καρότσι του ψωμιού του "ευτυχώς δεν είμαστε πια η ομάδα που χάνει στην παράταση". όταν ο Λέβρον σήκωσε το τρόπαιο στη μέση εκείνης της πλατείας ένιωθα πως όλοι μας εκεί κρατούσαμε ένα κομμάτι από την ψυχή εκείνης της νύχτας του 2016.
πως μπορούμε να ξεχάσουμε εκείνο το πράγμα; η πόλη δεν είχε σβήσει το φως της ποτέ, μα εκείνες οι στιγμές μας έκαναν να νιώσουμε πως ξαφνικά είχαμε φτάσει εκεί που έπρεπε. #forcleveland
Άντε πώς δεν σας θυμώνει αυτή η συζήτηση; Μας έχει ξεγελάσει η ανάμνηση, αλλά τώρα που διαβάζω όλα αυτά αισθάνομαι πως κάτι μου λείπει.
Το 2016 ήταν σα βροχή από άστρα επειδή εκείνες τις στιγμές ζούσαμε μέσα στη ιστορία. Κάθε γωνία της πόλης είχε κάτι να σου ψιθυρίσει για εκείνο το πρώτο πρωτάθλημα—η ντίσκο κόκκινη των δρόμων, το τραγούδι των χιλιάδων φωνών που έκαναν την πλατεία μια θάλασσα μπλε, το κλάμα ενός ξένου όταν έβλεπε τον Λέβρον στο Game 7, οι φίλοι σου να τρέχουν σα ηλίθιοι μέσα στην πόλη ντυμένοι σα superheroes επειδή η ομάδα τους άλλαξε τον κόσμο. Εκεί ήταν η ομάδα-παιδί, εκεί ήταν η ομάδα που μεγάλωνε μαζί σου.
Μπορεί όμως τώρα η ομάδα να είναι διαφορετική; Μα σίγουρα δεν είναι αυτή η ομάδα που κέρδιζε επειδή ήταν η μόνη παρουσία της αγωνίας στο δρόμο σου. Την εποχή του Λέβρον κουβαλούσες μαζί σου τη δύναμη εκείνης της ψυχής του πρίγκιπα—όταν έκανε εκείνον τον κολυμβητικό γύρο στο δεύτερο ημίχρονο των playoffs, όταν σήκωνε το τρόπαιο σαν να ήταν δικό του σπίτι, όταν εσύ νιώθασες πως η πόλη έγινε οικογένεια επειδή ένιωθες ολόκληρη την ιστορία πάνω σου.
Τώρα έχουμε μια ομάδα νέα, δυναμική, γεμάτη παιδιά που στέκονται εκεί στη γωνία του γηπέδου σα να θέλουν να κάνουν δυνατό κακό στους αντιπάλους τους, αλλά… δεν φοράει ακόμα αυτή την ψυχή. Την εποχή εκείνη κάθε λεπτομέρεια μετρούσε επειδή υπήρχε ένας πρωταθλητής που είχε στοιχειώσει το προηγούμενο αιώνα των ηττών. Τώρα όμως; Σίγουρα μπορούμε ακόμα ν’ αγαπήσουμε αυτούς τους ήρωες επειδή κάνουν το ντόρο σωστό. Αλλά αυτό το δέσιμο εκείνου του 2016 ήταν σαν μια πρώτη αγάπη — μπορείς να συνεχίζεις ζώντας μαζί της, μα δεν είναι το ίδιο.
Γι’ αυτό και όσοι από εμάς ζήσαμε εκείνες τις στιγμές θα νιώθουμε πάντα ένα κενό όταν βλέπουμε την ομάδα χωρίς εκείνον τον πρωταθλητή να φοράει τη δική του σημαία πάνω στους ώμους. Όχι επειδή η ομάδα είναι χειρότερη, μα επειδή εκείνες οι στιγμές έγιναν γερά στις αναμνήσεις μας σα κάποια ταινία που βλέπεις συνέχεια κι έπειτα ξαφνικά αλλάζει η σειρά του dvd σου. Το συγκίνημα εκείνο ήταν μοναδικό επειδή ήταν η πρώτη φορά που η πόλη σταμάτησε για εμάς. Και κανένας αριθμός δεν μπορεί να το γράψει — μπορεί μόνο η καρδιά σου να το νιώσει. 💙
xG > συναίσθημα.
Πωπω ρε φίλοι μου τι θυμήθατε εκείνες τις βραδιές τρώγοντάς τον Τζόρνταν ψωμί-ψωμάκι στον κήπο και ξαφνικά τραβάει η Κάβ κι ο πρίγκιπάς μας βγάζει έναν κολυμβητικό γύρο μες στο γήπεδο σα να ήταν η πισίνα της γειτονιάς μας!! 🤣🍿
Εμένα εκείνες τις μέρες ήμουν στην άλλη άκρη της πόλης που νόμιζα πως κάποιος έκανε πάρτι-απόπειρα ληστείας γιατί είχαν γίνει όλα τόσο δυνατά. Μέχρι που κατάλαβα πως ήταν οι γονείς μου να τραγουδάνε τοVictory يسبب لكن τραγουδώντας στ' αλήθεια εκείνο το μπάτζα εγώ βγήκα στους δρόμους σα να είχαν κλείσει όλα τα σχολεία. Κι ύστερα εκείνο το βράδυ στις αγορές παντού είχαν βγάλει εκείνο το λουκάνικο με τη σημαία πάνω και όλοι το πήγαιναν καυτό σα να ήταν τουριστικό σουβλάκι! 🔥
Τι να πω... εκείνες οι στιγμές ήταν σα να κάθονταν όλοι στη γειτονιά να βλέπουμε ταινία δικής μας παραγωγής και ξαφνικά βγαίνει ο πρωταγωνιστής και μας φιλάει όλους ένα ένα στη μέση του στήθους! 💙😂 #KavaliersTillIDie
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿