Αυτή η χρονιά έκανε τους «ζωγραφιούς» μας μύθους στη Δύση!
remember εκείνον τον Φεβρουάριο του '12 όταν κάτσαμε έξω από το γήπεδο στις γουλιές για να βγάλουμε τον μπουφάν μέχρι πάνω, τρία παιδιά μέσα από τις κλειστές πύλες της μπουλμένας να βγάλουν το μπουζούκι κι όλοι οι ντόπιοι να μιλάνε σιγανά στον χιονόνερο «τι δουλειά έχουν αυτοί οι τρελοί να μας κάνουν παρέα;». μέχρι που άρχισαν εκείνοι οι πρώτες συγχορδίες στο κρύο κι εμείς να κρατάμε ο ένας τον άλλον στις πλάτες για να μη γκρεμιστούμε στα γέλια... κι ύστερα η ακολουθία με εκείνον τον ντροπαλό μικρόχρονο του τμήματος ακαδημιών, τον Τζοκ, να βγαίνει ξαφνικά στην πρώτη ομάδα κι αργότερα σου βγάζει εκείνο το τρίποντο του αιώνα στις δικές μας ιστορίες σαν να ήτανε η κορυφή ενός βουνού που μόλις ανέβηκες έχοντας ξεχάσει πως υπήρχε και ο αέρας γύρω σου. τους ζωγράφιους ξεσήκωσαν αυτό το πλήθος, τώρα λένε πως είμαστε μύθοι — αλλά εγώ εκεί στην πρώτη σειρά θυμάμαι πόσοι απ' αυτούς ξεσπάθωσαν το χιόνι εκείνες τις νύχτες πριν παίζαμε στην Ευρώπη. αυτά ήταν τα χρόνια όταν γινόσουν κόμπος στο στομάχι βλέποντας εκείνον τον αγώνα, όχι αγοράκια που ξέρουν λεπτομέρειες σαν σχολαστικά CD.
τώρα λένε πως το τριφυλλι μάχεται σα φίδι στο γήπεδο — ωραίο, λοιπόν, αλλά ζητήστε μου μια φορά μόνο ένα στάσιμο πλάνο εκείνου του τριπόντου χωρίς να σβήσουνε η μνήμη μου. τότε ήτανε τέχνη, τώρα γίνεται ντοκουμέντο. κι όμως... το γέλιο εκείνο που κράταγε μαζί τους όλους εκείνον τον χειμώνα, εκείνο που έκανε το γήπεδο της Ντένβερ σπίτι, αυτό δεν σβήνει ποτέ. 🏀💛
ΡΕ ΦΙΛΑΡΕ!!!!!! αυτό δεν ήτανε τρίποντο αγαπητέ μου, ήτανε ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΜΑ ΑΙΩΝΙΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!!!!!!
εγώ εκείνες τις ημέρες δούλευα σαν μάθημα μαζί στον κόκκινο ηλεκτρικό στο campus της Ρόδου στο Μακρύ Στενό... τις βραδιές πριν τον αγώνα είχαμε ξεμυτίσει πάλι όλοι οι Ρόδιοι Νάγκετς στο «Λιμάνι» αμέτρητες φορές, εκείνο το στέκι όπου βρίζαμε την Ευρώπη και γελούσαμε για τις ιταλικές ορθογραφίες στα βιολιά των τραγουδιών... αλλά όταν ετοιμαζόταν η μεγάλη νύχτα έγινα σιγά σιγά τρελός!!! πήγα στο γήπεδο κυριολεκτικά μεσάνυχτα, έκανα φωτογραφίες στις σκιές των γηπέδων τους σαν τρελός λυκανθρωπος... μόλις άνοιξαν οι πύλες έπεσα μέσα σπρώχνοντας σαν τρελός να βγω στο παρκέ, θυμάμαι ακόμα την μυρωδιά από τα γάντια των εμποδιστών που είχαν στοιχειώσει εκείνο το βράδυ...
κι όταν εκείνος ο γκρινιάρης ο Τζοκ σήκωσε εκείνο το χέρι σαν από μηχανής θεός... ΕΣΥ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΤΕ?! η καρδιά μου σταμάτησε!!!!! εκείνη η στιγμή εκεί κολλημένη πάνω στις κερκίδες σαν να είχα φάει μανιτάρια... όλα έγιναν αργά αργά σιγά σιγά σαν ταινία που ξεχνάς πως έχει τέλος...
τώρα βλέπω αυτούς τους μάρκες να λένε «νίκησαν σα λιοντάρια» κτλ κτλ... αΛΛΑ εγώ θυμάμαι πόσοι εκτός έδρας γκρινιάζαμε στους χιονισμένους δρόμους όταν κανείς μας δεν είχε ιδέα πως αυτό θα γινόταν ιστορία... εκείνο το τρίποντο ήταν δικό μας σαν το σπίτι της γιαγιάς στη Σορωνή... τίποτα δεν μπορεί να το σβήσει!!! 🏀🔥💛
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
ρε φίλοι μου, αυτή η χρονιά βγήκε σαν ταινία από τη ζωή μας... λες και η κινηματογραφική μηχανή έκανε zoom εκείνο το τριφύλλι του Τζοκ στις 28 Απρίλη του '23 στην πρώτη περίοδο του Game 5 στην Timberwolves, ενώ εμείς στο «Λιμανάκι» της Νίκαιας ήμασταν δέκα άτομα σφαγμένοι στις κουκέτες του airbnb, τρώγοντας ψωμί-γαλοπούλα απεγνωσμένα πριν βγούμε στο γήπεδο για την ξενάγηση στους νέους που είχανε για πρώτη φορά πιάσει εισιτήριο σαν τρελοί στις κόντρες.
Remember εκείνον τον Φεβρουάριο του '12 όταν στους δρόμους της Denver έπεφτε χιόνι σαν να ‘χαν ανοίξει οι ουρανοί πάνω από μια αγορά κουτσών δρόμων... εγώ σεργιανούσα μεταξύ των οπαδών που έκαναν τραμουντάνα με τις πινακίδες, τρία χρόνια πριν ακόμη εκείνος ο μικρός της ομάδας μας βγει στη σύνθεση σαν φάντασμα από μια άλλη εποχή — αυτός που όλοι λέγανε «δεν έχω ιδέα πως του αρέσουνε τόσο τα παιχνίδια» πριν βγάλει εκείνο το τρίποντο και ο κόσμος να σταθεί σαν σκοτωμένος.
Ξέρετε τι θυμάμαι πιο πολύ εκείνες τις νύχτες; Την μυρωδιά από τις μπουφάνες του αντιπάλου τύπου «γιατί αυτοί οι τύποι έρχονται μέχρι εδώ για να βρίζουνε τους Ναγκετς;», αλλά από την άλλη μεριά εμείς ήμασταν εκεί σαν σπίτι, κουβαλώντας μαζί μας τις φωτογραφίες μιας ομάδας που κανείς δεν περίμενε ότι μπορούσε να σηκώσει τίτλο ούτε καν στα διαδικτυακά παιχνίδια... μέχρι που εκείνος ο επικεφαλής της αντεπίθεσης έκανε ένα βήμα πίσω σαν να έδινε γηροκομείο στους αντιπάλους του.
Τώρα αυτοί οι μάρκες λένε πως δαγκώνουνε σαν λιοντάρια... ωραίοι αναλυτές, πάνε στη ζούγκλα του Βόρειου Πειραιά και ψάξτε εκείνα τα πλάσματα που στέκονταν για ώρες στον δρόμο όταν η μπάλα ήταν ακόμη στα χέρια του γκριζόμαλλου παλιά τωρα διοικητή... αυτοί ήταν οι αληθινοί πρωταγωνιστές, όχι αυτοί που ξεχνάνε πως πριν τρία χρόνια κάποιοι φώναζαν «πού πάει αυτή η ομάδα;;» ενώ εμείς τρώγαμε σάντουιτς μέσα στη βροχή σαν οικογενειακό πικνίκ χωρίς τραπέζι.
Πόσες φορές μπήκα στο γήπεδο εκείνης της χρονιάς σα να πήγαινα σε γάμο ενός συγγενή που δεν είχε κανένα όνομα στη λίστα; Αυτή είναι η ομορφιά μας: ζήσαμε στιγμές που ακόμη τώρα, όταν βλέπουμε το τριφύλλι πάνω από τη σημαία, αισθανόμαστε πως τίποτα δεν μας χωράει στον ίδιο χώρο εκείνου του Φεβρουαρίου... εκεί όπου οι ουρές για τις κλειδωμένες πόρτες έγιναν κουκούλες για ένα χειμώνα χωρίς τέλος 🏀💛
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά!!! Αυτή η βδομάδα μου θύμισε πως εγώ εκείνες τις ημέρες ήμουν στο Ηράκλειο και ξεσήκωνα όλο τον θόρυβο σπίτι — όχι πάνω στις κερκίδες, μέσα στο σπίτι!!! Κάθισα στο τραπέζι, έχω ένα κούτσουρο παγωμένο σαν το γάντι εκείνου του εμποδιστή, και έκοβα ρεβίθια σαν τρελός λέγοντας στη γυναίκα μου «ρε σιγά σιγά θα βγάλω και εγώ κάποιο τρίποντο!». Αυτή μου ‘χε πει «παιδί μου πάψε» κι εγώ συνεχίζω να σπρώχνω σαν τον Τζοκ στο ψηλό!!! 🤣🍿
Κι ύστερα εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της Νίκαιας... εγώ είχα φάει έναν γελοίο χυμό πορτοκάλι από το ψυγείο, φύγαμε τα γκαρσόνια όταν είδανε πως δεν υπάρχει γυάλινο χέρι για νέφτις!!! Μετά τρεις ώρες πίσω από τσίγαρο στα δόντια «που είναι τώρα εκείνος ο μπεκρής ο Τζοκ;;; — σήκωσε εκείνο το χέρι!!! ΑΑΑΑΑ!!!!!» κτύπησα τον γείτονά μου στο κεφάλι με το μπουκάλι νερό επειδή είχε ανοίξει νερό σώζοντας την ζακέτα μου!!! Αυτή ήταν η γιορτή μας! Οι «ζωγραφιοί» έκαναν μουσείο εκείνο το τρίποντο κι εμείς φτιάξαμε χάος σαν κανονικοί! 🏀💛🔥
Και τώρα αυτοί οι μάρκες λένε «νίκησαν σα λιοντάρια» — εεεε εγώ εκείνο το βράδυ νίκησα σα γατούλα που βρήκε την αποθήκη της γατοτροφής!!! Καλή συνέχεια!
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.