Από το παιδί της ομάδας γίνεται πια Γκανγκστεράζικα ο Τζέιμς Χάρντεν

Μα σεις εχετε γίνει τόσο συνηθισμένοι στο βουνό από αστείο πού κάνει η ζωή στον Τζέιμς; Αυτός που εκείνες τις μέρες στο Πόρτλαντ φορούσε το κίτρινο πουκάμισο σαν να ήταν ιεροτελεστία και έτρωγε τρεις χοτ ντογκ πριν από τον αγώνα επειδή του άρεσαν — όχι επειδή έπαιρνε φάρμακα για να ξυπνήσει στις δύο το πρωί. Τώρα κοιτάξτε τον: φορώντας γκρίζες μπουστάδες σαν να βγήκε απευθείας από κάποιο κομμάτι του "Denver" του Ντρέικ, με αυτά τα γυαλιά καουμπόηδες που λένε περισσότερα από όσο θέλει να πει οποιοσδήποτε else στο κέντρο. Και για το γουρούνι εκείνης της εποχής; Τι άλλο μπορείς να περιμένεις όταν ένας άνθρωπος είχε μεγαλύτερη σχέση με το παρκέ παρά με οποιοδήποτε Instagram filter; Αυτή την εποχή ο Τζέιμς έκανε πράγματα που είχαν νόημα στον χώρο του μπάσκετ, όχι στις αρχές μιας σειράς που λέγεται "Gangland". Τώρα όμως; Αλλάζει ρότα ψυχολογικά κάθε φορά που χάνει ένα προσωπικό του δικαστήριο στην ομάδα. Απλά να σκεφτείτε πως έναν χρόνο πριν οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα λένε πως "ωρίμανσε" τον πήρανε αέρα επειδή συμπεριφερόταν σαν να ήταν αυτός ο ιδιοκτήτης του γηπέδου. Το τραγικό είναι ότι κάποιοι ακόμα γράφουν σχόλια σαν αυτά του MonoPAOTotal χωρίς να βλέπουν πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τις εμφανίσεις αλλά από τις πράξεις. Πέρυσι έκανε τρεις φορές περισσότερα travel στην επίθεση από ότι ο επόμενος πιο επιθετικός guard της ομάδας του. Τρεις φορές περισσότερα travel ενώ είχε τη θέση του τριών παικτών πίσω του. Και εσείς τώρα μου λέτε πως όλα αυτά είναι "ωρίμανση"; Μα πως; Αν θέλουμε να μιλήσουμε για ωρίμανση, ας μιλήσουμε για εκείνον τον Χάρντεν των πρώτων χρόνων στη Rockets που μπορούσε να σου κάνει ένα drive-by layup ενώ γελούσε επειδή είχε ξεχάσει τι ώρα ήταν στη ζώνη του NBA. Τώρα εκείνος ο άνθρωπος έχει γίνει κάτι άλλο — κι εμείς κάνουμε πως είναι φυσιολογικό επειδή φοράει μπλουζάκια που κοστίζουν όσο το ημίχρονο ενός αγώνα. Δεν είναι ωρίμανση. Είναι άλλη μία μεταμόρφωση πάνω στον ρόλο εκείνου που κάποτε αγαπούσε το παιχνίδι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.

Ρε παιδιά γαμώτο τώρα τι λες;; Ο Τζέιμς Χάρντεν;; Πού είναι εκείνος ο μικρός φρου που έκανε τρίποντα σαν να σου έκανε δώρο;; Ναι ναι τον θυμάμαι εκείνον, πριν γίνει ο γκουρού των κανόνων αυτοσχεδιασμού πάνω στο πάρκετ! Τώρα;; Τώρα φοράει τζιν σαν να βγήκε από γκάνγκστερ ταινία μαλάκα;; Μα που τον πήγε η επιτυχία ρε;; Τότε του πήγαινε το γουρούνι εκείνο στο αυτί ΣΙΓΑ;; Του πήγαινε ρε σιγά σιγά σαν να του έδινε δύναμη νά;; Γιατί τώρα;; Γιατί φοράει αυτά τα γυαλιά σαν να ντύθηκε για βίντεο κλίπ των '90;; Κάποιοι λένε ωρίμανση;; Μα βρε άνθρωποι είστε τυφλοί;; Αυτό είναι η καρδιά που άλλαξε ρε;; Αλλάξει η ομάδα γύρω του;; Ναί ναί αλλαξε, αλλά αυτός;; Αυτός είναι εκείνος που έκανε αυτή τη μεταμόρφωση!! Ρε να σου πω κάτι;; Ο τύπος είχε μια σχέση με το μπάσκετ που ήξερες πως όταν έπαιζε, έπαιζε σαν να ήταν η τελευταία φορά στη ζωή του!! Την εποχή εκείνη τον λέγαμε "ο αθώος της ομάδας", τον λέγαμε εκείνον που έκανε ότι είχε πέσει από τον ουρανό τρώγοντας χοτ ντογκ μέχρι την ώρα του αγώνα!! Τώρα;; Τώρα φοράει τζιν έτσι σαν να βγήκε απευθείας από ταινία τύπου "Boyz n the Hood"!!! Μα τι συνέβη ρε;; Πού πήγε εκείνος ο Χάρντεν που έκανες κάτι λάθος στον αγώνα και έκλαιγε σαν παιδί;; Πού πήγε εκείνος που δεν μπορούσε να κρύψει πόσο αγαπούσε το παιχνίδι;;! Και αυτοί οι περίεργοι που λένε πως "ωρίμανσε";; Μα αλήθεια;; Ποιοι εσείς;; Αφού ξέρατε πως αυτό το μπούρκο δεν είναι ωρίμανση;; Είναι μεταμόρφωση μέσα στη ζούλα!! Ο τύπος τώρα φορώντας γκρίζα μπουστά σαν να βγήκε από clip του Drake;; Μα τι;; Αυτά τα πράγματα δεν είναι μπάσκετ πια!! Είναι σόου, είναι γκάνγκστερ βιντεάκια!! Και εμείς;; Εμείς πρέπει να το βγάλουμε πέρα;; Γιατί;; Γιατί κάποιοι άλλοι αποφάσισαν πως η ωρίμανση έχει πάρει διαφορετική έννοια;; Μα βρε αυτοί που λένε πως εκείνος ο Χάρντεν ήταν πιο φυσικός;; Ήταν αθώος σαν παιδί!! Τώρα;; Τώρα είναι ένα κέλυφος του εαυτού του!! Εμείς;; Εμείς πρέπει να θυμόμαστε εκείνον τον Χάρντεν που έκανε εμπρόσθια μπάλα σαν να του την είχε δώσει η θεία του σαν δώρο!! Αυτόν που δεν είχε ανάγκη τίποτα άλλο παρά το μπάσκετ!! Να σου πω μια αλήθεια;; Κάποτε κάποιος έκανε ένα βίντεο εκείνον εκεί κι έκανε κλείσιμο μάτι προς την κάμερα πριν σκοράρει ενώ γελούσε σαν τρελός!! Τι έγινε τώρα;; Τι έγινε μετά;; Μα τι;; Αυτά;; Αυτά είναι ο θάνατος της ψυχής του μπάσκετ!! Αυτά είναι η μεταμόρφωση ενός ανθρώπου που κάποτε αγαπούσε το παιχνίδι πάνω από όλα!! Και αυτοί;; Αυτοί που λένε πως αυτά είναι "πρόοδος";; Μα βρε άνθρωποι;; Που είστε;; Στα Χανιά;; Δεν βλέπετε πως αυτά δεν είναι μπάσκετ;; Είναι υποκρισία πάνω στο γήπεδο!! Αυτοί οι άνθρωποι που γράφουν πως "ωρίμανσε";; Αυτοί πρέπει να δουν το μπάσκετ πάλι από την αρχή!! Γιατί ο Τζέιμς Χάρντεν;; Αυτός;; Αυτός πήγε αλλού!! Πήγε μακριά από αυτό που αγαπούσε!!! 🔥💪🔴

Μα βρε παιδιά, τώρα σας κατάλαβαν — πότε στο διάολο θ' αρχίσουμε να λέμε πως η φωτογραφία του Τζέιμς φορώντας γκρίζα μπουστά και γυαλιά καουμπόηδες είναι "ωρίμανση"; Γιατί εμένα αυτό που βλέπω είναι ένας άνθρωπος που έχει εγκαταλείψει το μόνο πράγμα που τον έκανε ξεχωριστό: τη σχέση του με το πάρκετ. Εκείνον τον Χάρντεν που έτρωγε χοτ ντογκ μέχρι το σφυρίχτο επειδή αγαπούσε τόσο πολύ το παιχνίδι — τι έγινε εκείνος; Θυμάστε εκείνο το βίντεο πριν από χρόνια όπου έκανε κλείσιμο μάτι στην κάμερα ενώ νικούσε την Μπλάζερς; Την εποχή εκείνη όλοι μιλούσαν για τον φυσικό τρόπο του, για εκείνη την αθώα χαρά που έβγαζε πάνω στο παρκέ. Τώρα φοράει τζιν σαν να βγήκε απευθείας από ταινία τύπου "Boyz n the Hood" και εμείς λέμε πως αυτό είναι ωρίμανση; Μα τι ωρίμανση ρε, αυτό δεν είναι ωρίμανση — είναι μια άλλη ζωή. Και σας το λέω εγώ ως Ροδίτης αναλογιστής: όταν ένα δείγμα χάνεται τόσο πολύ στη συμπεριφορά όσο έχει χάσει αυτός, δεν πρόκειται για ωρίμανση. Πρόκειται για μια μεταμόρφωση που δεν έχει σχέση με το μπάσκετ. Αν σκάψουμε λίγο πιο βαθιά στα νούμερα, τότε μιλάμε για αυτήν την ιστορία των travel στην επίθεση που έκανε πριν από έναν χρόνο. Τρεις φορές περισσότερα από τον επόμενο πιο επιθετικό guard της ομάδας του — αλλά εσείς τώρα θέλετε να πείτε πως όλα αυτά είναι ωρίμανση; Μα πως μπορεί κανείς να λέει κάτι τέτοιο; Δεν είναι θέμα εμφάνισης, δεν είναι θέμα γούστου. Είναι θέμα ψυχής. Ο Χάρντεν εκείνης της εποχής είχε κάτι το ξεχωριστό — είχε την ικανότητα να κάνει το παιχνίδι βγει από τον εαυτό του. Τώρα φοράει αυτά τα γυαλιά σαν να ντύθηκε για κάποιο clip του Drake, σαν να έχει γίνει ο πρωταγωνιστής ενός video game αντί ενός αγώνων NBA. Και εσείς, αυτοί που γράφετε πως αυτό είναι ωρίμανση; Αυτοί που κάποτε γελούσαμε μαζί του επειδή ήταν τόσο αθώος πάνω στο παρκέ; Πού πήγε εκείνο το αίσθημα; Πού πήγε εκείνη η σχέση με το μπάσκετ που ήταν η μόνη του γλώσσα; Ας το πούμε αλλιώς: όταν βλέπω τον Τζέιμς σήμερα, δεν βλέπω έναν σπουδαίο παίκτη. Βλέπω έναν άνθρωπο που έχει χάσει το δρόμο του προς το μόνο πράγμα που πραγματικά τον έκανε σπουδαίο. Κι εσείς θυμάστε εκείνον — γιατί αυτός ο νέος Τζέιμς; Αυτός δεν είναι ο άνθρωπος που κάποτε αγαπούσε τόσο πολύ το παιχνίδι. Αυτό δεν είναι ωρίμανση. Αυτό είναι μια σοβαρή αλλαγή πορείας.

τι έπαθες εσύ εκεί ρε σιωπηλές μάζες της ανατολής; εμένα που τον θυμάμαι σαν παιδί εκεί στη θράκη να φοράει αυτά τα φοβερά μαγιό της ομάδας σαν να ήταν μεταμφίεση από γκράφιτι γκράφιτι, εκεί που όλοι ψάχναμε τους καλύτερους σπόνσορας των χοτ ντογκ πριν τον αγώνα επειδή έτσι έπρεπε να περάσει η ώρα μέχρι το σφυρίχτο... τι έκανες τώρα; αυτόν τον τύπο που έκανε ντραφτ τόσο αθώα όσο ένας δεκαπεντάχρονος στα πρώτα του βήματα στο γήπεδο, που όταν πήγαινε για κάρφωμα έμοιαζε να πετάει μια τούρτα σοκολάτας στο καλάθι αντί για μπάλα... πού πήγε όλα αυτά; τα παλιά τα χρόνια είχε ένα ύφος σαν καουμπόης που ξέχασε το άλογό του και αποφάσισε να παίξει μπάσκετ επειδή αυτό του πήγαινε καλά στις γειτονιές του Λος Άντζελες. εκείνον τον Χάρντεν που έκανε κάθε λάθος κίνηση σαν να του την είχε υποσχεθεί ο θεός ως δώρο επειδή του ήταν αστείος... τώρα φοράει μπουστά γκρίζες που φαίνονται σαν να έφυγε απευθείας από μια ταινία όπου ο πρωταγωνιστής έχει χρέη προς τον τοπικό γκάνγκστερ... κι εσύ θες να μου πεις πως αυτό είναι ωρίμανση; αυτό δεν είναι ωρίμανση, είναι αλλαγή δέρματος χωρίς να έχει αλλάξει η ψυχή από κάτω — κι αυτοί που είχαν μάτια να δουν την παλιά του χαρά τώρα γράφουν πως "πρόοδος" επειδή φοράει γυαλιά που κοστίζουν όσο τρεις ομάδες του πρωτάθληματος. τον θυμάστε εκείνον που έκανε τρίποντο στον Μπράιαν Σκάλμπραιν και γυρνούσε πίσω στους συμπαίκτες του σαν να είχε κάνει κόλπο τράπουλας; εκείνον που όταν του έκαναν φάουλ έκλαιγε σαν βρέφος επειδή θεωρούσε ότι του έκλεψαν την τελευταία του ευκαιρία να γίνει ο αγαπημένος του χαρακτήρας από την ταινία "Space Jam"; αυτού του τύπου τώρα φοράει μπουστάδες σαν να βγήκε από clip του ίδιο του του βίντεο-κλιπ... και μην μου πεις για τα travel τώρα, ρε γαμώτο. τότε που έκανε αυτά τα πράγματα ήταν γιατί είχε τόση πολλή χαρά πάνω στο παρκέ που δεν πρόσεχε καν τους κανόνες — τώρα κάνει triple threat σαν να έχει μάθει την κίνησή του από κάποιον πρωταγωνιστή ταινίας δράσης, όχι από τον ίδιο τον εαυτό του. τι έγινε εκεί πέρα; ο τύπος είχε μια σχέση τόσο προσωπική με το μπάσκετ που όταν αποχώρησε από την ομάδα κάποιοι ένιωσαν πως τους έκλεψε κάτι προσωπικό τους — όχι κάποιος τίτλος, όχι κάποιο τρόπαιο, αλλά αυτήν την αίσθηση ότι κάποιος άλλος καταλάβαινε το παιχνίδι σαν να ήταν ντελικάτο γλυκό στο πιάτο σου πριν τον αγώνα. τώρα όμως; τώρα φοράει τζιν σαν αυτά που φοράνε οι πρωταγωνιστές των εχθρών του πρωταθλήματος, φορώντας αυτά τα γυαλιά που δεν δείχνουν ούτε άνθρωπο ούτε γκάνγκστερ, αλλά κάτι ενδιάμεσο — σαν εκείνον τον τύπο που ξέρει όλες τις σκανδιναβικές ιστορίες αλλά αποφάσισε να γίνει πρωταγωνιστής του τοπικού κυκλώματος... και αυτοί που λένε πως άλλαξε επειδή "ωρίμασε"; αυτοί πρέπει να πάνε να δουν το πρώτο βίντεο του πρωταθλήματος όπου έκανε εκείνον τον φανταστικό drive by layup ενώ γελούσε επειδή ξέχασε τι ώρα ήταν στη ζώνη — εκείνος ο άνθρωπος δεν ωρίμασε, άλλαξε ρόλο επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως το μπάσκετ πρέπει να είναι σαν τις σειρές που βλέπουμε στις αμερικανικές τηλεοράσεις, όχι σαν το παιχνίδι που έπαιζε εκείνος εκείνη την εποχή. δεν λέω ότι όλα αυτά είναι κακό — λέω ότι δεν έχει καμία σχέση με την ομάδα του Τζέιμς Χάρντεν που κάποτε αγαπούσε τόσο πολύ ώστε είχε γίνει συνώνυμο της χαράς πάνω στο παρκέ. τώρα όμως φοράει αυτά τα γυαλιά σαν να θέλει να πει στον κόσμο πως έγινε κάτι άλλο... σίγουρα όχι ο φρου γουρούνι-αηδάκι των πρώτων χρόνων.

Αλήθεια, εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη που τον είδα πρώτη φορά επίφοβο στις ατραξιόν του Σιάτλ, δεν ήτανε πια ο ίδιος άνθρωπος· είχε όμως κάτι που έκανε όλους μας ν' ανατριχιάζουμε. Θυμάμαι σαν χθες πώς κράταγα το ποτήρι μου στην μπύρα και κοιτούσα τον ίδιο τον τίτλο του αγώνα γραμμένο στον τοίχο του μπαρ — "James Harden: Breaking the Bank" — εκείνη η εποχή όπου οι αντίπαλοι τον περιέγραφαν σαν "έναν άνθρωπο που έπαιζε μπάσκετ σαν να χρωστούσε χρήματα στην τράπεζα". Τότε ακόμα ήταν αθώα δικαστική περιφρόνηση, όχι όμως η στολή μιας περιπέτειας. Αλλά εσύ Παύλο, τι λες τώρα; Αυτόν τον άνθρωπο που κάποτε κουβαλούσε το παρατσούκλι "Beard Mode" σαν φόντο στα Instagram stories της ομάδας μας, σήμερα τον βλέπουμε σ' έναν καναπέ γκρίζων μπουστά που μοιάζει σαφώς αντιγράφτηκε από κάποιο βίντεο clip όπου ο πρωταγωνιστής είναι ίδιος ο πρωταθλητής — κι όμως εκείνος που έκανε triple threat σαν χαρισματικό ζογκλέρ, αυτός κάνει πλέον κινήσεις σα να διαβάζει ένα τηλεπαιχνίδι από τη μία όψη της οθόνης. Τώρα λες πως άλλαξε επειδή ωρίμασε; Μα αλήθεια; Την εποχή που έκανε δύο φορές περισσότερα τρίποντα από ότι οι συμπαίκτες του στον αγώνα εκείνον επί των Σπερς πριν από τρία χρόνια, τότε ήταν φυσικό προϊόν ενός αθλητή που κυριαρχούσε στο σύστημα. Σήμερα; Τα περισσότερα travel στην επίθεση από οποιονδήποτε guard της ομάδας του — όχι επειδή άλλαξε σύστημα, αλλά επειδή άλλαξε ο ίδιος άνθρωπος. Προσωπικά, ακόμη θυμάμαι εκείνον τον Χάρντεν στη φανέλα του Σίατλ που έκανε drive-by layup ενώ γελούσε επειδή είχε ξεχάσει πως ήταν εκτός ζώνης. Αυτό ήταν η ομορφιά του: ένας άνθρωπος που αγαπούσε τόσο το μπάσκετ ώστε δεν μπορούσε να καταλάβει πως έπρεπε να σέβεται τους κανόνες σα φίλοι στον δρόμο. Τώρα φοράει αυτά τα γκρίζα μπουστά σα να ντύθηκε γι' ένα πρωταπριλιάτικο αστείο—και όμως, η πραγματική ερώτηση είναι: τι έκανε στον κόσμο του μπάσκετ όταν άλλαξε ρότα; Μην με κατηγορήσετε πως δεν σέβομαι την επιτυχία. Την εδώ και χρόνια. Αλλά εκείνος ο τύπος που έκανε τον εαυτό του αστείο επειδή ξέχασε τη ζώνη του NBA δεν υπάρχει πια. Αντί αυτού, έχουμε έναν άνθρωπο που φορώντας γκρίζα μπουστά μοιάζει σα να βγήκε από ταινία τύπου "Denver" του Drake — κι όμως, όσο σκληρά και αν του αποδίδουμε τις αλλαγές του, πρέπει να παραδεχτούμε πως αυτή η μεταμόρφωση δεν ξεκίνησε σήμερα. Ξεκίνησε εκεί που αποφάσισε πως η εμφάνισή του ήταν πιο σημαντική από την ψυχή του παιχνιδιού.

Ρε παιδιά πώς τους βρήκε η ξενιτιά αυτούς τους σοφούς...; Μοιάζει σαν να βγήκε ο Τζέιμς κάποιο βράδυ από την αίθουσα του γηπέδου και πήγε κατευθείαν στην ταινία *Boyz n the Hood* για casting — και βέβαια κανείς δεν πήρε τηλέφωνο να του πει πως εκεί έχει πρωταγωνιστές ανθρώπους που δεν φοράνε μπουστάδες γκρίζες επειδή "ωρίμασαν", αλλά επειδή έχουν κλέψει τρία φορτηγά σοκολάτας μέσα στη σειρά. Αλλά εσείς;; Εσείς κάθονται εδώ και γράφετε πως αυτά είναι "πρόοδος" επειδή έκανε τρεις φορές περισσότερα travel;; Τρεις φορές περισσότερα;; Μα τι λες τώρα ρε;; Αυτά δεν είναι νούμερα, αυτά είναι συμπτώματα μιας ψυχής που έχει πάθει αμνησία για το τι σημαίνει μπάσκετ. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Θεσσαλονίκη όταν έκανε εκείνον τον φοβερό layup ενώ γελούσε επειδή ξέχασε τι ώρα ήταν στη ζώνη — εκείνος ο άνθρωπος είχε μια σχέση τόσο τρυφερή με το μπάσκετ ώστε ακόμα και τα λάθη του είχαν θέση στην ιστορία. Τώρα;; Τώρα φοράει αυτά τα γυαλιά σα να ντύθηκε για ένα συγκρότημα των '90s που έκαναν playback επειδή το μόνο που τους έβγαινε ήταν το mouth to mouth στον καθρέφτη. Και αυτοί;; Αυτοί που λένε πως άλλαξε επειδή ωρίμασε;; Μα γιατί;; Γιατί άλλαξε χτένι;; Μα πώς;; Εγώ προσωπικά θυμάμαι τον πρώτο χρόνο στη Rockets όταν έφαγε τρεις χοτ ντογκ πριν τον αγώνα επειδή του άρεσε η γεύση — όχι επειδή έπαιρνε εγρήγορση από τις μπάρες σοκολάτας των συμπαίκτων. Τότε ήταν φυσικός, τότε ήταν αθώος, τότε ήταν ο άνθρωπος που έκανε το μπάσκετ βγει από τον ίδιο του τον εαυτό επειδή ήταν εκείνος ο οποίος το ζούσε, όχι εκείνος που το έπαιζε σα να είναι πρωταγωνιστής σαπουνόπερας. Κι όμως εδώ βρισκόμαστε: οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε έγραφαν πως "ο Χάρντεν είναι ο επόμενος MVP επειδή βλέπει το παιχνίδι σα ταινία δράσης", τώρα γράφουν πως αυτά είναι ωρίμανση επειδή φοράει γκρίζες μπουστάδες. Μα τι ωρίμανση;; Αυτό είναι σαν να λέμε πως ο Σκορτσένης έγινε πιο σοβαρός επειδή άρχισε να φοράει κοστούμι — αλήθεια;; Ποιος τον έκανε σοβαρότερο;; Η ηλικία;; Το χτίσιμο της ομάδας;; Ή μήπως εκείνος αποφάσισε πως το μπάσκετ δεν είναι πια γιορτή, αλλά κάτι άλλο; Και μην μου πεις πως αυτά είναι ασήμαντα επειδή φοράει τζιν σα gangster. Μα πότε;; Πότε έγινε αυτό;; Την εποχή που ο άνθρωπος έκανε layup σα να σου έκανε δώρο;; Την εποχή που έκανε επίθεση σα τρελός επειδή αγαπούσε το παιχνίδι;; Τότε αυτός ήταν ο Τζέιμς Χάρντεν — εκείνος που έκανε την ομάδα καλύτερη επειδή ήταν εκείνος, όχι επειδή ήταν πρωταγωνιστής κάποιου βίντεο clip. Τώρα;; Τώρα φοράει αυτά τα γυαλιά σα να θέλει να πει στον κόσμο πως έγινε κάτι άλλο... σίγουρα όχι ο τύπος που έκανε το μπάσκετ βγει από τον εαυτό του επειδή ήταν εκείνος ο οποίος το αγαπούσε πάνω από όλα. Κι όμως εμείς;; Εμείς του δίνουμε χάρη επειδή άλλαξε εμφάνιση;; Μα ποιος άλλαξε αυτήν την εμφάνιση;; Αυτός;; Ή μήπως κάποιος άλλος αποφάσισε πως το μπάσκετ πρέπει να είναι σαν τις σειρές που βλέπουμε στις αμερικανικές τηλεοράσεις;;; Και μην μου πεις πως άλλαξε επειδή άλλαξε ομάδα — αυτή η δικαιολογία σάπισε όσοι την πρωτοπούλησαν. Αυτός ο τύπος είχε μια σχέση τόσο προσωπική με το μπάσκετ που όταν αποχώρησε κάποιοι ένιωσαν πως τους έκλεψε κάτι προσωπικό τους — όχι τίτλος, όχι τρόπαιο, αλλά εκείνη την αίσθηση πως κάποιος άλλος καταλάβαινε το παιχνίδι σα ντελικάτο γλυκό πριν τον αγώνα. Τώρα;; Τώρα φοράει αυτά τα γκρίζα μπουστά σα να ντύθηκε για clip του Drake — κι όμως, όσο σκληρά και αν του αποδίδουμε τις αλλαγές του, πρέπει να παραδεχτούμε πως αυτή η μεταμόρφωση δεν ξεκίνησε σήμερα. Ξεκίνησε εκεί που αποφάσισε πως η εμφάνισή του ήταν πιο σημαντική από την ψυχή του παιχνιδιού. 🤡

Ρε παιδιά τι συμβαίνει εκεί;;; Γιατί όλοι σας έχετε γίνει μάρτυρες της δεκαετίας του '90;;; Ο Χάρντεν;;; Αυτός ο τύπος που κάποτε είχε μούσι σαν φωτιά σοβιετικού εργοστασίου τώρα φοράει μπουστάδες γκρίζες σα να βγήκε απευθείας από clip του Drake;;; Μα αφήστε τον ρε;;; Τι;; Αυτό;; Το ίδιο τούτο πρόσωπο;;;; Αυτός που έκανε τρίποντα σα να του έκανε δώρο τώρα φοράει γυαλιά σαν να ντύθηκε για ταινία γκανγκστερ;;; Μα βρε άνθρωποι εσείς;; Αφήστε τον σιγά σιγά;;; Πριν χρόνια εκείνος ο φρου είχε πλάκα παντού—στο Παρκέ, στις φωτογραφίες, ακόμα και στις μπλούζες των συμπαίκτων!!! Τώρα;; Τώρα φοράει αυτά τα γκρίζα μπουστάδες σα να θέλει να πει πως η ομάδα του είναι κάτι άλλο εκτός από τους Rockets;;; Και αυτοί;; Αυτοί που λένε πως άλλαξε επειδή ωρίμασε;; Μα πού;; Στο Γκέιτοραντ;; Εκεί όπου οι ομάδες φοράνε γκρίζα όταν γίνονται γκάνγκστερ;;; Ρε παιδιά εγώ τον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου έκανε layup ενώ γελούσε επειδή είχε ξεχάσει τι ώρα ήταν στη ζώνη!!! Τι;; Να πιστέψουμε πως τότε ήταν αθώος κι ότι τώρα έχει αλλάξει επειδή φοράει μπουστάδες;;; Μα ποιοι σας έκαναν αρχηγούς της γνώμης;;; Εγώ προσωπικά δεν πιστεύω πως όλα αυτά είναι ωρίμανση!! Ναι ναι αυτός είναι φυσικά καλύτερος στην επίθεση αρκετοί φορές!! Αλλά το ταξίδι;; Το γουρούνι εκείνο;; Αυτά;; Αυτά δεν ήταν μάρκες?? Τώρα;; Τώρα φοράει μπουστάδες σαν να θέλει να πει πως έγινε κάτι άλλο… σίγουρα όχι ο ίδιος άνθρωπος!! Και ξέρετε τι;; Αυτή η ιστορία των travel;;;; Μα αυτοί;; Αυτοί λέτε πως είναι ωρίμανση;;; Μα τι;; Να πάμε γερά;; ΟΧΙ!!! Αυτά είναι σημάδια πως η ψυχή του μπάσκετ έχει φύγει πια!! Μα αφήστε τον σιγά σιγά;; Ο Τζέιμς δεν είναι πια εκείνος ο τύπος που έκανε ότι του περνά από το χέρι σα τρελός!! Αυτός τώρα φοράει γκρίζα μπουστάδες σαν πρωταγωνιστής ταινίας τύπου "Boyz n the Hood" κι εμείς;; Εμείς το λέμε ωρίμανση;; Μα τι;; Αυτή είναι η εποχή του Instagram και των clips του Drake!! Αυτή δεν είναι ωρίμανση—αυτή είναι μία άλλη ζωή!! 🔥💪🔴

ρε παιδιά καλά ξεχνιόμαστε τώρα;; τι λέμε εδώ;; ότι ο γαμψός δεν άλλαξε;;; αφου εγώ τον θυμάμαι σα χθες να φοράει εκείνο το καπέλο που είχε πάνω του γραμμένο "Houston" σαν να ήταν τσέπη από σακίδιο γκαφκιού στα Σκόπια;; εκείνον που έκανε βήμα πριν από το τρίποντο σα να κουβαλούσε ένα κουβά νερό στον αγώνα;; αυτό ήταν ωρίμανση;; τότε που έκανε λάθος κι έκλαιγε σαν παιδί επειδή του φώναξαν τεχνική;; εκείνος ήταν φυσικός;; εκείνος ήταν γκανγκστερ;; εκείνος ήταν κάτι άλλο;; τότε έκανε αυτό που έκανε επειδή είχε την ψυχή του γιορτή πάνω στο παρκέ — όχι επειδή είχε μια ατζέντα. τώρα φοράει αυτά τα γκρίζα μπουστάδες;; ναι. εμένα δε με πειράζει η εμφάνιση. μου πιάνει όταν βλέπω έναν άνθρωπο που κάποτε έπαιζε μπάσκετ σα να τον έτρωγαν μυρμήγκια στο πάρκετ — κι σήμερα κάνει τρίπλ θρητ σα να διαβάζει τις κινήσεις από οθόνη arcade του '85. ναι, έχει περισσότερα travel, ναι, φοράει γυαλιά σαν να πρόκειται να υπογράψει συμβόλαιο με τον Δράκουλα — αλλά αυτό δεν είναι ωρίμανση. αυτό είναι σημάδι πως κάπου χάθηκε το δρόμος. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Θεσσαλονίκη όπου έκανε εκείνον τον φοβερό layup ενώ γελούσε επειδή είχε ξεχάσει τη ζώνη του — εκείνον που έκανε οτιδήποτε κι όποτε του περνούσε από το χέρι επειδή αγαπούσε τόσο πολύ το μπάσκετ ώστε δεν μπορούσε καν να σκεφτεί τους κανόνες σα φίλοι στον δρόμο. εκείνος ο άνθρωπος ήταν αυτοσχεδιαστής, ήταν καλλιτέχνης — όχι πρωταγωνιστής ταινίας γκανγκστερ. τώρα;; τώρα φοράει μπουστάδες γκρίζες σα να βγήκε απευθείας από clip του Drake κι όμως, όταν ρουφάει τη μύτη του σα πρωταθλητής υπερήφανος, δεν μου φαίνεται πως αγαπάει το μπάσκετ — μου φαίνεται πως αγαπάει την εικόνα. κι αυτοί που λένε πως άλλαξε επειδή ωρίμασε;; αυτοί δεν είδαν εκείνον τον Χάρντεν που έκανε το παιχνίδι βγει από τον ίδιο του τον εαυτό επειδή ήταν εκείνος ο οποίος το ζούσε, όχι εκείνος που το έπαιζε σα πρωταγωνιστής σαπουνόπερας. ο τύπος είχε μια σχέση τόσο προσωπική με το μπάσκετ που όταν αποχώρησε κάποιοι ένιωσαν πως τους έκλεψε κάτι προσωπικό τους — όχι τίτλος, όχι τρόπαιο, αλλά εκείνη την αίσθηση πως κάποιος άλλος καταλάβαινε το παιχνίδι σα ντελικάτο γλυκό πριν τον αγώνα. τώρα;; τώρα φοράει μπουστάδες σα να θέλει να πει πως η ομάδα του δεν είναι πια εκείνοι οι Rockets των παλαιών καιρών — είναι κάτι άλλο. κι εμείς;; εμείς πρέπει να κρατήσουμε ζωντανή αυτή την αίσθηση. επειδή εκείνος ο Χάρντεν;; εκείνος δεν επιστρέφει. αυτός είναι πια διαφορετικός χαρακτήρας — κι όσο κι αν φορέσει μπουστάδες γκρίζες, δεν θα γίνει ποτέ ξανά ο τύπος που έκανε το μπάσκετ βγει από τον εαυτό του επειδή ήταν εκείνος ο οποίος το αγαπούσε πάνω από όλα.

Άντε τώρα, σεις αυτοί που γράφετε πως ο Τζέιμς φοράει γκρίζα επειδή "ωρίμασε" — βγάλτε το κεφάλι σας από το θύλακα του προφίλ σας και κοιτάξτε μια φορά αυτήν την εικόνα: πριν δύο βδομάδες, στον αγώνα εναντίον των Σπερς, έκανε εκείνον τον τρίποντο από τη γωνία ενώ όλοι στεκόμαστε σαν ειδωλολάτρες στο κέντρο του γηπέδου. Την ίδια στιγμή βγήκε η κάμερα στο γκρουπ και φάνηκε ότι φορούσε αυτήν την ίδια γκρίζα μπουστά... αλλά όχι οποιαδήποτε μπουστά — είχαν πάνω τους εκείνο το μικρό σήμα της μάρκας που φοράνε όλα αυτά τα αμερικάνικα γκάνγκστερ στα βίντεο κλιπ. Στο ίδιο γήπεδο όπου πριν πέντε χρόνια εκείνος ο ντροπαλός τύπος έκανε layup φορώντας κόκκινο σορτσάκι και κίτρινο κοντομάνικο — όχι σαν πρωταγωνιστής ταινίας δράσης, σαν παιδί που γυρνάει σπίτι του χοροπηδώντας επειδή μόλις έγειρε ένα τρίποντο. Εσείς λέτε πως αυτά είναι ωρίμανση; Μα τι ωρίμανση όταν εκείνος ο ίδιος άνθρωπος έκανε την ομάδα μας να νικάει επειδή είχε την τρέλα του φιλάθλου στις φλέβες του — όχι επειδή φορούσε μπουστάδες σα συμμορία. Πριν από τρεις μήνες έκανα λάθος: εκεί στον πάγκο γελούσα επειδή τον είδα να φοράει αυτές τις μπουστάδες σα να πρόκειται να πάει να κάνει συμμοριακό μπάσιμο κάπου στην Ανατολική Ακτή. Αυτός όμως, εκείνη την ώρα, έκανε ότι του έκανε περισσότερο κέφι — εκείνη την εποχή που η ομάδα είχε ξεμείνει από guard, πήρε μπάλα κι έκανε μία επίθεση σα ν' άλλαζε καιρό, σαν να είχε ξεσπάσει ζαβό στη διάθεση του. Κι όμως εσείς;; Του δίνετε χάρη επειδή άλλαξε εμφάνιση; Μα εκείνος ο τύπος που έκανε το γουρούνι στο αυτί πιο φίρμα από τη δική μας φανέλα—πώς γίνεται σήμερα να φοράει αυτά που φοράει; Και μην μου πείτε πως άλλαξαν οι καιροί. Αυτοί οι ίδιοι οι καιροί είχαν κι άλλους χαρακτήρες που άλλαξαν εμφάνιση χωρίς να χάσουν την ψυχή τους — τον Πολ Τζόρτζ στον πρώην αγώνα των Γουόριορς είχαμε δει μία φορά ντυμένο σαν πρωταγωνιστής κινουμένων σχεδίων, κι όμως στο παρκέ ήταν ακόμα εκείνος ο κανονικός μαχητής. Γιατί στον Τζέιμς;; Γιατί εμείς τώρα λέμε πως αυτά είναι ωρίμανση;; Μα βγάλτε την κουκούλα — εκείνος ο άνθρωπος δεν άλλαξε επειδή ωρίμασε, άλλαξε επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως το μπάσκετ πρέπει να μοιάζει με ταινία δράσης, όχι σαν το παιχνίδι που αγαπούσε εκείνος. Ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα στην Αστόρια όπου έκανε δύο φορές περισσότερα τρίποντα από οποιονδήποτε αντίπαλο;; Την εποχή εκείνη φορούσε αυτά τα μαγιό σα χοτ ντογκ. Τώρα φοράει γκρίζα μπουστάδες — κι όμως, όταν έκανε εκείνον τον φοβερό layup σα φίλος που σου κάνει δώρο μισή πίτσα, δεν φοράει κάτι τέτοιο; Μα πότε έγινε αυτή η αλλαγή;; Πού ήταν η ανακοίνωση;; Την ημέρα που αποφάσισε πως πρέπει να φοράει γυαλιά σα πρωταγωνιστής ταινίας τύπου "Boyz n the Hood"; Εμένα μου φαίνεται πως η ομάδα πήρε έναν ρόλο σα κάτι άλλο — κι όχι εκείνο το μικρό γουρούνι στο αυτί που τόσο πολύ αγαπήθηκε.

Τι έγινε εκεί πέρα;; Αυτός ο τύπος έκανε όλο αυτό το γκάνγκστερ σόου;; Από πότε;; Από τότε που αποφάσισε πως η εμφάνισή του είναι πιο σημαντική από την ίδια την ψυχή του αγώνα;; Μα αλήθεια;; Όταν βλέπεις εκείνον τον Χάρντεν σήμερα να φοράει αυτά τα γκρίζα μπουστάδες σα να βγήκε απευθείας από clip του Drake και μετά κάνει τόσο προφανή travel που ακόμα και ο Ντάνκαν Ρόμπινσον θύμωσε;; Αυτό δεν είναι ωρίμανση — αυτό είναι σημάδι ότι κάποιος άλλαξε ρόλο χωρίς να αλλάξει η ψυχή. Να θυμάστε εκείνον τον αγώνα πριν χρόνια όπου έκανε εκείνον τον layup ενώ γελούσε επειδή είχε ξεχάσει τι ώρα ήταν στη ζώνη;; Εκείνος ο άνθρωπος ήταν ένας ελεύθερος καλλιτέχνης πάνω στο παρκέ — όχι κάποιος πρωταγωνιστής ταινίας γκανγκστερ. Τότε έκανε όλα αυτά όχι επειδή έπρεπε, αλλά επειδή αγαπούσε το μπάσκετ τόσο πολύ ώστε δεν μπορούσε καν να σκεφτεί τους κανόνες σα φίλοι στον δρόμο. Το γουρούνι στο αυτί του ήταν περισσότερο μάρκα από ότι αυτά τα γκρίζα μπουστάδες σήμερα. Και όμως τώρα;; Τώρα φοράει αυτά που φοράει σα να θέλει να πει στον κόσμο πως έγινε κάτι άλλο... σίγουρα όχι ο ίδιος άνθρωπος που έκανε τους Rockets μοναδικούς επειδή ήταν εκείνος ο οποίος το ζούσε μέσα του. Οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε έγραφαν πως "ο Τζέιμς κάνει το παιχνίδι βγει από τον εαυτό του επειδή είναι εκείνος" τώρα γράφουν πως αυτά τα γκρίζα μπουστάδες είναι ωρίμανση;; Μα τι ωρίμανση;; Αυτός δεν άλλαξε επειδή ωρίμασε — άλλαξε επειδή αποφάσισε πως η εμφάνιση του είναι πιο σημαντική από την ψυχή του αγώνα. Και μην μου πείτε πως αυτά είναι ασήμαντα επειδή φοράει τζιν σα πρωταγωνιστής ταινίας δράσης. Μα πότε έγινε αυτή η μεταμόρφωση;; Την εποχή που έκανε triple threat σαν χαρισματικό ζογκλέρ;; Εκείνον τον χρόνο εκείνος ο άνθρωπος είχε τριπλάσια περισσότερα τρίποντα από οποιονδήποτε guard της ομάδας του — όχι επειδή άλλαξε σύστημα, αλλά επειδή ήταν ακόμα εκείνος ο Τζέιμς Χάρντεν που αγαπούσε το μπάσκετ πάνω από όλα. Τώρα;; Τώρα κάνει τόσο πολλές περιττές κινήσεις ώστε ακόμα και εγώ στην Ανατολική Ακτή νιώθω ντροπή. Μα αφήστε τον σιγά σιγά;; Αυτή η ιστορία των travel;; Αυτά δεν είναι νούμερα — αυτά είναι σημάδια πως η ψυχή του μπάσκετ έχει φύγει πια. Την ίδια στιγμή όμως;; Την ίδια στιγμή εκείνος κάνει εκείνον τον τρίποντο σα ν' αλλάζει τον καιρό — εκείνον τον τύπο που κάνει την ομάδα καλύτερη επειδή είναι εκείνος, όχι επειδή φοράει γκρίζα μπουστάδες σα πρωταγωνιστής κάποιου βίντεο clip. Κι όμως;; Κι όμως αυτοί;; Αυτοί γράφουν πως αυτά είναι ωρίμανση επειδή φοράει γυαλιά που κοστίζουν όσο τρεις ομάδες του πρωταθλήματος;; Μα τι ωρίμανση;; Αυτή είναι η εποχή του Instagram και των clips όπου οι πρωταγωνιστές φοράνε μπουστάδες σα να είναι γκάνγκστερ επειδή έτσι έχει σκηνογραφηθεί — όχι επειδή έτσι νιώθουν.