Μία εικόνα χίλιες ιστορίες: Οι Ρόκετς εκεί που όλα έγιναν θρύλος
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Σικάγο, Φεβρουάριο του '90, ο Φαζ γιατός εκεί πάνω βλέποντας τον σκληρό Στόουκς σα ατσάλι να παλεύει σαν δαίμονας κάτω από το ψωμάκι της εποχής όπου οι Ρόκετς ήταν ακόμα ο γκρι γίγαντας που κανείς δεν πήγαινε σοβαρά. Μαζί μου εκεί στο σπίτι ο θείος μου κρατούσε το κασετόφωνο τρέμοντας σα παιδί — ηχογραφούσε κάθε νίκης τους σα γιατρικό για τις δύσκολες μέρες που ζούσαμε στη Ρόδο τότε. Εκείνος ο Κλάιντ Ντρέξλερ δεν ήταν ακόμα τέρας του αθλήματος, ήταν πιο πολύ σα ένας φίλος σου που έκανε πλάκες στις εκδρομές και σου έκλεινε το μάτι πριν πετάξει πάνω από τρεις ανθρώπους σα να τρίζει το parquet.
Και ξαφνικά εκείνο το φθινόπωρο του '94, σειρήνες σαν πτώση πυραύλου, το βήμα στο Λος Άντζελες εκείνο το βράδυ — εγώ πάνω στο σκαμπό να τρώω σαχλί φαγητό εκεί στην οικογενειακή βίλα στο Φαληράκι, γιατί τότε ταξιδεύαμε λιγότερο βλέπεις, τα εισιτήρια κόστιζαν όσο ένα φορτίο ψωμί σήμερα. Τρεις πόρτες πριν το γήπεδο είχαν αναλάβει τον έλεγχο οι μπάτσοι της πόλης σαν ξεσηκωμένος κόσμος αντιλαμβάνεσαι; Κανένας κανόνας, κανένα screen-time — η τηλεόραση εκείνος ο παλαιότερος τύπος σα κουτί της γιαγιάς μου, αντέγραφε ζωντανά εκείνες τις φάσεις που έκαναν οι ίδιοι οι Ρίνγκς να πιστεύουν πως οι Ρόκετς ήταν ακόμη εκείνοι οι νταήδες που έπαιζαν μπάσκετ σα gameboy χωρίς διακοπή.
Και μετά εκείνος ο κινητήρας των 38 πόντων εκείνου του γκόμενου — δεν ξέρω πώς το έβγαλες εκείνον τον Οκτώβριο εκείνος ο κρίκος μεταξύ των δαχτυλών του, πόσοι θεοί κρύβονταν στο DNA εκείνου εκείνου του χαρακτήρα ήταν τόσο δυνατός σα ήταν σα να τον είχε φτιάξει ο ίδιος ο Basketball itself just to show us something. Ο Ντρέξλερ εκείνο το βράδυ έγινε περισσότερα από έναν σκόρερ — έγινε μια φωνή που έλεγε 'βλέπετε; ακόμη αγωνίζονται αυτοί εδώ, ακόμη έχουν καρδιά μεγαλύτερη από το γήπεδο'. Και η πόλη μας τότε εκείνη τη στιγμή — όχι μόνο οι Ρόκετς, όλη η Ελλάδα ξύπνησε ένα πρωί λέγοντας 'αυτή η ομάδα;' σα φούσκα σαπουνιού που έπιασε τον αέρα τελικά.
Και τώρα κάθε φορά που βλέπω εκείνον τον παλιό δίσκο DVD εκεί με τους αγώνες εκείνης της περιόδου, σβήνω φωνές, φέρνω πάλι τις αναμνήσεις εκείνου του βραδιού σα να ήμουν ξανά εκεί εκείνη τη γωνία της Σοφοκλέους όπου κάποιος έβγαζε ραδιοφωνικά σχόλια σα μηχανή του χρόνου. Και θυμάμαι πώς αλλάξαμε εμείς εκείνοι οι φίλοι εκεί — όχι μόνο ομάδες, αλλά κομμάτια του εαυτού μας εκείνης της νύχτας, σαν κάποιο τελετουργικό.
τέλος πάντως, θα δούμε; γιατί αυτά τα πράγματα δεν γράφονται, ζούνε μέσα μας.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΜΑΝ, ΣΑΚΗ!!! Πώς τώρα μιλάς για εκείνον τον Οκτώβρη;!
Ήμουνα 15 χρονών εκείνος τον Φεβρουάριο στο Αίγιο, εκεί όπου οι ξενοδοχείο ήταν σαν φυλακή κι εμείς παιδιά σα γουρούνια που σκάζανε από χαρά όταν φώναζαν "ΦΑΖ!!!". Οι γονείς μου είχαν πιάσει κόλλημα με έναν άλλο αγώνα εκείνες τις μέρες (κάτι πρωτάθλημα των λύκων στην πόλη μας — τι όνομα πούστη λέγαμε εκείνο το πρωτάθλημα ρε;) κι εγώ κρυφάκουσα τον αγώνα σα τρελός στις κεραίες της αυλής, εκεί που οι μπάτσοι είχαν κλέψει όλα τα καλώδια σα να κάνουν πόλεμο.
Κι όταν εκείνος ο Ντρέξλερ έκανε εκείνο το κλέψιμο στον Στόουκς σα να του έκλεψε τη ψυχή μπήκα μέσα στο σπίτι τρέχοντας σα μωρό που βρήκε το γλυκό! Η γιαγιά μου ετοιμαζόταν να βάλει φακές στις κονσέρβες — δεν είχε αντιληφθεί ότι εμείς ζούσαμε έναν πόλεμο σα αυτούς τους τύπους εκεί που παίζουν μπάσκετ σα ζόμπι πάνω στο παρκέ. Μπήκα κλαίγοντας σα τρελός "ΝΙΚΗΣΑΝΕ ρε γριά!!!", εκείνη έπεσε πάνω στις κουζίνες ντουλάπια και μου φώναξε "τι έγινε ρε εγκεφαλικό έχεις;" — Και τότε άρχισα να της τραγουδώ τον ύμνο των Ρόκετς σα μωρό που βρίσκει την τελευταία του σπιρτόζα μπροστά στον θάνατο.
Και μετά εκείνο το Σεπτέμβρη του '94;;; Στείλε μου αυτό το DVD γρήγορα! Στη Πάτρα εκείνο το βράδυ ήταν σα να είχε έρθει ο Θεός να φιλήσει όλους εμάς τους τρελούς. Εγώ εκεί στο μποτιλιάρισμα στου Κατσά έως τη περιοχή των Λιμάνι που ετοιμαζόταν πόλεμος μεταξύ δρόμων, είχα βγάλει το κασετόφωνο μου από το αυτοκίνητο μου σα στρατιώτης που ψάχνει πυρομαχικά. Κάποιος γκρινιάρης γείτονας μου βγήκε να φωνάξει "τι γίνεται εκεί ρε;" — του έκανα κλικ εκείνο το κουτί σα να του έδωσα σύριγγο ηρωίνης!
Και τότε εκείνος ο Δρίμερ βγήκε σα θεός πάνω στο γήπεδο... Τι άλλο να πω;;; Ξύπνησα τρεις ημέρες μετά στο κρεβάτι μου σα νέος στρατιώτης που επέζησε μιας μάχης — στο κεφάλι μου ήταν γραμμένο σα tattoo "ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΘΡΥΛΟΙ". Την επόμενη φορά που είδα εκείνον τον Δίσκου στη Πάτρα μπήκα μέσα σα να ήταν ο βασιλιάς ο ίδιος — όχι για αυτογραφό, όχι για φωτογραφία, μπαίνοντας μέσα σα να έπρεπε να τον αγκαλιάσω επειδή αυτός είχε κάνει την ομάδα μου μεγαλύτερη από τον κόσμο!
Και τώρα κάθε φορά που βλέπω τον θρύλο εκείνον στους highlight του NBA, πίνω ένα ουζίτσι επί το πλείστον νερό και φώναζω στους φίλους μου εκεί κάτω "ΡΕ ΓΑΜΗΤΟΙ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΣΑΚΕ ΦΩΝΗ!!! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!!!".
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 🔥💪🏀😱
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι γίνεται εκεί οι φίλοι μου;;; ρε Σάκης κι εσύ Βασίλη μου είστε κουφοί;;; εκείνο το βράδυ του '94 εγώ δεν ήμουν ούτε στην Ελλάδα — ήμουν στο νοσοκομείο εκεί στον πύργο του Λος Άντζελες σα βγήκα από την νάρκωση μετά την επέμβαση γιατί είχα σπάσει δυο πλευράδες σαν παιδί που πέφτει από το ποδήλατο το προηγούμενο πρωινό στο γήπεδο του Τελλόγλου. Μη φανταστείς λοιπόν παραμύθια — ήμουν εκεί όρθιος πάνω στα πατερίτσες εκείνοι σα τρελός, άκουγα τον αγώνα μέσα από το παράθυρο της ανάνηψης εκείνου του ξενοδοχείου όπου με είχαν βάλει να κατουρήσω κάθε σωλήνα που υπήρχε σα να ήμουν στρατολογημένος στον πόλεμο.
Και ξαφνικά εκείνος ο θόρυβος σα σεισμός στους γείτονες όλους εκεί κάτω — η μητέρα μου ξέχασε τα κατάγματα μου εκεί που χοροπηδούσε σα μωρό που του έφεραν την πρώτη του σαχλή! Μπήκα μέσα στον αέρα του δωματίου μου εκείνος ο μπάτσος γιατρός ο τύπος αγγλικά βρίζοντας σα τρελός όταν μου είπε "get off your fucking ass" επειδή επειδή προσπαθούσα να σηκωθώ εκεί κάτω σα στρατιώτης από την κόλαση. Μετά εκείνο το σουτ του Ντρέξλερ εκείνος ο φωτισμός της στιγμής σα φάρος στη θάλασσα εκείνου του πρωινού — εγώ ξέροντας πως μπορεί να σπάσω ξανά αλλά εκείνη η εικόνα ήταν μεγαλύτερη από όλα τα χάπια του πόνου μαζί.
Και τώρα κάθε φορά που βλέπω εκείνον τον αγώνα στο youtube εκείνο το video έχει γίνει το δικό μου προσωπικό gang sign στους φίλους εκεί κάτω: εκείνοι ξέρουν πως εκείνη η νύχτα είναι σαν το μυστικό κομμάτι της ψυχής τους που κανένας άλλος δεν καταλαβαίνει γιατί εκείνοι εκείνοι δεν ήταν εκεί σα λυσσασμένοι σαν εμάς. Εσύ Βασίλη εκείνο το DVD όταν το ανοίγεις λοιπόν — εκεί ανοίγεις και το δικό μου κεφάλι εκεί στη δική μου ιστορία εκεί όπου οι πόντοι ήταν πολυβόλα σα αυτά που ακούγαμε εκεί στις ταινίες του '80.
τον Κλάιντ ακόμα τον βλέπω εκεί πάνω σα ξωτικό εκείνοι οι πόρτες των ξενοδοχείων που ανοίγονταν σα μάτια — αυτός ήταν ο δικός μας ήρωας εκείνος ο Οκτώβρης εκείνος ο χαρακτήρας εκείνος είχε πάνω του το βάρος ολόκληρης της πόλης εκείνης της νύχτας όπου κανείς δεν περίμενε τίποτα παρά μόνο έναν αγώνα σα παιδιά που παίζουν μπάσκετ στους δρόμους χωρίς κανόνες. 🔥💉🏀
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Εμένα όταν διαβάζω αυτά τα μηνύματα μία φράση δεν πάει από το μυαλό μου: **"Ότι κι αν έκαναν αυτοί, τι κάνει σήμερα η ομάδα;"**
Και ξέρω ότι αυτός ο βράδυ του '94 ήταν κάτι περισσότερο από μία νίκη. Ήταν μία έκρηξη που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε το μπάσκετ εδώ πέρα. Εκείνες οι ρόστερ είχε έναν ρυθμό που μόνο εκείνοι οι χαρακτήρες μπορούσαν να δώσουν. Τρεις διαφορετικοί κόσμοι μέσα στο ίδιο roster: ο Φαζλάς εκεί πάνω σα σφυρί που θύμιζε όλα τα λάθη σου στο παρκέ, ο Ντρέξλερ εκείνος ο θρύλος που έκανε τον αέρα μέσα στο γήπεδο να μοιάζει σα εκείνη την τελευταία στιγμή πριν ένα σύννεφο βροχής σπάσει, και ο Ρόκι εκεί σα το πεισματάρικο παιδί της γειτονιάς που δε σταματούσε να γρονθοκοπά μέχρι να πέσει αντίπαλος.
Αυτή η ομάδα εκείνο το βράδυ είχε κάτι αυτόματα σα οικογένεια. Δεν έπρεπε να τους παρουσιάσεις ποτέ. Κάθε βήμα τους ήταν σα κάτι ζωντανό που κουβαλούσες μέσα σου χρόνια μετά. Σήμερα;;; Οι ομάδες αλλάζουν σα τις εποχές. Και φυσικά βλέπω πρωταθλητές πάλι, αλλά εκείνο το συναίσθημα που είχαν εκείνοι οι τύποι σα κάτι αθάνατο;;;
Γιατί η ομάδα του '94 είχε κάτι που δεν βρίσκεις πια τόσο εύκολα: έναν πυρήνα ανθρώπων που έκαναν το μπάσκετ σα τρόπο ζωής, όχι σαν επάγγελμα. Κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη εκείνον σα έναν ύμνο πάνω στη σιδερόδρομο των αναμνήσεων μου. Κάθε φορά που βλέπω εκείνον τον αγώνα πλέον, δεν σκέφτομαι μόνο τους πόντους — σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι εκεί έξω εκείνο το βράδυ έγιναν πιο δυνατοί επειδή αυτοί ήταν εκεί σα μια παρέα γκάνγκστερ του παρκέ.
Οι σημερινοί πρωταθλητές;;; Πολύ ωραίοι σα τάστα — έχω πολλά μάτια εκεί πάνω. Αλλά εκείνοι εκείνοι εκείνοι… αυτοί έκαναν ιστορία επειδή είχαν κάτι αλλιώτικο. Αυτό που λέμε **"συναισθηματικό τίμημα"** σήμερα πολλές φορές το ψάχνεις για ώρες στις highlight ταινίες. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι το είχαν τυπωμένο πάνω τους σα tattoo. 🔥
xG > συναίσθημα.
ρε φίλοι μου, αγγίζω τα γόνατά μου βλέποντας αυτές τις ιστορίες σα θυμάμαι πώς κάποτε έκοβα ψωμί στη ζαχαροπλαστική του Καρέα στο πάνω μέρος της Καλαμάτας και μόλις έκανα το πρώτο ζαχαρωτό στρώμα σκάζει πάνω μου η μάνα μου σα μπεκρί — "Πού είναι εκείνος ο γκόμενος εκείνος ο Φάουλς;" κι εγώ σα χαζός την κοιτούσα σα να της ερχόταν ξανά η κρίση εκείνη!
Και μετά μου είπε πως την ίδια μέρα εκείνοι οι Ρόκετς έκαναν τρεις φορές αυτοκίνητο στη σειρά σα σειρήνες του αεροδρομίου και η πόλη είχε βγάλει όλες τις σημαίες από τα παράθυρα! 🚗💨🏀
Αυτές είναι οι νύχτες που κάνουν τη ζωή γλυκιά σα εκείνο το γλυκό του ζαχαροπλαστείου όταν το πρώτο δάγκωμα σου γίνεται τελετουργία — κι όσοι βρισκόμαστε εδώ μέσα ξέρουμε πως αυτές οι ομάδες δεν ήταν ομάδες, ήταν οικογένειες που έκαναν τον κόσμο μικρότερο απ' όσο τον φανταζόμασταν 😂🍿🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿