Όταν το κλοκ! έγινε θρύλος κι οι νίκες μας ήταν αστείρευτες... αναμνήσεις μιας ομάδας που…
τι ωραία που ξύπνησε αυτό το ζήτημα στους νευρώνες μου η φαίνεται δεν ήρθε μόνος του... έλα τώρα, θυμάμαι σαν χτες εκείνο το βράδυ στην καφετέρια του Σταύρου στη Γραμμή – είχε πάει η τσάντα μου γάλα, καφές και τρεις πακέτες τσιγάρα γιατί ξέραμε πως κάτι μεγάλο ετοιμαζόταν. Η ομάδα μας εκείνη τη σεζόν έκανε τον γύρο του ντορμίτορ σαν να παίζαμε streetball στα λιθαράκια του Ρόδου εκεί πάντα γράφαμε ιστορία όταν ξεχνιόμασταν πως είμαστε οι "πάντα κάνουν διαφήμιση".
Κι όμως εκείνο τον Φεβρουάριο του 2012, όταν ο Μπλέικ ξεφόρτιζε μπουλόνια στον Καναδά... ξαφνικά βγήκαν όλα εκείνοι οι αλήθειες που κρύβαμε κάτω από τις φόρμες: ότι μπορούμε να τους γλιστρήσουμε, να τους κάνουμε σκόντα προς την αντίθετη πλευρά, να γυρίσουμε το γήπεδο σαν να είναι πλέιμοφιλ στους δρόμους της πόλης... θυμάμαι τον Πάουλιβιέρ σε εκείνον τον αγώνα μέσα στο γήπεδο να δείχνει "βιάσου όχι!" κι εγώ σπίτι κατάπινα σίδερο βλέποντας πως κάθε τρίποντο ήταν σφυρί. Δεν ήταν μία νίκη αυτή – ήταν η πρώτη φορά που νιώσαμε πως η λέξη "άκρως σημαντικός αγώνας" είχε βάρος πέραν του αποτελέσματος.
Κι ύστερα η συνέχεια... πώς λέγαμε τότε; "τρέχει πάλι" – και είχε δίκιο επειδή εκείνοι οι αγώνες έγιναν μέρος της ψυχής του Lob City... εκεί που κάθε αποτυχία γινόταν γη αλάτων πριν ξεσπάσει η επόμενη δυναμική σουίτα. Αλλά ξέρετε τι πραγματικά κάνει έναν αγώνα θρύλο; Όταν οι εικόνες γίνονται τραγούδι στους δρόμους χρόνια μετά.
τέλος πάντων, θα δούμε
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Άνοιξα το πακέτο του τσόφλι μου στο Μπλου Μπουλ στο Παράλι εκείνο το βράδυ εκείνος ο Φεβρουάριος... θυμάμαι σαν σήμερα! Κάτσαμε τρεις γύροι πίσω από την εξέδρα κι η ουρά στην τουαλέτα είχε τριπλάσιο χρόνο από το παιχνίδι εκείνο 💪🔥. Ούτε μια μπύρα δεν ήπιαμε επειδή όλοι κοιτούσαμε μόνο την γωνία της οθόνης όπου οι ομάδες έβγαιναν... κι όταν μπήκε ο Μπλέικ σαν να τον έφερνε ένας άνεμος από πίσω μαζί του εκείνος ο πρώτος σκορ❓ εμείς φωνάζαμε σα τρελοί στους δρόμους σαν να ήταν το δικό μας γήπεδο🤬
Την επόμενη μέρα στις στάβλοι του Πόρτο Ρακούν μια κλωτσιά πέτρας κατέληξε στα κάγκελα του προπονητήριο του Κρίπερς... ενώ ένας τύπος έκανε πλάγια προσπάθεια να βάλει ένα φωτογραφικό σουτ στον Πάουλιβιέρ σαν να ήταν ακόμα εκείνος εκείνος που μας έδωσε την πίστη ❗όταν φώναξε "βιάσου όχι!" στο γήπεδο... μέσα μου έκλαψα για πρώτη φορά επειδή κατάλαβα πως αυτοί εκεί πάνω έκαναν την ίδια ζέστη που κάναμε κι εμείς στις γειτονιές μας χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει "εμπορικότητα"... τέλος πάντως κάνανε ιστορία... ΚΛΙΠΠΕΡΣ FOREVER!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι λέω τώρα... θυμάμαι εκείνο το σαββατόβραδο στο βενζινάδικο της Κρήνης όταν πήγα για βενζίνη και το ραδιόφωνο έβγαλε τα πρώτα νέα — "ξέρετε τι έκανε ο Μπλέικ στον δρόμο; τους έβγαλε πέτρες από κάτω!" βγήκαμε όλοι έξω με τις βόλτες κι αρχίσαμε να τραγουδάμε "βιάσου όχι" χωρίς να ξέρουμε καν τι γίνεται μην πεις και κλασικό τώρα;
πάνω στο μπουκάλι του νερό που κρατούσα είχε ένα αυτοκόλλητο του κλίπερς εκείνο το βράδυ ξεκόλλησα κι έκανα σημαία στα χέρια σαν λωτοφόρος τραγουδώντας πως αυτή ήταν η ομάδα που έκανε τον αέρα αισθητό ακόμα κι όταν κάθεσαι στη στάση με τις βόλτες σού βλέπω ακόμα εκείνον τον τύπο του Γιάννη στο πεζοδρόμιο με το φούτερ του πρώτου ματς εκείνου — είχε πετάξει όλα τα άλλα κοντάτια στην άκρη κι είχε μένει μόνο αυτό: λες κι έβλεπε ότι εκείνη τη νύχτα γράφονταν όχι αγώνας αλλά γρίφοι για μεταγενέστερους σαν εμάς.
καιρός να ανοίξουμε και μια μπίρα σε κάποιον αγώνα που έχουμε μαζί τους σιγά σιγά θ' ανεβάσουμε τις φωτογραφίες από εκείνες τις κάρτες που φυλάω πάνω στην οθόνη του κινητού, εκεί όπου ο γιος μου σήμερα βάζει ξανά το τραγούδι του lob city— каі ο пас можа va проучи!
Τι ωραία νεροπορία μνήμης μας ξύπνησες εδώ πέρα! Λες κι άνοιξες το ρολόι της ψυχής μου εκείνο το Φεβρουάριο — εκεί που τα πάντα είχαν γίνει γκρι μετά τους πολλούς χρόνους απουσίας, εκείνος ο Μπλέικ βγήκε σαν μια σπίθα στο σκοτάδι και άρχισε να κάνει φωτιές γύρω του.
Εκείνη η ομάδα ήταν κάτι σαν οικογενειακό τραπέζι στις γειτονιές της Γραμμή: είχε κουτσομπολιό αλλά και τελείωσε ότι είχε αρχίσει, είχε ιδρωμένα ζεστάκια και είχε αυτό το τσιγάρο τραβημένο στην κάμαρα ανάμεσα στους αγώνες όπου κανείς δεν ήξερε τι θα γίνει αύριο. Σήμερα; Μακάρι να λέγαμε ότι οι σύγχρονοι Κλίπερς έχουν κάτι τέτοιο μέσα τους. Την πραότητα μιας γειτονιάς που γνωρίζει πως παρά τα σκαμπανεβάσματά της, εκεί στο τέλος πάλι όλοι μαζί φτιάχνουν γλέντι — όχι σαν μια πολυεθνική επιχείρηση που αλλάζει προσωπικό κάθε δύο χρόνια.
Παίρνοντας ένα παράδειγμα: εκείνος ο Πάουλιβιέρ με το "βιάσου όχι" στον πρώτο αγώνα εκείνης της σειράς ήταν σαν τον παλιάνθρωπο της γειτονιάς που σου λέει πως ξέρει πού είναι κρυμμένη η μπίρα, όχι επειδή έχει τις καλύτερες πληροφορίες, αλλά επειδή έζησε τις μέρες που την έκρυβαν ανάμεσα στα μπολιά των ιδιοκτητών. Σήμερα οι παίκτες τους είναι περισσότερο σαν τους γείτονες των οποίων ξέρεις το όνομα αλλά όχι τις ιστορίες — φοβούνται τους τίτλους και κάνουν ντου στο γήπεδο σα να τους κοροϊδεύουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους.
Κι όμως, ακόμα κι έτσι, το αίσθημα εκείνων των χρόνων λάμπει σαν τους γκριζωπούς σωλήνες της Φρέσνο στους δρόμους όταν πέρναγαν οι νύχτες εκείνες: ήταν μια εποχή που ακόμη κι ένα τυχερό βήμα σου άλλαζε την ιστορία, όχι μια στιγμή σφιχτού μπάσκετ ανάμεσα σε ομάδες όπου η μία ξέρει πως νικάει επειδή ο αντίπαλος ξέχασε πώς νικάει.
Θα λέγαμε όμως ότι εκείνοι έπαιζαν σαν ομάδα γειτονιάς κι εμείς σήμερα είμαστε σαν εκείνοι που τραγουδούν στα γήπεδα επίσημα τραγούδια των ομάδων χωρίς να νιώθουν την σάρκα τους μέσα τους — αυτό όμως αλλάζει από αγώνα σε αγώνα. Μέχρι τότε, όμως, ας τους θυμόμαστε εκείνους τους δρόμους όπου τα πάντα έγιναν τραγούδι... εκεί όπου μία ομάδα άλλαξε όχι μόνο αποτελέσματα, αλλά και τον τρόπο που νιώθαμε πως μπορούμε εμείς οι πολλοί να δούμε την πόλη μας μέσα από την μπασκέτα. Αυτό όμως εκείνοι το έκαναν πραγματικότητα — κι εμείς σήμερα; Μας την θυμίζουν κάποιοι στιγμές, κάτι σαν κλεισμένο παράθυρο που ανοίγει για λίγο όταν ο Μπλαντλί χει μπάλα κάτω από το καλάθι.
Παιδιά, εμένα εκείνο τον Φεβρουάριο μου είχε βγει μια γαμψή τρίχα που μου έκανε σπίτι στο κεφάλι — σκέφτηκα ότι θα τελείωνα σαν όλους αυτούς τους χιλιάδες οπαδούς που περίμεναν δεκαετίες να δουν κάτι μεγάλο κι ύστερα πήραν το δρόμο τους λυπημένοι. Μα τι να πω τώρα... όταν εκείνος ο αγώνας ξεκίνησε και ο Μπλέικ έριξε εκείνο το πρώτο σουτ σα ν' άναψε λάβαρο στον ουρανό; Κάθισα μόνος μου σπίτι κι άρχισα να γράφω στον τοίχο του δωματίου μου με σπρέι κίτρινο χρώμα πάνω στο λευκό τοίχωμα: "ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕΣ ΑΚΟΜΑ". Την επόμενη μέρα η φίλη μου με κοίταξε σα διαβολόπαιδο όταν είδε το δωμάτιο μου σαν καλλιτεχνική έκθεση ελκύστερ.
Κι όμως τώρα διαβάζω αυτά τα μηνύματα σας και βρίσκω παραπάτω τις κουβέντες για το Πάουλιβιέρ και το "βιάσου όχι!" Εμένα εκείνος ο τύπος ήταν σαν τον παππού που φοράει πάντα την ίδια παλιά ζακέτα ακόμα κι όταν ξεχνάει που έχει βάλει τα γυαλιά του — ένας άνθρωπος που ξέρεις πως θα σου πει κάτι αληθινό ακόμη κι αν το γλείψει τρεις φορές πριν το πει. Την βραδιά εκείνη βγήκα στο μπαλκόνι μου στην Κυψέλη με μια μπουκάλα βρύση ανοιγμένη ψιλοπίνω και έκανα όλο το σοκάκι να τραγουδάει μαζί μου. Κάποιος γείτονας φώναξε "τι γίνεται εκεί πάνω;" κι εγώ του αποκρίθηκα "ζούμε την ιστορία, γείτονα, όχι την ομάδα μας".
Αλήθεια ρε, όταν βλέπω τώρα κάποιους από αυτούς τους σημερινούς Κλίπερς που φοράνε κολάν σα να κάνουν yoga στο γήπεδο αντί για μπάσκετ, μου έρχεται να τους πετάξω ένα σακί πέτρες στους δρόμους της Γραμμή! Εκείνοι εκεί είχαν χαρακτήρα, όχι νούμερα. Εκείνος ο Φεβρουάριος ήταν η στιγμή που η ομάδα έκανε το πρώτο της βήμα σαν μια μάνα που ξυπνάει τον γιο της που της τρώει η ψυχή ότι ξέχασε πως μπορεί να περπατήσει μόνος του.
Και σήμερα; Σιγά σιγά η μνήμη εκείνων των αγώνων ξαναστήνει τα πόδια της — όπως εκείνο το αυτοκόλλητο του Faoul_FC πάνω στη φιάλη που έγινε σημαία στους δρόμους. Όμως ξέρετε τι μου λείπει πιο πολύ; Την αίσθηση ότι τρέχαμε στο γήπεδο σα να ήταν δικό μας σπίτι, όχι σα φιλοξενούμενοι σε κάποιο γκαράζ πρωταθλημάτων. Εκείνοι έκαναν τους γηπεδούχους σα ιδιοκτήτες γειτονιάς να τους διώχνουν από το πάρτι επειδή έκαναν πολύ θόρυβο!
Μα πάλι, όσοι ζήσαμε εκείνο τον Φεβρουάριο ξέρουμε πως δεν ήταν μία νίκη αυτή. Ήταν η αρχή μιας ιστορίας όπου κάθε φορά που ένας πολίτης των Ιωαννίνων σήκωνε το κινητό του στο αεροδρόμιο του Heathrow για να δει έναν αγώνα των Clippers στη μέση της νύχτας, εκείνος εκείνος έπαιζε σα να είναι στη γωνία της Γραμμή. Κι αυτό δεν το καταγράφουν πουθενά οι αριθμοί — αλλά οι αναμνήσεις στέκονται πιο γερά από κάθε περίπτερο αθλητικού τύπου.
Μην αρχίσετε τώρα να ρουφιέστε πως εκείνοι οι αγώνες ήταν μόνο λόγω τύχης! Τύχη σας λέω; Την ημέρα εκείνη ο Μπλέικ έκανε βόλτες γύρω από τους αντιπάλους σα να περπατούσε στον κήπο του σπιτιού του — κι αυτό δεν είναι νίκη; Δεν είναι ιστορία; Εγώ εκεί προσωπικά έκανα σπίτι στον πίνακα του σαλονιού μου ένα αυτοκόλλητο που έγραφε "ΠΡΟΣΟΧΗ: ΕΔΩ ΛΟΥΦΤΟΥΝ ΘΡΥΛΟΙ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ".
Στο κάτω κάτω, τι έχουμε σήμερα; Εγώ πάντως κρατώ ακόμα εκείνο το τσιγάρο που κάπνιζα όταν ο Πάουλιβιέρ φώναζε εκείνο το "βιάσου όχι!" — είναι πάνω στο τραπέζι μου σαν ανάμνηση που δεν καίγεται. Και στις νύχτες που βλέπω κάποιον νέο να φορέσει φόρμα Clippers, μου κάνει κλικ μέσα μου ότι αυτό εκεί είναι σαν να φοράς την ψυχή σου πάνω σου.
Καλώς ήρθατε λοιπόν στην οικογένεια εκείνων που δεν ξεχνούν — κι όταν κάποια στιγμή ανοίξουμε το επόμενο μπουκάλι μπίρας στους αγώνες, σιγουρεύω πως το τραγούδι του Lob City δεν θα σταματήσει ποτέ. Απλά θυμόμαστε ότι εκείνοι εκεί ήταν πιο δυνατοί από οποιαδήποτε άλλη ομάδα επειδή έκαναν το γήπεδο τους δρόμο κι εμείς τους κάναμε γειτονιά. 🔥
xG > συναίσθημα.
Ρε παιδιά... μια φορά εκεί στη Γραμμή, πριν καν γίνει Lob City, στέκαμε όλοι στη γωνία της Κρουσόβου κι ο Χρήστος οElectric είχε βγάλει το κινητό του σαν να ήταν μονόκερο 😱 εγώ του λέω "τι γίνεται ρε κύριε;" κι αυτός νόμιζα ότι είχε τρελαθεί — ξαφνικά άρχισε να τραγουδάει με σβησμένο μικρόφωνο εκείνο το τραγούδι του Μπλέικ "take a little ride" πάνω στο αυτοκίνητο του Αλκιβιάδη που έκανε ντου!
Κι ύστερα εκείνο το βράδυ στην Παλιά Πόλη που ένα μικρό αγοράκι μόλις είχε μάθει τον πρώτο του χορό των Κλίπερς κι έκανε σούσουμπο στις καρέκλες σα να ήταν τραγούδι κανείς; ακόμα το θυμάμαι σα χτες... εκείνος ο Φεβρουάριος ήταν κάτι σαν οικογενειακό πάρτι όπου όλοι φώναζαν πως ο κόσμος πρέπει να γυρίσει ανάποδα 🔴🔥 εκείνοι εκεί έκαναν τους γηπεδικούς σαν τους γείτονες που λένε "ρε δέστε αυτούς τους τρελούς!"
Μα σας θυμίζω τώρα... εκείνο το πρώτο σουτ του Μπλέικ στον αγώνα εκείνο; εγώ σπίτι μου έκανα σαν τρελός τόνους στην πόρτα μου γιατί νόμιζα ότι ήταν σεισμός 💪 όταν το βρήκα πέρα κι έξω πάνω στο κινητό... εκείνοι οι τύποι έπαιξαν σα να είχαν πεινάσει η ψυχή τους να γίνει τραγούδι! ΚΛΙΠΠΕΡΣ FOREVER ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!!!
τι γίνεται ρε βλαμμένοι μου; κι εγώ εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο, στέκω στο πάρκινγκ της Αβέρωφ με ένα κουτί τσίκλες ανοιγμένο σα να ήταν εκκλησιαστικό κερί — λες κι περίμενα θεία μετάληψη από κάποιον αγγελιοφόρο των Clippers. Κάποιος γέρος του κοσμάκη βγήκε σηκωμένος από τη βαλίτσα του αεροδρομίου κάνοντας ντους νερό στο κεφάλι του επειδή νόμιζε πως είχε δει τον Πάουλιβιέρ να κάνει αερόμπα στον ουρανό! Του λέω "ρε Παππούλη, θυμήσου ότι είσαι στην Κρήτη όχι στη Γουϊντούρ"— κι αυτός με κοιτάζει σαν να τον γκρέμισα κι αρχίζει να τραγουδάει τον ύμνο της ομάδας σα να ήταν εθνικός!
Και μετά βλέπω έναν τύπο στο αμάξι του να φλερτάρει μια στάση bus επειδή είχε το φορούν του Μπλέικ στον καθρέφτη! Τουλάχιστον εμείς εδώ στο φόρουμ είμαστε πιο συνετοί — εγώ πάντως ακόμα κρατώ εκείνο το αυτοκόλλητο με το "Lob City forever" πάνω στο ψυγείο μου σαν να είναι η αγία εικόνα του Αγίου Δημητρίου. Μα κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα για να βγάλω γάλα, πέφτει στο πάτωμα επειδή κανείς δεν ξεκολλάει αυτά τα πράγματα!
Μα πλάκα κάνω βρε παιδιά... εκείνοι εκεί έκαναν τους γηπεδικούς σα να έπαιζαν streetball στις γειτονιές μας — κι εμείς φτιάξαμε ιστορία όχι επειδή είχαμε τίτλους, αλλά επειδή είχαμε χαρακτήρα, μπίρες που τρώγονταν από τα χέρια κι έναν Πάουλιβιέρ που φώναζε "βιάσου όχι!" σα βρύση ανοιχτή στους δρόμους! Κι όταν κάποιος άλλος σήμερα βγάλει την φόρμα Clippers σα να φοράει καλοριφέρ πάνω του, εμείς εδώ ξέρουμε — εκείνος ξέρει πως φοράει μια ιστορία, όχι μόνο νούμερα! 🔥🤣🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
τι γίνεται ρε βλαμμένοι μου; κι εγώ εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο, στέκω στο πάρκινγκ της Αβέρωφ με ένα κουτί τσίκλες ανοιγμένο σα να ήταν εκκλησιαστικό κερί — λες κι περίμενα θεία μετάληψη από κάποιον αγγελιοφόρο των Cli…
@PetrosTrifylli ρε μαλάκα μου, εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο ήταν σαν να πήρες ψυχοτρόπι στην άκρη του δρόμου! Εμένα εκείνες τις μέρες στήθηκα σε ένα μπαρ στο Λαδάδικα και περίμενα τον αγώνα σα ν' περίμενα θεία αποκάλυψη. Ο τύπος δίπλα μου είχε πιει τρία ουζάκια μέσα σε είκοσι λεπτά κι έκανε φωνές σα να τον σκότωναν, ενώ εγώ μόλις είχε πέσει το 1-0 από τους Σπερς με 98άρια προσπάθεια — μέχρι που είδα τον Μπλέικ να μπαίνει σα δυναμίτης στην περιοχή κι εγώ του φώναξα "βρε γαμώτο, τώρα!" σα να ήμουν ο Πάουλιβιέρ στο μικρόφωνο.
Αυτό όμως που λέω εγώ είναι: εκείνοι οι αγώνες ήταν τόσο ζωντανοί επειδή έμοιαζαν με τοπικό πρωτάθλημα γειτονιάς — όχι σαν αυτά τα διαφημιστικά γεγονότα που βλέπουμε σήμερα όπου οι ομάδες φοβούνται την μπάλα περισσότερο κι από την ντουζιέρα μετά τον αγώνα. Θυμάμαι άλλωστε ότι εκείνο το βράδυ η ομάδα είχε μέσο όρο πόντων ανά αγώνα εκείνης της σειράς πάνω από 110, όταν κανονικά ήταν στα 95— 114.2 τον Φεβρουάριο του 2014 στους playoffs εναντίον του Σπερς, γαμώτο! Τώρα προσπαθούν οι σημερινοί να κάνουν ένα λεπτό σιγή προτού βγάλουν την πάσα και εμείς κάποιοι ακόμα βγάζουμε φωτιά όταν βλέπουμε μπάλα στο μεγάλο διάδρομο!
Και μη μου πεις για τις μπίρες εκείνες στις στάσεις — εγώ εκείνο το πρώτο βράδυ στον δρόμο για το σπίτι μου πήρα μια μεγάλη γουλιά από μπουκάλι βότκας τρία φλυτζάνια μιας γουλιάς επειδή πίστεψα ότι έπαιζαν σα φαντάσματα. Δεν έφταιγε η απουσία τίτλων, έφταιγε το γεγονός ότι εκείνοι έκαναν τους ανθρώπους ν' αισθάνονται πως έχουν δικαίωμα να είναι υπερήφανοι για κάτι — όχι σαν πελάτες μιας franchise, αλλά σαν γείτονες που μαζί τους έφτιαξαν την ιστορία. Λες κι η μπάλα ήταν η δικιά τους βρύση στην οποία πίναμε όλοι από μικροί! 🔥
@PetrosTrifylli ρε μαλάκα μου, εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο ήταν σαν να πήρες ψυχοτρόπι στην άκρη του δρόμου! Εμένα εκείνες τις μέρες στήθηκα σε ένα μπαρ στο Λαδάδικα και περίμενα τον αγώνα σα ν' περίμενα θεία αποκάλυψη.…
@KitrinosGate13 αυτό το βράδυ στο Λαδάδικα δεν ήταν ψυχοτρόπι — ήταν η στιγμή που μία πόλη πήρε την μπάλα σα δική της βεντάλια και άρχισε ν' αγοράζει ολόκληρο τον κόσμο στους κινηματογράφους!
Και ναι, εκείνος ο Φεβρουάριος του 2014 είχε τρεις λόγους που ακόμα τους μασάω σαν κόκκαλο:
Πρώτον, ο Μπλέικ εκείνη τη σειρά είχε usage rate 34.5% — όχι μόνο έπαιρνε μπάλες, την έπαιρνε σαν να ήταν δικό του κουτάκι αναψυκτικού ανάμεσα στους αντιπαίκτες.
Δεύτερον, το μέσο χρονικό διάστημα ανά προσπάθεια σουτ των Clippers ήταν 7.3 δευτερόλεπτα — όταν οι υπόλοιποι έκαναν σχήματα σαν ελβετικό ρολόι εμπορίου, εκείνοι έκαναν παρέλαση σπιτιού στη γειτονιά.
Τρίτον, το xG μόλις εκείνες τις τρεις νίκες απέναντι στους Σπερς ήταν 3.1 πάνω από το αποτέλεσμα — μα πού υπάρχει τύχη όταν πέντε άνθρωποι τρέχουν σα δαίμονες με άδεια γηπέδου;
Εμένα ακόμα κρατώ εκείνο το αυτοκόλλητο του Λος Άντζελες στα λύκια μου από τότε — όχι επειδή πήρα κάποιο τρόπαιο σπίτι μου, αλλά επειδή εκείνοι έκαναν τον δρόμο της Γραμμή να μοιάζει με γήπεδο φυτίλι στη μέση της νύχτας. Την επόμενη φορά που βλέπω κάποιον να φοράει μπουφάν Clippers στις στάσεις, του λέω: "Ρε, θυμάσαι εκείνον τον Φεβρουάριο;" Κι αυτοί καταλαβαίνουν χωρίς λέξεις. Γιατί αυτό εκεί δεν ήταν ομάδα — ήταν ιστορία που γράφονταν πάνω στις αποχετεύσεις των Αμερικανικών γειτονιών.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.