Πάμε ξανά βόλτα μαζί με τον Number 23;;;;; σήμερα είναι η μερα των ‘Must-Win’!

αχ παιδιά, ρε τι αίσθηση να βγήκε ημερολόγιο σήμερα το πρωί και είδα εκείνη την μέρα ξανά;;;;;; ξέρεις εσύ πόσες φορές εκείνο το μπουκάλι κρασί που είχα βγάλει δεν το ήπια ποτέ;;; γιατί περίμενα τον αριθμό 23 να ξεκουμπώσει το γάντι του στον αέρα;;;;;;;;;;;;; εγώ τουλάχιστον τρεις — μία φορά ήταν ακόμα σπίτι της γιαγιάς στο χωριό, θυμάμαι την μητέρα μου να φωνάζει "μπέικα τρώμε εδώ" κι εμένα να κοιτάω το κινητό κάθε δευτερόλεπτο σαν τον τελευταίο ηλίθιο. τώρα όμως λοιπόν;;;;;;;; η ομάδα μας χρειάζεται αυτούς τους αγώνες σαν αέρας. όχι σαν νερό, σαν αέρας σφιχτοδεμένος στο στήθος σου πριν πηδήξεις στον γκρεμό. θυμάμαι όταν πήγαινε ο θρύλος στο γήπεδο κι έβγαινε εκείνο το γέλιο από το στόμα των αντιπάλων όταν χανόταν οι τελευταίες στιγμές — αυτό πλέον είναι ιστορία. τώρα πρέπει οι δικοί μας να βγούνε σαν βόμβα σπιτιού που ανοίγει η πόρτα την τελευταία στιγμή. κάθε σουτ σαν βόμβος, κάθε πάσα σαν ωρολογιακή βόμβα που βγάζει ανάποδα το τελευταίο δευτερόλεπτο. και εμένα; εμένα μ' έχουν πιάσει πάλι αυτά τα παλιά εθισμένα συναισθήματα. κλείνω τα μάτια και βλέπω τις φορές που περπατούσα εκείνες τις ατέλειωτες βραδιές προς τον καναπέ βουβός σαν ζητιάνος που περιμένει ψωμί — μόνο που εγώ περίμενα έναν άνθρωπο να βγάλει τον αριθμό 23 και να γίνει ιστορία μπροστά στα μάτια μου. λοιπόν;;;;;;;;;;;;;; μην σβήνετε τώρα! ποιος θα παρακολουθήσει σήμερα;;;;; έχω ήδη βγάλει τις κεραίες μου σαν χειρότερος ραδιοερασιτέχνης για σήματα από το ψυγείο μου — μπορεί κι εκεί να μου ανακοινώσουν νίκη;;;;;

Για να δούμε ρε φίλοι μου, σκεφτείτε το... εγώ χτες περίμενα τον αγώνα μέχρι να τελειώσει η παράσταση στο θέατρο "Μίκης" στο κέντρο — όχι, όχι το γήπεδο, το θέατρο στο κέντρο! Κι εκεί ο ηθοποιός κατέβηκε από τη σκηνή, γνέφει στον κομπάρσο νούμερο 23 να βγει και λέγει: "τώρα οι Λέικερς μας χρειάζονται σαν σωσίβιο!" 🤣 Μετά πάλι, όταν πήγα να φάω την ψωμί μου, μου την έκλεψε ο γάτος μου επειδή περίμενα τον χρόνο του εικοστού τρίτου λεπτό για να γίνει κάτι σημαντικό 🐱🍽️ Σήμερα όμως ρε παιδιά, είμαστε ψύχραιμοι σαν τον Λεμπρόν όταν δίνει εκείνες τις πάσες βόμβες — λέω τώρα, μήπως τελικά να διακόψω το Netflix γιατί ποιος ξέρει, μπορεί να κάνει κι εκείνος το πρώτο three από τον πάγκο; 🍿😂 Ποιος εδώ είναι έτοιμος να βγει σαν λιοντάρι σήμερα;;;;; Μαζί κι εγώ αγοράζω popcorn τριών κιλών!

Ρε παιδιά τι μπουχτισμένος γαμ… ααα αλλα σήμερα;;;;;; εδώ ο θρύλος το ίδιο κάνει;;;;;;;;;;; 🔥🔴💛 Θυμάμαι όταν πριν χρόνια περίμενα στις 23:00 στο αεροδρόμιο επειδή είχε αγώνα εκείνες τις ώρες καναδικές… κατέβαινε η πτήση κι εγώ έκανα τρελά βίντεο μόνος μου από τους ελεύθερους χώρους περιμένοντας εκείνον να περάσει την μπάλα σαν λευκό αστραπή… 😭🎥 τώρα πάλι;;;;; ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΙΡΑΧΘΩ;;;;;;;;; Σήμερα οι δικοί μας βγήκανε σαν υπεράνθρωποι… κάθε σουτ που γίνεται μέσα στο κλουβί είναι σαν βόμβα κάτω από το γήπεδο… 💣⚡ Κι εγώ εδώ έχω βγάλει τσίλιες… όχι σπίτι, στην δουλειά!!! Τουλάχιστον ο boss μου νομίζει πως προσέχω αλλά εγώ βλέπω μόνο ένα γηπεδο σαν τρελός… 🙈📱 ποιος ξέρει τι μπορεί να κάνει εκείνος στις τελευταίες στιγμές;;;;; ΝΑ ΣΒΗΣΩ ΤΩΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΑΚΑΡΙ!!!!! Ποιος είναι μαζί;;;;;;;; να κάνουμε ζήτω σαν τρελοί όταν εκείνος σηκώνει το χέρι;;;;;; 🍿😂🔥💛

ρε παιδιά τι λέτε τώρα; μόλις χτες είδα τη γριά μου στο χωριό να βγάζει ένα κουτί μπισκότα που είχε κρύψει χρόνια για εκείνον — δεν ήταν καν σοκολατένια, μονό αμύγδαλα αλλά ξερά κι όλα αυτά, γιατί εκείνη την εποχή νόμιζε πως εγώ κάποιοι άλλοι τύποι έτρωγαν γλυκά στις νίκες κι όχι ο άνθρωπος που περίμενα σαν τον τελευταίο φοιτητή πριν τις εξετάσεις του Σεπτέμβρη. τρεις μέρες πριν το μεγάλο παιχνίδι είχε ανοίξει το μπουκάλι εκείνο το κρασί της βέργας κι εγώ γύριζα κάθε δεκαπέντε λεπτά το κινητό σα χαζός μέχρι που η δική μου άρχισε να λέει "γιε μου, πήγαινε κάτσε στην πλατεία, γλυκάνεις τα μάτια σου εκεί" — εγώ όμως ήξερα πως εκείνος έπαιζε ακόμα warm up. τώρα όμως; τώρα πρέπει αυτοί οι γαμ… σκέψου μου να βγούνε σαν τον γέρο μου όταν είχε πάθει εκείνο το μικρό εγκεφαλικό πριν δεκαπέντε χρόνια — ξύπναγε όλο το σπίτι μόνος του φορώντας την πιτζάμες των Λέικερς εκείνες τις πρώτες πρωινές ώρες μετά από αγώνα. σήμερα πρέπει αυτοί οι δικοί μας να κάνουν κουμάντο σαν ολόκληρη πόλη — όχι σαν ομάδα, σαν πόλη κυριολεκτικά. όχι μόνο να νικήσουν, να σβήσουν το γήπεδο αύριο το πρωί σαν να μην υπήρξε ποτέ βράδυ χωρίς αυτήν την ομάδα. εγώ πάντως έχω βγάλει τον κινητό μου από την πρίζη, δεν θέλω καν σήματα, θέλω μόνο αυτές τις στιγμές που κάποιος από εμάς ξεσπάει σαν τρελός όταν κάνει εκείνο το τρίποντο από τον πάγκο — όχι στον πάγκο, πάνω του σα βόμβα χορεύτρια. είμαι έτοιμος, εδώ τριγύρω μου μόνο κίτρινα χρώματα και ο κόσμος μου έχει πιάσει πάλι αυτές τις αναμνήσεις σα θείο που ξεχνάει πως του έδωσε λόγο χρόνια πριν αλλά ξέρει πως σήμερα ξαναγράφεται η ιστορία του αριθμού αυτού. μπορεί να χάσω το βραδινό μου πάλι; σίγουρα. αλλά ας είναι ακόμη μια φορά — όχι σαν εκείνες τις βραδιές όπου χάναμε επειδή περιμέναμε κάποιον άλλο, αυτήν τη φορά περιμένουμε εμείς αυτούς τους ανθρώπους σα ζήτηση σωσίβιας σημαίας. ποιος είναι μαζί;;;;;;;;

Μα γιατί;;; εμένα εδώ σήμερα με περίμενε η ίδια η γριά μου να φάμε ψάρι στη πλατεία των Χανίων στις 9 — κι εγώ της είπα "ρε μαμά, ξέρεις πως σήμερα οι δικοί μας βγάζουν πάνω από δύο εκατοστά της Κρήτης στο γήπεδο;;;" και εκείνη γέλασε σα σπουργίτι "ρε γιε μου εσύ τρελός;;;" 😭🐟 αλλα όταν εκείνος σηκώσει το χέρι μετά το τελευταίο buzzer;;; δεν ξέρω πως θα αντέξω — δεν πάει άλλο η ψυχή μου! μια φορά πριν χρόνια περίμενα πάλι την αγγελία του delivery που είχε καθυστερήσει επειδή έγραφαν live η ομάδα ήταν νικήτρια σαν τον κι εκείνος πήγε για το νικητήριο τρίποντο κι εγώ πηδηχτώ σα μωρό στο σαλόνι μου επειδή νόμιζα πως το περίβλεπτο σπίτι μου είχε γίνει ξαφνικά γήπεδο — κι εδώ που τα λέμε, μέχρι σήμερα κανείς δε μου πιστεύει πως οι γείτονες κάλεσαν την αστυνομία επειδή νόμισαν πως έκανα επίθεση στον τοίχο μου 😑🔫💛 πάντως σήμερα εγώ βρίσκομαι εκείνος στην ψάθα μου με τις κίτρινες σημαίες στο γραφείο — όχι στη δουλειά, στην ψάθα μου σπίτι!!! εσείς όμως εδώ; ετοιμαστήκατε;;; μέχρι να μου πείτε ναι, βγάζω μία μπουκάλα μπίρα στο όνομα του Number 23!!!!!!

τι πάει εκεί;;;;;;;;;;;;;;; αυτή η ατμόσφαιρα;;;;;;;;;;; εμένα πάλι μου ήρθε η εικόνα του φανοποιού μας στο χωριό εκεί που μεγάλωνα, που είχε γίνει πια θρύλος στους Λέικερς επειδή κάθε φορά που πήγαινε ν' αλλάξει έναν φανό στον αυτοκινητόδρομο έκανε μία τρίχα εκείνο το χαρακτηριστικό σουτ σα φωτογραφία από μουσειακό αγώνα του Magic… θυμάστε εκείνον;;;;;;; εδώ λοιπόν σήμερα περίμενε κάτι άλλα — αυτός ο κύριος είχε βγάλει τις γκρίνιες του κι είχε μαζέψει όλους τους γέρους του χωριού στις πλατείες σα θεατρικό έργο ζωντανής μετάδοσης… κι όταν τελείωσε το τρίτο δεκαλεπτο και εκείνος δεν είχε κάνει ακόμα εκείνον τον χαρακτηριστικό γύρισμα πάνω στη γραμμή των τριών πόντων, άρχισαν όλοι να σφυρίζουν ρυθμικά "μισό λεπτό ακόμα μισό λεπτό ακόμα" σα να ήταν κάποιο ντοκιμαντέρ για πολιτισμό στην UNESCO 😭💛🔥 τώρα εγώ εδώ σας βλέπω όλους σας ν' ανηφορίζετε τον πήχυ σα μια ολόκληρη γενιά που ξεχνάει πως πριν χρόνια δεν υπήρχαν κινητά για live streaming κι όμως περνούσαμε όλο το βράδυ σπίτι σκοντάφτοντας στους καναπέδες μέχρι να βγει εκείνο το κομμάτι της μετάδοσης — ποιος θυμάται εκείνες τις εποχές;;;;;;;;;;;;

Αχ παιδιά… ρε τι τα λέτε αυτά;;;;;;;;;;;;;; εγώ πάλι σήμερα περίμενα τον delivery του σουβλακίου στις Σέρρες μέχρι τις 11… δεν πήρε όμως κανείς σήματα! 😭🍢 μπορεί ο άνθρωπος εκείνος που μας φέρνει το ψωμί είχε και αυτός την ίδια εμπιστοσύνη;;;;; τρώω σα τζόγος τώρα — κάθε ξεμάτιασμα ψωμιού σαν αγώνες που χάνονται στα τελευταία λεπτά. Αλλά σίγουρα έχω ελπίδες επειδή όπως λέει ο Sakis, αυτή τη φορά δεν περιμένουμε άλλα… περιμένουμε ΕΜΕΙΣ αυτούς σα να κρατάμε κι εμείς μία σημαία που δεν είχε ανοίξει ποτέ!!! 💛🔥 (αλλά ξέρω πως στο τέλος θα γίνω ξανά γκρινιάρης όταν χάσουν εκείνοι οι γαμ… επειδή βλέπω τον κόσμο σα τρελός πλέον)

Ρε παιδιά, σηκώνομαι σήμερα από το κρεβάτι μου κι έξω πέφτει μια βροχή σα εκείνες τις αρχές των 2000 όταν ετοιμάζονταν οι Λέικερς για τους τελικούς… θυμάμαι τότε είχα βγάλει το μπουφάν μου μέσα στη νύχτα επειδή ο γείτονάς μου είχε ανάψει τζάκι και μιλούσαμε για τον Shaquille όσο έβρεχε σα παραμύθι… σήμερα όμως τι είναι αυτά; μια βροχή κανονική, όχι σαν ταινίας, αλλά εγώ νιώθω σα να ξεκίνησαν όλα ξανά. Κι όμως εδώ μέσα στο σπίτι μου έχω ξεσπάσει σε γέλια όπως εκείνες τις μέρες που ετοιμαζόταν ο γιος μου για την πρώτη του βόλτα χωρίς συνοδεία — τότε εκείνο το πρωινό οciamis stava ανακοινώσεις είχε κάνει ζημιά στον παλμό μου όταν έδωσε εκείνη την κρίσιμη πάσα στον Kobe… σήμερα όμως ξέρω πως αυτή η ομάδα έχει μέσα της πλέον όλο εκείνο το DNA των παλαιών χρόνων και κάτι ακόμη πιο δυνατό. Ποιος είναι μαζί σήμερα;;;;;;; μέχρι να μου πείτε ναι, εγώ φτιάχνω πίτσα μεγέθους γηπέδου στο σαλόνι — όχι ψωμί, ολόκληρο γήπεδο ζυμάρι 🍕🔥💛 σηκώνω ένα κομμάτι ψημένο σα νίκη από μόνος μου και περιμένω τον χρόνο του 23ου… επειδή αυτή τη φορά δεν χάνεται τίποτα, ούτε καν η πίτσα μου!

Μα πού εσύ;;; πριν από δυόμισι χρόνια κι εγώ περίμενα εκείνη την κοπέλα μου στις 8 για βόλτα στο λιμάνι των Χανίων — είχε πει πως αγοράζει στρείδια αλλά εγώ μέσα μου σκεφτόμουν πως αυτή τη φορά η ομάδα έχει αγώνα 8μιση… κι έτσι εκείνη γύρισε κρατώντας ένα τσίκι "ρε γιε μου, άλλο ένα τρίποντο;;;" κι εγώ χοροπηδάω σα μωρό τραγουδώντας "κίτρινο αίμα μέσα μου" μέχρι που μας φώναξαν οι γείτονες πως κάνουν εμετό τα δέντρα 🌳💛🔥 μπορεί να κάνω λάθος αλλά σήμερα εγώ κάθισμαι στη σκάλα του σπιτιού μου με ένα ρόφημα ελιάς στο χέρι επειδή δεν ξέρω τι να πρωτοπιώ πρώτα: εσένα εκεί πάνω ή εκείνον εδώ κάτω… εσείς όμως εδώ;;; ;;;;;

ρε παιδιά τί γίνεται εδώ;;;;;;;;;;;;;; αυτές οι κίτρινες σημαίες σηκώνονται σα ηλιοτρόπια που ξέρουν πως σήμερα πρέπει να λάμψουν πιο δυνατά από ποτέ;;;;;;;;; αυτοί εκεί πάνω ξέρουν τι φορτίο κουβαλούν;;;;; μπορεί η δική μου γριά, σ’ εκείνο το χωριό της Ναυπάκτου, μετά τον τρίτο τίτλο του Shaq να είχε βγάλει το τελευταίο πορτοκάλι από το δέντρο σα να ήταν κάποιος αγιασμός — εμένα εκείνες τις μέρες δεν μ’ έπαιρνε κανείς στα σοβαρά όταν έλεγα πως μια μέρα θα δω ξανά τον αριθμό 23 μέσα στο γήπεδο να χορεύει πάνω στη γραμμή σα βασιλιάς ζητιάνος που ξέρει πως αυτή είναι η τελευταία φορά του… σήμερα όμως;;; κλείνω το κινητό μου, ανοίγω το ψυγείο μου βγάζω ένα κλειστό μπουκάλι γάλα σοκολάτας — όχι, όχι εκείνο των αμυγδάλων, εκείνο το σοκολατένιο που είχε κρύψει η ίδια η γριά σα νικητικό τρόπαιο — και περιμένω. περιμένω όχι εκείνον σα ζητιάνος αλλά αυτούς εκεί πάνω σα πόλη που ξεχνάει πως έχει πόδια και αρχίζει να τρέχει προς τα πάνω σαν να τρέχει μέσα στο γήπεδο η ίδια η πολιτεία. σήμερα δεν χάνουμε ψωμί, ψωμί χάνουμε όταν χάνουμε τους τελικούς του ’04 επειδή ο Malone είχε μαγέψει τον Shaq εκείνες τις πρώτες νύχτες στην Utah — σήμερα όμως;;; σήμερα εγώ κάθομαι στη σκάλα του σπιτιού μου κρατώντας μία κίτρινη σημαία σα στήθος ανοιχτή μπροστά σα παράθυρο ζητώντας συγνώμη στους γείτονες για το θόρυβο — δεν κάνω όμως τίποτα άλλο από το να περιμένω εσένα εκεί πάνω σα να είσαι εσύ εκείνος εκείνες τις βραδιές πριν από δεκαετίες που έκανα υπερωρίες στας τράπεζα και άκουγα μόνο ραδιόφωνο των Λέικερς σα νυκτερινό νανούρισμα. γιε μου ρε, θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο Forum όταν ο Kobe είχε βγάλει εκείνο το σουτ από το τέρμα;;;;;;;;;;;;;; εγώ εκείνο το βράδυ ξέχασα να φάω το φαγητό μου γιατί περίμενα όχι εκείνον σα ζητιάνο αλλά την ομάδα σα χώρα που ξεχνά πως έχει περιορισμούς. σήμερα;;; σήμερα η γριά μου εκεί στη Ναύπακτο ξέρει πως πρέπει να βάλει ακόμα δύο κρύσταλλα στο παραθύρι — σαν εκείνα των βιτρώ του επαναγωγείου του Magic το 1988 — επειδή αυτό είναι ξανά εκείνο το βράδυ που η μπάλα έχει ξυπνήσει μέσα στο γήπεδο κι εμείς εδώ κάτω σηκώνουμε όχι τις φωνές μας αλλά τις σημαίες σα να είμαστε το ίδιο το γήπεδο που δεν θέλει άλλο σκοτάδι. ποιος ετοιμάζεται;;;;;;;;;;;;;; εγώ βάζω ακόμα μία κίτρινη κουβέρτα στους ώμους μου σα τήβεννος βασιλιάδες επειδή αυτή η ομάδα σήμερα δεν φέρνει τίτλους — φέρνει ανάμνηση κι εκείνες οι ανάμνησες σήμερα γίνονται φυλακή για όλους εμάς που κάθε φορά ξεχνάμε πως πριν χρόνια εδώ δεν υπήρχαν streamings παρά μόνο φωνές στις πλατείες κι όμως φώναζαν όλοι μαζί σα μια ψυχή… σήμερα εμείς;;; εγώ χάνω το βραδινό μου σίγουρα — όχι σαν εκείνες τις φορές που περίμενα τους άλλους, όχι σαν τον PoorKC εκείνες τις μέρες που όλα λάμπουν ακόμη περισσότερο όταν η ομάδα χάνει — σήμερα εγώ χάνω το βραδινό μου επειδή περιμένω εσένα εκεί πάνω σα να είσαι εσύ εκείνος που θα σβήσει το τελευταίο φως της πόλης πριν ξημερώσει… μέχρι τότε όμως; έχετε φάει;;;;;;;;;;;;;; εγώ ακόμη τρώω σα να είμαι εκείνος πριν τον αγώνα — κρύβω το κουτί, σβήνω τα φώτα, ανοίγω ένα κρύο τσιγάρο σα νά ‘ταν το τελευταίο βράδυ πριν την πρώτη νίκη… επειδή σήμερα;;; αύριο δεν είναι οποιαδήποτε ημέρα — είναι εκείνη η ημέρα που η μπάλα πρέπει να καταλήξει όχι στο χέρι κάποιου άλλου αλλά στις δικές μας καρδιές σα να είμαστε εμείς εκείνοι που φοράνε τις φανέλες εκείνες τις νύχτες που ξεχνούσαν πως υπάρχουν καναπέδες. σήμερα;;; στην υγειά σου Number 23 — όσο και να αργήσει εκείνο το σουτ, όσο και να γκρινιάξουμε εμείς εδώ κάτω… σήμερα είμαστε όλοι εμείς εκείνοι που κρατούν τη σημαία. μέχρι να μου πείτε ναι, εγώ βγάζω μία τελευταία μπουκάλα — όχι κρασί αμυγδάλων αυτή τη φορά, κρασί σοκολάτας — σηκώνω το ποτήρι σα να είναι το τελευταίο μου φαΐ επειδή εδώ κάτω γνωρίζουμε κάτι που αυτοί εκεί πάνω ξεχνούν μερικές φορές: η μπάλα όταν έρθει σίγουρα θα πάει εκεί που πρέπει — όχι επειδή την οδηγεί κάποιος άλλος, επειδή εμείς οι κίτρινοι είμαστε ήδη εκεί.