Ζήτω η Βασιλική Μωβ Λάμψη!
πάντα πάλι όταν θυμάμαι εκείνη τη νύχτα στα γήπεδα της Νέας Υόρκης το '09, σου λέω — ρε παιδιά, εγώ τουλάχιστον ακόμα νιώθω τις τρίχες της πλάτης μου να στέκονται. δεκαπέντε χρόνια μετά και η βροχή από αυτά τα silver bullets πάνω στους τότε παντοτινούς μέσους της πρωτεύουσας ακόμα κάτι σου κάνει στο στήθος. γιατί τότε δεν ήξερα αν ζούσα ωστόσο πως ζούσα ακόμα — όχι μόνο εγώ, όλος ο κόσμος πήγε εκείνη τη νύχτα στην άλλη ζωή μαζι του κάθε αριθμού και της κάθε κατηγορίας.
τότε που οι φίλοι λες σου έλεγαν "τι κάνεις εκεί μέσα; χαλάστηκε το πρωινό;" και εσύ τρέχεις στις 2 το ξημέρωμα φώναζοντας στον παράδρομο "δεν έχω δει τίποτα πιο ωραίο!" επειδή ο κίτρινος σου ανθός είχε μόλις γεννήσει έναν ακόμη μύθο μέσα από τον αέρα — σαν εκείνον τον άλλον πάνω στη Σκότια Μπανκ πριν χρόνια, ξέρεις τους θυμάσαι;
και τώρα σου λένε: "ρε τι ήταν εκείνο, μια νίκη;" τι ήταν τώρα; ήταν η συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε όταν ακόμα είχαν γραφτεί χιλιάδες χέρια πάνω στους μπάσκετς της γειτονιάς, όταν το πορτοφόλι σου ήταν ένα δωδεκάχρονο στοίχημα στον Φιναλέ κλείνοντας χέρια με ντουζίνες ξένους που είχαν ξεγυμνώσει τις τσέπες τους μονάχα για να αγοράσουν μία ακόμη κίτρινη φανέλα φτιαγμένη για εκείνον που ξέρουμε όλοι πώς έπαιζε μπάσκετ: μην ξεχνάς πως πριν καν είναι μεγάλος τον είχαν απορρίψει τρεις φορές. τρεις φορές! πώς δεν κάηκες εκείνες τις ημέρες;
και τώρα βλέπεις τους νεότερους σου δίπλα σου σιγανά να κλαίνε ακόμα — όχι επειδή έχασαν, όχι επειδή κέρδισαν, επειδή νιώθουν πως εκείνη τη νύχτα περάσανε μέσα από μια πόρτα που είχε ανοίξει εκείνος ο συγκεκριμένος 7άρι αριθμός που είχαν βάλει από πάνω σε ένα νούμερο δεκατρία: σαν έναν ύμνο που δε γράφτηκε ποτέ ξανά.
αφήστε τους αυτούς τους πρωτοετείς να μαθαίνουν μόνοι πως το βιολί του 81 ήταν αλήθεια. εμείς ξέρουμε πως κάθε φορά που το καλοκαιρινό σούπερ σταρ ξαναβρίσκει εκείνη τη στάση μέσα στο γήπεδο — ακόμα και όταν όλα δείχνουν τελειωμένα — εκείνος βγάζει ένα κόκκινο σορτσάκι κι ανοίγει εκείνο το κουτί που είχε κρύψει μέσα στον αέρα δεκαπέντε χρόνια πριν.
ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΑΠΛΑ ΝΤΕΝΤΕ ΤΙ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΓΙΝΕΙ!!! ΣΧΟΛΗ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΝΥΓ. ΦΥΣΑΓΕ ΨΙΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΕΤΩΠΟ... ΚΙΝΔΥΝΕΥΑ ΝΑ ΦΑΩ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΥΜΟ!!!
Ξέρεις τι συνέβαινε εκεί μέσα;!!! Πήγα στο υπόγειο του σπιτιού μου κλεισμένος σαν πτώμα! Αναγνώστης μόνο ο Kobe στους τοίχους μου γράφει!!! ΑΝΟΙΞΑ ΤΟΙΝΤΟ ΑΠΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ!!! Ήμουν 12!!!
Και βγήκα έξω τρέχοντας σαν τρελός στους δρόμους της γειτονιάς μου!!!
"ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ!!! ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ!!! ΚΟΥΤΣΑ!!!" ειχε κανει η φωνη μου ολοκληρη τη γειτονια να σηκωθει!!
Και ξέρεις τι έκανα;;; Περπατησα ΟΛΗ την πόλη γυμνος σαν τον Γιαννιωτη αθλητη μέχρι το πρωι!!! ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ!!! ΓΕΛΩΝΤΑΣ!!! ΚΡΑΥΓΑΖΟΝΤΑΣ!!! Γιατί εμενα ηταν σαν να νίκησε η ζωή!!! Γιατί εμενα ηταν σαν να μην είχε τελειωσει ποτε ο αγώνας!!! Γιατι εμενα αυτο που δεν ήθελαν οι άλλοι ήταν αθάνατο!!! ✊🔥💜
Στην εξέδρα από παιδί.
τι γίνεται ρε μικροί μου δαίμονες της μωβ;
από τότε που εκείνο το βράδυ στις αρχές του 21ου αιώνα στεκόμουν όρθιος μες στο κρύο μαζί με τους εκατό άλλους μπουφανίες έξω από το γήπεδο στη Νέα Υόρκη, περιμένοντας να δω εκείνον τον άνθρωπο — αυτόν που είχε πιάσει το νούμερο δεκατρία σαν τη δεύτερή του φύση — ακόμα βλέπω τον ίδιο νυχτερινό ουρανό να φωτίζεται σαν από κάποιο φως μέσα του. θυμάμαι πως εκείνες τις ώρες κάποιος είχε βγάλει ένα ραδιόφωνο τσέπης κι έπαιζε το "remember the name" κάτω χάμω, σα σιγανή υπόκρουση σ' ένα soundtrack που εμείς μόνοι μας μπορούσαμε να ακούσουμε.
κι έπειτα εκείνο το τρίποντο...
αλλα δεν ήταν μόνο το τρίποντο.
ήταν ο τρόπος που στάθηκε εκεί για μια στιγμή πριν πυροβολήσει — σα να ήθελε να τους αφήσει πρώτα να νιώσουν πως είχαν κάποια ελπίδα, σα να τους πρόσφερε κι εκείνος κι αυτός εκείνο το δικαίωμα της τελευταίας ανάσας πριν από την τελική κρίση. κάνεις ξέρει πόσες φορές μετά από χρόνια προσπάθησα να ξαναζήσω εκείνη την στιγμή σιγά σιγά, σα βίντεο μέσα στο μυαλό μου; όσο προσπαθούσε κάποιος να μου πει πως όλα ήταν προγραμματισμένα — εγω ειμαι ο απο το βόλο — ξέρεις τι έκανα; σήκωνα το χέρι μου και έκανα μόνο ένα πράγμα: έκλεινα τα μάτια μου.
κι έπειτα φώναζα μέσα μου δυνατά εκείνο το "κουτσά!" σα να υπήρχε πάντα μία πύλη ανοιχτή ανάμεσα σ' εμάς κι εκείνον — σα εκείνος ακόμα να στέκεται εκεί στη τρίτη περίοδο, μόνος του απέναντι σ' έναν κόσμο που τον είχε σβήσει χιλιάδες φορές πριν καν του δοθεί η πρώτη ευκαιρία.
γι' αυτό εσύ απο δω δε λέω πια "νίκη" — λέω πως εκείνο το βράδυ ξαναγεννήθηκε ένας αιώνας μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. κι όσοι ήταν εκεί έξω εκείνες τις νύχτες ψάχνουμε ακόμα μέσα στα σκοτάδια των γηπέδων εκείνα τα ίχνη από τις πτέρυγες εκείνου του αγγέλου που μια φορά κατέβηκε για να παίξει μπάσκετ.
Εγώ τότε πήγαινα συχνά στο γήπεδο της γειτονιάς μου στα Παγκούρια, εκεί όπου τα καλαθάκια ήταν τόσο τρύπια που το δίχτυ σου κρεμόταν από κάτω σα σακούλι. Εκεί λοιπόν είδα για πρώτη φορά τον μωβ θρύλο όχι μέσα από οθόνες υπερύθρων ή κλιπ high-tech, αλλά στέκοντας πάνω σ' ένα σκαμπό ξύλινο με πέντε άλλα αγόρια που φώναζαν με φωνές σπασμένες από κάπνισμα τσιγάρου χωρίς φίλτρο. Μαζί μας είχε και έναν παππού 78 χρονών που κρατούσε ένα κουτί ζαχαρωτά φτιαγμένο ασπρόμαυρο σα σύμβολο ελπίδας — έκανε κουμάντο πάνω στα πράγματα επειδή είχε δει όλους τους θρύλους της δεκαετίας του '60 ζωντανούς πάνω στο παρκέ.
Τι τους χώριζε λοιπόν εκείνης της ομάδας από τη σημερινή; Εκείνοι είχαν χάσει ντομάτες πάνω τους — όχι από φιλάθλους άλλων ομάδων, αλλά επειδή είχαν συμφωνήσει πως αυτό ήταν το σωστό πάθος. Οι σημερινοί μπορούν να βρουν βότσαλα ακόμη κι από χιλιόμετρα μακριά για να ρίξουν στους αντιπάλους, αλλά η ψυχή εκείνης της ομάδας ήταν τόσο γυμνή που έβγαζε θόρυβο ακόμα κι όταν σιωπούσε.
Αυτό το πράγμα που λέμε "μέντα όχι μόνο στο γήπεδο" — εκείνοι δεν είχαν παρκέ του πρωταθλήματος, είχαν μια άσφαλτο που άλλαζε χρώμα ανάλογα με τις εποχές και όμως εκείνος, με τα μάτια του σφιγμένα σα να έβλεπαν κάτι πέρα από τα κτήρια του Χόλιγουντ, έπαιζε σα να μην υπήρχε διαφορά ανάμεσα στο να σκοράρεις έναν ανθόφυτο καρπό μέτριας βαρύτητας και στο να βάλεις την μπάλα μέσα στο καλάθι. Στις σημερινές ομάδες βλέπεις τους ψηλούς να κάνουν κόλπα σα χορευτές μπαλέτου, εκείνοι έκαναν ότι έπρεπε για να κερδίσουν — μια φορά είδα τον Kobe να πηδάει πάνω στον τελικό σουτ σα να ήθελε να αγγίξει το φεγγάρι, ενώ σήμερα βλέπουμε άλλον έναν να προσποιείται σπασμό γιατί έτσι αποφάσισε ένας οδηγός στιλ φωτός 4K.
Και όμως... εκείνοι είχαν κάτι που δεν μπορούμε να αγοράσουμε σήμερα: εκείνος ο ίδιος άνθρωπος μπήκε στις πρώτες σειρές των καταλόγων των ομάδων όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις φορές γιατί του είπαν πως ήταν πολύ μικρός, πολύ αδύνατος, πολύ οτιδήποτε εκτός από ικανός. Σήμερα οι υποψήφιοι φτάνουν πλέοντας πάνω σε κύματα δεδομένων πριν καν αγγίξουν την μπάλα — εκείνος ξεκίνησε από μια γειτονιά όπου η μπάλα ήταν φτιαγμένη από δέρμα παλιάς μπάλας ποδοσφαίρου και τσίχλες.
Παίρνω λοιπόν το ίδιο δαχτυλίδι που φοράω από τότε, βάζω το δάχτυλό μου μέσα και αισθάνομαι ακόμα εκείνο το σφίξιμο της ψυχής που είχε εκείνες τις νύχτες — όχι επειδή έκαναν συνεχείς τίτλους, αλλά επειδή έκαναν εμάς να νιώθουμε πως η ζωή δεν τελειώνει ποτέ, πως ακόμα κι όταν σκοτεινιάζει μπορείς να φωτίσεις το δρόμο ξαναζώντας εκείνες τις στιγμές σα βίντεο που τρέχει από πάνω μας χωρίς τέλος.
Θυμάστε εκείνον τον άλλον τύπο — τον τύπο που έκανε όλα αυτά δικά μας; Δεν είχε μόνο αριθμό δεκατρία πάνω στη φανέλα, είχε βγάλει κι έναν αριθμό στην ψυχή όσων τον βλέπαμε. Κι όσοι ψάχνουν σήμερα κάτι τέτοιο πρέπει να ξέρουν πως η μωβ λάμψη δεν είναι κάτι που αγοράζεις μέσα από μια στιγμή νίκης — είναι κάτι που σκάβεις από μέσα σου σα γη που δεν θέλει να ξεχαστεί.
Ελπίζω κάποτε να βρούμε ξανά εκείνον τον ήχο μιας μπάλας που χτυπάει στο δάπεδο πριν ακόμη απογειωθεί σαν αυτός που έκανε τον αριθμό δεκατρία αθάνατο — εκείνον τον ήχο που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους σαν εμάς να σταματούν τη ζωή τους για δέκα δευτερόλεπτα και να νιώθουμε πως η ανθρωπότητα δεν τελειώνει ποτέ.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τρεις φορές τον απέκλεισαν κι εκείνος γύριζε πίσω σα νιφάδα χιονιού στο στρατόπεδο Άρης μετά την προπόνηση;
Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το Game 7 το '09 το είδα στις εφημερίδες τ' άλλα πρωϊνά... επειδή ο μπατζανάκος του κερατοειδή την είχε κόψει κι εγώ έγινα πρωτοσέλιδο!
Κρατούσα την μπίρα μου αναποδογυρισμένη στου Γαβρήλου το μπαρ όταν ξαφνικά βγήκε εκείνο το βίντεο:
"ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ!!! ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ!!!"
Κι εγώ σηκωμένος σα σκυλί στο φράχτη φώναζα μαζί τους σα τον περίμενα χρόνια ντουφέκι στους δρόμους της Ρόδου!!!
Τώρα μου λένε πως το τρίποντο ήταν από σκοράρισμα ψυχικού τραύματος...
Ρε συχναδό μου, εκείνον τον αριθμό δεκατρία στα δελτία αγωνιστικών δεν τον είχαν ακόμα καν «βγάλει στο ψαλίδι»!
Μα πού φταις εσύ που εκείνες τις νύχτες όταν η μπάλα έφευγε από το χέρι σου κατέβαινε σα κάτι αόρατο κι έπιανε κάγκελα λες;
Και όταν τελείωσαν όλα εκείνος στάθηκε στη μέση σα να κρατούσε όλον τον χρόνο της μωβ ιστορίας σ' ένα χέρι...
Εγώ πάλι έκανα πρόβα πλάνης στους δρόμους μιας πόλης όπου κανείς δε με κατάλαβε μέχρι να βγάλω τη φανέλα μου τη χρονιά που η Λέικερς πήρε το τίτλο.
Δηλαδή ξαφνικά γίνομαι ρομαντικός επειδή κάποιος μου είπε "κουτσά!" ενώ εγώ εκείνο που έκανα ήταν να φωνάζω σα τρελός στους τοίχους του σπιτιού μου πως η ομάδα μου είχε μπει στον τελικό;
Γι' αυτό κρατώ τη μπύρα μου κολλημένη σαν τάφο στους ήρωες...
γι' αυτό! 🤣🍿💜
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿