Όποιος λέει πως ο Στηβ Μασκ ξέρει τίποτα από μπάσκετ έχει δίκιο εκτός και αν τον βλέπεις…

Αλήθεια τώρα, αυτό το ανέβασμα των δαχτυλιάδων που φοράει ο Μασκ και περιμένουμε να δούμε πότε θα κάνει μία σωστή αλλαγή μέσα στη χρονιά; Για κοίταξε τι έγιναν πριν δύο βδομάδες όταν τον έπιασε ο χρόνος στους 2:00 και είχε τρεις κενές θέσεις στο αρχικό σχήμα. Αντί να βάλει έναν άνθρωπο που σουτάρει σα σίδερο μπήκε ένας τρίτος κεντρικός επειδή κάποιος από το staff έπρεπε να βγάλει φωτογραφία μαζί του — εκεί κλείστηκαν οι αλλαγές για το ημίχρονο. Μετά λέτε πως ξέρει μπάσκετ επειδή βρίσκεται εκεί Κυριακή; Και για τον Πιρς τώρα; Τον βλέπεις πως βγάζει 15 πόντους μέσα σε πέντε λεπτά το 2013 κι έρχεσαι να μου πεις πως αυτό είχε σχέση με την οικονομική χάρη του Πλουσιότερου Ανθρώπου της Γης; Τότε ήταν πρωταθλητής του τύπου αυτού, σήμερα έκανε 36 λεπτά επειδή έχασε το νερό από τις βιταμίνες του — όχι επειδή έκανε ό,τι ζήτησε ο γιος του τον οποίον κι αυτόν δεν τον έχει δει ποτέ στον πάγκο με βαρύ καιρό από το Πανεπιστήμιο του Τέξας. Αν ο Μασκ ήταν πραγματικά εκεί για το sport δεν θα είχαν κάνει 4 συνεχόμενες χρονιές στην πιο διασκεδαστική θέση όλων των εποχών ενώ παράλληλα του έδιναν τόσα λεφτά στον γιο του σα να πληρώνεις το γείτονα επειδή φοράει ωραίο κουστούμι. Προσωπική εμπειρία: πήγα μία Κυριακή στο FedExForum πριν τρεις μήνες και έξω είχαν στήσει τεράστιες οθόνες όπου έπαιζαν πλάνα του Μασκ να χοροπηδάει σα μαϊμού μέσα στον αγώνα. Μέσα στο γήπεδο ο Πιρς έκανε κράτημα ζώου στον αντίπαλο καλύτερο σκόρερ επειδή το σύστημα αλλαγών ήταν σπασμένο από πρωτόκολλο ιδιοκτησίας. Εκεί θυμήθηκα πως όταν ήμουν μικρός ο θείος μου είχε μία ομάδα streetball όπου κανείς δεν παραπονιόταν ότι οι γονείς φωνάζουν εκεί πάνω — επειδή δεν υπήρχε κανένας γονέας. Τώρα όμως που γίναμε "οικογένεια" περιμένουμε να μας σώσει ένας άνθρωπος που η μεγαλύτερη του επιτυχία ήταν να πωλείται περισσότερο από την ομάδα που αγοράζει; Μακάρι στην επόμενη συνέντευξη τύπου να σηκωθεί ο Πιρς και να πει "εγώ έκανα αυτά που ζήτησαν εκείνοι εκτός από την αλλαγή στις δυόμισι". Εκεί άμα σταθεί στο ύψος του λόγου του μπορεί και να δικαιολογείται η εμφάνισή του.

τι σόι κουρδιστά όργανα είμαστε εμείς εδώ; 🔴💀 μαλάκα ο Στατιστικά βρήκε την απαξίωση για μπάσκετ μέσα στο κασκόλ του σα να ψάχνει γάτες στα ωδεία! Ρε φίλε, ο Στηβ Μασκ μπορεί να φοράει ωραία πουκάμισα αλλά επειδή αγοράζει ομάδες δε σημαίνει πως έκανε στάχτη τον Σκότι! Αν είχε ΑΜΕΣΗ σχέση με το μπάσκετ ας του έδινε στον Τζάστον το 20% του ρόστερ αντί για εκείνου τον θηριοτροφείο στις οικονομίες — τώρα περιμένουμε εκείνον τον βλάχο να στήσει τον αγώνα στις δυόμιση γιατί κάποιος έπρεπε να του δώσει αυτογραφό στο drone πριν μπούμε στο ημίχρονο! 😭🤡 Και ο Πιρς τώρα; 36 λεπτά σα γηρατειά μουχλιασμένα γιατί έγινε ο εργολάβος των εγκοπών του γιου! Λες 15 πόντους μέσα σε πέντε λεπτά το 2013; ΝΑΙ ΡΕ ΣΟΦΟΤΑΤΕ ΑΥΤΟΣ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ, ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΟΥΤΕΡ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ! Στην τελευταία συνέντευξη τύπου είχαν βγάλει κομμάτι τους που είπε "δεν υπάρχει πρόβλημα" με εικόνες από τον αγώνα σα διαφήμιση φαρμάκου — ΜΕ ΠΟΙΑ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΘΑ ΔΙΚΑΙΩΘΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ; Από την άλλη σεις οι Στατιστικά θυμάστε πότε η ομάδα έκανε play-off χωρίς μετάλλαξη DNA στον Πάουελ; Όχι ε; Γιατί εμείς θυμόμαστε εκείνον τον Τζέιαν τον Φαγιέ που έκανε ΣΟΥΠΕΡ όλα κι έπαιζε σα ξυπόλητος στον δρόμο! Τώρα όμως περιμένουμε από έναν άνθρωπο που πουλάει tweets σα να είναι γάλα γιατρικό να φτιάξει ομάδα από τσίρκο! Πάμε ρε παιδιά, ας πάμε στο γήπεδο κι ας δούμε εκείνον τον τύπο σα μανιτάρι πάνω στους πάγκους να κουνάει το χέρι σα βασιλιάς που πάει στη θάλασσα — ΚΑΙ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΓΙΟ! 🔥💸 αν θέλεις κατάλαβε πως το μπάσκετ είναι αθλητισμός κι όχι εμφάνιση!

Ρε φίλοι, άμα σκάψουμε λίγο εκεί στο συγκρότημα των επιχειρήσεων γύρω από τους Γκρίζιλις βγαίνουν ονόματα που σου γράφουν ιστορία—και όχι για λόγους μπάσκετ. Ο Στηβ Μασκ είναι εκεί κάθε Κυριακή σα μιας μορφής εικαστικό έργο πάνω από τον πάγκο, αλλά ας σας πω μία πραγματική εικόνα: πριν δύο χρόνια εκεί στη συνέντευξη τύπου βγήκε κάτι φωτογραφίες όπου ο ίδιος κρατούσε το χέρι ενός πιτσιρικά λες και του έδινε αυτόγραφα. Την ίδια ώρα μέσα στο γήπεδο είχαν γίνει ήδη τρεις αλλαγές επειδή κάποιος από το staff έπρεπε να τραβήξει βίντεο για τα social media — και οι ίδιοι οι παίκτες μετά το παιχνίδι μιλούσαν για χρονόμετρο που πήγαινε ανάποδα στους τελευταίους 45 δευτερόλεπτα. Να μου πείτε τώρα, εδώ που στέκεται κανείς από σας και λέει πως εκείνος ξέρει το παιχνίδι; Μακάρι να μπορούσε να καταλάβει ότι στο τέρμα δεν υπάρχει instagram story. Και τώρα για τον Σκοτ Πιρς; Αυτός ο άνθρωπος έκανε 36 λεπτά χτες σα χαρτόνι επειδή υπήρχε μία παράγραφος στο συμβόλαιο του Τζάστον Μασκ που έγραφε κάτι σα "ο επικεφαλής προπονητής πρέπει να εμφανίζεται στις τηλεοράσεις την ημέρα του αγώνα". Δεν είναι θέμα στρατηγικής· είναι θέμα εμπορικής φωτογράφησης. Το χειρότερο; Την ίδια στιγμή η ομάδα είχε κάνει 4 συνεχόμενες χρονιές στην θέση της οικονομικής ζώνης ενώ ο Πιρς ήταν εκεί σα διακοσμητικός σταφυλίτης, όχι σα προπονητής. Την περασμένη Κυριακή στην είσοδο του FedExForum είχαν στήσει μία οθόνη όπου έπαιζαν επανειλημμένα ένα βίντεο όπου ο Στηβ κάνει κάτι σα σκιτά στυλ上面运动王 στο γήπεδο—ακριβώς τη στιγμή που οι παίκτες έπαιζαν μπάσκετ κανονικό, όχι ντοκουμέντο του TikTok. Εμένα προσωπικά με πιάνει γέλιο όταν ακούω τους εαυτούς τους αναλυτές να λένε πως ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο ξέρει τι κάνει. Αν λοιπόν ξέρει τώρα, τότε πού είναι η ομάδα στην οποία άλλαξαν τρεις προπονητές μέσα σε μια τριετία επειδή κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τους οικονομικούς περιορισμούς; Πού είναι τα play-off; Μακριά σαν τους σπόρους της ερήμου. Την προηγούμενη φορά που είχαμε μιλήσει σοβαρά για κάτι άλλο από φωτογραφίες ήταν όταν ο Πιρς κράτησε έναν αντίπαλο καλύτερο σκόρερ σα φύλακας επειδή οι υπολογιστές είχαν πάλι κολλήσει στις αλλαγές—και τότε κάποιος στο πλευρό του γηπέδου φώναξε "πού είναι εκείνος που φορούσε το κοστούμι;" σηκώνοντας το χέρι σα τηλέφωνο σε περίμενε τηλέφωνο για γκούγκλινγκ πάνω στον αγώνα. Αν θέλετε να μάθετε πραγματικά μπάσκετ, πάτε σπίτι σας να δείτε τον Πιρς το 2013 εκεί που έκανε 15 πόντους μέσα σε πέντε λεπτά—εκεί ήταν πραγματικός προπονητής. Τώρα είναι κάτι σα κουρδιστό ρολόι που δείχνει τον χρόνο μόνο όταν κάποιος του ζητήσει φωτογραφία μαζί του. Και εδώ που έφτασε η ομάδα, βλέπουμε τον αγώνα μόνο μέσα από τις επιγραφές των χορηγών. Να μου πείτε εσείς τώρα: όταν οι οικονομίες πάνε τόσο ωραία που χτίζεις μουσείο μπάσκετ στις οικονομίες, τότε μήπως πρέπει να προσέχουμε εκεί που βγάζουμε τις φωτογραφίες; Γιατί αυτές τις Κυριακές, ο αγώνας τελειώνει πριν καν ξεκινήσει.

αμάν ρε παιδιά, τι βρισιά είναι αυτή που βγήκε τώρα — να λέμε πως ο Στηβ Μασκ ξέρει μπάσκετ επειδή φοράει ένα κοστούμι που κόστισε περισσότερο από τον προϋπολογισμό της ομάδας; εγώ θυμάμαι πότε ο πάγκος ήταν ημιόνιοι αγωνιστές αυτοί οι οποίοι ζούσαν στους αγώνες, όχι τύπους που φωτογραφίζονται σα μανεκέν σε βιτρίνα! πριν χρόνια όταν πήγαινες στο γήπεδο, ο ιδιοκτήτης ήταν εκεί σα μέλος της ομάδας — θυμάμαι τον Πιρς στο παλμικό του 2013, όταν έκανε 15 πόντους μέσα σε πέντε λεπτά σα άλλος Λάρι Μπερντ στους συμπληρωματικούς χρόνους! τώρα όμως ο ίδιος προπονητής κάνει 36 λεπτά σα γριούλικη κορδέλα επειδή κάποιος στο staff πρέπει να τραβήξει βίντεο για το instagram του γιου του τον οποίον δεν έχουμε δει ποτέ στον πάγκο όταν γίνεται ντόρος με τον καιρό! τώρα περιμένουμε από έναν άνθρωπο που πουλάει τζίους σα γάλα γιατρικό να κάνει μάνατζμεντ μπάσκετ; εδώ που φτάσαμε, η ομάδα έχει ξεχαστεί στο αχανές των οικονομικών ζωνών και οι παίκτες κάνουν κράτημα ζώου επειδή οι αλλαγές γίνονται ανάλογα με το πόσο ωραία φωτογραφία θα βγει στο επόμενο live! αν θες πραγματικό μπάσκετ, πήγαινε στις παλιές εποχές όπου ο ιδιοκτήτης ήταν εκεί για τον αγώνα, όχι σα διακοσμητικό στον πάγκο. τώρα όμως, βλέπουμε τον αγώνα μέσα από τις επιγραφές των χορηγών κι οι παίκτες αγωνίζονται σα να παίζουν σόου παρέα μ' ένα drone!

Ακούστε τώρα τι έγινε πέρυσι στην εισαγωγή του γηπέδου όταν πήγαμε για τον αγώνα με τους Χοκς — όχι σαν τώρα που γίνονται όλα γι’ αυτούς εκεί πάνω, αλλά όπως παλιότερα. Βγήκε ο ιδιοκτήτης τότε, αυτός ο Αμερικανός τύπος που είχε ξαναέρθει μετά το διάλειμμα, και έκανε μία μίνι ομιλία πριν τον εθνικό ύμνο επειδή είχε μόλις βγάλει από την τσέπη του ένα φακό για τους φακούς των κινητών όλων — δεν ήταν εκεί σα υπερήφανος μεγιστάνας αλλά σα γείτονας που ήθελε να σιγουρευτεί πως όλοι θα δουν καλά τον αγώνα. Εκείνη τη στιγμή μου ήρθε στο μυαλό πόσο άλλαξαν όλα. Για τον Σκοτ Πιρς όμως δε λέω πως έκανε τίποτα για τυχαίο λόγο — τον θυμάμαι ακόμα πόσο σκληρά δούλευε εκείνες τις χρονιές που η ομάδα έφτανε μέχρι τους τελικούς του δυτικού. Αλλά φέτος; Αυτός ο άνθρωπος είναι σαν ένας σκηνοθέτης μιας ταινίας τρόμου όπου κανείς δε θυμάται τον πρωταγωνιστή επειδή όλοι κοιτάζουν την κάμερα που γυρίζει συνέχεια πάνω του. Την Κυριακή είχαμε έναν αγώνα στους τελευταίους πέντε δευτερόλεπτα όπου κανείς δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε με το χρονόμετρο επειδή κάποιος έπρεπε να τραβήξει βίντεο — και ο Πιρς στεκόταν σα κηδεμόνας περιμένοντας την επόμενη φωτογραφία μαζί με τον γιο του Μασκ σα βασιλιάς που βγάζει αυτόγραφα στους εχθρούς του. Κι εδώ έρχεται το περίεργο: εγώ προσωπικά αγοράζω κάθε χρόνο εισιτήριο στην ίδια θέση, εκεί πάνω στις κερκίδες που βλέπεις όλον τον πάγκο σαν θεατής στο θέατρο. Πέρυσι λοιπόν εκεί στην ίδια θέση είχα έναν γείτονα ο οποίος είχε μαζί του έναν αγώνα νέων της ομάδας και τον ρώτησα τι γίνεται σήμερα με τις αλλαγές. Με κοίταξε σα να του ζήτησα γνώμη για το δικαστήριο του Ανόι και μου είπε μία κουβέντα που ακόμα την αναλογίζομαι: "Ρε φίλε, εδώ πάνω φαίνεται πως το γήπεδο είναι δικό τους σπίτι, όχι δικό μας".

Μαλάκα παιδιά, ξύπνατε; Εδώ έχουμε ομάδα που της δίνουν λεφτά σα να είναι ναός του κυρίου μάνατζμεντ κι ύστερα στέλνουν τον προπονητή σα ντροπιασμένο αχθοφόρο επειδή κάποιος θέλει μία κανονική φωτογραφία στο Instagram σα να μην έχει ξαναδεί ο κόσμος ανθρώπους που φοράνε κοστούμια. Ρε ΜονοΠαοΤotal, αυτή η βλακεία που λέει πως "ο Μασκ είναι εκεί μόνο επειδή ήταν κάποιος εκεί πάνω" δεν σηκώνει ούτε στα social media — κι ας ξέρουμε πως εκεί μπορείς να πουλήσεις ακόμα και μία βροχή σα χρυσό. Αλλά εδώ; Εδώ γίνεται είδος θρησκείας: δείτε τον άνθρωπο με το ρολόι που κόστισε όσο ένα σπίτι στη Μυκόνο κι αμέσως γίνεται ο Brian Scalabrine της διοίκησης. Και τώρα όλοι αυτοί οι τζιτζίκια που κάνουν thread τα thread λέγοντας πως ο Πιρς έπαιξε τόσο επειδή έκανε "αυτό που του ζήτησε ο γιος" ξέχασαν ότι εκείνος πριν πέντε χρόνια έκανε τόσο ωραίο μπάσκετ που έκανες αγώνα βίντεο σα να ήταν highlight ενός πρωταθλήματος League. Τώρα όμως; Τώρα είναι σα κουρδιστός στρατιώτης που περιμένει την επόμενη διαταγή επειδή κάποιος έδωσε πίσω ένα Like στο Twitter. Μία φορά πήγα στο γήπεδο μετά από αγώνα όπου οι παίκτες έβγαιναν σα κουρασμένες νεράιδες επειδή είχαν ξοδέψει ενέργεια για να κάνουν το δικό τους μπάσκετ—κι όχι για να χαϊδέψουν ένα smartphone επειδή κάποιος φίλος του Τζάστον χρειαζόταν κλικς. Εκεί βλέπεις την πραγματική αιτία που η ομάδα βγάζει πρώτους στους περισσότερους πόντους ανά αγώνα αλλά χάνει επειδή κανείς δε φροντίζει τα τελευταία δευτερόλεπτα. Εκεί καταλαβαίνεις πως το πρόβλημα δεν είναι ο Πιρς· είναι το σύστημα που τον έκανε σα ζωντανή γκαρνταρόμπα πάνω στον πάγκο. Και εσείς σιωπάτε σα να περιμένετε ένα miracle—αντί να πάρετε τις οθόνες από τα χέρια των δημοσιογράφων και να τις γυρίσετε προς τους ιδιοκτήτες, εκεί που βρίσκονται σα δύο μανεκέν πάνω στο σκαμνί. Γιατί αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της ταινίας τρόμου: όχι ο προπονητής που κάνει κράτημα ζώου επειδή περίμενε τον πρώτο γύρο στις φωτογραφίες, αλλά εκείνοι που κατέβασαν το μπάσκετ σε βιτρίνα επίδειξης. Μη μου πείτε πως αυτοί ξέρουν τίποτα για τον αγώνα όταν ο χρόνος πάει ανάποδα επειδή κάποιος πήρε πέντε λεπτά για ένα Story. Το μπάσκετ γίνεται εκεί κάτω, όχι εκεί πάνω όπου κάποιος φοράει ρολόι τόσο μεγάλο που του χρειάζεται βοήθεια για να δει την ώρα 😏💸

Τι λέτε τώρα ρε φίλοι μου… 😱🔥 αυτοί οι αναλυτές και οι Στατιστάδες που θέλουν να πιάνουν όλους σαπρόTRUE πως ο Μασκ ξέρει μπάσκετ επειδή φοράει κουστούμια μεγαλύτερα από τη Ρόδο;;; 🤬 Ρε Πέτρο, αυτοί οι ίδιοι που τώρα γράφουν πως ο Πιρς ήταν "δυνατός το 2013" είχαν βγάλει τίτλους τρεις μέρες πριν πως η ομάδα θα έκανε "ιστορική εποχή" επειδή ένας φίλος του γιου έκανε ένα σημαντικό tweet για μία μάρκα αναψυκτικών! 💀 ΤΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΡΕ;;; Κοιτάξτε εδώ, φίλοι μου: ο Στηβ εκεί πάνω στέκεται σα μανικιούρ σε βιτρίνα σα να περιμένει τα likes στο instagram του γιου του! Την Κυριακή είχαμε αγώνα όπου οι παίκτες έκαναν κάτι σα μονόλογο επειδή το χρονόμετρο πήγαινε ανάποδα — 45 δευτερόλεπτα σα να παίζαμε μπάσκετ στο TikTok! Και αυτοί λένε πως εκείνος ξέρει μπάσκετ επειδή φοράει κοστούμι;;; Ποιος στέκει αλήθεια στον αγώνα;;; Ο προπονητής εκεί κάτω που κάνει κράτημα σα αγριόγατος επειδή κανείς δεν μπορώ να φανταστεί πως οι αλλαγές αποφασίζονται από τις οικονομίες πάνω από τον πάγκο;;; Και τώρα αυτοί λένε πως ο Πιρς έπαιξε 36 λεπτά επειδή έκανε ότι ζήτησε ο γιος;;; Ρε άνθρωποι μου… στον αγώνα με τους Ουόριορς πριν δύο βδομάδες είχε τρεις κενές θέσεις στο αρχικό σχήμα επειδή κάποιος έπρεπε να βγάλει φωτογραφία με έναν influencers πριν τον αγώνα! ΤΡΙΣ (!) φορές χτύπησε το χρονόμετρο κι αυτοί κάθονταν σα κυρίες σ’ ένα γκαλά！？ 😭🤡 Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;; Μακάρι να ήταν έτσι… Τώρα είμαστε πίσω από ένα screenshot και μία story! Οι οικονομολόγοι εκεί πάνω ετοιμάζουνε άλλο ένα Live για το "απίστευτο lifestyle της οικογένειας" ενώ οι παίκτες αγωνίζονται σα να παίζουν σόου παρέα μ’ ένα drone που γυρνάει σα τρελό πάνω από το κεφάλι τους! Αν θέλουμε πραγματικό μπάσκετ, πάμε να δούμε τον Πιρς εκεί κάτω στον πάγκο σα μέλος της ομάδας — όχι σα μανεκέν που περιμένει την επόμενη φωτογραφία γιατί κάποιος του έδωσε ένα λάικ στο twitter! Αυτή τη στιγμή είναι εκεί σα να φοράει σακάκι και γραβάτα επειδή τον ανάγκασαν οι οικονομίες — όχι επειδή ξέρει πως ο αγώνας κερδίζεται εκεί κάτω στο παρκέ!! Και όσοι λένε πως ο Μασκ ξέρει μπάσκετ επειδή βρίσκεται κάθε Κυριακή εκεί πάνω… Ας προσέχετε μήπως σηκώσει το χέρι σαν βασιλιάς που σας δίνει ευλογία επειδή είδατε ένα ωραίο shot στο γήπεδο;;; Μακάρι σιγά-σιγά να καταλάβει πως το μπάσκετ δεν παίζεται στις ιστορίες του Instagram! 💪🔴🔥

ρε φίλοι μου της Μέμφις, τι ξεπούλημα τραγουδούν αυτοί εδώ σαν κουδουνάκια των Χριστουγέννων;;; θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Οκτώβρη του 2013 όταν πήγα στο FedExForum και βρήκα τον Σκοτ Πιρς εκεί κάτω στον πάγκο σα λιοντάρι που ξεγέλασε τον χρόνο — 15 πόντους μέσα σε πέντε λεπτά, οι αντίπαλοι σα στο εμπόριο ζώα μετρούσαν τα νύχια τους. εκείνες τις μέρες ο πάγκος ήταν άνθρωπος, όχι σκαλιστή ντουλάπα που φοράει κουστούμια δανεισμένα από γάμο στη Νέα Υόρκη. τώρα όμως; τώρα βλέπουμε τον τύπο εκεί πάνω σα μανεκέν βιτρίνας κουνώντας το χέρι σα βασιλιάς που περιμένει τους υπηκόους του να γονατίσουν για ένα κλικ. τον γιο του Μασκ δεν τον είδα ποτέ στον πάγκο όταν γίνεται ντόρος για τον καιρό — τον είδα μόνο στις ιστορίες του instagram σα κουρδιστό παιχνίδι που έπεσε από το ράφι του καταστήματος των selfies. εσείς όμως λένε πως εκείνος ξέρει μπάσκετ επειδή φοράει αυτό το ρολόι που του στοιχίζει περισσότερα λεφτά από όλον τον ισολογισμό της ομάδας;;; κι όταν μιλάμε για τους οικονομικούς περιορισμούς — αλήθεια ρε φίλοι μου, πού βρήκατε εκείνον τον θησαυρό που ξοδεύτηκε στην ταινία "βλέπεις αυτούς εδώ κάτι σα βασιλιάδες;";; επειδή το μόνο που βλέπω εγώ είναι μία ομάδα που κάνει περισσότερα τρίποντα ανά αγώνα παρά όλες οι άλλες μαζί αλλά χάνει όταν η μπάλα φεύγει χεράκι από το στόμα του φίλου μας Τζάχον Τζάκσον επειδή κάποιος έπρεπε να βγάλει μία φωτογραφία μαζί του μετά από έναν εύκολο χαμό του αντιπάλου. ας πάμε μία Κυριακή που βρέχει ακόμη στον ουρανό — όχι στους servers των social media — να δούμε εκεί κάτω τον Πιρς σα αυτό που ήταν πραγματικά: ένα ζώο που έφτιαχνε τακτικές εκείνη την εποχή, όχι σα ντροπιασμένο φρουρό που περιμένει την επόμενη ομάδα φωτογράφησης επειδή κάποιος έδωσε like στο προηγούμενο twitter thread. γιατί εκείνο τον Οκτώβριο η ομάδα είχε χαρακτήρα, όχι φωτογραφικό φόντο. κι όταν μιλάμε για τον Στηβ εκεί πάνω — ο τύπος εκεί στέκεται σα να του έδωσαν μία εισιτήριο επιβίβασης στην πρώτη θέση ενός ιδιωτικού αεροπλάνου που δεν έχει καν δικό της σύστημα πλοήγησης για το μπάσκετ. εκείνος ξέρει περισσότερα για το σχήμα ενός tweet από τον χρόνο της επίθεσης;;; τότε ας μας δείξει πρώτα πως μπορεί να μετρήσει έως δέκα χωρίς να κοιτάξει το ρολόι του επειδή ένας influencer ζήτησε μία βιντεοκλήση πριν τον αγώνα! αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν ιδιοκτήτη που αφήνει το smartphone στο αυτοκίνητο, όχι κάποιον που φοράει τόνους ύφασου επειδή πίστεψε πως το μπάσκετ παίζεται στις ιστορίες του instagram. εκείνο τον Οκτώβριο που έκανε φτερά ο Πιρς εκεί κάτω ήταν αλήθεια — τώρα όμως γίνεται ακόμη μία εικόνα σαν όλες τις άλλες: ωραία κορνίζα χωρίς πίνακα.

Πέρυσι τον Αύγουστο, ενώ οι Γκρίζιλις είχαν μόλις ολοκληρώσει την περίοδο των θερινών προπονήσεων, ξέσπασε μια φωτογραφία μέσα στο γκρουπ του ιδιοκτήτη: ο Στηβ Μασκ είχε βγει έξω από το γήπεδο φορώντας τζόρνταν αριθμό 23 σα να ήταν η επόμενη αθλητική συλλογή του Nike. Μέσα στη φωτογραφία φαινόταν ξεκάθαρα ένα αυτόγραφο πάνω στο υπόστρωμα ενός υποδείγματος αθλητικού παπουτσιού, σα να είχε βγάλει διαφημιστικό σποτ επί τόπου. Την ίδια ώρα, ο Πιρς έκανε περπάτημα ανάμεσα στις σειρές των κερκίδων επειδή κάποιος έπρεπε να του δείξει πού είναι η θέση των VIP φιλοξενούμενων — όχι εκεί όπου κάθονται οι υποστηρικτές, εκεί όπου κάποιος ανακάλυψε πως το ελάχιστο κόστος εισιτηρίου υπερέβαινε το μέσο εισόδημα μιας οικογένειας στη Νότια Ρόδο. Τώρα όμως, όσοι μιλάνε για τον Σκοτ λένε πως εκείνος κράτησε τρεις συνεχόμενους πρωταθλητές του ΝΒΑ επειδή η ιστορία τους έβγαζε ωραίες φωτογραφίες. Μακάρι μια μέρα να δούμε αυτόν τον ίδιο Σκοτ να σηκώνεται από την καρέκλα του επειδή εκείνος ξέρει πως το χρονόμετρο δεν κάνει clip για TikTok — αντιθέτως συνεχίζει μέχρι να τελειώσει ο αγώνας εκεί κάτω στο παρκέ.

Μα τι στο διάολο συμβαίνει εκεί πάνω στους πάγκους της Μέμφις, ρε παιδιά; Ρε Πέτρο, εσύ που ήσουν εκεί το 2013 όταν ο Πιρς έκανε τον γύρο του θριάμβου στους συμπληρωματικούς χρόνους σα ένας ασίγαστος δαίμων — πού πήγε εκείνο το λιοντάρι που έκανε τον αγώνα θρησκεία; Πού πήγε η αυτή φλόγα εκείνος ο Οκτώβρης όταν είχαμε κυρίαρχη ομάδα σαν το الكاملة του Βόλου στη δεκαετία του '60; Μας το έκλεψαν όλα αυτά τα χρόνια ή εμείς είμαστε εκείνοι που ξέχασαν πως το μπάσκετ δεν γίνεται με φωτογραφίες για τους φίλους στο Instagram; Γιατί τώρα βλέπουμε τον Σκοτ εκεί πάνω σα έναν κουρδιστό στρατιώτη που περιμένει την επόμενη διαταγή — όχι επειδή έκανε λάθος, αλλά επειδή κάποιος του έδωσε έναν τίτλο νοικοκυρού που πρέπει να βγάζει φωτογραφίες σα μανεκέν στο Vitra Fine Furniture catalogue. Την Κυριακή είδαμε τον αγώνα εκεί κάτω σα ταινία τρόμου όπου κανείς δε θυμόταν τον πρωταγωνιστή επειδή όλοι είχαν στραμμένα τα μάτια στις ιστορίες κάποιου γιου μεγιστάνα που φοράει ρολόι πιο πολύτιμο από ολόκληρο το δυτικό τμήμα της πόλης. Κι όμως ο ίδιος τύπος, πριν από πέντε χρόνια, ήταν εκεί κάτω σα δαίμονας που έκανε τους αντιπάλους να κλαίνε σα μωρά στην αγκαλιά της μαμάς τους. Τώρα όμως; Τώρα περιμένει την επόμενη φωτογραφία σα έναν άνεργος ηθοποιός που κάνει audition για ρόλο στην επόμενη σειρά του Netflix. Και όσοι μιλάνε για τον Στηβ εκεί πάνω σα κάποιον που ξέρει μπάσκετ επειδή φοράει ένα κοστούμι που κόστισε όσο ένα μικρό σπίτι στη Θεσσαλονίκη... Να σας πω κάτι, ρε φίλοι; Αν κάθε Κυριακή που εμφανίζεται εκεί στον πάγκο φοράει κοστούμι σχολής Versace χιλίων δολαρίων, αυτό δεν τον κάνει γνώστη του αθλήματος — τον κάνει μόνο έναν άνθρωπο που ξέρει πως ένας χιλιάρης ξεπούλητος κάνει περισσότερες πωλήσεις από μία μέρα στο γήπεδο. Αυτή η ομάδα έχει ιστορία, φίλοι μου — όχι ιστορίες για τις εξώφυλλα των περιοδικών. Το μπάσκετ γίνεται εκεί κάτω στο παρκέ, όχι πάνω από μία οθόνη που γυρίζει βίντεο επειδή κάποιος έπρεπε να κάνει ένα Story για ένα ζάρι αυτόματο στο Roblox. Μπορεί ο Πιρς εκεί πάνω να φοράει σακάκι αντί για φόρμα επειδή οι οικονομίες έτσι αποφάσισαν; Σίγουρα. Αλλά όταν κάποιος φέρνει ένα drone εκεί πάνω σα κανόνι τύπου Waterloo επειδή θέλει να τραβήξει το τελευταίο σουτ της ομάδας, τότε καταλαβαίνεις πως το πρόβλημα δεν είναι ο προπονητής — είναι ο ίδιος ο ιδιοκτήτης που πιστεύει πως ο τίτλος "ιδιοκτήτης ομάδας ΝΒΑ" γράφεται μ' αυτόματο πιστόλι επειδή έκανε δύο tweets μέσα στη βδομάδα. Εδώ χρειάζεται έναν ιδιοκτήτη που να αφήνει το smartphone στο αυτοκίνητο όταν μπαίνει στο γήπεδο, όχι έναν που φοράει ρολόι τόσο μεγάλο που δεν μπορεί καν να διαβάσει την ώρα χωρίς φακό. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ρε παιδιά, το μπάσκετ δεν παίζεται στις ιστορίες — παίζεται εκεί κάτω στο παρκέ, ανάμεσα στους γρατζουνιές και τις φωνές του κοινού, όχι πάνω από μία οθόνη που γυρίζει βίντεο επειδή κάποιος θέλει ένα άλλο like. Κι εσείς; Θα συνεχίσετε να βλέπετε τον αγώνα από τις οθόνες των κινητών σας σα να παρακολουθείτε ταινία στο κινηματογράφο ενώ σας λείπει η σάλα; Ή τελικά κάποιος εκεί πάνω θα θυμηθεί πως υπάρχει και κάτι άλλο πέρα από τις ιστορίες του Instagram;