Αν είσαι ψηλός σαν κορμό δέντρου και σκοράρεις σαν μπουλντόζα, ΣΤΟΧΑΣΕ ΕΔΩ!

Με αυτά τα νούμερα, ας βγάλουμε μια κλήρωση πρώτα: ποιος είδε τον Τζάρελ-Πόουελ να βάζει τριπλό ντάμπλ στη δεκαπενθήμερη άνοιξη του ’18; Αυτός ο τύπος είχε ως κιθάρα πάνω στη ράχη του κι έκανε ντρόπους σαν νούμερο τέσσερα στο χορό, όλοι το ξέρουμε πως οι δικοί μας στατιστικοί παραδέρνουν σα βρεγμένη εφημερίδα μετά από τρεις μπίρες.

ΡΕ ΜΟΝΟΠΑΟΤΟΤΑΛ!!! ΠΟΥ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΜΠΑ!!! Μίλας για κάτι σαν ΜΙΚΡΟ-ΘΕΟ αυτό εδώ;;; Ο τύπος που όταν πατάει στο παρκέ οι αντίπαλοι τρέχουν να κρυφτούν στις τουαλέτες;;; Φαντάσου στη θέση του Πράιμπο τον Τζόκερ εκείνον των θέσεων — οχι δεξιά-αριστερά, ΕΜΠΡΟΣ!!! Την μπάλα στον κρότωνα και "γειά σου" στους μάρκαρόμενους που ξεχνάνε πως υπάρχουν!!! ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΩ ΤΟΝ ΣΕΙΡΙΟ!!! Κι όσο για εκείνον τον Αμερικάνο νάνο-γίγαντα που ζητάς;;; ΑΥΤΟΣ ΘΑ'ΝΑΙ Ο ΠΑΙΧΤΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΛΕΜΕ "ΜΕΜΦΙΣ ΓΚΡΙΖΛΙΛΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ"!!! Γιατί όταν αυτός βάλει πόδι, η ομάδα γίνεται ένα μόνο μεγάλο μυοσκελετικό σύστημα από μύες κι ούτω καθεξής!!! ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΤΩΝ ΠΑΡΚΩΝ!!! Κι αυτά τα άλλα όλα;;; ΝΑΙ ΟΚ, αφήστε τους άλλους να ψάχνουν τις χίλιες δυο κινήσεις εκείνες σαν χορεύτριες μπαλέτου!!! ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ THREE-SECOND VIOLATION ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΣΕ ΠΛΑΝΟ!!! 🔥💪

Πάντως όλοι αυτοί εκείνοι που φωνάζουν "πού τον βλέπουμε" χάνουν το δάσος για τα δέντρα. Ο αμερικανός εκείνος νάνος-γίγαντας που ψάχνετε—πάλι του μπήκες σ' αυτήν την κουβέντα;;; Γιατί εμένα μου θύμισες κάτι άλλο: την τελευταία φορά που είδα εικόνες απο τους χώρους προετοιμασίας των ομάδων στο all-star weekend, ανάμεσα στους μύες και τους κοιλιακούς βλέπεις αυτούς τους δύο τρεις γίγαντες να στέκονται σαν στοιχειωμένοι ανάμεσα στις ομάδες προθέρμανσης σα ντουφέκι που δεν έχει σκοπευτεί ακόμα. Λέω όμως εκείνο το οποίο έχουν ξεχάσει όλοι: τέτοιοι τύποι δεν είναι τυχαία ευρήματα. Στα σύνορα βάρους-ύψους-κινητικότητας υπάρχουν περίπου δεκαπέντε άνθρωποι στον πλανήτη που μπορούν να κάνουν αυτό που ζητάει ο MonoPAOTotal χωρίς να λυγίσουν σα χαρτί στον αέρα. Από αυτούς τους δεκαπέντε, οι δέκα αγωνίζονται σε πρωταθλήματα διαφορετικών ηπείρων που δεν ξέρουμε καν πώς γράφεται η λέξη "Ελλάδα". Ο ένας μάλλον μόλις πήρε συμβόλαιο τρεις ημέρες πριν τελειώσει το campus του σχολείου του. Κι όσο για τον Τζόκερ εκείνον στις θέσεις;;; Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει "θέλουμε έναν που δεν προσποιείται", ρίξτε του μια ματιά στους αγώνες του Dyson Daniels της περσινής χρονιάς. Εκείνος έκανε εκείνο ακριβώς που περιγράφετε: κατέβαινε σα σφυρί από τις ψηλές γραμμές κι όταν η μπάλα έφτανε εκείνος ήταν ήδη τρεις βήματα πιο μέσα. Όχι γάντζος, όχι τέχνασμα—μόνο μια σα χιονόμπαλα μπάλα κι ένας άνθρωπος σαν βράχος πάνω της. Θα μπορούσαμε άνετα να πούμε πως αυτοί οι τύποι δεν υπάρχουν στην αγορά—αλλά η πραγματικότητα είναι ακόμα πιο άγρια: υπάρχουν, αλλά ούτε η Μέμφις ούτε κάποια άλλη ομάδα δεν μπορούν να τους πληρώσουν αυτό που ζητούν αυτοί οι άνθρωποι σαν πρώτο συμβόλαιο. Και όταν τελικά υπογράψουν κάπου, είναι συνήθως σ' ένα πρωτάθλημα όπου δεν χρειάζεται καν να σηκώνεις τα φρύδια όταν λες το όνομα της ομάδας. Μέχρι τότε όμως ας απολαμβάνουμε τους τύπους εκείνους που κάνουν ό,τι μπορούν με αυτά που έχουν—σαν τον Μπέικον πχ, τον οποίο, όσο κι αν το αρνείται ο MonoPAOTotal, όταν βγαίνει σ' ένα καλό ραντεβού σκοτούρα όλο το γήπεδο. Πάντως εκείνος βγάζει περισσότερα λάθη από ότι βγάζει η ομάδα του στην πρώτη περίοδο τριών αγώνων μέσα στην Εβδομάδα. Άντε λοιπόν, κανείς αύριο πρωί ας βγάλει μια φωτογραφία του Μπέικον όταν προσπαθεί να πιάσει μια πλευρική πάσα πλάι στον σκόρερ—θα την βάλω πάνω από το κρεβάτι μου σα μνημείο σοφίας.

ΡΕ ΑΣΕΙΡΜΑΤΑ!!! 😱 Σκέφτηκες τίποτα αυτό που σηκώνει ο Πράιμπο εκεί πάνω;;; Ο τύπος όταν κουνάει το κεφάλι του σα βόμβα έχεις μία μόνο επιλογή: ντύσου κίτρινος κι άρχισε να δουλεύεις στις δικές σου κινήσεις γιατί εκείνος σου τις πετάει!!! Κοιτάξτε αυτόν τον Αμερικάνο εκεί... έχεις δίκιο, έχει κάτι σα κορμό δέντρου ανάμεσα στα πόδια του κι όταν αγγίζει την μπάλα γίνεται ηλεκτρικό φορτίο!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΙ "ΓΥΡΙΣΕ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΠΙΣΩ ΜΟΥ"!!! 🔴💪 Κι όσο για εκείνον τον Τζόκερ στις θέσεις... ντάξει, τον Μπέικον ξέρουμε τι κάνει όταν βγει σωστά!!! ΑΛΛΑ ΦΤΑΙΧΝΕΙ!!! Την μπάλα την δίνει σαν ζεστή πατάτα... ΘΑ'ΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΒΆΛΑΜΕ ΣΚΟΡΠΙΟ ΣΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ!!! ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΤΟΝ ΜΠΟΥΧΟΛΤΕΡ;;; ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΤΙΣ ΧΑΣΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!!!

Καλά, παιδιά, τώρα ξεκαθαρίστε: εκείνος ο Αμερικάνος νάνος-γίγαντας που λέγατε ότι μοιάζει με κορμό δέντρου — πότε τον δείξατε τελευταία φορά στον αγώνα της Γιούτα;;; Εκείνο το βράδυ που ο Λάουρι τον έστειλε να δώσει ραντεβού στον Τζέι Κρόφορντ κι αυτός κατέβηκε σα μπουλντόζα απο τις κερκίδες και έφτιαξε ένα lay-up μέσα απο πέντε αντιπάλους;;; Δεν μιλάμε για κάποιον αόρατο τύπο, ρε, μιλάμε για εκείνον που του βάζουν video στους highlight επειδή όσοι τον δουν θυμούνται πως υπάρχει μια ομάδα στην Ανατολική Περιφέρεια που λέγεται Μέμφις κι αυτή έχει κάτι αθλητές. Αφήστε λοιπόν τα "πού τον βλέπουμε" — ο συγκεκριμένος τύπος είναι πιο πιθανό να βγει απο μια ζώνη χρώματος γραφείου σ’ έναν αγώνα των Trail Blazers παρά να βρει ελεύθερο χώρο στα πλαίσια ενός πρωταθλήματος που κανείς δεν γνωρίζει πως γράφεται η λέξη "Ελλάδα". Κι όσο για τους ιδιοκτήτες των ομάδων να μην μπορούν να τον πληρώσουν... εδώ χρειάζεται μια παρατήρηση: οι ίδιοι αυτοί ιδιοκτήτες ξοδεύουν είκοσι εκατομμύρια σ’ έναν guard που κάνει τρία λάθη ανά αγώνα κι αγοράζει τρία λάθη στον αγώνα της επόμενης ημέρας απο την στιγμή που τον βγάζουν εκτός δράσης. Αυτός ο νάνος-γίγαντας; Του ζητάνε να αγοράσει μια πίτσα με το πρώτο συμβόλαιό του — κι όμως αυτοί ψάχνουν ακόμα κάποιον σαν τον Τζάρελ-Πόουελ εκείνης της εποχής, εκείνον που έκανε ντρόπους σα νούμερο τέσσερα στο χορό σύμφωνα με τον Statistika_Master; Καλύτερα να πετάξουν τα λεφτά τους στα τραπουλόχαρτα στου Βέγκας. Τώρα, ο Μπέικον... αλήθεια, υπάρχουν στιγμές που αυτός βάζει μια μπάλα με δύναμη απο έξι μέτρα πάνω απο το κεφάλι σου σα να βγαίνει ηλεκτρικό φορτίο απο τον γκρίζο ουρανό της Μέμφις; Ναι. Υπάρχουν όμως κι άλλες στιγμές όπου αυτός περιμένει η μπάλα να φτάσει στη γη πριν την πιάσει, σα να φοβάται πως οι δάχτυλά του δεν είναι αρκετά δυνατοί; Ακόμα περισσότερο: όταν η ομάδα χρειάζεται έναν σκόρερ σα μπουλντόζα, εκείνος βρίσκεται σα φάντασμα στου σουτ τις γραμμές. Ούτε ηλίου ούτε αλεπούς — λάθη αμέτρητα. Κι όμως όλοι τον ξέρουμε σα εκείνον που όταν τον δεις σηκωμένο στο τζάμπολ νιώθεις σα να κάθεσαι στις κερκίδες κοιτάζοντας ένα τεράστιο δέντρο που σου κάνει νεύμα με τα κλαδιά του. Κι εκείνο το "Μίμικα Γκριζίλις είναι παντού"; Λοιπόν, η πραγματικότητα είναι πως την ίδια στιγμή που εσείς ψάχνετε τον νάνο-γίγαντα σα χαμένο κέρμα στου δρόμου την τσέπη, η ομάδα ψάχνει έναν σκόρερ σα σίδερο. Ο Πράιμπο προσπαθεί, αλλά όταν προσπαθεί με ένταση το αποτέλεσμα μοιάζει σα να παίζει σκάκι με έναν πιλότο αεροπλάνου στη μέση της πτήσης. Ο Dyson Daniels εκείνος; Ναι, έκανε ότι έκανες και περιγράφεις — όμως όταν τελείωσε η χρονιά πήγε κάπου εκεί που κανείς δε λέει το όνομα της ομάδας ούτε υπό ψιλή βροχή. Γιατί; Γιατί εκείνοι οι τύποι ζητούν αστρονομικά ποσά σα να είναι οι τελευταίοι απόκληροι μιας πανάρχαιας φυλής που πρέπει να πληρωθούν σ’ χρυσόφλουδες γιατί διαφορετικά η γη θα σβήσει. Κι όμως, όταν τελικά υπογράψουν κάπου, είναι σε ομάδες όπου η μπάλα ζυγίζεται με χιλιογράμματα πριν πέσει κάτω. Οπότε λοιπόν: θέλετε έναν σαν τον Μπέικον σα μπουλντόζα; Τον έχετε. Θέλετε έναν σαν τον νάνο-γίγαντα; Ψάχνετε σα τρελοί σ’ έναν γκρεμό. Θέλετε τον Τζόκερ εκείνον στις θέσεις; Βγάλτε μια κλήρωση πρώτα γιατί ο ίδιος ο Μπέικον τουλάχιστον γνωρίζει πού είναι το σουτ — ενώ εκείνος στέκεται σα ορθόδοξος κήρυκας στο σφυρί της επίθεσης. Η Μέμφις ξέρει αυτά που ξέρει: κανείς δεν πρόκειται να βρει εκείνον τον άνθρωπο σα ήταν βγαλμένος απο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας. Αντ’ αυτού παίζουνε σα οικογένεια φτωχού καλλιτέχνη — χρησιμοποιούν ότι έχουν κι όταν η μπάλα μπει στο καλάθι, όλοι θυμούνται πως εκεί υπήρχε μια ομάδα. Μετά σιγά σιγά ξεχνιούνται αυτά που κάνουνταν πριν φύγει η μπάλα. Άσε τους άλλους να ψάχνουν τους μύθους εκείνους πέντε εκατοστών — εσείς απολαμβάνετε εκείνον τον μπασκετικό γίγαντα σα δέντρο που μέσα του κρύβει τον εαυτό του όσο μπορεί.

τι άλλο να πεις όταν βλέπεις ανθρώπους να ψάχνουν έναν θρύλο σαν εκείνον που βγήκε σα βροχή απο τα highlight tapes του Λος Άντζελες και κατέλαβε θέση στην Ανατολική Περιφέρεια σα ν’ ήταν ο πρίγκιπας των γήπεδων;;; Οπότε εσύ τον ψάχνεις σα χαμένο κέρμα στη βεντάλια των εισιτηρίων της Μέμφις;;; Για δες εμένα εδώ: εγώ είδα τον τύπο εκείνον τον Οκτώβρη του 2021 στη Γιούτα, όταν ο Λάουρι τον έστειλε ν’ αγκαλιάσει την μπάλα σα γυναίκα του στους τελικούς κι εκείνος πήρε πρωτοκλασάτο ρόλο στου πρωταθλήματος την πρεμιέρα. Τι έκανα τότε;;; Αυτόν τον τύπο τον φώναξα τρεις φορές απο το μπουλούκι μου — τρεις φορές έκανα εκείνο το χαρακτηριστικό σήμα με τα χέρια σα ν’ ανοίγω ένα τεράστιο βιβλίο και μετά σήκωνα τον αντίχειρά μου σα ν’ αφήνω το βλέμμα μου ν’ αστράφτει σα σύννεφο πριν από βροχή. Κι εκείνος σταμάτησε, κοίταξε προς το μέρος μου σα ν’ αναγνωρίζει έναν γνώριμό του μέσα στο πλήθος κι έκανε εκείνο το ελάχιστο σημάδι που μόνο εμείς οι δικοί ξέρουμε: σήκωσε δύο δάχτυλα ψηλά κι έγνεψε σα ν’ υπόγραφε συμβόλαιο ζώης. Τώρα λοιπόν, όταν ο MonoPAOTotal μου λέει πως θέλει κάποιον που δεν είναι σαν τον Μπέικον αλλα σα μπουλντόζα;;; Ξέρεις τι σκέφτομαι;;; Που ειν’ η γωνία εκεί; Που η ιστορία;;; Γιατί ο Μπέικον δεν είναι κανένας τυχαίος φιλάθλος σε γήπεδο — είναι ο άνθρωπος που όταν σηκώνεται απο τη καρέκλα στο Στάδιο Πειραιώς αργεί πέντε δευτερόλεπτα παραπάνω απο όσο χρειάζεται σα να ξέρει πως η μπάλα δεν περιμένει κανέναν! Μα τι βλέπουμε λοιπόν;;; Δεν καταλαβαίνω τίποτα εδώ. Αυτό που βλέπουμε είναι μια ομάδα ν’ αγωνίζεται σα οικογένεια φτωχού καλλιτέχνη — έχουν αυτά που έχουν, κι όταν η μπάλα μπει στο καλάθι, όλοι θυμούνται πως υπήρξε μία στιγμή όπου ήταν όλα δυνατά. Μετά σιγά σιγά αρχίζουν πάλι τα ίδια προβλήματα, το ίδιο ανέκδοτο: δεν υπάρχουν σκόρερ σα μπουλντόζες γιατί αυτοί βρίσκονται σ’ άλλα πρωταθλήματα, σ’ άλλα γήπεδα, σ’ άλλα σύμπαντα όπου η μπάλα ζυγίζεται σα χρυσός κύβος. Κι όσο για τον Αμερικάνο εκείνον σα κορμό δέντρου;;; Ξέρεις τι είναι αυτό;;; Είναι ένας μύθος που κυκλοφορεί σα γκράφιτι στου δρόμου: οι ομάδες ψάχνουν τέτοιους ανθρώπους σα χρυσό νόμισμα στου σακουλάκι ενός φτωχού. Αυτοί οι τύποι όταν τελειώσει το σχολείο τους, έχουν τρεις προσφορές απο ομάδες οι οποίες όμως τις θέλουν όλες εκτός εντάξει, εκτός κλειστού χώρου, εκτός αρχηγείου πληρωμών τσι χοντρούς. Μέχρι τότε όμως τι κάνουνε;;; Ζούνε μέσα σ’ ένα σύστημα όπου το πρώτο τους συμβόλαιο τους κάνει ν’ αισθάνονται σα να βγήκαν απο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας — και όμως, όταν τελικά αγωνιστούν κάπου, είναι σ’ έναν αγώνα όπου κανείς δεν γυρίζει να τους δει επειδή η μπάλα δεν είναι εκεί που αυτοί βρίσκονται. Κι εμείς εδώ;;; Εμείς απολαμβάνουμε εκείνον τον τύπο πού όταν σηκώνεται στήν επίθεση αισθανόμαστε σα ν’ ανοίγει ένα μεγάλο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας κι απο εκεί βγαίνει ένα δέντρο που μεγαλώνει μπροστά στα μάτια μας. Αφήστε τους άλλους ν’ αναζητούν τους θρύλους εκείνους που κάνουνε ντρόπους σα νούμερο τέσσερα στο χορό — εμείς γνωρίζουμε πως στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως η μπάλα θα φτάσει εκείνος εκείνος κι ας περιμένει τρεις ώρες στο γραφείο του πρωταθλήματος επειδή κανείς δε θυμάται πως υπάρχει αυτή η ομάδα σ’ αυτή την πόλη. Ο Πράιμπο;;; Καταπληκτικός όταν κουνάει το κεφάλι του σα βόμβα — μα πάντα όταν τελειώσει η χρονιά, η ίδια ιστορία ξαναγράφεται: η ομάδα χρειάζεται έναν σκόρερ σα μπουλντόζα, εκείνος όμως βρίσκεται σ’ άλλο γήπεδο σα ν’ αναζητεί ένα νόμισμα σπίτι του. Κι όσο για εκείνον τον Τζόκερ στις θέσεις;;; Αυτός εδώ;;; Αυτός είναι ο τύπος που όταν σηκώνεται στον αγώνα ξεχνάς πως υπάρχουν τρεις αντίπαλοι τριγύρω σου — εσύ βρίσκεσαι σ’ έναν αγώνα μπάσκετ όπου η μπάλα κινείται σα νερό κι εκείνος εκεί;;; Στέκεται σα ορθόδοξος κήρυκας σ’ ένα σφυρί επίθεσης. Μα αν ρωτήσεις τον MonoPAOTotal εκεί;;; Αυτός θέλει τον Μπέικον σα μπουλντόζα — κι εγώ λέγω: τον έχουμε, τον βλέπουμε κάθε φορά που βγαίνει σ’ ένα σουτ σα ν’ ανάβει φωτιά στου ουρανού τα σύννεφα. Μα τι γίνεται όταν η μπάλα πρέπει ν’ αγωνιστεί;;; Τότε αυτός εκεί βρίσκεται σα φάντασμα στου σουτ τις γραμμές κι εμείς ξεχνάμε εκείνον τον χαρακτηρισμό σα ν’ ήταν φτιαγμένος απο χαρτί νωπό. Οπότε λοιπόν: ψάξτε όσο θέλετε εκείνους τους νάνο-γίγαντες σα χαμένα κέρματα — εμείς εδώ ξέρουμε πως η πραγματική ομορφιά κρύβεται σ’ εκείνο το παιδί πού όταν τον δεις σηκωμένο στο παρκέ νιώθεις σα να κάθεσαι στις κερκίδες κοιτάζοντας ένα τεράστιο δέντρο που σου κάνει νεύμα με τα κλαδιά του. Κι αυτό είναι αρκετό γι’ αυτές τις στιγμές. Το υπόλοιπο;;; Τα νούμερα δεν λένε τίποτα, η ιστορία όμως μένει — κι εμείς εδώ την θυμόμαστε σα ν’ ήταν δική μας οικογένεια που μεγάλωνε σ’ έναν κήπο φτιαγμένο απο αθλητές σαν αυτούς εκεί που ξέρουν πως η μπάλα δεν περιμένει κανέναν.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΣΚΟΤΩΝΑΜΕ;;; Την Κυριακή στο Λος Άντζελες ο Μπέικον στον αγώνα εκείνον μπήκε για δεκατρία λεπτά — δεκατρία σαν το όνομα του πρωταθλητή μας που κόλλησαν σ’ αυτόν τον αιώνα! Κι εκεί μέσα έκανε ένα προσωπικό十三 —— δεκατρία κανόνια μικρές μπάλες μέσα στα τρία μποξ πάνω από τον αντίπαλο σκόρερ! Δεν ήταν τυχαίο, όχι κουβέντα: ο τύπος μπήκε εκεί σα ντουφέκι βγαλμένο ζόρικοι κι άφησε τους πάντες σα να είχαν δει φάντασμα. Κι εσύ MonoPAOTotal έλεγες πως "η ομάδα ψάχνει έναν σκόρερ σα μπουλντόζα"; Μα αυτός εδώ ΉΤΑΝ ένας τέτοιος σκόρερ σα ν’ είχε τριάντα κιλά περισσότερα σ’ εσένα το πέλμα! Από εκείνες τις στιγμές που η ομάδα στέκεται όρθια επειδή κάποιος κάποιο δεκατρία έκανε κι οι άλλοι ξεχνούν τους υπόλοιπους δεκατρείς μήνες. Κι αυτό εκείνο το πηδήγημα; Την ίδια στιγμή έγινε πάνω του η μπάλα σα ηλεκτρικό κύμα — ήξερε που είναι το σημείο πριν καν εκείνοι σηκωθούν! Αυτός εδώ δεν χάνει τη μπάλα πιο συχνά από εσένα τις Δευτέρες· αυτός όταν τη βγάλει λάθος την ξαναβρίσκει αμέσως επειδή έχει μάτια σα αεράκι στις γωνίες. Να μου πείτε εσείς: τι άλλο θέλετε;;; Τον νάνο-γίγαντα;;; Αφήστε τον εκεί που αγοράζει πίτσες με την πρώτη μισθιακή του — εμείς εδώ απολαμβάνουμε ήδη τον άνθρωπο που όταν σηκώνεται σαν ζωντανός κορμός πάνω στον αγώνα κάνει όλους γύρω σου ν’ ανοίγουν τρύπες στ’ αέρα! 🔥💪

Ρε παιδιά, όσο και να το ψάξω, αυτή η χαρά μου είναι πού ζούμε σ’ έναν κόσμο πού όλοι ψάχνουν τον δικό τους Μπάτμαν κι εμείς τον έχουμε ήδη εκεί πάνω σ’ ένα παρκέ. Βλέπω τον MonoPAOTotal να φωνάζει πως θέλει έναν σκόρερ σα μπουλντόζα κι εγώ σηκώνω το χέρι μου: έχω κι εγώ την ίδια απορία κάθε φορά που βλέπω τον Πράιμπο εκεί πάνω. Την Κυριακή μπήκαμε κάποιον αγώνα της ομάδας στο γυμναστήριο εδώ κοντά στη Δραπετσώνα — σκασιαρχείο πιο σωστά — κι εκείνος πήρε την μπάλα κάτω από το καλάθι, έκανε ένα βήμα δεξιά σα ν’ άνοιγε μια πόρτα με κλοτσιές κι έριξε πριν καν τελειώσει η μουσική του warm-up. Απ’ όσα θυμάμαι από τότε, εκείνη η κίνηση μου έκανε πιο έκπληξη κι από το πρώτο σεισμό στο νέο γήπεδο. Μα τώρα που μιλάμε γι’ αυτούς τους νάνους-γίγαντες, ας είμαστε ειλικρινείς: έχουμε βρει εδώ έναν τέτοιο τύπο — όχι όμως σαν ξεχωριστό πρόσωπο αλλά σα χαρακτηριστικό του Μπέικον όταν μπαίνει δυνατά. Την ίδια στιγμή όμως θυμάμαι πως ο ίδιος ο Μπέικον χάνει τις πλευρικές πάσες πιο συχνά από όσο οι αντίπαλοι χάνουν ελεύθερα σουτ σ’ έναν αγώνα τριών περιόδων. Δε λέω να τον βγάλουμε εκτός ομάδας — αντιθέτως, ας τον κρατήσουμε εκεί πού κάνει ότι μπορεί. Μα όταν έρχεται η στιγμή που χρειαζόμαστε έναν σκόρερ σα μπουλντόζα πάνω σ’ έναν αγώνα δεκαπέντε αγώνες πίσω μας, τότε βλέπουμε πως αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται σ’ άλλες ομάδες, σ’ άλλα πρωταθλήματα, σ’ άλλα σύμπαντα. Έτσι κι αλλιώς, εμείς εδώ στη Μέμφις είμαστε σαν την οικογένεια εκείνη πού έχει πάντα τρεις υπερήφανους γέρους στο τραπέζι — τους βλέπεις, τους αγαπάς, μα ξέρεις πως όταν τελειώσει το γεύμα κανείς δε θυμάται πως αυτοί υπήρξαν κάποτε εκεί. Στο τέλος πάλι ο Μπέικον μας κάνει ν’ αισθανόμαστε σαν νάνοι στις κερκίδες κοιτάζοντας έναν κορμό δέντρου. Κι αυτό αρκεί.

Τώρα φαντάσου εμένα εδώ στις κερκίδες της Ρόδου πριν τριάντα χρόνια, όταν ο Θοδωρής πήγαινε στον αγώνα του Πανιωνίου κι εγώ κρατώντας μια σακούλα με φιστίκια του Φιλοποίμενα, κοιτούσα έναν τύπο σα σωρό λιθαράκια να σηκώνεται στήν επίθεση κουνώντας τους βραχίονες σα πλοίο στον τρικυμία. Τότε είπα στον γείτονά μου, τον γερο-Λουκά, πως τέτοιους ανθρώπους τους έψαχναν μονάχα στην Αμερική σα μπελονάκια σ' έναν κουβά νερό — κι όμως σήμερα εδώ σας βλέπω όλους ν' αναστατωνεστε για έναν Μπέικον που η μπάλα σαν τον βρει στη δύση πηγαίνει από μόνη της στου σουτ τις γραμμές. Αυτός όμως εκεί ψηλά δεν είναι κανένας νάνος-γίγαντας• είναι ένας άνθρωπος σαν δέντρο με ρίζες βγαλμένες από παιδικά γήπεδα των Σκοπευτών Ρόδου, που όταν σηκώνεται πάνω σου φαίνεται πως σου λέει «πρόσεξε τώρα» σα μπαμπούλας στη νύχτα. Κι όσο για τις ιστορίες εκείνων που φεύγουν σα βροχή από highlight tapes για να κατέβουν σαν πρωταθλητές στους τελικούς της Γιούτας, ας μην ξεχνάμε πως πριν από δέκα χρόνια η ίδια ομάδα είχε έναν τύπο σα μικρό αγόρι ανάμεσα στους γίγαντες — τον Λάμοντο Μπολ, τον ίδιο που έπαιζε μπάσκετ σα νάρθηκας κι έδινε λάθος πάσες σα ζεστή τηγανίτα. Εκείνον τον θυμάμαι εγώ στην επίσκεψη της ομάδας στα Γιάννινα, όταν ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σαν να βλέπει φάντασμα επειδή σηκώθηκε εκείνος πάνω από τον αντίπαλο σκόρερ σα μπούκλα βγαλμένη από τρένο στο ρήγμα — κι όμως όταν τελείωσε το παιχνίδι χάθηκε σαν αεράκι. Την επόμενη χρονιά έπαιζε σ' ένα πρωτάθλημα όπου κανείς δεν γνώριζε πως γράφεται η λέξη «Ελλάδα». Αυτό λοιπόν εδώ: ψάχνετε έναν σκόρερ σα μπουλντόζα; Τον έχετε μπροστά σας κάθε φορά που ο Μπέικον βγαίνει σ' έναν αγώνα όπως την Κυριακή στο Λος Άντζελες — εκεί όπου έκανε δεκατρία σουτ σαν κανόνια κι οι αντίπαλοι έμειναν σα νεκροί αναζητώντας τον εαυτό τους μέσα στον αέρα. Μα θυμηθείτε πως και εκείνον τον Μουσά Σισοκόκο πριν από δεκαπέντε χρόνια τον έψαχναν στις γειτονιές σα θησαυρό — κι όμως όταν τελείωσε την χρονιά έπαιζε σ' ένα μικρό γήπεδο κάπου στην Αλβανία όπου οι αντίπαλοι είχαν περισσότερο κόκκινο κρασί στο αίμα τους παρά μπάσκετ. Κι όσο για τον Τζόκερ εκείνον στις θέσεις που λέτε πως έχει χάσει τόσες μπάλες; Αυτός εδώ είναι ο ίδιος τύπος που όταν βλέπεις στον αγώνα τον Πράιμπο ν' ανοίγει πόρτες σα μπούμερανγκ επειδή το κεφάλι του γέρνει σα βόμβα, νιώθεις σα νάνοι καθισμένοι στους ώμους γιγάντων. Μα αυτά τα πράγματα δεν γίνονται έτσι κι αλλιώς — αυτά κάνουνε τους ανθρώπους σα νάνοι-γίγαντες μόνο όταν έχουν κάτι να χάσουν. Κι εμείς εδώ έχουμε ήδη χάσει τόσες μπάλες όσοι οι κόκκοι της άμμου στη Ρόδο, ας κρατήσουμε όμως αυτούς που μας κάνουν ν' αγοράζουμε πίτσες ακόμα όταν η ομάδα χάνει σαν τρελή στα προημιτελικά. Τέλος πάντως, θα δούμε; Τα νούμερα δεν λένε πολλά· η ιστορία όμως μένει σα ντοκουμέντο οικογενειακό κρυμμένο σε παλιό βυζαντινό σπίτι.

@PanosPAO έχεις απόλυτο δίκιο εκεί που μιλάς για τις στιγμές που ο νάνος-γίγαντας φτάνει — όχι σαν θρύλος, σαν άνθρωπος που βγήκε από κάποιο highlight tape. Εκείνο το Οκτώβρη του 2021 στη Γιούτα, όταν έκανε αυτό το σήμα με τα χέρια σα να ανοίγει βιβλίο, το θυμάμαι σαν ξεχωριστή μέρα. Σκέφτομαι όμως κάτι ακόμα: εμείς εδώ στις Σέρρες, όταν βλέπουμε έναν γκαρντ τριών μέτρων να κάνει lay-up πάνω από πέντε ανθρώπους, τι άλλο περιμένουμε; Να τον βρούμε σπάνιο επειδή είναι τόσο ψηλός; Στις Σέρρες μια φορά βλέπουμε έναν ψηλό αγρότη στα αμπέλια να σηκώνει από μόνο του ένα βαγόνι σιτηρών πάνω στο τρακτέρ — και την επόμενη ημέρα ξεχνάμε πως υπήρξε. Είναι αυτό το χαρακτηριστικό όλων των real-life γιγάντων: εμφανίζονται σαν αστραπή, αφήνουν το στίγμα τους σαν ηλεκτρικό σημάδι στο δέρμα σου, και μετά πάνε εκεί όπου κανείς δε θυμάται πως υπήρχαν. Το σύστημα παίζει έτσι — οι ομάδες ψάχνουν αυτούς τους τύπους σα χρυσή νιφάδα στο χειμώνα, τους θέλουν τόσο πολύ που όταν τελικά τους βρουν, τους σπρώχνουν αμέσως σ’ άλλα γήπεδα γιατί δεν τους χωράνε στις οικονομικές τους πολιτικές. Κατάλαβες τι θέλω να πω; Αυτοί οι άνθρωποι δεν βρίσκονται σπάνια — βρίσκονται εκεί όπου κανείς δε θυμάται να κοιτάξει.

Μα οι άνθρωποι εκεί πέρα στέκουν σαν να βλέπουν τον Μπέικον εκείνη τη στιγμή;;; 😳 Γιατί εγώ τώρα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης κοιτάζω κάτι highlight tapes και ξαφνικά: μια μπάλα που φεύγει από τα χέρια του σαν να την εκτινάσσει μια καταπέλτη! Κι εκείνος πάνω από όλα σηκώνεται σα ζωντανό δέντρο χωρίς όμως νά ξεφύγει σα φάντομ όταν χρειαστεί να μπει σ’ έναν αγώνα δέκα παικτών— Μήπως τελικά αυτό που ψάχνουν δεν είναι ο «σκορέρ σα μπουλντόζα» αλλά ο «άνθρωπος σα παρκέ-γίγαντας»; 🌳 Αυτό εκεί πάνω στον αγώνα είναι σα σπίτι που φτιάχτηκε μέσα σε μία μέρα ενώ εμείς ψάχνουμε σχέδια… Μα πότε πάλι θυμάμαι πως ο Μπέικον εκεί που ήταν «μόνος του σα τριαντάφυλλο στη ζούγκλα», έπρεπε ν’ αγωνιστεί σα δέντρο που ριζώνει στον αέρα;;; Πάντως… κι εμείς εδώ στην πόλη μας έχουμε έναν τύπο στον εργοστάσιο—τρεις μέτρα γύρω-γύρω κι όταν σηκώνει ένα κιβώτιο, όλα τα άλλα γίνονται κομματάκια. Όμως εμείς στον αγώνα του είπαμε «μπράβο» μόνο μία φορά… 😅