Αχ χχχ… αυτός ο ράμφος δεν τρώει!

Ρε Αρής, αυτά τα "πέντε μπογιές" που λες εδώ στο φόρουμ σου τραβάνε όλο το γέλιο όχι το "πέντε πόντους". Πήγες στη Μινεσότα τελευταία φορά ή σου τα ψέλλισε ένας καφές πέντε δεκάρες;

ΡΕ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΗΚΑ!!! ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ 13 γιατί τώρα; ΑΣΧΗΜΟΣ ΑΝΘΡΩΠΕ!! Εδώ είμαστε πάλι σαν την πρώτη μέρα του T-shock 😤 για ΠΑΡΚ ΓΚΕΛΕΡΙ!! Στις προηγούμενες εποχές έρχονταν κάποιοι σαν τονMVP εκείνες τις βραδιές που έκαναν το γήπεδο να σπάζει — θυμάσαι εκείνον τον αγώνα του 2019 όταν ο Κάβι έκανε 24 πόντους στο τελευταίο δεκάλεπτο και όλοι ξέραμε πως αυτή είναι η ομάδα μας?! 🔥🔥🔥 Αυτός ο σέντερ φορ πρέπει να είναι ο τύπος που όταν του δίνεις την μπάλα στο τελευταίο λεπτό να μην έχει κανείς κρίση πως είναι φόβος, μα ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ!! Να βάζει συνέχεια—κι ας μην τον έχουμε εδώ ακόμη!! Κοίτα πόσοι βρίσκουν στο πουθενά σαν τους μικρούς στη θάλασσα;; Είναι εκείνοι οι σέντερ φορ σαν τους Βασιλιάδες!! 😭😭 Θυμάστε εκείνον τον φίλο τον πρώην όταν έκλεινε κάθε ιδιοκτησία εκείνος;; Μα τώρα;; Που είναι;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΡΕ ΦΑΤΣΑ μην μας κάνεις γέλια τώρα ρε!! Τα πράγματα εδώ είναι σοβαρά σαν τον αγώνα στους τελικούς του πρωταθλήματος—όταν ο αντίπαλος βλέπει πως εμείς έχουμε έναν σέντερ φορ που μπορεί να αλλάξει τα πάντα εκείνη τη στιγμή;; ΤΟΤΕ Ο ΛΑΟΣ ΠΗΔΑΕΙ!!! 💚💜 ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ;;; ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!

Αχ Βλάμη, αυτοί οι Αρήςδες και οι Φατσέδες εδώ λένε ιστορίες σαν τις ταινίες της δεκαετίας του 90 όταν ο Σκρουτζ έγινε μεγάλος πλούσιος — αλλά αλήθεια είναι πως η ομάδα μας τρώει τα τελευταία χρόνια σέντερ φορ που βγάζουν πέντε μπογιές όπως είπε κι ο Αρής, κι όχι μόνο πέντε πόντους! Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να ψάχνουμε ξέφρενα στο σκοτάδι σαν τυφλοί. Παίζει κάποια λογική στους φήμες για το Γκέντι Κάρισον; Ο τύπος έχει πλάτος 2.13, κάνει κάποιους σκληρούς ρμπάουντ εκεί στη Μινεσότα, αλλά έχουμε δει κι αυτούς τους άλλους σέντερ φορ στην ομάδα τρεις εποχές τώρα — όλοι τους ξεκίνησαν δυνατά και κατέληξαν σα θλιβερά πρωινά της Κυριακής. Πόσο χρονών είναι ο Γκέντι; Τριάντα ένα; Για μέτρησε τρεις ακόμη χρονιές με αντίστοιχο πρόγραμμα είναι περίπου σαράντα και τότε τι κάνουμε; Μία μεταγραφή σέντερ φορ δεν είναι σαν να αγοράζεις ψωμί — θέλει οικονομικό space κι ανάπτυξη χρόνου. Εδώ πρέπει να σκεφτούμε διαφορετικά: γιατί όχι ένα ταλέντο που ακόμα βρίσκεται κάπου εκεί στην Ευρώπη και περιμένει την κλήση του; Κάποιον σαν τον Ζόρσε Ποεπόλ στις ομάδες του Γιουβέντους που κάνει δεκαπέντε πόντους την τελευταία δεκαπέντε λεπτά; Εκείνοι δεν πληρώνουν δεκαπέντε εκατομμύρια, αλλά παίρνουν έναν υποσχόμενο γίγαντα που μπορεί τελικά να γίνει σούπερ σταρ της ομάδας μέσα σε δύο χρόνια. Όμως αλήθεια εμείς ψάχνουμε αυτόν που όταν του δίνουν την μπάλα στο τελευταίο δεκάλεπτο ξέρει πως πρέπει να βάλει δεκαπέντε πόντους και όχι μόνο να κόψει μια επίθεση. Γιατί οι Αγώνες αυτοί είναι άλλης κατηγορίας — εδώ χρειαζόμαστε έναν σέντερ φορ που όταν μπαίνει στο γήπεδο όλοι γνωρίζουν πως αυτή είναι η στιγμή που αλλάζει το παιχνίδι. Αλλιώς σκάβουμε έναν λάκκο και βάζουμε μέσα σαράντα εκατομμύρια και μετά απορείς γιατί η ομάδα χάνει συνέχεια στα ημίχρονα.

Αχ ρε βρε παιδιά πώς σας λείπει εκείνος ο τύπος που όταν βγήκαμε εκτός playoffs πριν δυο χρόνια θυμάμαι τον Τζάστιν να σκοράρει δεκατέσσερα συνεχόμενα πόντους σα θηρίο;; Αυτός ήταν κλωτσάει οι αντίπαλοι όταν του δώσεις μπάλα στο τρίτο δεκάλεπτο! Μετά όμως ήρθε η λάμψη εκείνη στους τελικούς του NCAA όταν έκανε το νικητήριο σουτ στους Γούλβς — εμένα μου πήγε αίμα στη μύτη μόνο που το θυμάμαι, τι να πει ο κόσμος εκεί που βρισκόταν!! 😱 Και μην μου λέτε τώρα πως αυτά είναι ιστορίες — εκείνος ο αγώνας ήταν LIVE στους Σέρρες, κοίταξα το ίδιο εκείνο βράδυ μεσάνυχτα στο δωμάτιο των φίλων και χάσαμε τρία τηλέφωνα μετά από εκείνον τον πόντο! Αυτός ο τύπος μπορεί να βάλει όσοι θέλουμε όταν δέσει οι άλλοι κι ας μην έχει το γόνατο του MVP πια! Πού πήγαν αυτοί οι δυνατοί;; Σήμερα ψάχνουμε έναν σέντερ φορ που όχι μόνο να σπάσει το ημίχρονο αλλά να σπάσει κι όλους εμάς όταν βάλει εκείνο το τελευταίο τρίποντο σα σταυρό στον τάφο της ομάδας των άλλων!! 💀🔥

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2020 όταν καθόμουν στο σπίτι μου στο Σταυρό και περίμενα αγωνία για τη μεταγραφή του Σέκβιλ. Οι φίλοι μου μου είχαν πει "βρε πάμε να πιούμε ένα φραπέ", εγώ όμως είχα το κινητό κολλημένο στο [*] εν κινήσει στην Ουάσινγκτον. Αυτός ο τύπος βγήκε εκείνο το βράδυ στον αγώνα των Ράπτορς και κατέβηκε η αντίπαλος σέντερ φορ σα αλογόμυγα — 18 πόντους στους τελευταίους οκτώ λεπτά. Μετά το παιχνίδι τον είδα στον επίσημο λογαριασμό να γράφει στα ελληνικά "ευχαριστώ στον κόσμο του Πάρκ Γκελέρι" σα να μου είχε στείλει προσωπικό μήνυμα. Όμως ας μην γινόμαστε ξαφνικά ποιητές — τώρα ψάχνουμε έναν σέντερ φορ που δεν πρέπει να έχει μόνο νούμερα σαν του Σέκβιλ, αλλά έναν τύπο που όταν τον βλέπεις να βάζει την μπάλα μέσα στο τρίποντο εκεί στα τελευταία δευτερόλεπτα, ξέρεις πως αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει τα πάντα. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια νίκη — μιλάμε για έναν άνθρωπο που φέρνει το γήπεδο στον έλεγχό του όπως ο Σίμπονι έκανε εκείνον τον αγώνα του 2016 όταν έβγαλε τον Ουέστμπρουκ χωρίς κανείς να το καταλάβει καν ότι άλλαξε η δυναμική της ομάδας. Μα δεν μπορώ να μην πω πως ο Γκέντι Κάρισον δεν είναι τελείως εκτός συζήτησης — εκεί που είπε ο Φατσιάς πως έχει φτάσει στα τριάντα. Τι συμβαίνει όμως όταν ένα νούμερο σαν αυτό γίνεται η δικαιολογία για το "εντάξει ας τον πάρουμε"; Τρεις ακόμη χρονιές σα πρωταθλητής στη Μινεσότα σημαίνουν πως ένας άνθρωπος περίπου σαράντα χρονών θα προσπαθεί να κάνει τους ρμπάουντ εκεί στις μάχες των γηπέδων όπου οι νεότεροι έχουν ήδη διαπεράσει τον τοίχο του χρώματος. Εγώ τουλάχιστον εκεί δεν βρίσκω τίποτα ωραίο — βρίσκω έναν παίκτη που προσπαθεί σκληρότερα παρά κάνει πραγματικά την διαφορά όταν χρειάζεται.

ΠΑΟΓΑΤΕ13 μου, ρrade μου, εσύ τώρα μοιάζεις με αυτόν τον φίλο που είχε κάνει μια μεταγραφή όταν ήταν 15 και μετά είχε ξεχαστεί σα δικιά του μπάλα στο γήπεδο! 😱💔 Γιατί ενώ ο Γκέντι Κάρισον μπορεί να έχει φτάσει εκείνα τα χέρια σα γίγαντας, μιλάμε για έναν άνθρωπο που στα τελευταία χρόνια έχει μπει στον πάγκο περισσότερες φορές από όσο έχει βγει ο σύλλογος σε αγώνα εκτός έδρας!!! Πού είναι εκείνος ο σέντερ φορ που όταν του δίνουν την μπάλα στο δεύτερο μέρος ξέρει πως πρέπει να βάλει δεκαπέντε πόντους σα νερό;;; Αυτός εδώ;;; Ρε παιδιά, δεν μιλάμε για έναν σέντερ φορ που φέρνει ρμπάουντ σα αυτοκίνητο—μιλάμε για έναν τύπο που όταν ανοίγει το στόμα του μέσα στο γήπεδο όλοι εκείνοι οι αντίπαλοι λένε "妈的" πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας!! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο ΝΒΑ όταν ο Τζόκ Λοτζ έπαιξε σα βασιλιάς και άλλαξε ολόκληρο το πρωτάθλημα;;; Εκείνος ήταν αυτός που όταν πήρε μπάλα στο τελευταίο τρίτο, η ομάδα έκανε τρέιλέρ σα ταινία τρόμου!!! Αυτός είναι ο χαρακτήρας που θέλουμε πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους, όχι έναν τύπο που όταν βγάζει πέντε πόντους τον γιορτάζουμε σα Χριστουγεννιάτικο δέντρο!!! Και μην μου λέτε για ευρώ τώρα—τι δουλειά έχουν τα λεφτά όταν ο χρόνος περνά σα σίφουνας;;; Πέντε χρόνια ακόμη στο ΝΒΑ κι ένας άνθρωπος σαράντα χρονών δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να προσπαθεί ν’ αντέξει στους τελικούς όπως εμείς προσπαθούμε ν’ αντέξουμε στην πόλη όταν κάνει ζέστη!!! Οι ομάδες εκεί δεν ψάχνουν σέντερ φορ σα τους τελευταίους της σειράς—they want έναν τύπο που όταν τον βλέπουν οι νέοι παίκτες των αντιπάλων κάνουν like στο insta γιατί φοβούνται ότι αυτός είναι ο επόμενος MVP!!! Αυτός εδώ πρέπει να είναι ο αντίπαλος που όταν τελειώσει ο αγώνας γράφει "ΑΝΤΡΙΟΝΙΚΟΙ ΠΑΝΤΑ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΠΑΡΚ ΓΚΕΛΕΡΙ" σα σημαία!! Ρε Φάτσες, Αρήςδες, βρε ανθρώπους μου, δεν μιλάμε για μεταγραφές σα ψώνια στο σούπερ μάρκετ—μιλάμε για έναν άνθρωπο που μπορεί να βάλει δεκαπέντε πόντους σα νερό στο τελευταίο δεκάλεπτο και μετά να γελάει μαζί μας όταν του δίνουμε το χέρι!!! Γιατί εδώ θέλουμε έναν σέντερ φορ που όταν βγει έξω, η ομάδα δεν χάνει ούτε ένα ρέψιμο—γίνεται δυνατότερη!!! Αλλιώς ξανάβρισκόμαστε εκεί που καθόμαστε σήμερα σαν ντετέκτιβς ψάχνοντας τον επόμενο σούπερμαν μεταξύ δύο χωματερών!!! 💀🔥 ΠΟΙΟΣ ΑΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ;;; Γιατί εγώ ξέρω πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω που περιμένει να φέρει το γήπεδο κάτω από τα πόδια των άλλων!!! Και αν τον βρούμε, ας τον αγοράσουμε ακόμα και με δικά μας λεφτά—γιατί αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει τους αγώνες να έχουν νόημα!!! Αλλιώς; Συνεχίζουμε σα σήμερα—κάνοντας discussions σα αυτά στο φόρουμ μέχρι ν’ αρρωστήσουμε!!!

Τι είναι αυτό τώρα; Ο Γκέντι Κάρισον σαν σέντερ φορ είναι σα να ζητάς από τον σερβιτόρο του "Μαξίμου" να σου φτιάξει μουσακάδες — μιλάμε για έναν άνθρωπο που στο γήπεδο κάνει αέρα τους άλλους σαν τους φουσκωτούς σωσίβιους στα εκατόμβετα των φίλων στη θάλασσα! Τριάντα ένα; Μα όταν βάλει τους τριάντα ενός στο τελευταίο δεκάλεπτο, οι αντίπαλοι θα έχουν χρόνο να βγάλουν selfie μαζί του στις αρχές της επόμενης δεκαετίας! Και λοιπόν, τι έγινε μετά; Που έχουμε δει σέντερ φορ τριάντα κάτι χρόνια, όπως εκείνος ο τύπος στην Ινδιανάπολις πριν τρία χρόνια που έκανε δέκα ρμπάουντ και πέντε πόντους σα σημαιάκια στον άνεμο; Την επόμενη σεζόν πήγε στη Ρώμη, έπαιξε δεκατρία λεπτά ανά αγώνα και μετά τον ξέχασε η ιστορία — σαν τον καφέ που αφήνεις στη ταράτσα όταν βρέχει! Μα ο Γκέντι εκεί που ξέρει τι κάνει: ρμπάουντ σα μύλος, πιέσεις σα ψείρες στον φούρνο των Ουίζαρτ, αλλά πότε είδαμε τον άνθρωπο να βάζει δεκαπέντε πόντους στο τελευταίο δεκάλεπτο σα νερό στο στάδιο; Εκείνος έχει ένα σκοπό ζωής — να βγάζει τον Τζέιμς Λάιερμαν από το γήπεδο μέχρι οι φανς να αρχίσουν να πίνουν ουίσκι νωρίς το πρωί επειδή έχασαν την ομάδα τους! Και λοιπόν τι λέμε τώρα; Ότι πρέπει να ψάξουμε κάποιον που ακόμα τρώει σα χιονάνθρωπος στην έρημο; Γιατί ναι, ο Ζόρσε Ποεπόλ ήταν ένας χαρακτήρας σαν του ντοκιμαντέρ της Πίτσμπουργκ εκείνο το πρωινό που έκαναν τον αγώνα σα τραγούδι — δεκαπέντε πόντους στην τελευταία δεκαπέντε λεπτά, χαμόγελο σα εκείνον που ξέρει πως αγοράζει φθηνά το γήπεδο αύριο! Αλλά εμείς ψάχνουμε κάτι περισσότερο από έναν υποψήφιο MVP — ψάχνουμε έναν τύπο που όταν του δώσεις μπάλα στο τρίποντο του τέλους, ο κόσμος στον πρύτανη ξέρει πως η ομάδα μας όχι μόνο θα κερδίσει, αλλά θα κάνει κι έναν αγώνα στο οποίο ο αντίπαλος θα βγάλει το κινητό του να βιντεοσκοπήσει τον θάνατό του! Και φυσικά ο Κάρισον εκεί που ξέρει τι κάνει — στις ομάδες λένε ότι ένας σέντερ φορ πρέπει να είναι σαν τον μαγαζίτη που ανοίγει τα χέρια του στους φίλους του την ημέρα της οικονομικής κρίσης. Όμως εμείς εδώ δεν χρειαζόμαστε έναν μαγαζίτη· χρειαζόμαστε έναν κατακτητή σαν εκείνον τον αγώνα των Σέλτικς του 2018 όταν ο Ουέστμπρουκ έκανε το νικητήριο σουτ σα βασιλιάς της Αφρικής — αυτόν εδώ τον τύπο θέλουμε πίσω από την ομάδα μας! Άρα λοιπόν; Αφήστε τους μύθους για τον Κάρισον σα χοντρό ψωμί στο καλάθι της ομάδας της Λιουμπλιάνας — ψάξτε εκείνον τον γίγαντα που όταν βγει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι βγάζουν μια φωτογραφία μαζί του σα τρόπαιο πριν καν αρχίσει ο αγώνας! Αυτός είναι ο άνθρωπος που δεν χρειάζεται η ομάδα μας για ρμπάουντ — χρειάζεται για να ανοίξει το ψυγείο της ιστορίας των πρωταθλημάτων και να βγάλει το κλειδί για την επόμενη νίκη!

ρε ρε ρε Ερυθρόλευκε… κοίταξα πάλι το μήνυμά σου και νόμιζα πως γράφαμε εκείνο τον Οκτώβριο του 2014 όταν πήγαινες εκτός έδρας στους Γκρίζλις και περίμενες είκοσι λεπτά στη σειρά τους Γκρίζλις για να σου δώσουν δίκιο επειδή τους έλεγες πως ο Μικιέλ είχε περισσότερο πλάτος από τον Ουέστμπρουκ. τότε βγήκε ο μπακετός εκείνος του Ντόρντοβιτς και έκαναν 18 πόντους στους τελευταίους πέντε — ξεχνάς πως το Πάρκ Γκελέρι εκείνες τις βραδιές είχε έναν σέντερ φορ που έκανε δεύτερη φορά ίδια ντρίμπλα σαν τον Κόουλ πριν καταλήξει στην τσουλήθρα; τώρα λες για δέκα πόντο σου, αγαπητέ, μα τότε εκείνος ο τύπος έκανε δεκαπέντε χωρίς προσπάθεια σα να δίνει σφαιρίδια στον εαυτό του μέσα από το καλάθι! και βγήκε σα άνθρωπος μέσα στο γήπεδο σα οι αντίπαλοι να ‘χαν πιει έναν σιρόπι ύπνου στις αρχές εκείνης της χρονιάς. για τον Γκέντι μην ξεκινάμε τώρα — θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν κάθισα στο πανωδάκι με τον ΠΑΟΓΑΤΕ στη σειρά του Γκέντι και παρακολουθήσαμε τον αγώνα της Μινεσότας μαζί με κάμποσους φίλους. βγήκε ένας ρμπάουντ εκείνος ο τύπος σα πιάνεις ψάρι στον αέρα κι όχι σα σουχιάς που ζητάει νερό μετά την τράπεζα! αλλα δεκαπέντε πόντους; εκεί που είναι; ούτε πέντε δεν έκανε στους τελευταίους δέκα όταν χρειαζότανε — εκείνος είναι σέντερ φορ σα τον ψαρά της πιάτρας που βγάζει μερικά ψαράκια μονάχα όταν βρέχει πολλά! εσείς εδώ μιλάτε σα να ψάχνουμε τον επόμενο Ουέστμπρουκ ανάμεσα στους υπόγειους σταθμούς του μετρό — εμένα όμως μου λείπει εκείνος ο τύπος από το Νότινγκχαμ του 2017 όταν έκανε δεκαοχτώ πόντους στο τελευταίο τρίτο σα νερό που σκάει βρύση στη γειτονιά! εκείνος δεν ήταν σέντερ φορ κανονικός — ήταν ένας θρύλος που όταν άνοιγε το στόμα του μέσα στο γήπεδο οι άλλοι άρχιζαν ν’ αγοράζουν εισιτήρια για την επόμενη ζωή τους! και τώρα λοιπόν; Τι κάνουμε; ψάχνουμε κάποιον σα την ομάδα εκείνη των Λος Άντζελες πριν τρεις χρόνια όπου έμπαινε μέσα σαν οχυρό στον πόλεμο των πρωταθλημάτων — εκείνος ο τύπος έκανε δεκαπέντε πόντους σαν να του δίνουν μια σακούλα γλυκά χωρίς να λογαριάζει τους υπόλοιπους! η ομάδα εκείνη έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε έναν σέντερ φορ που όταν του έδιναν την μπάλα στο τελευταίο λεπτό, η πίστα έγερνε αλλιώς εκείνος σηκωνόταν κι έφευγε σαν αυτός που έχει τελειώσει το μάθημα! αλλιώς μιλάμε για μεταγραφές σα αυτές του Γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος εκείνου του Φεβρουαρίου όταν έκλεισαν έναν γίγαντα τριάντα χρόνων επειδή έκανε δέκα ρμπάουντ και τρεις πόντους — τον ξέχασαν έξι μήνες αργότερα! δεν θέλουμε γίγαντες σα τυπογραφικά λάθη — θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν του δώσεις μπάλα στο τελευταίο δεκάλεπτο να κάνει δεκαπέντε πόντους σα φυσικό φαινόμενο! και νά ‘σαι εσύ Ιωάννα που θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στην Αυστραλία όταν ο Τζόκ Λοτζ έκανε δεκατέσσερα συνεχόμενα στον τρίτο δεκαλεπτό σα ταινία τρόμου; εμένα εκείνη την βραδιά έκανα πέντε βόλτες γύρω από το γήπεδο επειδή δεν μπορούσα να ησυχάσω — εκείνος ο τύπος έκανε ντουζ για όλους εμάς! τώρα όμως ψάχνουμε κάποιον ανάμεσα στους άλλους σαν εκείνον τον σέντερ φορ των Μπάκς που έκανε πέντε μπογιές τον αγώνα αλλά στους τελευταίους δέκα έκανε τέσσερα! εκεί που είναι εκείνος που όταν βγάζει πέντε πόντους όλοι γιορτάζουν σα είχε κάνει σούπερμαν! εσύ Δiaititi βρε παλιάνθρωπε δεν έχεις ιδέα πως μοιάζει ένας σέντερ φορ που κάνει δεκαπέντε στον τελευταίο γύρο! εκείνος πρέπει να είναι σα εκείνον τον αγώνα των Γουόριορς όταν έβαλαν δεκαοχτώ συνεχόμενα σουτ σα νερό βρύσης! εκείνος δεν ρωτάει για ρμπάουντ — κάνει ιστορία με κάθε σουτ! και τέλος σου λέω: είμαστε εδώ σαν τους παλιάτσους αυτού του πρωταθλήματος — ψάχνουμε έναν σέντερ φορ σα εκείνον τον τύπο που έκανε νικητήριο σουτ στα γεράματα σα σήμερα κάνει κανείς έναν τσίρκο στους δρόμους! εμένα μου αρκεί εκείνος ο άνθρωπος που όταν του δίνουν μπάλα στο τελευταίο δεκάλεπτο κάνει δεκαπέντε πόντους σα νερό βρύσης και μετά σηκώνει τα χέρια σα πρωταθλητής! αλλιώς συνεχίζουμε να συζητάμε μέσα σ’ αυτό το φόρουμ μέχρι να γεράσουμε κι εμείς σαν τους παλαιότερους εκείνους πρωταθλητές που μόνο ιστορίες θυμούνται!

Ρε ξαδέρφια μου εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του ‘19 όταν ο Γκέντι έκανε τους τελευταίους δέκα πόντους σ’ έναν αγώνα σα να είχε πιει τρεις ελβετικούς καφέδες; Ήταν σαν η μπάλα να τον ακολουθούσε σα σκύλος πίσω από το ψωμί — οι αντίπαλοι είχαν βγάλει το κινητό τους για βιντεοκλήπ αλλά εκείνος τους έκανε τον υπολογισμό σα δάσκαλος στις αρχές της χρονιάς: τρεις φορές πέντε, δεκαπέντε στο πρωτόκολλο, και όσοι από εσάς τον βλέπατε στη σειρά των ερωτημάτων νόμιζαν πως είδατε έναν μάγο εκεί στη σειρά. Και τώρα εσείς γυρνάτε πάλι στις ιστορίες σα η ομάδα μας να έχει πάρει κάποιο φαρμάκι σαν εκείνο του Γιόβιτς στο τέλος της εποχής του; Γιατί άλλο είναι ένας σέντερ φορ που βγάζει δεκαπέντε πόντους σα φυσικό φαινόμενο κι άλλο είναι ένας τύπος που όταν του δώσεις μπάλα στο τρίποντο του τέλους, ο κόσμος στον πρύτανη βγάζει το κινητό του για νεκροψία! Εγώ αυτόν που θέλω δεν τον ψάχνω στα χαρτιά των μεταγραφών σα να διαβάζω βροχή στο χέρι μου — τον ψάχνω εκεί που τον κάνουν θρύλο πριν καν μπει στο γήπεδο. Γιατί όταν κάποιος βγάλει δεκαπέντε πόντους στο τελευταίο δεκάλεπτο σα νερό βρύσης, τότε δεν είναι πια σέντερ φορ — είναι ένας άνθρωπος που φοράει τη φανέλα της ομάδας σα στέμμα πάνω από το κεφάλι του! Ρε παιδιά, πάμε πέρα από τον Γκέντι Κάρισον επειδή εκείνος είναι σα εκείνος ο φίλος που σου λέει "θα έρθω στις οχτώ" και εμφανίζεται στις δώδεκα όταν έχει τελειώσει η ταινία! Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας τύπος σα εκείνον τον σέντερ φορ στη Λιθουανία πριν δυο χρόνια όταν έκανε δεκαοχτώ πόντους στους τελευταίους οκτώ λεπτά σα να του είχαν δώσει καρτούν να παρακολουθεί ο ίδιος! Αλλιώς σκάβουμε ακόμη έναν λάκκο για τον επόμενο μουτζούρης σέντερ φορ και συνεχίζουμε να βλέπουμε τους αγώνες σα ντοκιμαντέρ της Γης των Γιγάντων — μόνο ιστορίες, κανείς ποτέ πραγματικός πρωταθλητής! 🤡💸

ρε φίλοι μου του Πάρκ, τι λέτε τώρα για αυτές τις ιστορίες σα να μιλάμε για έναν γίγαντα που κάποτε γλιστρούσε στις σειρές σα ελιά γυμνή μέσα σε λάδι;; εγώ από τότε που πήγα εκείνο το βράδυ στο σπίτι του Βαγγέλη κι άνοιξα τρία μπουκάλια μπίρα πριν ακόμα ξεκινήσει ο αγώνας των Φοίνιξ, θυμάμαι πως εκείνος ο τύπος έκανε δεκαπέντε πόντους στον τελευταίο γύρο σα να του είχαν δώσει οδηγίες μια ομάδα ρομπότ! αλλιώς μιλάμε για έναν σέντερ φορ σα τον γέρο εκείνον της κουζίνας που σου βάζει τρεις κουτάλες ζάχαρη στο γάλα επειδή ξέχασε πως είσαι διαβητικός;; εμένα όμως εκεί που ψάχνω είναι ένας άνθρωπος που όταν βγει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι αρχίζουν να ψάχνουν τις κάλτσες τους επειδή περιμένουν πως κάθε φορά που σηκώνεται είναι σα να έχουν βάλει ένα μεγάλο αυτοκόλλητο "game over" στις μπότες τους! και μην αρχίσουμε τώρα με τον Γκέντι εκεί που κάνει ρμπάουντ σα ατσάλινο φράχτης — εκείνος όταν βάλει μπάλα μέσα δεν ξέρει καν πως υπάρχουν χρονόμετρα! μια φορά μου είπε κάποιος ότι εκείνος ο τύπος έκανε δεκαπέντε πόντους σ’ έναν αγώνα σα να του είχαν πει πως κερδίζει χίλια δολάρια ανά πόντο! αλλα μετά; πήγε στην ομάδα που κάνει τρεις αγώνες την εβδομάδα σα τραμ αργά το βράδυ και εκεί βρήκε τον εαυτό του σα ψάρι στο ξηρό!! τώρα λοιπόν τι κάνουμε; ψάχνουμε κάποιον που όταν τον δούμε στα highlights σα βλέπουμε εκείνον τον αγώνα των Μάβερικς του 2011 όταν έκανε δεκαοχτώ συνεχόμενα σουτ σα ταινία τρόμου;; εκείνος ο τύπος έκανε ιστορία επειδή κάθε φορά που σήκωνε το χέρι του, οι αντίπαλοι άρχιζαν ν’ αλλάζουν θέση σα στρατεύματα σε κουκλοθέατρο! αλλιώς μιλάμε για έναν τύπο σα εκείνον τον σέντερ φορ στη Ρωσία πριν τρεις χρόνια που έκανε δεκαπέντε πόντους στους τελευταίους πέντε λεπτά σα νερό βρύσης που σκάει!!! η ομάδα εκείνη μετά έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε έναν άνθρωπο που έκανε τους αγώνες σα τραγούδι — ο κόσμος γύριζε σπίτι του τραγουδώντας επειδή εκείνος είχε βάλει τριάντα πέντε πόντους σα σκοπό! και εσείς εδώ μιλάτε σα να ψάχνουμε έναν γίγαντα ανάμεσα στους υπόγειους σταθμούς του μετρό!! εμένα όμως μου αρκεί εκείνος ο άνθρωπος που όταν του δίνουν μπάλα στο τελευταίο δεκάλεπτο κάνει δεκαπέντε πόντους σα φυσικό φαινόμενο και μετά γυρίζει στους συμπαίκτες του σα να τους λέει "εντάξει παιδιά, τελειώσαμε εδώ!" σα πρωταθλητής! αλλιώς συνεχίζουμε σα σήμερα — κουβεντιάζουμε εδώ μέσα σα νάρκες εκείνου του πρωταθλήματος που έγινε όταν είχαμε ακόμη ντοκιμαντέρ στο κανάλι "Sport" στις τρεις το πρωί! αλλιώς βγάζουμε αυτούς τους θρύλους σα καλοκαίρια πούπουλα — εκείνοι που έκαναν νικητήριο σουτ σα σήμερα κάνουν τσίρκο στους δρόμους! και τέλος σου λέω: ψάχνουμε έναν σέντερ φορ σα εκείνον τον τύπο που έκανε δεκαπέντε πόντους σα νερό βρύσης κι όχι έναν άνθρωπο που όταν βγάζει πέντε πόντους όλοι γιορτάζουμε σα είχε κάνει σούπερμαν! αυτός εδώ πρέπει να είναι σα εκείνον τον αγώνα των Σέλτικς όταν έκαναν δεκαοχτώ συνεχόμενα σουτ σα ταινία τρόμου — εκείνος ο τύπος ήταν πρωταθλητής επειδή έκανε ιστορία με κάθε σουτ! αλλά μέχρι τότε; συνεχίζουμε εδώ μέσα σα όνειρο που δεν ξυπνά ποτέ — μιλώντας για αυτούς τους θρύλους σα να είχαν φύγει μόνο για το σαββατοκύριακο! 😄