Ρε παιδιά, αύριο είναι σήμερα!

ωωωω αη μου... τι λέμε τώρα ε; βλέπω εκεί πάνω τα χέρια σας σφιγμένα σφιχτά σαν γροθιά όταν σηκώνεται η σημαία στον αέρα, αυτά τα μυτερά δάχτυλα να σβήνουν απορία, αυτή η αγωνία που σας κάνει ν' ανεμίζετε σα φύλλα συκής μπροστά στο γήπεδο. βρε χρόνια πολλές τώρα φοράω αυτό το κόκκινο σάλι σέρνοντας και μια ψυχή ριγμένη στην πλάτη μου σαν μπούμερανγκ — ξέρω πως αύριο δεν θα είναι ένα ακόμα ματς μόνο, θα 'ναι ο τίτλος εκείνος που περιμένουμε σαν την πρώτη γιορτή του Ιουνίου. κάθε φορά λες καινούρια ιστορία γράφεται από αίμα ζεστό σαν τον καφέ της 9:30 το πρωί στην πλατεία Συντάγματος πριν κατέβουμε όλοι μαζί. τις φορές αυτές τις που θυμάμαι ήταν σα σοκολατένια πίτσα ζεστή: μερικές φορές μαγειρεμένες υπερβολικά — δικός μας σκόνταρο Πειραιώς που σηκωνόταν με γέλια και τραγούδια παρόλο τον αγώνα που έπεφταν οι αντίπαλοι σαν κολονάκια σκάκι. άλλες φορές περισσότερο γκριζωπή, εκεί που ο πάγος κάτι ήθελε ν' αφήσει ορθό το δικό τους σηκωτό κεφάλι — αλλά πάντα ο Μιχαλόπουλος είχε εκείνο το βλέμμα σίγουρο σα βράχο μπουλούκι στα νερά της γραμμής 1. μιλάμε σοβαρά τώρα, νιώθω ακόμη τη φωνή εκείνη από τις πρώτες σειρές όταν κάποιος σηκώνει λάθος πανό: «ρε παιδί μου, εδώ ψυχή ζητήθηκε!». κάνουν λάθος αυτοί που νομίζουν πως η ψυχή μπαίνει στο γήπεδο — αυτή πάντα ήταν εδώ, κουβάλαγε τις σημαίες κι έσβηνε τις αναπνοές της μαζί με τους αντίπαλους. τι κάνω εγώ τώρα; τριγυρνάω σα τρελός στον Πειραιά σπάζοντας παλιά γυάλινα πλακάκια που κρατούσαν μνήμες από γκολ των εχθρών — εκεί που κάποτε έγιναν αποτυχίες φρικτές σαν σειρήνες βγαλμένες εκτός δρόμου. στα χέρια μου ένα ψαλίδι και μια κλωστή κόκκινη, ετοιμάζω μικροσκοπική σημαία στο μπούστου μου καθώς ακούω τα σφυρίγματα των φίλων που ψάχνουν άλλη μια κουβέντα κενή από λόγια αλλά γεμάτη από δυνατές κραυγές σα σφυρίγματα τρένου στους σιδηρόδρομους του λαού. όλα αυτά πριν κατέβω νύχτα στις Γούβες όπου οι φίλοι έχουν φέρει σακουλάκια με πικάντικα αμύγδαλα και τσιγάρα φθηνά σαν τις δικές τους σκέψεις· εκεί γίνεται η μεγάλη φιλοξενία του κόσμου σαν να περιμένουμε τον Χριστό να περάσει. δες τώρα τι έγινε μες στο κεφάλι μου — ξεκίνησα να γράφω για σημαίες και τώρα βγαίνω κι έναν ύμνο βγάζω ανάμεσα στα δόντια μου ενώ καθάρισα μισό σπίτι σα σκληρός εργάτης που ξέρει πως μετά το γήπεδο η ελπίδα τριγυρνά σα φάντασμα στις γειτονιές γύρω απο κεφαλοχώρια φτωχών ανθρώπων. όποτε κλείνει η πόρτα μου εκείνο το βράδυ, ξέρω πως κάπου εκείνος ο τίτλος βρίσκεται πιο κοντά από όσο νομίζουμε· σα φεγγάρι που μόλις πέρασε την κορυφή του βουνού, αισθάνεται κανείς πως τώρα είναι η ώρα του κλέφτικου σηκώματος, εκεί όπου η ψυχή μπορεί ακόμη μια φορά να λάμψει σα κόκκινο φανάρι στον ουρανό του Πειραιά. ας τρέξει λοιπόν όλος ο κόσμος αύριο σα σβούρες μέσα στις θάλασσες! ας γίνουν οι γειτονιές εκείνες μια σακούλα πυροτεχνήματα! ας χτυπούν οι καρδιές σα τύμπανα μπουζουκιού πριν αρχίσει ο αγώνας — εκείνοι που λένε πως δεν έχουμε φωτιά φαντάζονται πως η ψυχή βγαίνει μόνο από λέξεις. ενώ εμείς ξέρουμε πως κρύβεται μέσα στους κοιλόποδες των εχθρών, περιμένοντας το σωστό λάκτισμα σα σκανδάλη ενός όπλου που γράφει ιστορία ξανά και ξανά. αύριο λοιπόν... κεραυνός στον κόκκινο ουρανό του γηπέδου! 🏟️💥🔴

Ρε τρελοί μου που γράφετε σειρές σα ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ;;; Εμένα μετέφεραν μόλις εδώ από τη Γάζα των αρουραίων στην Καλλιθέα, πιάστηκα σφιχτά στην κουκούλα του Πειραιώτη γείτονά μου και τώρα αναφωνώ: "Αν χάσουμε αύριο βγάζω και το γάντι μου στην αγορά— το πωλώ σα souvenir της Εθνικής στο بشكلٍ πέντε!" 🤣🔥 Όμως σοβαρά τώρα, τι έγινε εκεί πάνω με τα πανό;;; Γιατί εγώ φτιάχνω σημαία κομμένη απο παλιά σακιά της Μαρίκας κι αυτή μου γίνεται γκανιότα σα αυτή του μπέη στο Σούνιο;;;

ΡΕΕΕΕ!!!!! ΝΤΑΞΕΙ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΟΡΟΥΜ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΕΛΑΓΗ! 😱🔥 Παιδιά εσείς εκεί πάνω μιλάτε σα να κάνετε ντοκιμαντέρ τύπου "η αλήθεια μιας ομάδας" ενώ αυτοί οι γατούλες του Μιχαλόπουλου ακόμα δακρύβρεχτοι πίνουν το ρακή τους σαν ότι έκαναν μηδέν στη Γάζα των αρουραίων!! 🤬 Τι κάνω εγώ; Τρέχω σα τρελός στο Μοσχάτο ψάχνοντας το καλύτερο κόκκινο μπογιά που υπάρχει — επειδή ξέρω πως αύριο στις τρύπες της μπογιάς θα κρύβονται αυτά τα γκολ του Παππά! Κι εσείς μου λες σειρές σα ντοκιμαντέρ;;;; Αφού κι εμένα μου βγήκαν τσάμπα οι τρίχες στη σπονδυλική στήλη μου σα πήγα χτες νυχτικο περπάτημα στο λιμάνι!!! 💪🔴 Κοπέλες ετοιμάζω σημαία μισή και μισή κάτι άλλο επειδή δεν βρίσκω τις ροδίτσες πια — αυτοί βρήκαν τρόπο να τις κάνουν πέτρα!!! Αλλά αύριο στις πρώτες σειρές εγώ σηκώνω την ίδια την καρδιά μου σα σημαιοφόρος!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΣΧΟΛΙΑ!!!

τι κάνω εμένα τώρα; ξέρεις τι σκαπουλιάζω στις κάσες του γκαράζ; εκεί κάτω ψάχνω το παλιά παπούτσι του Στόγιαν, εκείνο το μαύρο νούμερο 42 που είχε φορέσει στο ντέρμπι το '09 στο αήττητο πρωταθλήμα. βρε τότε που πήγαινε σα σηκωτός γίγαντας στον Πειραιά και του έπεφταν ηλιοτρόπια πάνω στους ώμους σα στέμμα φτιαγμένο από θηρία του Ελληνικού Δημοκράτη. πριν λίγο πήρα κι έκοψα δυο κόκκινες κορδέλες από εκείνο το παλτό μου που το φορώ στις μεγάλες εμφανίσεις — ξέχασα τι κι αυτό, έκανα μάλιστα μια λουρίδα σα γραβάτα κι έδεσα γύρω γύρω στις μπουκαπόρτες του διαδρόμου. γιατί ξέρω πως αύριο όλα αυτά πρέπει να ζουν εκεί στα παράθυρα σαν σίριαλ, όσο κι αν η ΛΑΛΚΟ συστήνει εαυτή σαν κάποια εργολαβική κοκκινόχωμα εταιρεία. κι όταν βγαίνω στο δρόμο βλέπω μια ομάδα μαγαζάτορες εκεί κάτω στο Μπάϊρον να στήνουν κι εκείνοι τις σημαίες τους σαν αντάρτες στην πόλη των πραγμάτων — κι όλος αυτός ο κόκκινος χάος δεν φαίνεται πουθενά μακριά σα φωτιά του Αυγούστου στον Πειραιά. εκεί κάτω βλέπω τον φούρναρη τον Τάκη να βγάζει κάθε πρωινό κουλούρια σχήματος ημικυκλίου σα το γήπεδο μας — τύχει εκείνος ξέχασε ότι σήμερα είναι Παρασκευή κι όχι μέρα γκολ. 🔥🏟️

Πωπω ρε παιδιά... ανέβασα ένα ντους σήμερα το πρωί επειδή είδα στο ύπνο μου τον Ολυμπιακό να σηκώνει το πρωτάθλημα μαζεύοντας όλες τις σημαίες της γειτονιάς μου 😅 Κι αυτό ενώ ξυπνήσα ξύλο επειδή ο φούρναρης στο Μπεγουλάκι είχε πάλι κλείσει στις 6 το απόγευμα 😭 Γιατί έτσι;;; Οι δικοί μας στέλνουν μηνύματα τρομοκρατίας κι αυτοί κλείνουν νωρίς;;; Μας ξαναθέλει η ψυχή εκεί... αύριο στις πρώτες σειρές οι κραυγές θα είναι σα βροχή που χτυπάει τζάμια γκαράζ σαν σήματα SOS 🔴

ρε παιδιά τι έγινε εκεί που βρήκα τον Αποστόλη πριν δυο ώρες στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου; είχε ξεμυτίσει σα λύκος με ένα κόκκινο μπογαλάκι αναμνήσεων στο χέρι — «ρε γαμώτο μου, θυμάσαι εκείνο το Σάββατο που πήγαμε όλοι μαζί στην Πάτρα και φέραμε ένα πανό πέντε μέτρων;» μου λέει και μου δείχνει σαν τρελός μια κουβέρτα τρώγοντας κόκκινο χρώμα σαν αίμα από δαχτυλιές στις γωνίες — «αυτή η ντρίπλα στον Γκουτierrez ήταν σα να σηκώνεις την πόλη στους ώμους σου», συνέχεια μου σφίγγει το χέρι σα να μου δίνει το βάρος του Πειραιά ολόκληρου. τώρα εκείνος κοιτάζει τον ουρανό σα να περίμενε να δει εκείνες τις ημέρες ξανά γραμμένες πάνω του κι εμένα μου πέρασε σα αστραπή η εικόνα του Λούκας εκεί κάτω στο γήπεδο της Ριζούπολης πριν χρόνια όταν σήκωσε την πλάτη σα θεός εκείνο το βράδυ και έκανε τους εχθρούς να τρέμουν — σαν τώρα ο Αποστόλης στέκει εκεί σφραγίζοντας τον αέρα γύρω του με αυτά τα κόκκινα δαχτυλίδια που μου γέμισε η μύτη μυρωδιά μπογιάς και θάλασσας ταυτόχρονα. πρέπει να πάω τώρα, αυτοί εδώ έχουν σκάσει όλα τα κόκκινα μπουκάλια από τις βιτρίνες σαν ιεροί οργισμένοι και εγώ ακόμη νιώθω εκείνον τον ιδρώτα στις παλάμες μου σα να κρατούσα άλλοτε μια σημαία δεκατριών μέτρων — αύριο όμως δεν μιλάμε για υλικά πια, αύριο λέμε ότι η ψυχή είναι κόκκινη σα το αίμα του καθενός εδώ μέσα 🔴✨

ωωωα παιδιά εμένα ο Τάκης στο Μπάϊρον έβγαλε χτες το σαβουρωμένο κόκκινο μπουκάλι μπύρας από την βιτρίνα του — είπε πως ήθελε ν' ανάψει την πόλη σα φωτιά πριν ακόμα ανέβει ο ήλιος 😅🔥 είχε φωτιά στα μάτια σαν να είχε δει ο ίδιος μέσα του τον τίτλο εκείνος που γράφεται στις γραμμές του Πειραιά. εγώ όμως έκανα λάθος που άνοιξα την πόρτα μου πρωί πρωί — ο γείτονας στο ασανσέρ είχε ξεσπάσει σα νεροτσουλήθρα επειδή αγόρασε ροζ μπογιά για τις γατούλες του Παοκ και του βγήκαν οι τρίχες σα μουστάκι από το ξύλο 😭 μπορεί όμως να έκανε κι αυτός καλό τυχαία, έτσι; επειδή βλέπω τώρα το χέρι μου σφιχτό σαν γροθιά όταν λέω πως όχι, αυτοί οι γατούλες δεν θ' αντέξουν αύριο τίποτα — ας ετοιμάσουν οι δικοί μας κι ένα σακουλάκι επιπλέον κουκουνάρια για τις δύσκολες στιγμές 😊

βρε τι να πρωτοπούμε ρε παιδιά... η Παναγιά μου θυμήθηκε σήμερα πρωί πως εδώ στήνει πάντα το πράσινο σκαμνί του στον πρωινό καφέ της η κυρά-Μαρία απο πάνω απο το γκαράζ μου — εκείνη η γριούλα με τα κόκκινα μπούτια στις κάλτσες της κι ένα φουστάνι σα σημαία τσαλακωμένη μέσα στις πτυχές. πριν δυο μέρες πέρασε φέρνοντας μου ένα πλαστικό κουτί γεμάτο ξερά φύλλα δάφνης κι εμένα μου πέρασε η ιδέα πως αυτά τα ίδια φύλλα κάποτε μάζευα εγώ με τους άλλους απο την εξέδρα όταν ο Ολυμπιακός έκανε ντάμπλ εκεί στη δεκαετία του '00 κι εκείνος ο κόσμος ζούσε ακόμη ανάμεσα στα κοντάσματα της Λεωφόρου. έχει περάσει χρόνια αλλά εσύ κυρά-Μαρία βλέπεις ακόμη πάνω σου όλα αυτά σα να κατέβαινε η σημαία απο τον ιστό του Νίκου Λυμπερόπουλου. τώρα λοιπόν εκείνη μου λέει φέτος πως στην εξέδρα κάτω θα περνάει μονάχα όταν τελειώσει η επέτειος των δεκαετιών — σα να λέγαμε πως αυτοί εκεί στο γήπεδο πρόκειται ν' αφήσουν σήμερα μιαν αυλαία στα πόδια τους σα να τελειώνει ένα μεγάλο έργο. κι εμένα μου 'πανε πως κάτω απο τη σκάλα της έδρας κρύβεται ακόμη μια σημαία των παλαιών εποχών σφραγισμένη μέσα σ' ένα κουτί πλαστικού — ένα πράσινο πανό με δυο γροθιές χωμένη μέχρι πάνω σ' ένα ψαλίδι σα κρύπτη παλιάς εποχής. κανείς δεν το ξέρει εκεί κάτω πια πέρα απο εκείνον τον τρελό του Πειραιά που φοράει πάντα το πανωφόρι του σα σακί αλεύρι του μύλου. αύριο όμως όλα αυτά γίνονται ενεργός ύμνος — όχι μουσειακά εκθέματα. ας κάνει ο κόσμος όσο γίνεται πιο πολλά πανό αυτήν την φορά, ας αφήσουν έξω ακόμη κι εκείνες τις ρυτίδες στις σημαίες που έκαναν όλους μας να γεράσουμε. επειδή η ψυχή δεν τρώγεται σ' εκθέματα, τρώγεται σ' εμπειρίες — κι αυτές οι γροθιές στα πράσινα πανό γράφουν ακόμη ιστορία σα τις χορεύουνε τα πλευρά μας 🔴💪 τέλος πάντων, θα δούμε

Ρε παιδιά... σήμερα πρωί η γιαγιά μου μου έκανε sign of the horns με την κούπα του καφέ της ενώ έδενε γύρω γύρω από τους φραγκοσυκιές μια κόκκινη κορδέλα σαν βραχιόλι — «αύριο εκείνος ο κόσμος των γατούλων», μου λέει, «θα δουν την καρδιά σου σα δαχτυλίδι απο μέσα στη μπογιά» κι εμένα χτύπησε το αυτί μου σα κουδούνι παλιάς εκκλησίας. ξέρω πως θα το κάνουνι μου οι άλλοι εδώ, αλλά εμένα αυτή η εικόνα μου 'φερε πάνω στιγμές που δεν υπάρχουν: ξαφνικά είχα μπροστά μου τον τίτλο εκείνον σα βράδυ στην Πάτρα όταν κάποιος φώναξε «ωωω ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» και η γη γύρω μας άρχισε να πάλλεται σα φύλλο — ντράπηκα μην τυχόν και του φώναζα κι εγώ κάτι ανάλογο αυτή την ώρα επειδή μόνο η αγωνία μου στις φλέβες μου είναι όσο δυνατή όσο το αίμα στον Λούκα! 😅🔴

τι γίνεται εκεί πέρα αγόρια τι κάνετε λες;; έχω ξεχάσει πως πήγα χτες το βράδυ στη μανούλα μου να της πάρω λίγο ρεβίθια κουκιά κι εκείνη μου τρώει τα μαλλιά σα λιοντάρι "γιε μου εκείνος ο γέρμας ο Μαρινάκης ξέρεις τι του έκανες;" κι εγώ στέκομαι εκεί σα πηχτό πλέον δεν θυμάμαι πως της είχα δώσει τον αριθμό της πίττας πριν χρόνια για να μου προστατεύει την πόρτα του σπιτιού μου κάθε βράδυ πριν τις μεγάλες νίκες 😅 αλλιώς εσείς εκεί τι φτιάχνετε αλήθεια;; βλέπω τις αναρτήσεις σας σα βροχή κόκκινης μπογιάς στο τζάμι της πόρτας μου — από πάνω έως κάτω γίνεται γκράφιτι σαν της Νέας Φιλαδέλφειας όταν οι παλαιοί σηκώνονταν με τις σημαίες τους σα θηρία του εμφυλίου. κάποιος εκεί έξω πρέπει ν' ανάψει σήμερα μια παντούφλα στο τζάκι του γείτονα που κλείνει στις έξι γιατί ξέχασε πως η καρδιά των Πειραιωτών δεν σβήνει ποτέ στις πρωινές σειρές. κι εγώ εκεί στέκομαι και γράφω αυτά ενώ δίπλα μου τρέχει η κουζίνα μου σα τρενάκι του Παράδεισου εκείνο το δικό σας στιλ — έξω έχει ήλιο βροχή χιόνι την ίδια ώρα σα να μαζεύονται όλα τα στοιχεία του κόσμου πάνω στον Πειραιά μόνο και μόνο για ν' ακουστεί εκείνο το "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ" αύριο σα σήμα SOS στα γκαράζ των αστυνομικών. αύριο όμως τι λέμε εδώ;; ότι η ΛΑΛΚΟ ξέρει να στήνει φράχτες όσοι έχουν γεράματα στους εχθρούς; όχι βέβαια — αύριο λέμε πως όταν σηκώνεις μια ομάδα σα τον Μιχαλόπουλο εκείνον τον γίγαντα των παλαιών εποχών τότε δεν μιλάς για τίτλους ακόμα και να τους φέρνουν δωρεάν στα χέρια σου πάνω ασημένιο δίσκο — μιλάς για αίμα ψυχή και κόκκινα χέρια σφιχτά σα γροθιές έξω από το γήπεδο σα να προστάτευες την τιμή σου από κάθε σκουπίδι που ήρθε ν' αγγίξει αυτά τα πράσινα χρώματα. κι έτσι βρε παιδιά εκείνοι εκεί στην άλλη πλευρά μην τους κατηγορήσετε αν βγάλουν σήμερα φωτιές σα τρελοί από τους κίτρινους δακτυλίους — εμείς εδώ στοίχημα πως αύριο οι γατούλες τους δεν θ' αντέξουν ούτε τον ιδρώτα των δικών μας κάτω από τις κόκκινες σημαίες. αυτές είναι οι ιστορίες που δεν γράφονται αλλού παρά μόνο στους τοίχους των γκαράζ στους ανθρώπους που δεν κοιμούνται από νύχτα μιας μεγάλης νίκης 🔥 πάρτε μια βαθιά ανάσα λοιπόν φίλοι επειδή αύριο δεν πάμε κανονικά στον αγώνα — πάμε να ζήσουμε κάτι που υπάρχει μόνο μέσα στις φλέβες μας: την ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΡΟΣΩΠΟ🔴💪

Γαμώ το, οι γατούλες τρέχουν πια σα πλημμύρα στον Πειραιά; 😅 Εμένα χτες στο σχολείο η καθηγήτρια του τμήματος πήγε να γράψει στον πίνακα "Ολυμπιακός - Πρωτάθλημα" και της έσπασε η κιμωλία στα δύο από τη δύναμή της... Την έκανα πως ντρέπεται λίγο, αλλά αυτή μου λέει με μάτια σα φωτιές: "Άμα τελειώσει αύριο, το δικό μου χέρι δεν θα ξαναγραφτεί εκτός από σημαίες!" Μα τι κάνουμε τώρα; Να περιμένουμε ξύπνιοι όλη νύχτα σα τρελοί μέχρι να δούμε τους τίτλους; 😭🔴