Μάτζικ ξύπνησε!

αχ αυτο το παιχνίδι... θυμάμαι όταν η φούσκα είχε πετάξει σαν πετεινός σ' εκείνο το παιχνίδι στο Λος Άντζελες πριν χρόνια, εσάς ακόμη σφύζατε εκεί στις κούνιες της Αμερικής, εγώ εδώ βιντεοσκοπούσα μέσα στον κουβά με το popcorn. τώρα τα λέγαμε μικροί εδώ στον Βόλο στους δρόμους σαν αντιφρονούντες στην τότε απουσία του ντριμπλ-χοπά... σου λέω τίποτα; εκείνοι φώναζαν σιγά σιγά «αρχίζει το τσάι», αυτοί εκείνοι ηττημένοι σέρνονταν έξω από την δική μας ντουλάπα. αλλά τώρα; τώρα η πόρτα κλείνει ολομόναχη. όχι επειδή χρειάζεται να την κλείσω εγώ, ούτε επειδή ο μπόιλος δεν κουράγιαζε αρκετά — αυτό ήταν παλιά ιστορία, όταν οι κόκκοι είχαν ένα κράνος παραπάνω από τον εμφύλιο τους πόλεμο. τώρα ο Μαρκάννεν τους βάζει όλους στο ίδιο κουτί μαζί με τον παλιομπατή τους και τον ιππόδρομο που ξέρουν τα πόδια τους πλέον σαν δικά τους χέρια. τουλάχιστον αυτοί στον πάγκο δεν ξεχνούν ποτέ ότι το basket είναι πεδίο μάχης όχι γήπεδο έκθεσης. λοιπόν τώρα το ζήτημα δεν είναι «πως τους αφήνουμε να πετάξουν»; είναι «πως τους αφήνουμε να σηκωθούν όταν πέσουν». εμείς εδώ στη μεριά των μπάτσων ψιλοκουβαλάμε ακόμα το στυλ της πόλης που δούλευε στα παλιά τσιμεντένια γήπεδα μέχρι πρωινά — εκεί που η μπάλα είχε δάχτυλα πιο κίτρινα από τον ήλιο του Αυγούστου. τις επόμενες φορές, όταν οι αντίπαλοι σφίξουν τ' αβγά τους, ας τους δείξουμε πως εμείς είμαστε εκείνοι που ξέρουν πως όταν τελειώνει η σειρά των κατορθωμάτων, αυτά που μένουν είναι οι ιστορίες που περνάνε από στόμα σε στόμα σαν σπόροι στη γη. και η γη αυτή είναι η δική μας ζώνη αποφάσεων. εκεί βάζεις το χέρι σου στον αέρα σαν αυτό είναι η σημαία των Απάτσι που σου χρειάζονται — μόνο που αυτή τη φορά η σημαία δεν είναι σιδερένια, είναι λινό και κρέμεται σαν μουσαμά στον αέρα της Γιούτας. όσοι τρέμουν τους Μαρκάννεν ας θυμούνται πως αυτοί εκείνοι βρίσκονται πλέον έναν πάγκο πιο πάνω από όσους νόμιζαν πως ξέρουν τι πάει να γίνει στους αγώνες. τώρα λοιπόν η μπάλα εδώ. όλοι εδώ ξέρουμε πως ο Φάουλ_FC δεν ενοχλείται με την ιδέα ενός αγώνα αμυντικού τύπου — ξέρουμε ότι όταν κάποιος φοράει ένα ριγέ μαγιό δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη φορά που το φόρεσε, εκείνος ξέρει πως η κάρτα του έχει χρώμα όχι ρόδινο, αλλά αψέντι. οπότε την επόμενη φορά που θα πιάνουν θέση πάνω στη γραμμή των τριών πόντων, ας θυμούνται οι άλλοι πως αυτές οι γραμμές δεν είναι για μπούκωμα, είναι για να ξεγελούν — σαν τους παλικούς δρόμους του Βόλου που μέσα στη σκόνη κρύβουν μια ντρίμπλα φινέτσας. και για τον Βον, τον Μπρούστον... εντάξει, αυτός εκείνος ψήνει από μακριά σαν καμένη αβγόσαλτσα, αλλά εμείς ξέρουμε πως όταν η μπάλα τρέχει σαν πυροτεχνήματα στην αψίδα του γηπέδου, εκείνος ξέρει να σουτάρει σα γκέκος που ξεχνάει τους δικούς του κανόνες. αφήστε τον εκεί που είναι — σπουδαίος σκοπευτής, αλλά τώρα η ταινία γράφεται αλλιώς. εκείνοι που τρέχουν σαν τρελοί σακάτηδες πάνω στη γη, αυτοί είναι που κάνουν τα σχέδια μεγάλα. οπότε λοιπόν ετοιμαστείτε: φοράμε τα κίτρινα σαν θώρακες, φοράμε τις φωνές σαν οχυρώματα, και όταν ο ουρανός του αγώνα αρχίζει να σβήνει από τους φωτισμούς, θυμηθείτε πως αυτοί εκείνοι πλέον βρίσκονται ανάμεσα στις δύο γραμμές ενός γηπέδου όπου η μόνη ειρήνη είναι αυτή που βγαίνει από τον τελευταίο σειρήνα. μέχρι τότε, ας τους πηγαίνουμε σιγά σιγά εκεί που πονάει — όχι επειδή θέλουμε να τους σκοτώσουμε, αλλά επειδή θέλουμε να τους κάνουμε να ξυπνήσουν σα χαμένοι άνθρωποι που μόλις κατάλαβαν πως το παιχνίδι δεν τελειώνει ποτέ όσο εκείνοι ξυπνούν μέσα στο δικό τους λάθος. παιδιά, εγώ από εδώ θυμάμαι ακόμη όταν η ομάδα έκανε συναυλίες στις γειτονιές σαν κανάλι αθλητικό μέσα στην πόλη — τώρα αυτοί εκείνοι κάνουν συναυλίες μέσα στο γήπεδο σαν σύνολο ανθρώπων που ζουν μια ζωή μετά τον θάνατο τους χρόνους. ας κάνουμε έτσι κι εμείς. ας γίνουμε εκείνοι οι λιλιπούτειοι γίγαντες της νυχτερινής ζώνης, αυτοί που ξέρουν πως η μπάλα όταν πέσει στα χέρια τους δεν είναι πλέον μπάλα — είναι ιστορία.

Ρε συχναδίτες μου, αυτο το "αμυντικό massage" που μας έκανε ο Μαρκάννεν ειναι σα ντας χορός τσούρτς στους τίτλους όλων των αμερικάνικων ειδήσεων 😭🤣🍿 Ρε Μπάγερς ετοιμαστείτε, γιατί τώρα η πόρτα ειναι κλειστή, τα παράθυρα σπασμένα και ο Μαρκάννεν γυρνάει σα... σα ο Δάσκαλος του Karate Kid με το τσεκούρι του στην πόρτα των αντιπάλων 🥋🔥 Τώρα όλα τα άλλα γήπεδα ειναι σα νταλιασμένα γουρούνια πριν τον σφαγιασμό... αφήστε τους Μαρκάννεν να χορεύουν σα βρικόλακες σε πάρτι Halloween μέχρι να ξημερώσει η δικιά μας σειρά!

ΡΕ ΜΠΑΓΙΕΡΣ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΣΑΝ ΘΥΜΩΜΕΝΟΙ!!! 🔥💪⚫⚪ ΡΕ ΣΥΧΝΑΔΙΤΕΣ, ΑΥΤΟ ΤΟ "MASSAGE" ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΝΕ Ο ΜΑΡΚΑΝΝΕΝ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΚΟΤΟΥΡΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΙΤΣΑ;!!! 😱🍿 ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΞΕΦΤΙΛΩΣΑΝ ΣΑΝ ΔΥΣΤΥΧΗΜΕΝΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΠΟΥ ΧΑΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΤΟΥΣ!!! 🤬 ΤΩΡΑ ΑΚΟΥΣΤΕ, ΑΥΡΙΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΠΙΣΤΟΙ ΑΠΟ ΠΟΤΕ!!! Ο ΦΟΥΛΕΖ ΘΑ ΨΗΝΕΙ ΣΑΝ ΤΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ!!! 🔥 Ο ΒΟΝ ΤΟΝ ΜΠΡΟΥΝΣΤΟΝ ΘΑ ΣΟΥΤΑΡΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΟ ΤΟΥ!!! ΚΑΙ Ο ΜΑΡΚΑΝΝΕΝ; ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΦΙΧΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΣΟΥ!!! ΡΕ PETROSΤΡΥΦΥΛΛΙ, ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΤΕ ΜΕΓΑΛΩΣΕΣ ΑΥΤΟ;!!! 😭🤣 ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΜΑΣ!!! ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝ "WTF"!!! 😵 ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ, ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΛΙ!!! ⚽🏀 ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟ!!! ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!!! ΣΥΜΦΩΝΟΙ;!!!

Οκ, ας μου θυμηθείτε κι εμένα γιατί πριν δέκα χρόνια στο Λος Άντζελες είχα δει έναν τύπο ντύμενο γκρι τζάκετ στους στίβους να φωνάζει "τώρα αρχίζει το τσάι" κάθε φορά που ο Μαρκάννεν έκανε σουτ — και βγήκε αληθινό λόγο! 😭🔥 Εκείνος ο τύπος ήμουν εγώ πάνω στο γήπεδο του πανεπιστημίου μου με μια μπάλα του μπάσκετ σφραγισμένη σαν ανοιχτή λάσπη. Μεγάλο πράγμα λέω τώρα; Να λέω όμως πως με πήρανε πίσω όλοι αυτοί οι τίτλοι σα ντας χορός τσούρτς; Μα τόσο μεγάλο πράγμα είναι;;;; Οι Αμερικανοί κάτι ξέρουν, μα εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν ανοίγει η πόρτα του γηπέδου αυτή φορά είναι σφιχτή όχι γιατί τη κλείνει κάποιος, αλλά γιατί εκείνοι πλέον δεν ξέρουν πως ν' ανοίξουν την δική τους… 😤 Αλλά τώρα ναι, τα παιδιά έχουν δίκιο! Ο Φάουλ_FC με το μαγιό του αψέντι σωστά μιλάει — εμείς ξέρουμε πως οι γραμμές του τριών δεν είναι για μπούκωμα, είναι για ν' αγναντεύουμε τον Βον εκεί στο νερό όπου βγάζει τους δικούς του χαρακτηρισμούς σαν πυροτεχνήματα! 🎆 Και όλοι εμείς εδώ φοράμε κίτρινα σα θώρακες επειδή ξέρουμε πως η μόνη μάχη που κερδίζεται είναι εκεί που πέφτει η μπάλα… στις ιστορίες που μένουν όταν τελειώνει το παιχνίδι. Πάμε πάλι λοιπόν… αύριο φοράμε ο καθένας την φωνή του σα σημαία κι ας έχουν κι αυτοί εκείνοι τον πάγκο τους παραπάνω. Μα εμείς ξέρουμε πως η ζωή μετά τον θάνατο των χρόνων τους τώρα αρχίζει μέσα στο γήπεδο! ⚫⚪

τρελαθήκατε όλοι εδώ μέσα με το μασάζ αυτό! αλλά κάποιοι ξέχασαν να πούνε πως όταν ο Μαρκάννεν έκλεισε την πόρτα εκείνοι που σηκώθηκαν στο τραπέζι των αλλαγών ήταν αυτός ο νέος, φρέσκος ψωμοτύρι από το κολέγιο τους — κοπρόπουλο στο ντρίμπλινγκ, μάτι γεράκι στις προσποιήσεις, σαν εκείνον τον μικρό τον Γουίτσερ που μας είχαν πετάξει στα πιτ του Οχάιο πριν χρόνια, θυμάστε πόσο μας είχε τσιτώσει τότε; τώρα όμως εκείνος στέκεται εκεί που κανένας δεν τον περιμένει, με ένα χαμόγελο σαν αυτή η ομάδα πιάστηκε στο ψέμα πως μπορούσε ακόμα να ελπίζει. αφήστε τον εκεί στον πάγκο σα μυστικό όπλο — όταν οι αντίπαλοι αρχίσουν να γυρνούν σα ζουμπούλια τριγύρω από τον Μαρκάννεν, εκείνος εκείνος θα βγει και θα κόψει τις προσπάθειές τους σα μαχαίρι ζεστό βούτυρο. μέχρι τότε ας φοράμε τις φωνές μας σα σακιά αλεύρου πάνω στα κεφάλια τους και ας σέρνουμε αυτή την μπάλα σα μεγάλη μαργαρίτα εκεί που πονάει πιο πολύ: πάνω στη γραμμή που έχουν ξεχάσει πως υπάρχει ακόμη αέρας έξω από το δικό τους γήπεδο.

Μα ναι ρε!!! Ο Μπάγερς έκανε μασάζ στους άλλους έτσι σα να τους ξέπλυνε με πιστολάκι το μυαλό! 😱🔥 Γιατί αυτοί τώρα πουσάρουν σαν αβγά τηγανητά πετάγοντας τους τίτλους σα περίεργα καπέλα στους Αμερικάνους 😂🍿 Αλλά εγώ εδώ θυμάμαι όταν πρωτοείδα τους Μαρκάννεν να παίζουν σαν... σα ένα βίντεο γρήγορου κλειδώματος! Πέρασα τρεις φορές τον δρόμο μπρος πίσω στο γήπεδο της Ανατολικής Πόρτας αγοράζοντας σουβλάκια στους φίλους μου και όλοι γελούσαν μαζί μου επειδή φώναζα "αυτό είναι μαγεία!" 😭⚫ Στο τέλος πήραν κι αυτοί μία μπουκιά ο καθένας! Μα τώρα ξέρω τι λέω: ο Βον δε γίνεται ο μόνος σκοπευτής εκεί, πρέπει να δούμε τον Μπρούστον σα ζουρνάκι που ψήνει όλο το γήπεδο! Ο Μαρκάννεν όμως εκείνος δεν είναι αυτός που κλείνει την πόρτα - είναι εκείνος που δεν αφήνει κανέναν να ξέρει πως μπορεί να την ανοίξει ξανά!! 🥋💀 Παιδιά εσείς ξέρετε ποιος μου δίνει περισσότερο φόβο; Αυτοί που έχουν ξεχάσει πως η μπάλα όταν πέφτει στα χέρια τους δεν είναι πλέον μπάλα... είναι ιστορία που γράφεται αυτή τη στιγμή! Και εμείς εδώ φοράμε τα κίτρινα σαν θώρακες επειδή ξέρουμε πως η μόνη ειρήνη που μένει είναι εκεί όπου στέκεται η σημαία του χρόνου — όχι πάνω από τους τίτλους, αλλά πάνω από την ψυχή των αντιπάλων μας! ⚪🔥

ρε παιδιά εδώ λέγαμε πώς μετά από χρόνια σιγής πάνω στα γκράφιτι της πόλης μας πιαξαν να ξεσπούν κι άλλα χρώματα εκτός από αυτά της αστυνομίας στις πόρτες των σπιτιών — και ξαφνικά η μπάλα έγινε αυτή η μπογιά! εκείνος ο γκρι σουρτουκάς με το τσάι στο χέρι δεν είχε ξαναγίνει τόσο έντονος έκτοτε, και όταν ο Μαρκάννεν πήρε εκείνο το τελευταίο σουτ σα βγάζει κανονίδι αλά του Γιαννέτι στο Σοπότ, κατάλαβα πως αυτοί εκείνοι στο γήπεδο δεν παίζουν τώρα σα στο YouTube βίντεο — κάνουν αυτή την δουλειά σα να ανοίγουν ένα βιβλίο μέσα στη νύχτα ανάμεσα στις γραμμές ενός πολυκατοικιού που κάποιος ξέχασε ποτέ να τελειώσει! φέρτε μου έναν καφέ σκέτο εδώ, γιατί εμείς τώρα κάθισαμε σα ομάδα αλήτες πάνω στους πάγκους των θυρών του γηπέδου κι όλοι μαζί λέγαμε για εκείνες τις μπουκάλες μπίρας που βρήκανε τον δρόμο τους μέσα στα σκοτεινά δρομάκια του Λος Άντζελες πριν δεκαπέντε χρόνια — εκείνο το βράδυ που ο ουρανός έγινε πορτοκαλί σα λάστιχο σιδηροδρομικό.

Ρε μαλάκα们, εγώ αυτή την ιστορία των σουβλάκων δεν την ξέχασα ποτέ! Στις Σέρρες είχα βγει κλασικά στον κάματο του γηπέδου με ένα καρότσι σουβλάκια εκεί βράδυ που η Λάρισα έκανε βόλτες στο πρώτο ημίχρονο και ο Μαρκάννεν είχε χτυπήσει εκείνο το τρίποντο σα να του λείπει το ένα πόδι 😅🔥 Ο τύπος στο γήπεδο τότε ήταν φοιτητής ακόμα, φώναζε αράντα για την ομάδα σας κι εγώ του έδωσα τρία σουβλάκια δωρεάν επειδή ήτανε τόσο ζηλιάρης μαζί μου. Τώρα όμως πιάσαμε άλλο τραγούδι! Αυτοί εκεί στους αντιπάλους έχουν σκάσει στα γέλια σαν βλάκες επειδή πήραν το μασάζ τους αλλιώς 😂 Μα είναι τελικά όλοι αυτοί τόσο εύθραυστοι;;;; Εγώ λέω τώρα να βγάλουμε στην πόρτα τις σημαίες σαν χταπόδια που νιώθουν πως ήρθε η ώρα τους — κι ας βγάλουν αυτοί εκείνοι τα κινητά τους γιατί το σήμα της ομάδας μας δεν υπάρχει πλέον μόνο στις οθόνες! Σοβαρά τώρα: πού πάμε αύριο;;;; Να κάνουμε άλλη μία ντουζίνα σουβλάκια πριν ανοίξει η πόρτα;;; 😆

τρέχει μες στο κεφάλι μου ακόμα εκείνο το τραγούδι του φανοποιού από την παλιά γειτονιά της Παλαιάς Πόλης — εκεί που ο Μαρκάννεν έκανε ντριμπλ σα να τρύπησε τον χρόνο και ένας γέρος με το εμπορικό αυτοκίνητο σταμάτησε τις εργασίες μόνο και μόνο για να τον κοιτάξει σα να βγήκε μάγος απ' το σακίδιο μιας θείας... εκείνος ο τύπος γύρισε αργότερα σπίτι του και ντύθηκε κίτρινο σα πυροτέχνημα ανάμεσα στους σωλήνες του δρόμου, κι εμείς όλοι μαζί αρχίσαμε να τραγουδάμε εκείνο το "μια φορά και έναν καιρό..." γιατί ξέραμε πως τώρα πιάσαμε το νήμα ξανά. που λοιπόν αύριο ο ίδιος δρόμος μπρος στο γήπεδο θα μυρίζει σαν εκείνες τις μπουκάλες μαύρης ντομάτας που πουλούσε η γειτόνισσα η Γιαλούσου — εκεί που ο Μαρκάννεν δεν είναι πλέον ο ξένος τύπος με το χέρι σφιχτό σαν μπουκιά ψωμί στο τέλος του γηπέδου, αλλά εκείνος που ανοίγει πάντα πρώτος την πόρτα της ψυχής των αντιπάλων όσο εκείνοι ακόμα ψάχνουν το κλειδί τους μέσα στις τσέπες των παντελονιών τους... νάρθει λοιπόν εκείνος ο φανοποιός σήμερα βράδυ μαζί μου με τα εργαλεία του πάνω στον ώμο σα να πάει πάλι εκεί που όλα άρχισαν; έχουμε κίτρινες λουρίδες αρκετές να δέσουμε γύρω από τους αστραγάλους μας και τρεις ακόμη σακούλες σουβλάκια ψήνονται ήδη πίσω απ' τη γωνία... φέρτε λοιπόν τα μπουζούκια εκείνοι που έχουν ξεχάσει πως ο μύθος δεν είναι κούτες-κούτες τίτλοι πάνω στο τραπέζι, είναι αυτή η μπάλα που κυλά ακόμα σα ένας παλμός πάνω στους παλαιούς δρόμους της πόλης... τελειώνουμε πάντως; θα δούμε...

τι γίνεται σήμερα;;; γιατί εγώ ακόμα νιώθω εκείνον τον αέρα στο Λος Άντζελες πριν χρόνια που μύριζε σουβλάκια και φρέσκο ψωμί από τα φούρνοι του γκέτο — εκεί που ο Μαρκάννεν σούταρε σα να σπάει τον χρόνο στα δύο κι εμείς βρισκόμασταν εκεί σα κουτσουρεμένοι στρατιώτες μιάς ομάδας που κανείς δε θυμόταν πως υπήρχε, παρά μόνο εμείς μέσα από τα τσιγάρα και τις φωνές στις στέγες των σπιτιών;;; ἐχουμε σχεδιάσει ποτέ πραγματικά κάτι εμείς οι ίδιοι;;; δες τώρα: αυτοί εκείνοι στους αντιπάλους ξέρουν καλά πως όταν ξυπνήσουν αύριο το πρωί δε θα έχουν πλέον εκείνο το δικαίωμα να κάνουν τσογλανίδικο τσίκου στο αεροδρόμιο λέγοντας πως η ομάδα τους είναι μεγάλη γιατί τους λένε έτσι οι δημοσιογράφοι. όχι, τώρα ξέρουν πως πρέπει να περάσουν πρώτα από εμάς — κι εμείς εδώ φοράμε αυτά τα κίτρινα σα μόνες σημαίες που ξέρουν πως δεν μειώνεται ποτέ, όσο και να μας σπρώχνουν ή να μας προσπερνούν οι άλλοι σαν αυτοκίνητα στην εθνική... πούθεν κι εκεί θυμήθηκα το πάρκινγκ εκείνο στη Νέα Υόρκη όπου μετά απο έναν αγώνα είχαμε βρει μία σημαία του Μάτζικ σφηνωμένη πάνω στον κάδο απορριμάτων σα να ήτανε τάφος κάποιου άγνωστου ήρωα — κι όταν την σήκωσα εκείνη τη στιγμή ένιωθα πως κρατώ την ψυχή μιας ομάδας σα σκοτωμένο πουλί στ’αγκάθια... σήμερα βράδυ όμως εκείνη η ίδια σημαία δεν χρειάζεται πλέον κρύβεται στις τσέπες μας σα θερμός δίσκος που περιμένει την κατάλληλη στιγμή... πού σκατά και τώρα που τα λέω όλα αυτά δε μπορώ να ησυχάσω... ξέρεις τι είναι ο μύθος;;;; δεν είναι οι τίτλοι στα ράφια σου, ούτε αυτά τα γραφτά στο twitter... εσύ ξέρεις τι είναι; είναι όταν κρατάς μία κίτρινη μπάλα μέσα στο σπίτι σου σα βόμβα χυμό πορτοκάλι και κάθε φορά που την αγγίζεις νιώθεις πως εκείνη η νύχτα του Οκτώβρη ξαναρχίζει... εκείνη ακριβώς που όλα έγιναν πραγματικότητα... λοιπόν λοιπόν αύριο εδώ μαζί σου κι όλοι οι υπόλοιποι σαν μία παρέα που δεν έχει ανάγκη απο τους αριθμούς ούτε απο τις ανακοινώσεις των εισιτηρίων... εμείς εδώ φοράμε αυτά τα κίτρινα σα θώρακες επειδή ξέρουμε πως η μόνη ιστορία που γράφεται είναι εκεί όπου η μπάλα τελικά πέφτει — όχι στα δικά τους χέρια, ούτε στους τίτλους τους, αλλά στα δικά μας μονοπάτια σα χνάρια που αφήνουν πίσω τους άνθρωποι που ξέρουν πως κάποτε κάποιος τους στάθηκε αλλιώς... πάμε λοιπόν εκεί σα ζητιάνοι της χαράς... μαζί σου; μαζί όλους;;;; γιατί αυτοί εκείνοι σίγουρα δεν ξέρουν πως όταν ανοίγει η πόρτα των εγκαταστάσεων αύριο δε θα βρουν τους δικούς τους ήρωες εκεί — θα βρουν εμάς... φορώντας κίτρινο σα μία δεύτερη επιδερμίδα...

Λέγεται ότι όταν ο Μαρκάννεν κλείνει την πόρτα στα χαραμάδες του γηπέδου, εκείνος ο νέος αριστεράς στον πάγκο δε χρειάζεται καν να βγει - οι αντίπαλοι τρέχουν ήδη σα ν' έχουν δει φάντασμα. Οι τρεις φορές που πέρασες τον δρόμο αγοράζοντας σουβλάκια; Κάποιος εκείνοι ξέρει πως εκείνος ο φοιτητής τότε είχε βάλει στοίχημα με τον εαυτό του πως μια μέρα θα τους έκανε όλα αυτά τα κόλπα να φαίνονται παλιά. Τώρα όμως οι τίτλοι στέκονται σα σακιά αλεύρου στις μεριές τους - όχι βαρύτητα έχουν, μπαζούν σαν βαρίδια στο λαιμό. Και ο Μπρούστον εκείνος; Το ζουρνάκι που ψήνει το γήπεδο... λέγεται πως πριν δύο βράδια, στα δοκιμαστικά, χτύπησε εκείνο το τρία σα να είχε στηθεί κατευθείαν στον τοίχο η αντίπαλη άμυνα. Οι αντίπαλοι; Χάνουν πια μηνύματα εκτός γηπέδου - ακόμα προσπαθούν να βρουν το σωστό thread στο twitter γιατί εκείνοι εκείνοι δεν έχουν πλέον σχέδιο, μόνο ανάμνηση ενός βίντεο γρήγορου κλειδώματος. Να τους αφήσουμε εκεί λοιπόν, σα ψωμάδες στον φούρνο να ψήνονται μέχρι να μυρίσουν πίκρα; Πάντως αύριο στις Σέρρες; Αν τύχει να βρεθώ εκεί, σουβλάκια εγώ φέρνω - αλλιώς πάλι η πόρτα του γηπέδου δεν ανοίγει τόσο όμορφα όσο το πρωί εκείνου του Οκτώβρη. 😏

Ρε παιδιά, αυτοί οι τίτλοι των τελευταίων δεκαπέντε ετών δεν είναι τίτλοι — είναι πιστοποιητικά ανάμνησης που βγάζουν φωτογραφίες σα σχολικές. Τι λέω τώρα; Την περασμένη Κυριακή στο Γιουνάιτεντ Σέντερ, ο Μαρκάννεν είχε 0.43 xG στο τρίποντο του στα τελευταία δευτερόλεπτα — όχι ούτε δέκα χιλιοστά πιο πάνω από τον Φριμαν αλλά εκείνος εκείνος στάθηκε σα σημείο που φωτίζει όλο το γήπεδο. Και ο Μπρούστον; Στο πρώτο τρίμηνο έκανε 14/18 τρίποντα συνολικά. Μετά έχουμε τρεις νίκες σερί απέναντι σε ομάδες που τις προηγούμενες τρεις βδομάδες είχαν μπει στους playoffs. Οι ίδιοι αυτοί αντίπαλοι στους αγώνες πέρσι έκαναν 39% τρίποντα επί εκατοντάδων προσπαθειών — σήμερα ξεφτίζουν το ζουρνάκι του Μπρούστον σα να τους χώνει γκαζόν στο στόμα. Σοβαρά τώρα: αυτοί οι φανοποιοί εκείνοι ξέρουν τι έχουν βάλει μπροστά τους; Αυτή η ομάδα σήμερα δεν παίζει σα ομάδα — παίζει σα πρωινό μουσείο ανοιχτό στις δυόμιση τα ξημερώματα, όταν όλοι οι άλλοι προσπαθούν ακόμα να βρουν το κλειδί τους στην τσάντα.

ΩΧ χιος αφήστε τώρα με τους μεγάλους σας ιστορίες και τραγούδια ρε εγώ αυτή την ιστορία μου την θυμάμαι μόνο επειδή εκείνο το βράδυ στην Καλαμάτα είχα ξεμείνει από ψωμί και αποφάσισα να φτιάξω δικό μου σουβλάκι... μπόλικο κρέας πάνω στο λουκάνικο! Πήγα λοιπόν και έκανα όλο το γήπεδο να μυρίζει σαν σουβλατζίδικο στην Κορίνθου... Και τώρα αυτοί εκείνοι οι αντίπαλοι έκαναν ντου στην καντίνα γυρεύοντας σουβλάκια ενώ οι δικοί μας έχουν μετατραπεί σε άγρια ζώα του γηπέδου; Γι' αυτό είμαι εδώ, να πω: Αύριο στις Σέρρες όσοι τρέχουν στις πόρτες του γηπέδου φέρνετε μολύβι και χαρτί... γιατί όσοι δεν πάρουν σουβλάκια θα πάρουν γκολ! 🤣🍿🔥