Όταν η αίγλη του οδηγού μας συναντά την αγάπη μας για πάντα!

αυτό το σαββατοκύριακο πέρναγα τον παλιό μου υπολογιστή για τακτοποίηση — και ξαναείδα βίντεο από το επεισόδιο εκείνου του conference championship του 2012 στο δρόμο για τα… νομίζω είκοσι χρόνια; λες τριανταρία τώρα, ρε παιδιά... εκεί που στέναζαν όλοι ότι αυτή τη χρονιά χάσαμε τον Dwight — άλλαξαν ντρίμπλες, άλλαξαν σχεδόν όλα τα βήματα της ομάδας, και ξαφνικά ο φίλος μας ο Orlando σηκώνει το κεφάλι σαν λιοντάρι που ξύπνησε μέσα στη ζέστη του juliου... εκεί που ο Hassan ζούσε σαν κυρίαρχος πάνω στη ρακέτα, εκεί που στέλναμε συνεχώς πάνω τους σουτ σαν πυροβολικό — θυμάστε εκείνο το τρίποντο του Arron Afflalo στο δεύτερο quarter που έβαλε ολόκληρο το αρένα να σηκωθεί; η μία λάμψη ήταν οι πρωταθλητές μας, η άλλη ήταν η μαμά μου που κρατούσε τρία μπουκάλια νερό και φώναζε σαν τρελή... δεν είχε καθίσει καθόλου εκείνη την ημέρα, ούτε καν έκανε μερίδες... και μετά το επεισόδιο... η φωτογραφία αυτού του παιδιού της γειτονιάς μας — του Afflalo — κρατώντας το δαχτυλίδι, ντυμένοι όλοι οι συμπαίκτες του σα βασιλιάδες. δεν φαινόταν σα ομάδα που μόλις έχασε τρεις μήνες νωρίτερα όλα αυτά που είχαν συνηθίσει. μου ήρθε ξαφνικά εκείνη η στιγμή στο μυαλό μου: "αυτός ο αιώνας έχει δικαίωμα!" τώρα βλέπω όλους αυτούς τους νέους οπαδούς στους οποίους ψάχνουν κάρτες και κάνουν δωρεές στους Hackett όταν λένε πως "εμείς ακόμη περιμένουμε"... κάνουμεεεεε... γιατί εγώ ακόμη νιώθω εκείνον τον ιδρώτα του Arron πάνω στην τζέρsey του το βράδυ εκείνο, και ακόμη μυρίζει σαν νίκη ακόμα τριαντάχρονο γερό. μαζί κι εκείνος ο Νeron, αυτός που έβαλε τόσο πολλά τρίποντα εκείνη την εποχή — ακόμα οι γονείς του έχουν κρεμάσει τη φωτογραφία τους στον τοίχο... πάλι λοιπόν το ίδιο πράγμα: κάπου εκεί πάνω, όταν η ομάδα παίρνει ανάταση, δεν αλλάζει μόνο η έκβαση — αλλάζει και όλη η ιστορία μιας πόλης. εμείς εδώ στην Ελλάδα ξέρουμε καλά τι σημαίνει αυτό... λες κι ήταν μόλις χθες...