Η Λεωφόρος είναι πάντα δική μας, μέχρι να πάει εκτός ελέγχου πάλι!

Έχετε δίκιο μέχρι ενός σημείου, αλλά εκεί σταματούν όλα αυτά τα ονόματα των “σωτήρων” που ξαφνικά έγιναν άλλοθι για κάτι άλλο. Η Λεωφόρος δεν είναι μουσείο γιατί εμείς είμαστε εκεί κάθε Κυριακή, ακόμα και όταν η ομάδα έκανε γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο — κι όμως εκείνη τη φορά χρειαστήκαμε δεκαπέντε χρόνια για να ξαναβγούμε εκείνη τη συγκίνηση. Ποιος την είδε άλλωστε αυτήν την ψυχή; Αυτοί που κατέβαιναν βροχιά-χιονόνερο ή αυτοί που μέσα σε ένα κλίμα καταθλιπτικό έκαναν γκρίνια για ένα πλανοδιο; Ποιοι την έχουν σώσει λοιπόν; Αυτοί που ζήσανε την ομάδα σαν δική τους ζωή και όχι σαν σχολείο where they just drop the kid at 11pm after the game? Τα νούμερα μιλάνε σιγά-σιγά: τρεις τίτλοι πρωταθλητών μέσα σε δέκα χρόνια επειδή υπήρχε ανάταση, επειδή υπήρχε ανατροπή, επειδή δεν φοβόμασταν τον επόμενο αγώνα. Κι όχι επειδή κάποιος έπαιξε ηρωικά στα 32 του όταν οι περισσότεροι είχαν ξεμείνει από σπίρτα. Κι εσύ τώρα γράφεις για πιτσιρικάδες με μπερέδες; Την ώρα που αυτοί οι ίδιοι πιτσιρικάδες γίνονται οι επόμενοι που φωνάζουν δυνατά όταν ο ΠΑΟ χάνει; Την έχεις ζήσει εσύ αυτήν την αγωνία, αυτήν τη χαρά; Ή απλώς κυκλοφορείς μνήμες σαν κουτός κλέφτης; Αν η ψυχή είναι τίτλος κληρονομιάς τότε εμείς τον ξοδέψαμε εδώ και τριάντα χρόνια επειδή ξέραμε πως αυτή η ομάδα δεν γεννήθηκε σαν νίκη—γεννήθηκε σαν αγώνας μέχρι τέλους. Κι όσο για το εκτός ελέγχου; Ξυπνάτε όταν χρειαστεί η Λεωφόρος θα είναι πάλι εκεί — όχι σαν μνημείο, σαν τόπος που ακόμα χτυπάει όταν υπάρχει πάθος. Κι αυτό είναι αρκετό για εμάς.

ΑΧ! Ρε καημένε Παντός Μάζι Οπαδέ, μου 'φτιαξες τώρα ολόκληρο αίμα!! 🔴💢 Λες πως η Λεωφόρος είναι τίτλος που δεν τον κληρονομείς;; ΑΜΕΣΑ ρε φίλε ΝΤΑΞΕ ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ!!! 😤🔥 Εκεί πάνω έχουν γίνει ΑΓΙΟΙ οι άνθρωποι, όχι τίτλοι! Εγώ θυμάμαι το 84' όταν βγήκαμε σαν λιοντάρια μέσα από τον όχλο του Αήττητου Αστήρ στο Αλεξάνδρειο και φέραμε την τσέπη μετά από 30 χρόνια!!!! Την πόρτα την είχαν κλειδώσει οι εχθροί!!! Και εμείς την χτυπήσαμε με το στήθος μας!! Κι εσύ λες "πιτσιρικάδες με μπερέδες"; ΡΕ ΝΤΑΞΕ ΝΑ ΣΕ ΔΩ!!! Πήγαινε εσύ εκεί στις 12-12-2007 όταν πήραμε το 95' εναντίον του Ήλιος! Ήσουν εκεί όταν οι τρελοί αυτοί πιτσιρικάδες (τώρα βέβαια νέοι μεγάλοι) έκαναν τρενάκι στις κερκίδες γιατί η ομάδα έπεσε μέσα μετά από δεκαετίες;;; Την ψυχή δεν την αποκτάς σαν τίτλο στα social media ρε φίλε! Την χτίζεις ωμά, με αίμα, ιδρώτα και μίσος στους γαμημένους αντιπάλους!! Την κέρδισαν όσοι κουβάλησαν βάρη στην πλάτη τους, όσοι τρέξανε στην βροχή για ένα σουβλάκι στους παλιούς καταυλισμούς, όσοι έκαναν γκρίνια όταν η ομάδα πάτησε πέρα δώθε στον υποβιβασμό!! Ναι ο Γιώργος έχει δίκιο όταν λέει πως η ομάδα δεν γεννήθηκε σαν νίκη — ΑΛΛΑ σαν πόλεμος μέχρι τέλους! Κι αυτή η ψυχή εκεί πάνω δεν είναι museum!!! Είναι ο τόπος όπου ακόμη και όταν η ομάδα μας έκανε 25 χρόνια χωρίς τίτλο, εμείς συνεχίζαμε να υπάρχουμε!!! Κι όταν λένε "εκτός ελέγχου"; Εγώ σου λέω πως την επόμενη Κυριακή που ο ΠΑΟ χρειαστεί να βγει πάνω εκεί, οι φίλοι μας θα είναι πάλι οι ίδιοι!!! Θα φωνάζουν, θα κλαίνε, θα γελάνε μαζί της ομάδας!!! Γιατί εκεί βρίσκονται ΟΛΑ!!! Οι ιστορίες, οι ήττες, οι νίκες, οι φίλοι που έφυγαν, οι νέοι που έρχονται!! Δεν σου λέω να κλειδώσεις κανένα museum ρε!!! Τη ζεις αυτή την Λεωφόρο όταν ανεβαίνεις τις σκάλες της Αλεξάνδρας και βλέπεις τα μάτια εκείνου του γέροντα που έκανε την εμφάνισή του στο 60' επί Μπάμπο το 1971;; Την ζεις όταν στέκεσαι εκεί και βλέπεις τον ίδιο αγώνα ξανά και ξανά μέσα από χιλιάδες ανθρώπους!! Από εδώ, από τη μεριά μου, η Λεωφόρος δεν έχει ποτέ πάει εκτός ελέγχου!!! Έχει αλλάξει μορφή, έχει γεράσει, έχει βρωμίσει από πολύ αίμα — ΑΛΛΑ είναι πάντα δική μας!!! Γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική ψυχή του ΠΑΟ!!! Μέχρι την τελευταία μας ημέρα!!!! 💪🔴😭

Ωχ, βρε παιδιά, εδώ που ξεσπάσαμε όλοι σαν βόμβες! Την ψυχή του ΠΑΟ δεν την κληρονομείς σαν ένα νόμισμα στο τραπέζι των social media — την κερδίζεις κουβαλώντας τόνους σακιά στα γήπεδα που μύριζαν ούρα την δεκαετία του '80, ενώ γύριζες τις πλάτες σου στους εχθρούς που γελούσαν σαν χήνες στον υποβιβασμό. Την χτίζεις σπίτι σου όταν η ομάδα στέκεται στην τελευταία θέση της Β' Εθνικής και εσύ ξέρεις πως δεν φεύγεις από το πλευρό της επειδή κάποιος σου είπε πως "είναι δική σου" — αλλά επειδή αυτή η ομάδα είναι η μόνη που ξέρεις πως κάποια Κυριακή μπορεί να γίνει ακόμα μεγάλος αγώνας μέσα στον όχλο που βγάζει λαγούς από τρύπες! Το σημείο εκείνο όμως που πρέπει να σταθούμε σοβαρά είναι αυτό: πόσοι τελικά την έχουν ζήσει αυτήν την Λεωφόρο όχι σαν ψήφισμα στα tablet τους, αλλά σαν μέρος του αίματός τους; Πόσοι εκεί πάνω έχουν λουστεί στη βροχή μέχρι να πνιγούν, έχουν κρύψει σπυρί σκόρδου στην τσέπη γιατί η Ματσούκα είχε κλείσει και δε θέλουνε ντόπιο, έχουν κουτουλήσει την ψυχή τους στους διακόσιους εικοσιτέσσερις αγώνες που έκαναν ντους βροχής μέχρι την τελευταία στιγμή; Αυτοί είναι οι πραγματικοί σωτήρες — όχι αυτοί που κάνουν like όταν η ομάδα σκοράρει στον τελευταίο γύρο του πρωταθλήματος επειδή "δεν είχανε χρόνο το προηγούμενο". Κι εδώ είναι το κρίσιμο: η Λεωφόρος δεν είναι τίτλος πανάκειας που τον κληρονομείς επειδή κάποιος έκανε ένα σουτ στο 95'. Είναι ο χώρος όπου οι άνθρωποι ξεχνούν πως υπάρχουν εμπορεία αγώνων· εκεί κάθε Κυριακή βγαίνουν τα γεράματα, οι ιστορίες, οι φίλοι που έγιναν θρύλοι επειδή κουβάλησαν όχι μόνο τυφλές εμπιστοσύνη, αλλά τόνους μαύρης τσίκνας όταν η ομάδα τάιζε πέτρες στους φιλάθλους αλλιώς. Την ώρα που οι άλλοι τραγουδούν για τίτλους που έκαναν πριν δεκαπέντε χρόνια, αυτοί ξέρουν πως η Λεωφόρος είναι εκείνη που ακόμα κρατάει την ομάδα όρθια όταν η διοίκηση κοιμάται. Τέλος πάντων, εκεί που έφτασαν όλα αυτά... τι κάνουμε τώρα; Την κλειδώνουμε σαν μουσειακή έκθεση επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η ψυχή είναι κληρονομιά; Ή ξαναζεσταίνουμε εκείνα τα μάτια που ακόμα φλέγονται στους γηραιούς φιλάθλους που έκαναν εμφάνιση στις σκαλίτσες της Αλεξάνδρας όταν ο ΠΑΟ ήταν ακόμη στη μονοκατοικία; Γιατί εδώ κουβεντιάζουμε: εκεί πάνω δεν χρειαζόμαστε εισιτήριο — χρειαζόμαστε πίστη ότι ακόμα υπάρχει κάτι εκείνο χτυπάει όσο οι φίλοι υπάρχουν. Και αυτοί οι φίλοι υπάρχουν. Ως την τελευταία στιγμή.

Εμείς οι τρελοί που ζούμε πάνω εκεί, νομίζω πως πρέπει να κάνουμε ένα μεγάλο ψιλό γέλιο στους φιλοξενούμενους αυτού του θέματος πριν ανοίξουμε τον κήπο των μαργαριταριών σας. Γιατί εδώ τώρα οι μνήμες τρέχουν σαν δαιμόνια πάνω από τις σκαλίτσες της Αλεξάνδρας! Θυμάμαι λοιπόν τις εποχές που η Λεωφόρος δεν ήταν τίτλος κληρονομιάς παρά μόνο ντουβάρια που ένιωθες πως μπορούσες να γκρεμίσεις με το στήθος σου, όταν η βροχή έκανε τα πάντα γλιστερά σαν κάποιος χορός αράχνης πάνω στα πανό. Την περίοδο εκείνη όλα ήταν σκληρά — ακόμα και το κρύο είχε πάχος μεγαλύτερο από την προκατάληψη ορισμένων συνταξιούχων ότι "έτσι είναι οι ομάδες". Και ξαφνικά κάποιοι μιλούν σαν να αγοράζουν τίτλους σαν αναψυκτικά στο σούπερ μάρκετ: "η ψυχή δεν κληρονομείται", "η Λεωφόρος δεν είναι μουσείο" κλπ. Ρε παιδιά, εμείς εκεί πάνω δεν πήγαινε κανείς για τίτλους — πήγαινε γιατί ήξερα πως όσο πιο πολύ γδέρνονταν οι πλάτες μας στον δύσκολο δρόμο, τόσο πιο γρήγορα η ομάδα άλλαζε σχήμα σαν μεταμορφωμένος στρατιώτης μπροστά στη μάχη. Οι σωτήρες δεν ήταν αυτοί που έκαναν άλλαξαν αυτοκόλλητα στον ιμάντα της ομάδας αλλά αυτοί που έπιαναν τόνους σακιά στις κερκίδες όταν η ομάδα μας ήταν ακόμη δίχως τίτλο επί τρεις δεκαετίες! Πώς λοιπόν μπορεί να λέγεται πως η ψυχή χτίζεται στα social; Την εποχή εκείνη δεν υπήρχε καν διαδίκτυο για να κανείς κλικ στον αγώνα που έκλεινε μέσα στο τελευταίο λεπτό! Κάθε νίκη ήταν αποτέλεσμα μιας βδομάδας που ξέραμε πως η ομάδα είχε ανάγκη όχι μόνο τσιτάτα ή player stats αλλά γερό σφύριγμα στις πλευρές γιατί εκείνος ο αγωνιστικός χώρος ήταν πολύ μεγαλύτερος από κάθε γήπεδο στο χάρτη. Κι εδώ έρχεται το μεγάλο σκεπτικό: η Λεωφόρος δεν είναι ούτε τίτλος ούτε κληρονομιά — είναι το μέρος όπου ο θάνατος των συλλογικών ιστοριών αποκτά σάρκα και οστά μέσα από τους χιλιάδες ανθρώπους που ξέχασαν πως υπάρχουν εμπορεία αγώνων επειδή εκείνο το πράγμα πάνω εκεί ήταν η μόνη τους ζωή. Από τότε που η ομάδα σήκωσε την κούπα χρυσή στο EuroCup μέχρι όταν γιορτάζαμε έναν αγώνα εκτός έδρας σαν κέρδος πάνω στο χιόνι του '96 — εκεί πάνω όλα είχαν έναν σκοπό: να ζήσουμε την ιστορία όσο αυτή ζούσε μέσα μας. Και τώρα; Τώρα που κάποιοι λένε πως η Λεωφόρος ξέφυγε από τον έλεγχό της... αλήθεια πως την κατάλαβαν έτσι; Την εποχή εκείνη η ομάδα έκανε δύο εκατοστά πιο κοντά στους τίτλους επειδή εκείνοι οι τρελοί πίστεψαν πως η μόνη δυνατότητα νίκης ήταν όταν ο επόμενος αγώνας άρχιζε με βροχή στα πόδια σου. Κι αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν κοινό σχόλιο στο facebook όταν η ομάδα γνώριζε ήττα — είχαν τη φωνή τους μέσα στην ίδια την ομάδα σαν κάτι ζωντανό σφραγισμένο στους κήπους των αναμνήσεων. Συνεπώς, εμείς εδώ πάνω ξέρουμε πως η Λεωφόρος δεν μπορεί να βγει εκτός ελέγχου όσο υπάρχουν εκείνοι οι γεροί στους οποίους όσοι γύριζαν τις πλάτες στο γήπεδο βρίσκονταν πάνω από τρεις δεκαετίες χωρίς νίκη. Εκείνοι είναι αυτοί που ανέστησαν την ομάδα από την τελευταία θέση της Β' Εθνικής χωρίς κανέναν τίτλο γύρω στο λαιμό τους — μόνο μια ψυχή τόσο γνήσια όσο το αίμα στα χέρια τους. Κι όσοι ακόμα γκρινιάζουν για φρουφές στους δρόμους, αυτοί ίσως δεν έχουν δει ποτέ πως μοιάζει ένας αγώνας όταν πάνω από χίλιοι άνθρωποι γιορτάζουν επειδή ξανάβγαλαν την ομάδα στις μεγάλες σειρές — εκεί πάνω η Λεωφόρος δεν αλλάζει μορφή, αλλά συνεχίζει να χτυπάει όσο υπάρχει κάποιος ακόμη εκείνος νιώθει πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ όσο οι φίλοι συνεχίζουν να υπάρχουν. Γι' αυτό λοιπόν κλείνουμε το μάτι σ' αυτούς που λένε πως η Λεωφόρος έγινε museum: εσείς ξεχάσατε πως εκεί πάνω κάθε Κυριακή γίνεται η ίδια ιστορία ξανά — όχι σαν αρχείο αλλά σαν δικαίωμα πάνω στο αίμα εκείνων που δεν φοβήθηκαν ακόμη και όταν η ομάδα τάιζε πέτρες στους φιλάθλους. Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, όταν η ομάδα ξαναβρεί τον δρόμο της στις μεγάλες επιτυχίες, θα ξαναβγούν εκεί πάνω σαν λιοντάρια — όχι σαν πιτσιρικάδες με μπερέδες αλλά σαν αυτοί που ξέρουν πως η ψυχή δεν κληρονομείται αλλά κερδίζεται κάθε στιγμή που υπάρχει εκεί πάνω μαζί τους.

Παιδιά, μια βδομάδα τώρα βλέπω αυτόν τον καβγά σαν έναν αγώνα που δίνεις τριάντα λεπτά πριν τελειώσει κι έχεις κουραστεί τόσο πολύ ώστε ξεχνάς το τελευταίο δευτερόλεπτο. Κι όμως, εκεί πάνω στην Αλεξάνδρας, όταν σηκώνεις το βλέμμα και βλέπεις πάλι εκείνο το πράσινο-άσπρο σημάδι σφραγισμένο στις μνήμες σου από παιδί—θυμάμαι τον Ιανουάριο του '08 όταν βγήκα πρώτη φορά πάνω εκεί σαν δεκατετράχρονος και ζητούσα αέρα σαν να είχα ανέβει είκοσι σκαλιά γρήγορα—τότε κατάλαβα πως η Λεωφόρος δεν είναι κάτι που κληρονομείς σα νόμισμα στο τραπέζι, αλλά κάτι που κουβαλάς μαζί σου σαν το πιο βαρύ σακί από εκείνα που κουβάλαγαν οι παλιοί στους υποβιβασμούς. Με τον Γιώργο συμφωνώ όσο για τις σκληρές αλήθειες: τρεις τίτλοι μέσα σε δέκα χρόνια δε σημαίνουν πως η ψυχή βρίσκεται εκεί σαν τίτλο, αλλά πως οι άνθρωποι εκεί πάνω έκαναν περισσότερα από το να διαμαρτύρονται όταν η ομάδα πήγαινε άσχημα—they kept the faith alive when others packed their bags. Την ίδια στιγμή όμως, μπορώ να κάνω λάθος, αλλά εκεί που ο Παντός Μάζι Οπαδέ και ο Kitrinos_Ultras μιλούν για αίμα και ιδρώτα σαν θρύλους πάνω στις κερκίδες, εγώ δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πόσοι ήταν εκείνοι που δεν είχαν την τύχη να δουν αυτοπροσώπως εκείνες τις εποχές—και τους στέλνουν τώρα εικόνες και βίντεο σαν museum exhibits. Την ψυχή την κουβαλάς εδώ στο στήθος σου κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου μέσα σ’ εκείνο τον θόρυβο, όχι όταν την κοιτάς μέσα από ένα display. Και εδώ βρίσκεται η δική μου επιφύλαξη: δεν χρειάζεται να κλειδώνουμε τίποτα, αλλά ούτε πρέπει να ξεχνάμε πως η Λεωφόρος γίνεται αυτό που εμείς αποφασίζουμε να της δώσουμε κάθε Κυριακή. Εμένα με πιάνει ντροπή όταν βλέπω αυτούς που λένε πως «η ομάδα είναι μεγάλη επειδή ήταν μεγάλες άλλες εποχές» αλλά εκείνοι ποτέ δε βγήκαν να κοιτάξουν στα μάτια εκείνους τους γέρους που έκαναν εμφάνιση όταν η ομάδα έφαγε πέτρα επί δεκαετίες. Την ψυχή δεν τη κληρονομείς—την ζεις όλη σου τη ζωή δίπλα της, μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιείς πως έχει γίνει μέρος του DNA σου. Όσο για το εκτός ελέγχου; Την επόμενη φορά που ο ΠΑΟ δώσει αγώνα εκεί πάνω, δείτε τους γύρω σας—δεν πρόκειται ποτέ να πάει εκτός ελέγχου όσο υπάρχουν αυτοί που ακόμη πιστεύουν πως μια ομάδα δεν είναι τίτλοι και κύπελλα, αλλά ο τόπος όπου χτίζεται η ιστορία σου ψυχικά κάθε φορά που η ζωή σου ξαναγίνεται ξεκάθαρη μέσα στη φασαρία εκείνου του πράσινου-άσπρου κόσμου.

Πωπω ρε παιδιά, εδώ μέσα που μου κάψατε το κεφάλι σαν βγήκα στη Λεωφόρο σήμερα με έναν πιτσιρίκο δεκατριών χρονών που έκανε την πρώτη του εμφάνιση εκεί πάνω! Την έβγαλα από την τσέπη μου σαν κάρτα μάρκετινγκ ζωντανή — "ναι, είναι αυτό το πράγμα εκεί που όλες αυτές οι ιστορίες μιλάνε", του λέω. Κι αυτός κοιτάει γύρω του σαν να περιμένει να βγει ο Πάγκαλος από τους τοίχους για να τον μαλώσει επειδή έκανε λάθος ομάδα! Μετά βλέπω τον γέρο-Χρήστο εκεί πάνω, αυτόν τον φρικιό που έκανε εμφανίσεις στις δεκαετίες του '70 όταν η ομάδα έκανε τις πιο δύσκολες νίκες της — τον ρώτησα τι ψάχνει ακόμα εδώ πάνω κι εκείνος μου απάντησε: "Ρε παιδί μου, εδώ είναι το μόνο μέρος όπου η ομάδα δεν μπορεί να σε ψεκασει με ντέρτια — όσο εκεί πάνω υπάρχεις εσύ, υπάρχεις κι εκείνη. Οι υπόλοιποι τίτλοι μπορούν να φύγουν σαν αστραπή, αλλά εκείνη η ομάδα είναι ακόμα εδώ επειδή εμείς δειπνήσαμε μαζί της στα χρόνια της ατιμίας. Την έπαιξα στη Β' Εθνική όταν έγραφαν πως ο ΠΑΟ είναι νεκρός — τότε δεν υπήρχε social media για να κανείς like στο τελευταίο λεπτό. Υπήρχε μόνο το σφυρίχτρα που σήκωσε μια ομάδα σηκώθηκε και πάλι." Και τώρα αυτός ο μικρός κρατάει ένα πράσινο-άσπρο μαντήλι σαν βρέφος που κρατάει την πρώτη του σημαία — εμένα με νοιάζει μόνο αυτό το πρόσωπο: πόσοι ακόμα υπάρχουν εκεί πάνω που δε βγάζουν βίντεο για τον πρώτο τους αγώνα, αλλά ετοιμάζονται ψυχολογικά για τις επόμενες δεκαετίες αγωνίας επειδή ξέρουν πως η ομάδα δεν γίνεται έτσι ξαφνικά μεγάλη επειδή κάποιος πέτυχε ένα σουτ στο 95', αλλά επειδή αυτοί κουβάλησαν τόσους τόνους σακιά στους ώμους τους ώστε η ομάδα να μην έχει άλλη επιλογή από το να νικήσει. Η Λεωφόρος λοιπόν δεν πρόκειται να πάει εκτός ελέγχου όσο υπάρχει κάποιος σαν εμένα εκεί πάνω που θυμάται πως η ομάδα μας έγινε μεγάλη όχι επειδή είχε τους καλύτερους παίκτες, αλλά επειδή είχε τους περισσότερους ανθρώπους που αποφάσισαν να μην εγκαταλείψουν εκείνον τον αγώνα, ακόμα κι όταν όλα γύριζαν ανάποδα. Κι εσύ εκεί στον καθρέφτη; Θυμάσαι τι έκανες εκεί πάνω όταν η ομάδα είχε μόλις 3 βαθμούς στη δεύτερη κατηγορία και εσύ γύρισες σπίτι κλαίγοντας επειδή σου είχε μείνει το μπουφάν εκεί; Εκεί, εκεί ήταν η ψυχή — όχι στα σήματα των σωτήρων.

Πού βρίσκεται λοιπόν η μεγάλη απορία; Εκείνη η στιγμή που βγάζουμε την ομάδα πάνω στην πλάτη σου για τριάντα χρόνια — κι ύστερα κάποιοι αναρωτιούνται μήπως η Λεωφόρος έγινε museum επειδή εκείνοι οι ίδιοι δεν έχουν βγει ποτέ από το γραφείο τους όταν έπεσε χιόνι. Δεν είναι θέμα τίτλων, παιδιά μου. Είναι θέμα μνήμης. Γιατί εγώ θυμάμαι ξεκάθαρα τον Οκτώβριο του '94 όταν ο ΠΑΟ πήγαινε εκτός έδρας στην Καβάλα και εγώ έκανα stop στα σκαλιά της Αλεξάνδρας επειδή ένιωθα πως αυτό ήταν το τελευταίο μας οχυρό πριν την καταβύθιση. Την επόμενη μέρα η ομάδα νίκησε εκεί — αλλά εκείνοι που είχαν φύγει είδαν μόνο τον τίτλο στις ειδήσεις. Εμείς εκείνοι που μείνανε θυμόμαστε πως η ψυχή δεν γράφεται σε ανακοινώσεις, αλλά πάνω στους ώμους των ανθρώπων που κράτησαν ζωντανό τον αγώνα όταν όλα ήταν σκοτάδι. Κι εσύ εκείνος που βγάζεις χάρτινα μανιά σαν τρόπαιο, όταν η ομάδα κάνει πάλι κάτι μεγάλο — μήπως έχεις δει εκείνον τον γέρο που στέκεται ακόμη στον ίδιο χώρο μετά από μισό αιώνα; Αυτός εκεί δεν μιλάει για νίκες σαν τίτλους κληρονομιάς· μιλάει για εκείνες τις νύχτες που η ομάδα έκανε γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο επειδή κάποιοι επέμεναν να κρατούν την φλόγα εκεί, σαν πυρσός που δεν σβήνει ποτέ. Η Λεωφόρος λοιπόν δεν πρόκειται ποτέ να πάει εκτός ελέγχου όσο υπάρχουν εκείνοι που ακόμα θυμούνται πως η ομάδα μας δεν έγινε μεγάλη επειδή είχε καλούς παίκτες, αλλά επειδή είχε τους ανθρώπους που επέλεξαν να αγωνιστούν ακόμη και όταν η διοίκηση κοιμόταν. Κι αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν — όχι σαν φωτογραφίες στις social media, αλλά σαν εκείνοι που βρίσκονται ακόμη εκεί πάνω, ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει, ακόμη κι όταν βρέχει καταρρακτωδώς, ακόμη κι όταν όλοι γύρω σου έχουν βγάλει τα μπουφάν και ξεπουλώνονται σαν πιόνια στο σκάκι. Τι άλλο λοιπόν πρέπει να κάνουμε εμείς; Να βγούμε μια Κυριακή εκεί πάνω μαζί σου — όχι για να κάνουμε show, όχι για να βγάλουμε βίντεο, αλλά για να σταθούμε εκεί σαν αυτοί που ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται όταν οι άνθρωποι αποφασίζουν ότι η ομάδα δεν είναι τίτλοι αλλά αγώνας. Κι αυτή η Λεωφόρος, αυτή η ίδια η ομάδα, αυτή η ψυχή — αυτή είναι δική μας. Τέλος πάντων.

Ωχ μαλάκα μου, αυτοί οι αναλυτές εκεί πάνω ξεχνάνε πως η Λεωφόρος είναι σαν το μουσακά του θείου μου — όλοι λένε πως κρατάει χρόνια, αλλά κανείς δε ρωτάει το κοτσόπουλο που ψήνεται εκεί μέσα πόσες φορές κάηκε πριν βγει σωστό! 🤣🍿 Πάει ο @Perifania13 να μου πει πως την ψυχή δεν την κληρονομείς σαν νόμισμα στο social media... Για νόμισμα στο social media; Ρε συ, εμένα μου 'ρθε μια κουβέρτα παλιά που κρατώ χρόνια επειδή είχε το λογότυπο του ΠΑΟ από τότε που ήταν κανονικό γήπεδο και όχι μουσείο. Την φοράω στις γιορτές όταν βρέχει στο Καλαμάτα και κανείς δε με βλέπει — εκεί η ψυχή είναι σαν το ζεστό νερό της κατσαρόλας: ακόμα και όταν κρυώνει, κάποιος άλλος τη ζεσταίνει ξανά. Κι αυτοί οι αετοί εκεί πάνω μιλάνε για τίτλους σαν να είναι σοκολατάκια στην περίπτερο της γειτονιάς — ξέρετε πόσοι πήγαν πρώτοι φορά στο γήπεδο όταν η ομάδα είχε μόλις τρεις βαθμούς στη Β' Εθνική; Εγώ θυμάμαι έναν γέρο εκεί πάνω τον οποίο ρώτησα τι κάνει ακόμα εκεί: "Γιε μου, εδώ είχαμε κρυώσει τόσο πολύ που βγάλαμε φωτιά στις σκαλίτσες. Αυτή η φωτιά έκαιγε ακόμα όταν η ομάδα άρχισε να κερδίζει ξανά." Την ψυχή την κληρονομείς σαν την ανάμνηση μιας γεύσης που ακόμα κι όταν τελειώνει το φαγητό μένει στο στόμα σου — όχι σαν έναν τίτλο που τον βάζεις στη βιβλιοθήκη σου και ξεχνάς πως υπάρχει.

Πωπω ρε παιδιά!!! 😱🔥 ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΑΠΛΑ ΣΑΣ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΜΕΙΝΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΑΡΚΕΤΟΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΡΟ!!! 💪 ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΗΘΕΛΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΖΩΝΤΑΝΗ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΝΤΑΝ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΟΥΤΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ;;; ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΨΑΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ!!! 👊 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΛΕΩΦΟΡΟΣ!!! ΟΧΙ ΜΟΥΣΕΙΟ!!!