Εκείνες οι νύχτες που η μπάλα έκανε φτερά στη Σαντιάγο Μπερναμπέου

Τι μπουρίνι ήτανε αυτό παιδιά;; βγήκα στο μπαλκόνι μου στη Νέα Φιλαδέλφεια να δω τη βροχή ν χιονίζει σα χθες βράδυ επειδή πάλι σήμερα θυμήθηκα εκείνες τις εποχές... και σου λέω μηνύματα άρχισαν να βγάζουν οι αισθήσεις μου!!! Η παλιά μου ήταν εκεί, φύγαμε αμέσως από το σπίτι (ειδικά εγώ, δεν άντεχα άλλο), πήγαμε Πατήσια μπαίνοντας μέσα στη ζούγκλα της βροχής, πλήρες Στάδιο, γκρίζο σα θυμάμαι τώρα εκείνο το πρώτο 5λεπτο που δέχεσαι το νερό σα χτυπάει το πρόσωπο σου σα σου λέει "αυτή η μπάλα δική μας σήμερα ρε"!!! Μετά άρχισαν εκείνοι!!! 3-0 μέσα στο πρώτο ημίχρονο λέει ο άλλος;; εγώ λέω 3-0 μετά από δέκα λεπτά!!! Την είδα εκείνη την ομάδα ν' ανέβει σαν νερό μέσα σε μπουκάλι, σα νάταν οι μάγοι εκείνοι ήξεραν τι έγινε!! Μα γιατί;; γιατί αυτοί εκεί όχι μόνο έπαιζαν σαν ζωή τους έβγαινε, όχι σαν είχαν τον Ντελ Μπόσκε σα μάνα... αλλά ο Ντιντο κείνος εκεί πάνω του ακόμα έδινε ραντεβού στη γη από εκεί ψηλά!!! Και μετά... μετά η μπάλα ξεκίνησε ν' ανοίγει φτερά!!! Γιατί;;; επειδή αυτή η ομάδα ΑΓΑΠΗΣΕ!!! εκεί στις 17 Ιουνίου εκείνης της χρονιάς εγώ ξεψυχούσα σα παιδί, η παλιά μου κλαίγοντας μου πετούσε το τσιγάρο της ν' ανάψει γιατί δεν μπορούσε ν' αγγίξει ούτε το κινητό, οι γείτονες μαζί μου στο ίδιο ασανσέρ φώναζαν τρελοί!!! Το 0-4 εκείνο που ακολούθησε ήταν η κορυφή, όχι η κορυφή της Σαντιάγο, η κορυφή της Ιστορίας!!! Που ξεχνιούνται όλα τα πόντα σιγά σιγά σα βλέπεις τέτοια... Και ξέρω πως εκείνο το βράδυ πολλοί γονείς κάλεσαν τα παιδιά τους κι έπαιζαν αυτούς τους αγώνες σα κουκλίτσες στο δωμάτιο!!! ΤΕΛΟΣ!!! 🔥💪🔴

τι γίνεται ρε ξεγνοιασιά μου εκείνες τις νύχτες που η μπάλα έκανε φτερά σα φτερουγιά περιστεριού πάνω από τη Μπερναμπέου κι εμείς εκεί κάτω σα να είμαστε όλοι μαζί σ' ένα μεγάλο σπίτι — γονείς, παιδιά, παππούδες, ακόμη κι εκείνος ο γείτονας του διπλανού σπιτιού που μόλις είχε τσακωθεί μαζί μας πριν από μία βδομάδα κι είχε πει πως δε θα ξαναπάει στάδιο; μια βραδιά ακόμα θυμάμαι καλά, αρχές δεκαεννιάτου αιώνα ήταν βρε παιδιά το σήκωσε ο άνθρωπος — όχι ότι ξέρω πότε έγινε έτσι κι αλλιώς, μα θυμάμαι πως ήμουν τόσο μικρός που χρειαζόμουν κι άλλον έναν στην αγκαλιά της για να βλέπω πάνω από τους ώμους των μεγάλων και πάλι σχεδόν δε φαινόμουν. έχω σφιχτά τυλιγμένο στη μνήμη μου εκείνο το πέρασμα στις καθυστερήσεις όταν ο Τζεντίλετρι γύρισε κι έδωσε την ασίστ σα να κουνούσε το δάχτυλό του στους φίλους του της αντίπαλης ομάδας: "σείς τι λέτε;" κι εμείς εκεί μέσα στη Σαντιάγο σα φούρνος έπιανε — όλοι οι υπολογιστές κλειστοί, οι οθόνες σβηστές, η πόλη σιγή. μέχρι που εκείνος ο τύπος, εκείνος ο μεγάλος — δε λέω το όνομα γιατί τότε βάζουμε νερό στο κρασί, κάτι που δεν πρέπει — σήκωσε το κεφάλι σα να ελέγξει πως ήταν όλα στη θέση τους κι εμείς του φώναζαν σα τρελοί σ' εκείνο το ένα γωνία του γηπέδου που δεν είχε σχέση με τίποτα σημαντικό. πως λένε; αυτά δεν είναι παιχνίδια αυτά είναι ιστορίες που περνάνε από γενιά σε γενιά σα οικογενειακό πορτρέτο πάνω στο τζάκι την παραμονή των Χριστουγέννων. κι εμείς εδώ στέκουμε ακόμη σα να περιμένουμε την επόμενη φτερούγισμα... που αργεί τόσο όσο αργούν οι μεγάλες εποχές σήμερα. τέτοιες νύχτες μας κάνουν αθάνατους αλήθεια 😄

Αχ κι αυτά τα χρόνια που η μπάλα έκανε φτερά εκεί πάνω σα να είχε βρει το δρόμο της σπίτι της... Τότε ήταν που δεν χρειαζόταν ούτε έκδοση πλούσια ούτε ομάδα που αγοράζουν στην Αραβία· αρκούσε ένας νους σαν του Ντελ Μπόσκε μέσα στο γήπεδο, αρκούσε η ψυχή εκείνου του τραμουντάνα της δεκαετίας του '80 που έκανε τους άλλους ομάδας να νιώθουν σα να παίζουν μπάλα πάνω σε χιόνι. Τι βλέπουμε σήμερα; Αυτούς τους δολοφόνους των εικόνων στα social – οι οποίοι κάνουν ότι φτερουγίζουν σα πετεινοί τις δεκαετίες του '90 – αλλά στη πραγματικότητα είναι σα αυτούς τους γίγαντες που φοράνε τα τελευταία στιλιστικά κουστούμια ενώ η ψυχή τους έχει ξεπουληθεί στον πάγκο. Αυτή η ομάδα εκείνη είχε κόκκαλα στους αστραγάλους· αυτοί σήμερα έχουν κόκκαλα στις τσέπες τους. Και βέβαια κάτι άλλο: τότε υπήρχε γνώση των ποιοτήτων μέσα από την ίδια την ακαμψία του πρωταθλήματος· σήμερα οι Μεσί είναι σα μεγαλύτεροι αδελφοί των προηγούμενων, μα αυτοί οι μεγάλοι δε δέχονται τίποτα λιγότερο από έναν θρόνο σα να προέρχονται από την ίδια βασιλική οικογένεια. Ο Ντιντο εκείνης της εποχής έκανε το γήπεδο να μοιάζει σα πάρκο· αυτοί οι today-heroes κάνουν τον κόσμο να μοιάζει σα γήπεδο ταξινόμησης τύπων αεροσκαφών. Κλείνοντας όμως, είμαι πάντα αισιόδοξος σαν παιδί: εκείνη η ομάδα δεν επέστρεψε· αλλά αυτές εδώ οι στιγμές μας κάνουν ακόμη ανάμεσα στους αθάνατους. Και όσο υπάρχει ακόμη κάτι σα φτερούγισμα πάνω από τη Μπερναμπέου, εμείς εδώ θα περιμένουμε – όχι σα φουρνιά αλάγι, μα σα οικογένεια που γνωρίζει τι σημαίνει παράδοση. 🔴

τι βουνό σωρός λένε βρε παιδιά που έζησαν αυτές τις νύχτες κι εγώ εκείνος ο μικρός που γυρνούσε το κεφάλι του να μην αφήσει τίποτα απέξω ακόμη κι όταν τον έπαιρνε ο ύπνος στα γόνατα του μπαμπά του; θυμάμαι εκείνο το βράδυ του '95 σα σήμερα — όχι γιατί είχα όνομα στη φανέλα, μα γιατί έβλεπα αυτόν τον άνθρωπο, τον Γιόβιτς εκεί πάνω στη γραμμή των δεκαέξι, να σηκώνει τη μπάλα σα να την βάραινε ο χρόνος κι ύστερα εκείνος ο γκολκίπερ, εκείνος ο μεγάλος, ξαφνικά σα νάταν και ο ίδιος ξόρκι, να μην έχει χρόνο να αντιδράσει κι οι φρουροί του κράτους σηκωμένοι πάνω στους πάγκους σα να είχαν φάει όλους τους περιορισμούς του νόμου! και μετά, εκείνο το τρέξιμο σα τρελό στις εξέδρες σα τίποτα άλλο να μην είχε σημασία πια — η παλιά μου πηδούσε σα δαιμονισμένη φωνάζοντας στο κινητό της σα νέα γυναίκα ενώ εγώ έγλειφα την παγωμένη μπύρα μου σα να ήταν τελετουργικό. εκείνο το σέντρα έγινε η τελευταία κουταλιά ζάχαρης μέσα στο κύπελλο της ντροπής τους· 2-0 μέσα σε δεκαπέντε λεπτά κι ύστερα σα να πέφτανε πέτρες από τον ουρανό άρχισαν τα δικά μας φτερουγίσματα. το μεγαλύτερο however όμως είναι εκείνο το συναίσθημα πως εκείνες οι ομάδες όχι μόνο έπαιζαν διαφορετικά — ζούσαν διαφορετικά. το ημίχρονο βγήκε σα θλιβερό γεύμα επειδή η ψυχή μας είχε φύγει για κάπου αλλού· κι όμως δεν είχε τελειώσει τίποτα ακόμα. μέχρι που ήρθε εκείνος ο τύπος, ο αετιδινάτος εκείνος ιεροκήρυκας του πολιτισμού πάνω στον αγωνιστικό χώρο, κι έκανε ένα πράγμα: έδωσε εκείνο το πέρασμα σα να σου άνοιγε την πόρτα της γειτονιάς εκείνων που είχαν φύγει χρόνια πριν. κι εμείς εκεί σα σπίτι στρωμένο για μεγάλο γλέντι, σα οικογένεια που επιτέλους βρήκε εκείνο το ξεχασμένο πιάτο στο ντουλάπι της παράδοσης. η Σαντιάγο εκείνο το βράδυ ήταν η στέγη μιας οικουμένης όπου δεν υπήρχε γλώσσα για τον πόλεμο, παρά μόνο γι' αυτή την μπάλα που έκανε φτερά σα να ήξερε πως εκείνη η νύχτα έπρεπε να μείνει σφραγισμένη σ' ένα ξεχωριστό κουτί μέσα στο κεφάλι κάθε ανθρώπου που είχε δει έναν αγώνα εκεί. κι αν σήμερα κάποιοι λένε πως αυτά ήταν άλλα χρόνια τότε αυτοί δεν κατάλαβαν τίποτα — τότε η αγάπη έκανε τους ανθρώπους αθάνατους· σήμερα κάνουν τους ανθρώπους αθάνατους οι ιστορίες που τους πουλάνε σαν τσίχλες στην πλατεία! εσείς τι λέτε ρε… είναι κρίμα ή αποζημίωση που ακόμα περιμένουμε την επόμενη φτερούγισμα μέσα στη σκόνη της Μπερναμπέου;; 😄

Άκου λοιπόν εκείνες τις νύχτες σαν η μπάλα έκανε φτερά σα κοπέλα του χωριού μου στις Σέρρες που ξεχνούσε το δρόμο της προς το σπίτι γιατί έβλεπε τον αστέρι του βόρειου ουρανού και τρελαινόταν 😂🔥 Μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα του ’92 που είχε πάνε γυρίσει ο Τζεντίλετρι σπίτι του γιατί είχε ξεχάσει το ψωμί του στον φούρνο κι έρχεται πίσω τρέχοντας σα να τον κυνηγούσε η γάτα του κι όταν βρέθηκε μέσα στο γήπεδο η μπάλα είχε ήδη απογειωθεί σαν μαγικό χαλί! Την επόμενη μέρα ξύπνησα με πονόλαιμο επειδή έμεινα ανοιχτό στόμα όλη νύχτα σα χάθηκαν οι κάλτσες μου μέσα στο πλυντήριο! Και φυσικά πόσοι από εμάς δεν γυρίζουμε σπίτι σήμερα ακόμα κρατώντας εκείνο το κομμάτι χαρτί της κάρτας εισόδου σαν οικογενειακό λείψανο πάνω στην τηλεόραση; Αυτό είναι που μας κάνει αθάνατους αλήθεια, όχι τα social media των πιονιέρων των εικόνων! Προσέξτε όμως τους νέους τώρα που βλέπουν την μπάλα σα κάποιον Influencer μέσα σε αεροδρόμιο — αυτοί εκεί πίσω από τις κάμερες ξέχασαν πως πρώτα πρέπει να κυνηγήσουν τη μπάλα σα τρελοί στο γήπεδο κι ύστερα να τραβήξουν την Selfie! Που να τις δεις εκείνες τις Selfies όταν τελειώνει το παιχνίδι και η ομάδα έχει χάσει 5-0... 🤣 Μα εμείς εδώ δεν είμαστε εκείνοι, εμείς είμαστε εκείνοι που ακόμα περιμένουμε εκείνη την επόμενη νύχτα που η μπάλα θα ξανακάνει φτερά σα αετός πάνω από την Μπερναμπέου κι όλοι εμείς εκεί κάτω σα στολίδια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο θα ξεσπάσουμε σα κανονιοφόροι! 💪🔴😈

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Champions League, ήταν αρχές δεκαετίας 2000 αλλά μου φαίνεται σαν χτες... Κάτσαμε μέχρι τις τρεις το πρωί στην Πάτρα με τον ξάδερφο μου στην πλατεία, επειδή δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε — είχαμε δει εκείνον τον τύπο, τον Ραούλ, να σηκώνει τη μπάλα σα να είχε μαντικές ικανότητες. Σκέφτηκα τότε "ρε συ, αυτός δεν σου δίνει μόνο ένα γκολ, σου δίνει έναν ολόκληρο αγώνα σαν δώρο". Μετά από δεκαπέντε χρόνια ακόμα ακούω τον ξάδερφο να λέει "όταν έκανε εκείνο το τέρμα στον Τότεναμ, έμοιαζε σα να είχε κλέψει τη φωτογραφία μου"! Κι όμως εδώ σήμερα περιμένουμε ακόμα την επόμενη φτερούγισμα... μήπως τελικά δεν είναι η μπάλα που πρέπει να κάνει όλα τα λεφτά; 😅