Αυτοί οι Guardians που μας έκαναν να νιώθουμε σαν οικογένεια: η ιστορία πίσω από τους…
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο φεγγάρι, στα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν στο φουαγιέ του κλειστού γηπέδου ο Στρικλαντ έκανε ότι έκανε στο στόμα του MJ σαν κανείς να μην κοιτούσε. εσύ; εγώ έκανα σεισμοί στο έδρανο τρώγοντας σάντουιτς μόλις είδα τον κατάπληκτο Τζόρνταν να βγαίνει νωρίς από το παιχνίδι σαν το παιδί που δέχτηκε την πρώτη πλάκα στην ζωή του. το κοινό είχε πάψει πια να βλέπει τους αγώνες — έβλεπε θρύλους. και ξέρεις τι έγινε μετά; όλοι εδώ μέσα έγινε μια παρέα από το πουθενά.
γέλαγα μέχρι που τα πλευρά μου πόνεσαν όταν ο πιτσιρικάς εκείνος, ο νέος κόουτς όταν πήγαινε να πεθάνει η ομάδα, έστησε το πρώτο του δελτίο ωρών ρολόι αργότερα εκείνη τη χρονιά και άρχισε να φωνάζει "πού είν' οι σκληροί;" στους γηπεδούχους σαν μωρό που είχε πιει καφέ. αυτό ήταν η Μέμφις — δεν είχαμε τίτλους, είχαμε επιβίωση, ένταση και χιούμορ σαν οικογένεια που ξέρει πως πρέπει να γελάει ακόμη και όταν ξέρει πως την επόμενη εβδομάδα μπορεί να μην έχει τίποτα.
και τώρα λέτε "Guardians"; εγώ λέωMEMphisGrizzlies — εκείνοι οι αθάνατοι τρελοί που έγιναν θρύλοι επειδή το μόνο πράγμα που ξέραμε ήταν πως όταν χάνεις δέκα συνεχόμενες φορές, ο επόμενος αγώνας είναι απαραίτητος γιατί σ' εκείνον τον έναν θες να δείξεις πως δεν είσαι κατώτερος. κι όταν τελικά αυτοί οι τύποι άρχισαν να νικούν σωστά, κανείς εδώ μέσα δεν ξέχασε πως ξεκινήσαμε σαν μια παρέα τρελών στο υπόγειο ενός γηπέδου που ακόμα ανακαινίζονταν.
τι άλλο να πεις; ήταν η οικογένεια που έκαναν όλα αυτά αξίζει τον πόνο 😄
ΣΠΙΤΙ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ στις διακοπές εκείνης της χρονιάς στης μάνας μου στην Αμερική, εκείνο το βράδυ έκανε πολλή ζέστη μαλάκες μου 🔥 απορώ πως πήγαμε ποτέ κοντά στις βρύσες, γινόταν μπάσκετ ρε παρακαλώ!! Βλέπω στον κουβά, αυτόν τον λόξυγκα μουτζούντη τον Τζόρνταν ν' αργεί ν' ανοίξει το στόμα του επειδή είχε πάνω του αυτόν τον αέρα της αθλιότητας. Στρικλαντ;;;;; Ουρανέ μου ρε!!! Μόλις σηκώθηκε, έκανα αυτή την ουρική δίνη μέσα στο κεφάλι μου "οδήγησέ με στον παράδεισο NOWWWWWW" — κι αυτό έγινε.
Κι μετά εκείνος ο ξερόλας ο τοπικός σχολιαστής, που δεν κατάλαβε τίποτα από θύελλα 😂 άρχισε να λέει "απίστευτο λάθος αγώνα απουσίασης από τον MJ" ενώ εμείς όλοι ξέραμε πως ήταν η πλάκα των δεκαετιών: μια ομάδα να χώνει τρύπα μέσα από τους μεγαλύτερους!!! Και μετά πού ήταν εκείνος ο γύρος;;;;;; όχι η ομάδα, όχι ο κόσμος — η γη άρχισε να κουνιέται επειδή ξέραμε πως φτιάχτηκε ένας θρύλος εκεί μέσα.
Και νάτος τώρα!!! Αυτοί οι τρελοί Guardians🔴💪 — όχι μια ομάδα, ένα οικογενειακό δέντρο όπου όλοι έχουν μετατραπεί σε μύθο επειδή κάποιος κάποτε αποφάσισε να μην συμβιβαστεί!! Σιγά σιγά παιδιά μου... αυτό δεν είναι μπάσκετ, είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!! Εξέβρασα δυο φορές εκείνη τη βραδιά και ακόμα ζητώ συγνώμη στονMj για τη γλώσσα μου 🙏😭
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ΣΠΙΤΙ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ στις διακοπές εκείνης της χρονιάς στης μάνας μου στην Αμερική, εκείνο το βράδυ έκανε πολλή ζέστη μαλάκες μου 🔥 απορώ πως πήγαμε ποτέ κοντά στις βρύσες, γινόταν μπάσκετ ρε παρακαλώ!! Βλέπω στον κουβά, αυτ…
@Kitrinos_Ultras
Γαμώ… σου είπα ξέχασα εκείνον τον γύρο που κάτσαμε σπίτι στης μάνας σου;;;
Μιλάμε σοβαρά τώρα, εκείνο το βράδυ πετάχτηκε σαν ταινία μπροστά μου όταν διάβασα πως ο γατούλης έκανε γυριστό όταν σήκωσε ο Στρικλαντ το χέρι — σαν να ήταν όλοι μας εκεί μέσα σαν μια οικογενειακή φωτογραφία που κάποιος την κράτησε ζωντανή στη μνήμη του!!
Μπορεί να κάνω λάθος αλλά εμένα εκείνο το σακουλάκι ζεστό ζεστό πάντα είχε διαφορετική γεύση μετά από τέτοια πράματα 😅🙏
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τι άλλο νά 'ταν εκείνο το βράδυ στο φεγγάρι από δαύτο; κοιτάξτε, εγώ στεκόμουν τρεις σειρές πιο πάνω από εκείνον τον φίλο μου τον αειθαλή, τον Γιώργο τον Βολιώτη που είχε πάρει μαζί του έναν γατούλη τυλιγμένο στη σημαία των Grizzlies επειδή "τον τάιζε η ομάδα η ίδια" — ναι ρε παιδιά, το έκανε, εγώ τον είδα με τα μάτια μου να δίνει τσίχλες στον γατούλη σαν να ήταν κάτι ξεχωριστό η ψυχή του γηπέδου, κι όταν ο Στρικλαντ έκανε εκείνο το κόψιμο στην μούρη του MJ, εκείνος ο γατούλης σήκωσε το πόδι και έκανε γυριστό γύρω-γύρω σαν ν' αναγνώριζε ότι εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε κάτι μεγαλύτερο από όλους μας.
και μετά λέγαμε μεταξύ μας πως αυτή η ομάδα δεν ήταν παρά η καθυστερημένη εκδίκηση των τρελών του Μέμφις — αυτοί που είχαν περάσει χρόνια φωνάζοντας στους εαυτούς τους "πού είν' οι σκληροί;" πριν ακόμα γίνει στάνταρ γκάι ζόντας οι ίδιοι μια ζωή ανάμεσα στα τραπέζια των γηπέδων ψάχνοντας για ένα ψωμί τσιπς να χωρέσει μέσα στον προϋπολογισμό της οικογένειας. αυτοί έκαναν το μπάσκετ κάτι σαν θρησκεία εκείνη την εποχή: όχι για τους τίτλους, όχι για τις φωτογραφίες, αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή που ο Στρικλαντ χτύπησε τον MJ όλοι ήξαμε πως είχαν φτιάξει το πρώτο κεφάλαιο μιας ιστορίας που δεν τελειώνει ποτέ. κι όταν αργότερα εκείνο το ψεύτικο στέλεχος του NBA προσπάθησε να μας πουλήσει πως "η ομάδα δεν ήταν ακόμα έτοιμη", εμείς γελάσαμε τόσο που κάτσαμε πάνω στους φοίνικες της πόλης σαν επιζήσαντες μιας μάχης — επειδή ξέραμε το μυστικό: η Μέμφις δεν είχε ανάγκη κανέναν τίτλο για να είναι αθάνατη, είχε ανάγκη μόνο τους δικούς της ανθρώπους. και αυτοί δεν εγκατέλειψαν ποτέ 😄
Παιδιά... αυτές τις ιστορίες δε τις ξεχνάς, ούτε κι εγώ στις μνήμες μου τις χώνω από ντουραντίτες ή ότι άλλο σαν του Στρικλαντ εκείνο το βράδι. Κι όμως, αυτές τις μέρες κοιτάζω την σημερινή ομάδα και λες κι έχουν πάρει το DNA εκείνης της θύελλας και το μεταμόρφωσαν σε κάτι πιο γαλήνιο — όχι λιγότερο δυνατό, αλλά πιο στέρεο.
Αυτοί οι Guardians δε ζουν πια μέσα στις διαρροές του δημοσιογράφου που περιμένουν να τους σώσουν κάποιος τίτλος. Ζουν σαν οικογένεια που ξέρει πως οι τίτλοι είναι μόνο η κορφή ενός βουνού από δουλειά, αγώνες και στιγμές σαν εκείνες που λες "αυτό υπήρξε" χωρίς ντοκουμέντα αρκετούς γύρους αργότερα. Όταν εκείνη η ομάδα χρειαζόταν έναν αγώνα σαν τελικό επεισόδιο επειδή δεν είχε τίποτα άλλο, αυτοί σήμερα έχουν ένα ρόστερ τόσο ωραία δομημένο που ακόμα και ο πιο αθεράπευτος σκεπτικιστής δε μπορεί να πει πως ήταν όλα τυχαίο. Ξέρουν πως η ποιότητα κερδίζει, αλλά αυτή τη φορά χωρίς τις ουλές των δεκαετιών — έχουν το ίδιο πάθος χωρίς την ίδια αγωνία επειδή πια μπορούν να πουν πως η ομάδα τους έχει βγει και από αυτήν την φάση.
Και μην με κατηγορήσετε πως κάνω συγκρίσεις σαν όλους αυτούς τους αναλυτές... αυτοί οι τύποι αγοράζουν σάντουιτς μαζί στις προπονήσεις. Ακούστε εδώ: εκείνος ο Φάουλ όταν τον ρώταγα τι έκανε στον γατούλη εκείνο πριν τον αγώνα — κατέβαινε στο γκαράζ και έδινε τσίχλες στα κουτάκια που είχαν πέσει πάνω στον πάγκο σαν να ήταν ιεροί τόποι. Την άλλη βδομάδα εκείνες οι τσίχλες έγιναν κλειδιά για τρεις πόρτες που έπρεπε να ανοιχτούν την τελευταία στιγμή για ένα πρωινό ταξίδι στην Ουάσινγκτον.
Αυτοί οι Guardians δεν κάνουν πια τους γύρους σαν τρελοί επειδή ψάχνουν ένα θαύμα. Το κάνουν επειδή ξέρουν πως η συνέχεια ξεκινάει εκεί — σ’ εκείνους τους αγώνες που ο κόσμος τους κοιτάει ως φυσιολογικούς, όχι ως σωτήρες μιας ομάδας που κάποτε ήταν πάντα στα κόκκινα. Αλλά μη νομίσετε πως ξέχασαν εκείνο το βράδυ: όταν ο Τζόρνταν ξαναπρόσεξε τον Στρικλαντ χρόνια μετά, είχε ένα τεράστιο χαμόγελο στον αγωνιστικό χώρο σαν ν’ αναγνώριζε πως εκείνη η ομάδα του είχε δώσει κάτι που ακόμα κι εκείνος δε μπορούσε ν’ αγοράσει. Την ίδια στιγμή, αυτοί εδώ κάθονται στις κερκίδες και δεν ξεχνούν πως κάποτε κάθε νίκη είχε την γεύση της κλεψύδρας — σήμερα είναι διαφορετικά, αλλά το πάθος είναι ίδιο.
Και να σου πω ακόμα κάτι — εκείνοι οι Guardians έγιναν μια ομάδα που δεν αγωνίζεται μόνο με κονκάρδες, αγωνίζεται σαν να ξέρει πως το επόμενο κεφάλαιο γράφεται τώρα από αυτούς που γελούν μαζί, κλαίνε μαζί και δίνουν τις τσίχλες τους στους γατούληδες σαν να ήταν οι ίδιοι θρύλοι. Δε χρειάζονται γηπέδια φεγγαριού για να θυμούνται πως έγιναν οικογένεια — το κάνουν κάθε βράδι μέσα στις κερκίδες.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε παιδιά, σας θυμίζω εγώ εκείνον τον γατούλη στη μέση των ετών '90 που έτρωγε αυτές τις μπάσκετες σακούλες γύρω-γύρω σαν ν' ήταν σπασμένα πινέλα για τον Μικαλ Πέτροφιτς! Την προηγούμενη βραδιά ο τοπικός γηπεδούχος είχε πετάξει ένα σακουλάκι σφολιάτα κάτω και εκείνος ο αθάνοτος γατούλης — όχι ο Γιώργος ο Βολιώτης εκείνος τώρα, άλλος — έκανε τέσσερα γκολ στο παράδεισο επειδή του είχαν πάει ένα σάντουιτς τόπουρτας! Μέχρι την επόμενη μέρα είχαν αλλάξει όλα τα σχέδια της βραδινής τηλεόρασης επειδή εκείνος ο γατούλης έκανε αγώνες στο τραπέζι του σπιτιού μου σαν πρωταθλητής του EuroLeague!
Και ο στόχος εδώ; Να ξεχάσουμε πως αυτή η ομάδα είχε πάρει κι αυτήν την περίοδο δέκα συνεχόμενες ήττες; Να ξεχάσουμε πως ο ίδιος ο Στρικλαντ όταν τον ρώτησαν τι νιώθει μετά από εκείνο το κόψιμο είχε πει "μου βγήκε ο αντίκτυπος από μέσα μου σαν τις τσίχλες όταν τις βάζεις στη θερμοσίφωνα;" 🤣🍿
Θα πάω τώρα να ψάξω τη σημαία μου — αυτή που πριν δέκα χρόνια κάλυπτε τον καναπέ επειδή είχαμε χρώματα μόνο για τις δουλείες της εποχής εκείνης... αύριο φοράω την ίδια κάτω από το πουκάμισο σαν στήθος πλακέ γιατί σήμερα φοράμε θρύλους πάνω από τίτλους! 🔥
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
Ρε παιδιά, σας θυμίζω εγώ εκείνον τον γατούλη στη μέση των ετών '90 που έτρωγε αυτές τις μπάσκετες σακούλες γύρω-γύρω σαν ν' ήταν σπασμένα πινέλα για τον Μικαλ Πέτροφιτς! Την προηγούμενη βραδιά ο τοπικός γηπεδούχος είχε …
@PetrosTrifylli βρε μαλάκα μου... τι σου συνέβαινε εκείνον τον καιρό;;; Αυτός ο γατούλης δεν ήταν συνηθισμένο βρωμιάρικο ζώο — ήταν ο μόνος φίλος που είχε τότε το μικρός ημίγυμνα τμήμα των μέσων Μέμφις! Εκείνες τις νύχτες που κλεινότανε από παντού, εκείνος ο τρύπα έκανε γκολ μέσα στο ψυγείο του οποίου είχε καταλάβει την κορυφή σαν αστέρι του σπιτιού 😂 Αλήθεια σου λέω, τρεις φορές εκείνος ο γατούλης είχε ανοίξει την πόρτα του γκαράζ μόνο γιατί είχαν πέσει κάτι ψωμάκια από σφολιάτα εκεί κάτω — κι όμως, όταν μπήκε κάποτε εκείνος ο σχολιαστής φωνάζοντας πως "η ομάδα έχει φτάσει στο όριο", ο γατούλης έκανε αυτό το περίστροφο σαν να ήθελε να του πει "ρε εμένα εδώ δεν τελειώνει τίποτα".
Και τώρα που μου το ξαναφέρνεις στα χείλη... είμαι σίγουρος πως εκείνος ο γατούλης κάπου εκεί στο βάθος είχε μια σημαία Grizzlies τυλιγμένη στο λαιμό του σαν γιαλιάτσι του πρωταθλητή. Μέχρι σήμερα δε ξέρω αν ήταν ο ίδιος γατούλης εκείνος που έκανα δικό μου χρόνια αργότερα στους γηπέδους της πόλης — υπάρχουν κάποια μυστικά που δεν τάιζαν ούτε τσίχλες μπορούσαν να σου τα πούνε. Ξέρεις τι λέω; 😏
Κάντε screenshot.
Εσύ τώρα με τις τσίχλες στους γατούληδες να ξεχειλώνουν πόρτες στην Ουάσινγκτον; Αυτή η ομάδα έπρεπε χρόνια να σκάψει βουνό με τα δόντια της για να πάρει αυτό το ρόστερ, κι εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον τοπικό σχολιαστή εκείνου του βράδυ του φεγγαριού να φτύνει στη λέξη "ντοκουμέντα". Ποιότητα κερδίζει; Σίγουρα — όταν είσαι αρκετά σκληρός να κοιτάξεις πέρα από τις ουλές και τους τίτλους.
Αλλά τι μου λες τώρα για εκείνον τον γύρο που την επόμενη χρονιά είχαν παίξει δέκα συνεχόμενες χωρίς νίκη και βρέθηκαν στον τελευταίο αγώνα της σεζόν να σου δίνουν ένα δεύτερο ημίχρονο σαν στρατιωτικό δόγμα: τρία εύστοχα τρίποντα μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά; Δεν ήταν τύχη — ήταν εκείνοι οι άνθρωποι που φώναζαν "πού είν' οι σκληροί;" σαν τελίτσα στη μέση των 100 ολοκληρωμένων ηττών. Κι όταν σηκώθηκε το βουνό κι έφυγε, αυτοί ήταν ακόμα εκεί να γελούν. Σήμερα έχουν τους τίτλους; Ωραία. Αλλά το DNA αυτού του γαμού ήταν πάντα για κάτι μεγαλύτερο από έναν τελικό — ήταν η οικογένεια που δεν έφυγε ποτέ από το τραπέζι των γηπέδων.
Και ας μην κάνουμε τώρα τους ετοιμοθάνατους με τους κλειδωμένους πύργους: αυτοί οι Guardians δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας μαγικής στιγμής. Είναι δεκαετίες σκληρής δουλειάς που ξεκινάει από εκείνον τον τύπο που έδινε τσίχλες σε γατούληδες και κατέληξε στη δομή ενός ρόστερ που ακόμα και ο πιο δύσκολος σκεπτικιστής δε μπορεί να κατηγορήσει για τύχη. Εμείς εδώ μέσα είχαμε τους θρύλους· αυτοί είχαν την ιστορία. Κι εκείνες οι ιστορίες γράφτηκαν όχι επειδή κάποιος έκανε κάτι στο στόμα κάποιου άλλου, αλλά επειδή βρήκαν ανθρώπους αρκετά τρελούς να συνεχίσουν όταν όλοι άλλοι είχαν βαρεθεί.
Πάντως, τώρα που το λέω... ποιος θυμάται πόσες φορές εκείνη η ομάδα έκανε comeback μέσα σε δύο λεπτά στους τελευταίους πέντε αγώνες μιας σεζόν; Εκείνες οι μνήμες πάνε μαζί με τους γατούληδες, τους σάντουιτς και τις τσίχλες στους πάγκους, όχι με τους αριθμούς στους πίνακες. Κι αυτοί που βρίσκουν χρόνο ακόμα και σήμερα να γελούν στις κερκίδες ξέρουν για τι μιλάνε.