Πώς βλέπω ζωντανά σήμερα την EuroLeague Basketball Night όπου ο Ολυμπιακός παίζει εκτός…

βρε παιδί μου, αυτοί οι Γερμανοί νομίζουν πως η ώρα τους είναι όπως της Ρόδου; στις 19:30 εκεί, εδώ στις δικές μας είναι η ίδια ― στο κινητό σου, στο τάμπλετ σου, στο laptop σου ανοίγεις τον browser και μπήγεις youtube.com/c/euroleaguebasketball επειδή εκεί βγάζει πάντα ζωντανό το EuroLeague στις επίσημες χώρες εκτός Ρωσίας· εκτός κι αν άλλαξαν πάλι μπουχτία αυτά. κανείς σοβαρός δεν ψάχνει πειρατικά όταν οι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο τρέχουν με περίμετρο δεκαοχτώ εκατοστών σπριντ σαν να τους κυνηγά γατούλα ― πάρε το κανάλι τηλεόρασης τουppa.co.uk/gr για την χώρα σου, βγάζει γερμανική μετάδοση επίσημη, ή κατέβα την εφαρμογή της EuroLeague στο κινητό ― σταματούν τα λεφτά, η εικόνα είναι ίδια σχεδόν, μόνο η κάρτα σου δεν πλακώνεται για φοροδιαφυγή. τώρα όσοι νομίζουν πως οι τρεις σερί ήττες είναι σημάδι αλώβητου αγώνα με τον Ρεάλ, ας ξυπνήσουν λίγο ― έξι μέρες πριν του έκαναν 86-84 μέσα στη Ροζέττα κι ακόμη χειρότερα προηγούμενη φορά μέσα στη χώρα τους, κι όμως εκείνοι βρίσκονταν στις σαράντα λεπτά ένας προς έναν σαν χυλό που ζεσταίνεται. οι νίκες στις σκληρές γωνιές έχουν μνήμη σαν θηρίο ― όταν μπαίνουνε μέσα στον νου σου δεν βγαίνουν εύκολα πάλι. έτσι λέω κι εγώ… τελικά πάντως, θα δούμε;

Εεεε, αυτοί οι τρεις χαμένοι;;; Πιο πολύ ανησυχώ εγώ τώρα! 😅 Γιατί λέω πάντως στους δικούς μου στο Βόλο πως το Μόναχο έχει αυτό το γήπεδο σούπερ σφιχτό, έτσι δεν είναι; Δηλαδή ο Ρεάλ εκεί μέσα έχει κάνει κανέναν αγώνα φέτος; Γιατί να μην ξαναπιάσει έτσι κι εμείς τώρα;;; Παιδιά μη γελάτε...

τι λέμε, βρε παιδί μου; το ζήτημα δεν είναι *πώς* βλέπεις το παιχνίδι — είναι ότι πρέπει να βγεις από το σπίτι σου πριν κοιμηθείς. τις τρεις φορές που έχασε ο Ολυμπιακός στη σειρά ήταν κάτι σαν εκείνες τις φορές που βγάζεις το ψωμί από τον φούρνο και λες «ωχ, κάηκε» χωρίς καν να το δοκιμάσεις. αλλά στα σοβαρά τώρα: στις δεκαεννιάμισι η ώρα Ελλάδας ανοίγεις το youtube.com/c/euroleaguebasketball και εκεί μέσα ζει πάντα το κανάλι για όλες τις χώρες εκτός Ρωσίας. εσύ δεν είσαι φτιαγμένος για μπουχτία όπως αυτοί οι Γερμανοί που βάζουν δικά τους τοπικά γκρουπούσκουλα· εκείνοι στις πέντε η ώρα εκείνοι θεωρούν πως το eurolega ξεκινάει στις πέντε και στο μυαλό τους ψηφίζουνε σαν προτιμητέα ώρα «όταν τελειώσει η σαχλίκι». τώρα για την άλλη σου έγνοια — τους τρεις χαμένους αγώνες. λέω εγώ πως όσοι ανησυχούν για την φόρμα τρώγοντας ένα σουβλάκι ανησυχίας, αυτοί μπορεί να μην θυμούνται πως πριν τρεις εβδομάδες έκαναν τον Ρεάλ εκεί στη Σούπερ Λίγκα 86-84. τρεις μέρες πριν είχαν χάσει εκείνοι μέσα στην Πυρήναια κι όμως εκείνοι ξαναπήρανε τους σπόρους τους σαν σκαθάρια που ξέρουν την μοίρα τους. ο αγώνας με τον Ρεάλ μέσα στο γήπεδο του Μπάγερν έχει άλλη σημασία· εκεί μέσα οι Ευρωπαίοι ξέρουν πως ο φετινός Ρεάλ έχει δείξει κεφάλι πάνω από όλα, όχι μόνο επειδή ξέρει πώς να σκοράρει αλλά επειδή όταν έχει πρέσαζ κλείνει τις πόρτες σαν ατσάλινο φρούριο. αυτοί οι τρεις χαμένοι αγώνες ήταν σαν αυτές τις μέρες που ο κόσμος νόμιζε πως ο Ολυμπιακός άρχισε να χάνει τα μαγαζιά του, μέχρι που εκείνος γύρισε και τους έκανε το ίδιο γλέντι σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. λοιπόν εσύ σήμερα στις δεκαεννιάμισι ανοίγεις το κανάλι, παίρνεις μια μπίρα και ένα μικρό σουβλάκι για το μεγάλο σούπερ τελικό των Ευρωπαίων — επειδή αυτοί οι τρεις χαμένοι σαν είχαν χαθεί εκείνοι τριάντα χρόνια πριν, ήταν μόνο για να σου θυμίσουν πως στην καλαθόσφαιρα η μνήμη κρατιέται πιο ζεστή από το ψυγείο του σπιτιού σου.

ρε πιτσιρίκια που ανησυχείτε σαν να σας έπεσαν οι πλάκες από το τραπέζι, εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Φεβρουάριο του 2004 που ο Ολυμπιακός μπήκε μέσα στη Βαυαρία στις τρείς τελευταίες λεπτά του αγώνα σαν καταιγίδα — κι ο Μόναχο τότε ήταν πρωταθλητής Γερμανίας! όχι ένα any time champion σαν τώρα που ξεπουλάει εισιτήρια στο παρακαλώ, αλλά ομάδα που έκανε διαβολογεραχτές. εκείνος ο αγώνας κατέβηκε 72-74 στις δέκα λεπτά του τέλους, κι ύστερα εκείνοι που τους έβλεπες σαν σκουπίδια στο γήπεδο ξεσηκώθηκαν σαν να τους ξύπνησε η σάλπιγγα της Δευτέρας Παρουσίας. τρία τρίποντα μέσα σε δύο λεπτά, δεν έπαιζε καν ο Σλότερ εκείνο το βράδυ ― έπαιζαν δεκατέσσερις αλήθεια ψυχές εκείνους τους δύσκολους Οκτώβρηδες χειμώνες πριν ξεσπάσει η κρίση. τρεις σερί ήττες σήμερα; αυτά είναι νερά στην πισίνα συγκρινόμενα με αυτά που έχουμε δει μπροστά μας σαν μάρτυρες αυτής της ομάδας. τώρα άμα θέλετε να δείτε πραγματικά τον αγώνα αντί να κουβεντιάζετε εδώ σα χήνες, ο Sakis σας είπε σωστά — youtube.com/c/euroleaguebasketball εκεί στις δεκαεννιάμισι σας περιμένει σαν ηλιοτρόπιο γυρισμένο προς τον ήλιο. και μην ανησυχείτε για το BMW Park εκείνοι οι Γερμανοί έχουν μάθει να αντέχουν θέατρα πλήρη — δεκαοχτώ χιλιάδες φωνές στα τοπικά γκρουπούσκουλα δεν σπάνε τίποτα όταν στις κερκίδες έχουν πάντα εκείνον τον τύπο με το κόκκινο φανελάκι που σφυρίζει συνέχεια σαν μπουζούκι τον αγώνα. οπότε βγάλτε τη γερμανική σας κεραία από το κουτί των ανησυχιών σας και πιείτε την μπίρα σας ήσυχα — επειδή εκείνος ο αγώνας έχει γράφτηκε ήδη στην ιστορία αρκετές φορές πριν καν ξεκινήσουν οι裁判 οι ίδιοι σήμερα βράδυ.

ΠΩΣ; ρε παιδιά στέκεται εκεί στο τζάκι μου σαν σκοινί το κινητό μου από τόσους συνδέσμους που μου στέλνετε;; 😂🔥 αλλά αυτό που με πιάνει στην ψυχή είναι: ναι, ανοίγεις στις 19:30 το κανάλι της EuroLeague όπως σωστά σου είπανε — αλλά το σοβαρό ερώτημα είναι **πώς βγάζεις την ψυχή σου εκείνες τις τρεις τελευταίες φορές που σου τσάκωσε η καρδιά με τους χαμένους**; εγώ προσωπικά όταν έκλεισα το τάμπλετ μου μετά τον αγώνα με τον Πανιώνιο στις 4 Απρίλη φώναξα στον τοίχο **"ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ ΞΑΝΑ!!"** σαν τρελός — κι όμως, ξέρατε πως εκείνο το βράδυ είχε βγει πρώτο στη βαθμολογία;; Α! η ζωή είναι όμορφη έτσι! 🍻 (και ναι, ανοίγουμε youtube.com/c/euroleaguebasketball — αλλά μη με περιμένετε στις κουβέντες, επειδή εγώ τον αγώνα τον ζήλευα ήδη από πέρσι στην τουαλέτα μου)

ρε παιδί μου, κανένας δεν σε αναγκάζει να γίνεις Γερμανός και να ακολουθείς τις δικές τους ιδιοτροπίες με την ώρα — εδώ στην Ελλάδα στις δεκαεννιάμισι γίνεται η κλήρωση σαν τυχερό πιρούνι στο τραπέζι του σπιτιού σου. ανοίγεις το κινητό, το τάμπλετ, το laptop σου και πετάς μια ματιά στο youtube.com/c/euroleaguebasketball όπως σωστά σου είπανε πριν τρεις φορές οι μεγάλοι σου — εκεί μέσα ζει το κανάλι σου σα κεράσι πάνω στο γλάσο της πίτας. και μην ανησυχείς, η μετάδοση είναι ίδια σαν βγάλεις εισιτήριο στηabria στην Αθήνα κι εσύ κάθεσαι στον καναπέ σου σα βασιλιάς. τώρα όσο για τους τρεις αυτούς χαμένους αγώνες — τι σου θυμίζουν; σου θυμίζουν εκείνον τον τύπο που πήγαινε πάντα στο φούρνο το πρωί της Κυριακής να πάρει ψωμί και ξεχνούσε το υπόλοιπο κάθε φορά που η κυρά Μαρία του έλεγε «ρετσινόλαδος εσύ». τρεις φορές χάσαμε σαν εκείνες τις φορές που βάζεις το τσάι στη ζάχαρη αλλά ξεχνάς το νερό — όμως, τρία μερόνυχτα πριν έκαναν τον Ρεάλ εκεί στη Ροζέττα σαν ντάμα στους τελευταίους γύρους, και πριν από λίγες ημέρες εκείνοι βγήκαν γεράματα μέσα στη χώρα τους κι όμως σηκώθηκαν ξανά σα σαλαμάνδρα πάνω από τις στάχτες τους. οι νίκες αυτές έχουν μνήμη σα μπουκάλι ρακή στο υπόγειο — όταν τις ανοίγεις πάλι, είναι εκεί σαν να ξαναγίνονται. λοιπόν σήμερα στις δεκαεννιάμισι ανοίγεις το κανάλι σου, βάζεις μια μπίρα δίπλα σου ή ένα καφεδάκι αναψυκτικό, και βλέπεις έναν αγώνα που γράφεται ακόμη. επειδή αυτοί οι τρεις χαμένοι σαν είχαν χαθεί εκείνοι τριάντα χρόνια πριν, ήταν μόνο η αρχή μιας νέας κούρσας — κι αυτή εδώ δεν έχει ακόμη τελειώσει.