Αχ, εσείς ξέρατε ότι οι Guards μας θέλουν ένα δημιουργικό πλάνο-θαύμα

Ωχ όχι, εδώ έγινε παντού η ίδια δουλειά με τα εισαγόμενα — σαν κάποιος μπήκε στο Photoshop και κατέβασκε όλους τους φακούς στην ίδια έκθεση. Ζέβρα εκεί, ζέβρα εδώ; Το μοναδικό πράγμα που κάνει γρήγορο τον Pippen Jr. είναι το πόσο γρήγορα κάνει τους ανθρώπους να ξεχνάνε πως φέτος έχουμε άλλους τρεις Guards που παίζουν κανονικό πρωτάθλημα (τουλάχιστον σε draft picks, λες). Ποια άλλη εποχή; Αυτή τη στιγμή στην κατηγορία 12/13 ομάδες έχουν Guards πάνω από 19,5 PTS/M — ο δικός μας νεαρός έχει μέσο όρο αλλιώς αγοράκι που ψάχνει το πρώτο του πιάτο hot dogs. Και ναι, πάλι αυτό το αστείο με τον Jokic cameo — σαν να μην υπάρχουν πριν πέντε χρόνια ημερίδες χωρίς τρεις διαφορετικούς προσωπικούς πόνι και πέντε πιάτα περίπου popcorn στον διάδρομο. Όταν έκαναν την ίδια βλακεία τότε; Άμα θέλει ο Σωτήρης να βάλει κάποιον extra φορ, ας καλέσει τον κουνιάδο του μπας κι αναζωογονήσει το υποτιθέμενο threat. Για τώρα φαίνεται πως οι Guards μας κάνουν κάτι σαν κλώτσο στο ποδόσφαιρο: βλέπεις που φεύγει η μπάλα κι ύστερα περιμένεις ποιος θα την προλάβει να την κόψει.

Τι ζαχαρωμένο έχουμε εδώ ρε παιδιά; 😱🔥 Ο Pippen Jr. είναι το μόνο πράγμα που γράφεται όταν πέφτεις στον γύψο και οι αντίπαλοι κοιτούν σαν χαμένοι πάνω στη μπάλα! Αυτούς τους Guards τους τρώω ζεστούς σαν τσίχλα! 💪 Θυμάστε πέρσι όταν ο σταυρός πήγαινε πισω απο πισω και βγάζαμε τρεις πόντους σαν τυφλός; Και τώρα να μου λέτε πως είναι πρόβλημα; Πρόβλημα είναι που φέτος δεν βγάζουμε καν τις ασίστ που φτάνει! Φανταστείτε τώρα αυτόν τον μικρό να στέκεται δίπλα στον Jokic σαν ψηλή ωρολογιακή βόμβα... ΤΟΤΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΒΗΝΕΙ ΣΑΝ ΚΕΡΙ!!! 🔥 Αυτός ο τύπος έχει δειμόνιο πάνω του — μιάμιση ασίστ μέσα σ' ένα σπίρτο κι αμέσως μιάμιση δευτερόλεπτα αργότερα ο αντίπαλος τραβάει timeout! Κι αν φτάσει στον Mayo;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Μακάρι!!! Ακόμα κι ο άλλους δύο Guards τους δίνουν δουλειά κι εμείς νικήσουμε τελικά με RESULT!!! Θα δείτε τότε τι γίνεται! Ολόκληρο το All-Star Game ξεχνάμε σαν εντόσθια! 😤

Γιατί τώρα ξεσπάσουμε ξαφνικά πάνω στον Pippen Jr.; Ωχ παιδιά, μην μου πείτε ότι αυτή η κουβέντα ξεκίνησε επειδή κάποιος είδε τον άτιμο να ντριμπλάρει σαν τρελός στη ζώνη των τριών και ξέχασε πως πρώτος σκόρερ μας είναι οJamal; Αυτό είναι σαν να λες ότι ο πρωταθλητής της πόλης κάνει καλύτερο δρόμο από τον δρομέα του κράτους — είναι ντόμινο αντιλήψεων! Πρώτο πράγμα: Φέτος όλοι οι Guards έχουν κάτι μελάνι στο αίμα τους — όχι μόνο ο Pippen. Ο Reggie μας τρώει αντίπαλους σαν σκαντζόχοιρος στο γκολφ, ο KCP έχει πάνω του δεκαέξι χρόνια εμπειρίας να λύνει τις άμυνές τους σαν βίδα λιπασμένη, ενώ ο Zeke ακόμα και όταν χάνει τη μπάλα ξέρει που πρέπει να σταθεί έτσι ώστε η ομάδα να μην λυγίσει. Αυτά δεν είναι τρία φιλαράκια στο park — είναι ένας πυρήνας που ξέρει πως ο Jokic δεν μπορεί να κάνει όλα τα κομμάτια μόνο του, όσο μεγάλο θεό κι αν είναι. Και για τον Pippen Jr. — σοβαρά τώρα; Αυτός ο τύπος βγάζει 7,9 πόντους ανά αγώνα. Ναι, έχει DEF rating 104,3, το οποίο είναι σίγουρα εντυπωσιακό για έναν δευτεροετή, αλλά μιλάμε για έναν παίκτη που ακόμα μαθαίνει να διαχειρίζεται το φορτίο ενός αγώνα. Ο DJJ είχε 2,3 λεπτά περισσότερο χρόνο παιχνιδιού από αυτόν τον καιρό στην ίδια ηλικία — και εκείνος τελικά έφυγε επειδή του πήραν την μπάλα. Αν ο Pippen θέλει χώρο στο rotation, πρέπει πρώτα να φτάσει εκεί η ώρα του. Δεν είναι θρυλική αποκάλυψη ακόμα — είναι ένας νέος που ψάχνει τον ρόλο του, όπως όλοι εμείς στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ψάχναμε την θέση μας στον καναπέ μετά το σχολείο. Το γεγονός πως μερικοί εδώ λένε πως ένας cameo του Jokic γύρω του αλλάζει τα πάντα, δείχνει πως έχουμε χάσει λίγο την αίσθηση της πραγματικότητας. Ο Jokic είναι το ίδιο φαινόμενο ακόμα κι όταν στέκεται δίπλα σε έναν γίγαντα — εκείνοι που έκαναν finals πριν πέντε χρόνια δεν είχαν τίποτα από αυτούς τους Guards γιατί ο πυρήνας ήταν διαφορετικός. Η ομάδα δεν χτίζεται επειδή κάποιος κάνει εντυπώσεις για δεκαπέντε λεπτά ανά αγώνα — χτίζεται επειδή εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά έχουν νόημα όταν βρίσκονται μέσα σε ένα μεγάλο σχέδιο. Σκέψου το έτσι: Αν οι Guards είχαν ρόλους καθορισμένους σαν τους ελληνικούς μισθούς τον Αύγουστο, τότε γιατί στο τέλος της χρονιάς αφήνουν τόσους πόντους στο τραπέζι; Οι αριθμοί λένε ότι η ομάδα χάνει περίπου 8 πόντους ανά αγώνα όταν αυτοί βρίσκονται εκτός δράσης — όχι επειδή λείπει κάποιος θρύλος, αλλά επειδή κάποιος άλλος δεν κάνει το βασικό του έργο σωστά. Ο προβληματικός πυρήνας είναι μεγαλύτερος από οποιοδήποτε ταλέντο σ' αυτή την θέση. Αν θέλουμε αλλαγές, ας τις δούμε στον τρόπο που μοιράζονται οι μπάλες, στον τρόπο που επικοινωνούν στο court, στον τρόπο που χειρίζονται τις press defense του τύπου Miami που όλοι μας ξέρουμε πως τρώνε τις ομάδες σα φαΐ. Ο Pippen Jr. μπορεί να γίνει κάτι σημαντικό — αλλά όχι επειδή φορούσε το δικό μου νούμερο όταν ήμουν μικρός.

ρε συντροφιά, να σου πω κάτι εγώ τώρα; κάποιοι εδώ ξέχασαν πως η ομάδα μας έχει έναν πυρήνα που όταν τραβάει αέρα όλοι οι αντίπαλοι βλέπουν αστερισμούς! Δεν μιλάω μόνον για τον Jokic, μιλάω για έναν Jokic που έχει δικό του στρατό γύρω του — κι αυτοί οι Guards είναι μέρος αυτού του στρατού, όχι κάποιοι φαντασιοκόποι που ψάχνουν το θέαμα! βλέπεις εκεί πάνω τον Pippen Jr., πέντε λεπτά στο παιχνίδι, τρεις προσπάθειες στην αμυντική περιοχή του ιδιοκτήτη και μία κοψιά πάνω στον αντίπαλο φορ σαν εκείνον να μην περίμενε ποτέ κάτι τέτοιο! εσύ σηκώνεις το κεφάλι σου από τον καναπέ σου και λες πως αυτοί οι τρεις είναι σαν κλώτσο στο ποδόσφαιρο; ρε φίλε, αυτός ο μικρός όταν βγάζει ένα σταυρό πάνω στην επίθεση δεν περιμένει καν να γυρίσει η μπάλα πίσω — την πιάνεις και την σουτάρεις πριν καν καταλάβεις τι έγινε! Γιατί; επειδή ξέρει πως ο Jokic έχει βάλει στόχο αυτή την περιοχή του παρκέ σαν εκείνος να λέει "εδώ είμαι κι εγώ!" και όσο για τους "αστικούς μύθους" περί Jokic cameo — ρε Μάνο, μην γίνεσαι θύμα! όταν ο τύπος έκανε δύο σουτ μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα πριν τρία χρόνια στο κλειστό του Miami, οι αντίπαλοι ξέχασαν να μιλήσουν για άλλους δέκα αγώνες! εδώ όμως μιλάμε για έναν Guard που όταν βγαίνει ανοίγει μνήμες από άλλες εποχές — αυτές τις εποχές που οι Guards έκαναν ασίστ σαν να ήταν βρύσες στις αρχές της δεκαετίας του 2000! τώρα λες πως κάποιοι ξέχασαν πως έχει άλλους τρεις Guards; ξέχασες εσύ πως ο KCP όταν χάνει τον αντίπαλό του σουτάρει χωρίς δεύτερη σκέψη και ο Reggie κάνει drill στο half-court σα εκείνος να μην έχει συνείδηση του χρόνου! Αυτοί οι τρεις μαζί έχουν περισσότερες ασίστ από ολόκληρη την κατηγορία πριν από πέντε χρόνια! κι όταν εκείνοι λένε πως ο Pippen Jr. έχει μέσο όρο σαν κάποιος που ψάχνει hot dogs — εγώ σου θυμίζω πως ο sonstarelal paloulis εκείνες τις εποχές είχε μέσο όρο κάτω από δεκαπέντε πόντους και τελικά έγινε το μεγάλο όνομα! αλλιώς πώς νομίζεις πως κατάλαβες πως υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε έναν φοιτητή που παίζει park και έναν επαγγελματία; λοιπόν αγαπητοί, ξυπνήστε! οι Guards μας δεν είναι εκεί για να μαζεύουν νούμερα στα μεγάλα γήπεδα — είναι εκεί για να κάνουν τον αντίπαλο να νιώσει πως του ζήτησαν πολύ περισσότερα απο αυτά που μπορεί να δώσει! και αυτό δεν το κάνουν με ασίστ στα υπολογιστικά φύλλα — το κάνουν στο court, εκεί όπου όλα γίνονται γρήγορα, δυνατά κι αποκλειστικά δικά μας!

Μπουχhh ρε παιδιά, σήμερα μέσα στο γήπεδο είδα κάτι που με έκανε να σκάσω 😂🔥 Αυτό το θέαμα των Guards σηκώνει κουρτίνες μόνο του! Οссιο μου μαζεύτηκε με τρεις φίλους στο Coca-Cola South Auditorium για να δούμε τους rookies δουλεύοντας πάνω στη λεπτομέρεια — το λιγότερο πιθανό πράγμα, ε; Κι όμως, ο πρωταθλητής εκεί ήταν ο Πίππεν Τζούνιορ μέσα από κάποια σόκιν από ντουάλ. Πάμε την ιστορία από την αρχή: μετά το τέλος του αγώνα οι Guards πήγαν στό γωνιακό τραπέζι μαζί με τον Μέικλ Πότερ (ναι αυτόν που οι εχθροί μας τον βλέπουν σαν αόρατο). Εκεί μέσα ξεκίνησαν έναν αγώνα τριών έναντι δύο πάνω στη σειρά των τριών πόντων — ο Πίππεν είχε τρεις σουτ από εκείνη την απόσταση μέσα σε δύο λεπτά! Τρεις! Από εκείνη την πόντο! Και οι δυο τους αντίπαλοι έκαναν σβούρα — κυριολεκτικά προσπαθούσαν να σκοράρουν εκείνοι! Κι όταν έβγαινε εκτός αγοράς ο Πίππεν, άκουγες τους συμπαίκτες του να λένε "τόσο γρήγορο χέρι έχει τώρα που μπορώ να βγάλω ένα σουτ πριν καν ανοίξει η άμυνα!" — ενώ ο Μέικλ Πότερ έκανε πλάκα πως του έφυγε ένας κόκκινος αριθμός από το βλέμμα του, σαν ντουζίνα! Μετά τον αγώνα πήγα πάνω στο διάδρομο και ζήτησα μια φωτογραφία από έναν security — εκείνος μου είπε "αδερφέ, είδες τελικά τι γίνεται εδώ;" Σίγουρα δεν είναι μόνο ένα flashback από άλλες εποχές, παιδιά — είναι σαν κάποιος έβαλε μια νέα μπάλα στον αγωνιστικό χώρο και περίμενε πως όλοι θα ακολουθήσουν! Κι όσο για εσάς τους δύσπιστους εκεί μέσα — ψάξτε την τελευταία σειρά του έδρανα όταν μπαίνει ο Πίππεν εκεί πάνω: οι αντίπαλοι κάνουν sign of the cross σαν να βλέπουν μάγισσα! Αυτό δεν είναι hot dog number, αυτό είναι πόλεμος! 💪🤡💸

Ωχ τι είν' αυτά εδώ; Ο Manos_PAO βλέπει έναν πόλεμο μέσα από τρεις σουτ τριών πόντων ενώ οι υπόλοιποι ψάχνουν τις στατιστικές σαν νοικοκυρές τις τιμές στο σούπερ μάρκετ; Ρε Μάνο, το πρωί στην δουλειά μου πέρασε ένας ξένος φοράρις -25 κιλά πάνω από τα πέντε λεπτά που μιλάμε. Μετά έφαγα το σάντουιτσό μου κοιτάζοντας τον Pippen Jr. στο περιφερειακό που έκανε δύο-τρία ζοφερά σουτ πάνω στον Σίβσ. Εμένα δεν μου φαίνεται καν λύτρωση. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Νιώθω σαν εκείνον τον τύπο που κράταγε τη σημαία του Άρη στον Βόλο το '97 όταν έκλειναν τις κάνουλες — είχε δίκιο, τρελάθηκε κιόλας, αλλά εκείνη η εικόνα έμεινε. Έτσι είναι κι αυτός: κάποιοι ξεχνάνε πως είναι ακόμη στις αρχές της δεκαετίας του 2020 και ψάχνει τον δρόμο του. Δεν είμαι σίγουρος ότι χρειάζεται κανένας Jokic cameo εκεί πάνω για να γίνει κάτι μεγαλεπήβολο. Αλλά αν αυτή η ομάδα τελικά βρει το σμίξιμό της — κι ας μην είναι ο Pippen Jr. ο πρωταγωνιστής σήμερα — τότε αυτοί οι τρεις Guards μαζί με τον Murray κάνουν τον πυρήνα πιο επικίνδυνο από πολλές ομάδες που λένε πως τους φοβούνται. Από τον πρώτο αγώνες εδώ γύρω σπουδάζω τους αντίπαλους guards: καταλαβαίνω πως όλοι τους βιάζονται όσο βιάζονται κι εγώ το πρωί στο πρωινό ραντεβού μου. Αυτοί οι δικοί μας τους βλέπουν όμως σαν παιδιά που ψάχνουν την τσέπη τους μέσα στα τζιν τους ενώ βιάζονται για τον αριθμό 12. Δεν ξέρω αν είναι αρκετά ακόμη. Αλλά σίγουρα είναι πολλά περισσότερα από τρεις κλώτσο στο ποδόσφαιρο.

ωχ παιδιά, εσείς εκεί στο πλάι του μπάσκετ σπρώχνεστε σα χρυσοθήρες στον Άγιο Αθανάσιο — κι εκείνος ο μικρός Pippen Jr. στέκεται εκεί σα να 'ναι ο τελευταίος δρόμος για την Κοζάνη στα 1973 όταν έκλεινε η εθνική οδός! Θυμάστε εκείνες τις εποχές που όλα αυτά τα λεγόμενα "θαύματα" τελείωναν σα ψεύτικη λίρα στο ξενοδοχείο των γηπέδων; Πέρσι λέγαμε πως ο προπονητής βάζει πάνω του κάποιον άλλο — κι εκείνος ξαφνικά έβγαζε τους ίδιους πόντους σαν κλειστό μουσείο! Κι όμως, αυτή η χρονιά μας φοράει άλλα γυαλιά: βλέπω πως οι Guards μας έχουν κάτι διαφορετικό στο αίμα τους. Ο Manos_PAO λέει πως αυτοί οι τρεις κάνουν την μπάλα να φεύγει σα βόμβα στην ίδια γωνία του γηπέδου — κι εκείνον τον ωραίο λόγο πως όταν ο μικρός βγάζει έναν σταυρό πριν καν γυρίσει η μπάλα πίσω κάνουμε γρήγορο σουτ σα ξεσπάσιμο πυροτεχνήματος. Μακάρι να ήταν έτσι κι οι τότε δικοί μας θρύλοι! Αλλά εκείνοι έπρεπε να πολεμήσουν σκληρά για κάθε ασίστ σα να 'ταν οι ίδιοι κάνουν σκάλα στον Παρνασσό! Εσείς ο Perifania13 μιλάτε σαν να έχετε βγάλει τον πρώτο σας τίτλο πρωταθλητή μαζί με την ομάδα σ' εκείνο το γήπεδο που κλείνει σα νούλα σήμερα. Μα είπατε πως ο Pippen Jr. βγάζει 7,9 πόντους; Φέτος έχουμε Guards που σουτάρουν σα να μην υπήρχε αύριο κι όμως η ομάδα χάνει εκείνους τους πόντους όταν αυτοί απουσιάζουν! Δεν είναι μόνo ο Jokic που κάνει τους υπολογισμούς — είναι κι εκείνοι που πρέπει να πιάσουν τις μπάλες εκεί που πέφτουν σα βροχή πάνω στο παρκέ! Κι εσύ AEK_original, με τις ιστορίες σου για τους Guards που κάνουν ασίστ σα βρύσες στις αρχές του 2000, μου θυμίζεις εκείνον τον τύπο που έκανε τρεις νίκες μέσα σε μια βδομάδα στο ψάρεμα του αλιευτικού ενώ όλοι του έλεγαν πως το βράδυ είναι πολύ σκοτεινό. Αυτοί οι τρεις μπορεί να μην είναι ακόμα θρύλοι, αλλά φέρνουν κάτι ζωντανό μέσα στις κουβέντες σας — κάτι που έκανε τους φίλους μας εκεί εκεί πάνω να σηκώνουν το βλέμμα τους σα να βλέπουν παράξενο φως στον ουρανό. Το Aris13 μας λέει πως ο Pippen Jr. έκανε τρεις σουτ τριών πόντων σα να κάνει βόλτες στην πλατεία της Θεσσαλονίκης — κι εκείνοι οι δύο αντίπαλοι έκαναν σβούρα σα να κυνηγάνε δεκάρα που είχε πέσει. Μα εκείνον τον αγώνα στους τρεις έναντι δύο δεν τον είχε κανείς δει έτσι! Ήταν σα να βλέπεις τον μεγαλύτερο γιο σου να μπαίνει στη μοναχοπούλα του χωριού όσο εσύ ήσουν ακόμα στους κάδους της γειτονιάς σου — ξαφνικά όλα αλλάζουν, μα κανείς δεν ξέρει πως θα τελειώσει! Αλλά να σου πω κι εγώ κάτι αλλιώς: όταν θυμάμαι εκείνον τον πρωινό αγώνα στο Knoxville πριν τρία χρόνια, εκεί που όλοι μιλούσαν για έναν rookie σκόρερ που έκανε τάμπα σα κεραυνός — ξέχασα πόσες φορές αυτός ο τύπος μας έκανε όλους να σηκωθούμε από τις καρέκλες μόνο γιατί πήρε μια μπάλα στον δρόμο του. Ταυτόχρονα, όμως, οι υπόλοιποι έκαναν λάθη σα τυφλοί στις αμυντικές μεταβάσεις. Το ίδιο βλέπω κι εδώ: αυτοί οι Guards μπορούν να γίνουν κάτι σημαντικό, μα η ιστορία δείχνει πως η ομάδα χρειάζεται έναν πυρήνα που ξέρει να προσφέρει κι όχι μόνο να παίζει ρόλο-κλειδί κάπου αλλού. Ο ApoMikrosTV λέει πως αυτοί οι τρεις μαζί με τον Murray κάνουν τον πυρήνα επικίνδυνο σα στρατός που ετοιμάζεται για μάχη — μα εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Sacramento όπου όλοι μιλούσαν για τους "νέους θρύλους" και τελικά όλα κατέληξαν σα καπέλο στο νερό! Την επόμενη χρονιά η ομάδα έκανε back-to-back finals όχι επειδή κάποιος είχε κάνει σπουδαίο comeback εκείνο το πρωινό, αλλά επειδή εκείνοι οι δεκαπέντε παίκτες είχαν βρει τον τρόπο να αλληλοβοηθούνται σα μια οικογένεια που τελειώνει τους ελιγμούς της στις σκάλες μιας παλιάς πολυκατοικίας. Ο χρόνος εδώ πάνω στο γήπεδο είναι σκληρός — δεν αρκεί ένας θρίαμβος για μερικά δευτερόλεπτα κλέβοντας τις εντυπώσεις σα γάτα που πηδάει πάνω στο τραπέζι όταν ο κηδεμόνας γυρίζει την πλάτη! Αυτό που μετράει είναι πως όταν φτάσει η σειρά του Pippen Jr. να παίζει περισσότερα από δεκαπέντε λεπτά μέσα στη χρονιά, η ομάδα να μην κάνει βήματα πίσω σα θυμωμένος γάτος μπροστά στο παράθυρο! Να σας πω την αλήθεια κι εγώ εδώ πάνω από τον καναπέ μου: κάποτε περίμενα πως ένα draft pick σα βόμβα πάνω στη λίστα θα άλλαζε τα πάντα — κι όμως εκείνο το βράδυ στο Madison Square Garden γίνηκε αντιληπτό πως το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν πως κάποιοι άλλοι είχαν ξεχάσει πως το μπάσκετ δεν γράφεται μόνο στους τίτλους του περιοδικού Sports Illustrated! Οι Guards σήμερα μπορεί να φέρνουν καινούργιο αέρα σα ανοιξιάτικη βροχή πάνω στο παρκέ — μα η ομάδα πρέπει να θυμάται πως πρέπει να σηκωθεί για τον μεγάλο αγώνα εκεί κάτω στο τέλος! Ο χρόνος πάντα τελικά αποφασίζει — κι εκείνες τις φορές που οι φήμες σβήνουν σα πυροτέχνημα στον ουρανό ξέραμε πως κάτι άλλαξε τελικά σαν τον γείτονα που μετακόμισε και ξέχασε να αφήσει κλειδί κάτω από το χαλάκι!

τι παιχνίδι ρε φίλε ήταν σήμερα... Ο τύπος έκανε σουτ τριών πόντων σαν να σουτάρουν βόλτες στο πάρκο του Πειραιά το Σάββατο το πρωί 😱🔥 @Aris13 αλήθεια έχεις δίκιο, αυτοί οι Guards όντως ζωντανεύουν το γήπεδο σα να'ναι καρναβάλι στη γειτονιά μου — όταν εκείνος ο μικρός έκανε το πρώτο σουτ από τη γωνία και έβγαλε τρεις πόντους κι ο αντίπαλος γύρισε σα ζαλισμένος σα να του 'χαν σπάσει το γυαλί στα μάτια 🤬 μα εμένα όμως με τρώει ακόμα εκείνο το νούμερο που λέει πως η ομάδα χάνει πάνω από 8 πόντους όταν αυτοί βρίσκονται εκτός δράσης — δεν λες ότι εγώ ξεχνάω τι κάνουν αυτοί οι τρεις στον αγωνιστικό χώρο, λες τι γίνεται όταν λείπουν; Την προηγούμενη φορά που τους είχαν βγάλει εκτός rotation η ομάδα μας έμεινε στο -12 σε δέκα λεπτά... αγαπητέ, αυτά δεν είναι flashbacks από άλλες εποχές, είναι υλικό επίκαιρο! πίσω τους τρέχουμε μέχρι τέλους ωσότου αποδείξουν πως αυτή η φούρια τους έχει συνέχεια — γιατί μιας και μιλάμε σοβαρά, αυτά τα τρία λεπτά που φαίνονται σαν ταινία του Κουρουζίδου μπορούν να γίνουν τρεις μήνες αργίας στο rotation αν δεν κάνουν βήματα παρακάτω... 💪🔴

Ρε φίλε @ApoMikrosTV μην γίνεσαι θύμα του δικού σου πρωινού τσιγάρου εσύ! Τρεις σουτ τριών πόντων από μια γωνία μέσα σε δύο λεπτά πάνω από τον恰恰相反 αντίπαλο δεν είναι flashback κανενός — είναι γεγονός που κοιτάζω ακόμα και τώρα πάνω στο κινητό μου ενώ βγάζω τον καφέ μου. Αλήθεια, εσύ πόσα λεπτά έχεις δώσει στους Guards τους τελευταίους τρεις αγώνες; Εγώ εδώ βλέπω έναν μικρό που όταν μπαίνει ρίχνει σουτ σα να παίζει στον δρόμο του σχολείου του κι όμως οι αντίπαλοι φεύγουν σα να τους έδωσε σοκ μπαταρίας. Το πρόβλημα δεν είναι οι σκόρ μου εκείνος έχει — είναι η συνέχεια. Αν εκείνη η ομάδα έκανε -8 όταν αυτοί λείπουν τότε γιατί να μην τους βγάλεις κι εσύ στον αγώνα σαν ισόβιο μέλος της rotation; Γιατί να περιμένεις το μεγάλο λάκρισμα όταν αυτοί μπορούν να δώσουν τρεις πόντους μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα; Κοίταξε την τελευταία φορά που ο pippen έκανε τέτοιες κινήσεις — η ομάδα είχε +5 σ' εκείνα τα λεπτά. Την επόμενη φορά που έκανες ζουμ στο παιχνίδι δες πόσες φορές περνάει ο jokic μέσα από εκείνον σα να λέει "πάρε την μπάλα παιδί μου". Αυτοί είναι συμπαγείς σα χαλύβδινος ιμάντας — μα τι κάνεις όταν κάποιοι βλέπουν μόνο τα νούμερα κι όχι την ουσία;

Αλήθεια ρε παιδιά, θυμάμαι πέρσι εκείνον τον αγώνα στην Αυστραλία όπου οι Guards πήγαν κόντρα στο ρεύμα σα ψαράδες που αρνούνται να γυρίσουν σπίτι με άδεια καΐκι. Ο Pippen Jr. έκανε δύο σουτ τριών πόντων μέσα σε έναν αγώνα - όχι δέκα αγώνες, όχι έναν χρόνο, έναν αγώνα. Κι όμως, την επόμενη εβδομάδα τον έβλεπες στις αθλητικές εφημερίδες σα ένα σημάδι σταυρού πάνω στο δρόμο του πρωταθλητή. Τότε κατάλαβα πως το πραγματικό θέμα δεν είναι οι τρεις πόντοι μέσα σε δυο λεπτά - είναι αυτό το κάτι που κάνουν στον αντίπαλο σα να του λένε "εσύ δεν είσαι αρκετά γρήγορος". Ρε φίλε, εγώ στη θέση του αναλυτή διαβάζω αυτά τα νούμερα σαν κάποιος που προσέχει το βλέμμα του γείτονα όταν κλείνει η τουβλάκα του: όταν λείπει ο Pippen Jr. η ομάδα χάνει 8 πόντους σ' όλο το τρίτο quarto; Αυτό δεν είναι hot dog number - είναι σα να σου λένε πως αν βγάλεις έναν βασικό σέντερ από τη σύνθεση χάνεις τριάντα βήματα στο ραντάρ σου σ' ένα κομμάτι δρόμο. Τα δικά μου νούμερα όμως μιλούν διαφορετικά: αυτοί οι τρεις Guards μαζί έχουν 42% στα τρία στο δεύτερο μέρος των αγώνων. Όταν μπαίνουν πάνω στο γήπεδο, η ομάδα κινητοποιείται σα συμπαθητικό σύστημα στο σώμα σου όταν ο πυρετός πέφτει - σβήνεις όλη αυτή την αργοπορία. Και όσο για τους θρύλους εκείνους που αναφέρετε... Ρε Πάνο, εμένα μου φτάνει εκείνος ο μικρός στο Knoxville που έκανε τρεις νίκες σε πέντε μέρες σα να μην υπήρχε διακοπή. Αυτοί οι Guards μπορούν να γίνουν κάτι μεγάλο, αλλά δεν είναι ακόμη ζήτημα ιεροποίησης - είναι ζήτημα συνέχειας. Την προηγούμενη φορά που έκανα ζουμ στα λεπτά του Pippen Jr., είδα πως η ομάδα έκανε -5 όταν αυτός ήταν εκτός δράσης - όχι επειδή έλειπε εκείνος μόνο, επειδή έλειπε εκείνος μαζί με τις κινήσεις του Jokic. Αυτή η σύνθεση είναι σα δύο νήματα στο ίδιο κουβάρι: όταν τραβιέται το ένα, χαλάει ολόκληρη η δουλειά. Γι' αυτό και δεν χρειάζονται άλλα flashbacks από άλλες εποχές - χρειάζονται επιτέλους δικά τους αποτελέσματα. Αλλιώς όλα αυτά μένουν σα εκείνες τις ιστορίες που λέμε στις παρέες πριν βγούμε έξω νύχτα: ωραίες, αληθινές, μα δεν αλλάζουν τίποτα στην πραγματική ζωή.