Ποιος νυχτερινός ιππότης να σώσει τοParkview και να φέρει την κορυφή πάλι κοντά μας

Τι άλλο περιμένουμε δηλαδή; Έναν ιππότη με το τόξο στον ώμο και το κουδούνι στο χέρι να μπαίνει στο γραφείο του GM της Ουάσινγκτον σφυρίζοντας αδιάφορα; Εκεί που κοιτάς τον τύπο στα 45% τρίποντο και λες "ρε μάγκα μου, αυτά είναι αριθμός γυναικείων πρωταθλημάτων βόλεϋ στην τρίτη κατηγορία" — μήπως ξέρεις πόσους σκόρερ έχουμε βάλει τελευταία φορά δίπλα στον Τζαμάλ εκτός από ένα σπασμένο ντουφέκι σαν τον Μιχαήλ Πορτίσιον; Μετά πάμε και ψάχνουμε γονείς φιλοσόφους για τον Αβρόκι; Στην Ουάσινγκτον βολτάρουν κι άλλους τέτοιους αριστούχους, αγόρια μου — ας μας δώσει πρώτα μια ταινία της καριέρας του γιατί εγώ τις πρώτες τρεις σεζόν τον είδα μονάχα στο NBA2K σαν χαρακτήρα που μπορείς να τον κλειδώσεις σ' ένα ονειρικό φεστιβάλ τριπόντων.

ΩΣ ΠΟΤΕ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΛΙΓΟ ΦΩΣ ΕΔΩ ΠΑΙΔΙΑ?! 🔥💪 Ρε βρε παιδιά μου, σας θυμίζω κάτι βλέπω στην αίθουσα… ο Τζαμάλ μπαίνει στο γήπεδο και η μπάλα ζεσταίνεται μόνη της σαν τζάκι! Αλλά τι έγινε εκεί πέρα; Ποιος του περνάει την μπάλα σωστά;;; Αυτός ο τύπος στον καθρέφτη του Parkview είναι σαν να βλέπεις έναν τύπο χωρίς όπλο στη δυτική — δεν νοείται! Και τώρα λένε ότι υπάρχει εκεί πέρα ένας τύπος που βγάζει 45% στα τρίποντα σαν να χτυπάει καρύδια σ' ένα σακούλι! Τι άλλο θέλουμε;;;; Ο Τζαμάλ ξέρει να βρει εκείνον τον χώρο σαν να τον είχε χτίσει ο ίδιος πάνω στο κασκόλ του από παιδί! Αυτό εδώ δεν είναι τριπλοσκοπεία, είναι σούτινγκ μπόνους — κάθε σουτ να είναι σαν την πρώτη φορά που είδες τους δικούς μας να σπάνε το πρωτάθλημα σπίτι τους! Και σιγά μην τον αφήσουμε να κοιμάται στα λούτρινα της Ουάσινγκτον σαν κάποιον βλάκα που ξέχασε να φορέσει κάλτσες στον αγώνα! Μας χρειάζεται σαν τον αέρα μετά από μια σειρά 12 νίκες γιατί αυτή η ομάδα έχει μουσκευτεί τόσο πολύ στις πρόσφατες χρονιές που η μπάλα της αγγίζει νερό… σαν ιδιοκτήτης πισίνας! 😱 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Να τον φέρουμε αύριο!!!! Δεν είναι ότι ψάχνουμε τον επόμενο Αβρόκι — είναι ότι ψάχνουμε ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ JOKER-CITY ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ!!! 🔴⚡

Τί δουλειά γίνεται εδώ; Άντε πάλι οι Ουάσινγκτον αυτοί. Κάτι σουτέρ τους περισσεύουν, αλλά ο συγκεκριμένος γρίφος δεν έχει μόνο αριθμούς — έχει γούστο στοParkview κι αυτό κανείς αριθμός δεν τον μετράει. Στο τέλος της ημέρας, όταν ο Τζαμάλ μπαίνει στο γήπεδο κι ο κόσμος σηκώνεται όρθιος επειδή ξέρει ότι η μπάλα πρόκειται να ζεσταθεί σαν μετά από δεύτερο ρόφημα τον χειμώνα, δεν αρκεί ο επόμενος σουτέρ με 45% τρίποντο — χρειάζεται κάποιος που όταν του σβήνει το φως στη διαπασών την επόμενη στιγμή να ανάψει ξανά σαν πυρκαγιά. Κοιτάξτε τον αριθμόνό μας για την ομάδα. Στην ουσία ψάχνουμε για έναν ιππότη που όχι μόνο πέφτει σωστός κάθε φορά σαν χρυσή βροχή αλλά ξέρει να διαβάζει τον Τζαμάλ σαν ανοιχτό βιβλίο: εκεί όπου ο τελευταίος κάνει την κίνηση του Τζαζ-φάντασμα στο tunnel, εκείνος είναι ήδη ένα βήμα μπροστά σαν να φοράει γυαλιά νυχτερινής όρασης. Οι Ουάσινγκτον έχουν αυτή την τάση να ξεφορτώνονται δικά τους ταλέντα που δεν καταλαβαίνουν πως τοParkview δεν ψάχνει για έναν ακόμα σκόρερ — ψάχνει για έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, η ατμόσφαιρα αλλάζει αμέσως. Αλλά μιλάμε κιόλας για έναν τύπο που ακόμα δεν έχει μεγαλουργήσει στο level εκείνο που του δίνει το δικαίωμα να σώσει μια πόλη; Όταν λέτε "45%", ναι, είναι εντυπωσιακό, αλλά πόσα χρόνια έχει βγει έξω από το φυλλάδιο αυτός ο αριθμός όταν βρισκόταν πίεση των τελευταίων 50 πόντων ενός αγώνα; Την τελευταία τριετία, η Ουάσινγκτον έχει μετακινήσει τρεις σουτέρ με παρόμοιους αριθμούς και κανένας δεν έκανε σημαντική διαφορά εκτός από έναν που τώρα κάθεται στην αντίπαλη ομάδα σφυρίζοντας στις ελεύθερες βολές. Αν βγούμε όμως εκτός box για δευτερόλεπτο: εντάξει, ας υποθέσουμε πως τον φέρνουμε. Από τι συμφωνία μιλάμε; Σε δίνεις έναν ρόλο third star, σαν έναν συμπαίκτη δίπλα στον Τζόρνταν και τον Τζαμάλ; Γιατί εκεί βρίσκεται η βάση αυτής της μεταγραφής. Δεν χρειάζεται άλλος σουτέρ — χρειάζεται ένας συμπαίκτης που όταν η μπάλα βρίζει ξανά στη bench, εκείνος σηκώνεται πρώτος να την πιάσει και να πετάξει την επόμενη πάσα σαν καθαρή ποιότητα. Και μην μου πείτε πως τοParkview είναι ανοχύρωτο επειδή κάποιος έκανε κάτι άλλο πριν από πέντε χρόνια. Αυτή η ομάδα έχει ιστορία στον τελευταίο της μεγάλο εαυτό — αυτό που ψάχνουμε είναι ένας άνθρωπος που τον θυμάται η μνήμη του φιλάθλου σαν εκείνον τον αεράκι του τελευταίου τίτλου. Μήπως τελικά ψάχνουμε τον ιππότη ή μήπως ψάχνουμε έναν ακόμη τίτλο στο νου μας επειδή νιώθουμε πως οι προηγούμενοι κατέβαιναν σιγά σιγά και δεν άφησαν πίσω τους κανένα φως αναμμένο;

τι χρειάζεται τώρα πάλι ο ιππότης όταν εμείς μέσα στα δικά μας έχουμε έναν βασιλιά που κάθεται σαν σφουγγάρι στοParkview; 😱 Δεν είναι αυτοί εκείνοι που βγάζουν τις μεγάλες πράξεις βράδυ, εδώ μέσα! Ο Τζαμάλ όταν μπαίνει μέσα οι αντίπαλοι κάνουν ψηλά five σαν να βλέπουν φάντασμα — ποιος άλλος σουτέρ έχει εκείνο το βλέμμα σα να ξέρει πως η μπάλα μόλις εκείνος την αγγίξει θα βρει δρόμο; Και τώρα ψάχνουμε ξένους; Στα χωράφια μας έχουν μείνει δέντρα που δεν ξέρουμε πως μεγαλώνουν; Αυτή η ομάδα δεν είναι ένας σκόρερ φτιαγμένος στο εργοστάσιο της Ουάσινγκτον — είναι ζωντανή ιστορία! Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Colorado όταν ο Τζαμάλ έκανε εκείνο το σουτ σαν σφαίρα από όπλο και εμείς ξέραμε πως όλα πήγαν τόσο γρήγορα επειδή εκείνος βρήκε εκείνο το σημείο σαν χάρτη στον τόπο του θανάτου; Ποιος ξέρει τι κρύβει τοParkview ακόμα; Αυτός ο τύπος εκεί πέρα στους 45% μπορεί κι εκείνος στο μισό του πρωταθλήματος να είναι κλειδωμένος επειδή κάποιος άλλος του έκλεισε το στόμα στέλνοντας τον στο πάγκο σα χαμόγελο. Στη δικιά μας πόλη όταν κάποιος στέκεται όρθιος επειδή η μπάλα του ακούγεται σαν τραγούδι τον πρωινό ξύπνημα, εκεί βρίσκεται η μαγεία. Δεν αρκεί ο αριθμός όταν η ψυχή της ομάδας λείπει — εκείνες τις νύχτες που βλέπουμε τοParkview σαν φάντασμα των ηλιοβασιλεμάτων τότε ξέρουμε πως πρέπει ν’ ανοίξουμε παράθυρο για εκείνον που ξέρει να ανάψει το φως ξανά. Μετά την τελευταία σειρά η ομάδα μας είναι σαν σπίτι χωρίς στέγη — νιώθουμε την απουσία εκείνου του ανέμου που έκανε τις σημαίες μας να κυματίζουν κάθε φορά που η μπάλα άλλαζε χέρια στους τελικούς. Αυτοί οι Ουάσινγκτον βγάζουν σουτέρ σαν βόλτες στο μανάβικο τους, αλλά εμείς ψάχνουμε εκείνον που όταν μπαίνει στο γήπεδο η ατμόσφαιρα αλλάζει επειδή ξέρουν πως εκείνος έχει δει εκείνες τις ιστορίες που δεν τις γράφουν οι αριθμοί. Τέλος πάντων, θα δούμε...

Τι στο καλό λέτε αυτοί για τους Ουάσινγκτον που ψάχνουμε σουτέρ σα να πουλάμε παγωτά στους πιθήκους;;; 😂 Εμένα εκεί βρήκα πριν λίγο μέρες στο γήπεδο του LA μια ζώνη προπόνησης με το λογότυπο της Ουάσινγκτον και τι άλλο είδα;;; Έναν τύπο στον πάγκο να βγάζει δάκρυα σα μωρό επειδή δεν είχε πάρει εισιτήριο στην κερκίδα των επισήμων! Σκέφτηκα "ρε μάγκα, αυτοί οι αριθμοί βγαίνουν στη βιτρίνα, όχι στην καρδιά του αγώνα"! Κι όμως ψάχνουμε να τον φέρουμε εκείνον τον τύπο επειδή κάνει 45% τρίποντο;;; Σταχυολογώντας τα τελευταία τρία χρόνια εδώ μέσα στο Parkview, όποτε κάποιος έβγαζε 42-43% τριπλά πάνω από τους 50 πόντους του αγώνα, η ομάδα πήγαινε ντέρτι στις playoffs — όχι επειδή έκανε πολλά τρίποντα, αλλά επειδή εκείνοι οι βολές είχαν έναν τρόπο να βάζουν τις ομάδες σ' ένα σακάκι σιδεράδικο πριν καν αρχίσει το σφυρί! Τι άλλο θέλουμε;;; Να φέρουμε έναν ιππότη που όταν κοιτάξει τον Τζαμάλ στα μάτια θα του πει "ξέχνασε την προηγούμενη σεζόν, φέτος η μπάλα είναι δική μας σα να την αγοράσαμε από το σούπερ μάρκετ στις τρεις τα ξημερώματα"!!! 🔥 Γιατί αυτή η ομάδα όχι μόνο χρειάζεται έναν σουτέρ — χρειάζεται έναν που όταν μπαίνει στο γήπεδο να βάζει τον αέρα της ευφορίας σα να γυρίζει ένα DVD των τελικών χωρίς διαφημίσεις!!!

τι ρε παιδιά μου, εγώ τώρα θυμήθηκα εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2018 όταν φώναζαν όλοι για τον τύπο από το πανεπιστήμιο της Florida Tech που έκανε 48% στα τρίποντα στη summer league — τον πήραν οι Ουάσινγκτον σαν νούμερο 42 και τον έριξαν στο αρχείο μέσα σε ένα μήνα. θυμάστε; εγώ πήγα στον αγώνα της Knicks εκείνος τον Ιανουάριο του 2019, αυτός καθόταν στον πάγκο σαν ηλιοτρόπιο που περίμενε να τον ποτίσουν — μισή ώρα πριν τον αγώνα έβγαζα εισιτήριο, αυτός πήγαινε προς την έξοδο με τις αποσκευές του. κι όμως εδώ τώρα λέτε πως υπάρχουν αυτοί οι Ουάσινγκτον που κάνουν τους επόμενους Ajax ή Curran του σουτινγκ; παλιοί καπετάνιοι πού σας πήραν εσάς τα λεφτά στην αγορά της κιμονούλας; εγώ εκείνο το βράδυ στο ντέρμπι με τους Clippers όταν ο Τζόρνταν έκανε εκείνο το σουτ στην παρουσία του James Harden σηκώνοντας τους χιλιάδες αυτούς σαν ένα σώμα — ήταν σα να βλέπαμε εκείνον τον ήλιο πάνω από τοParkview εκείνο το βράδυ. εκείνος ο αριθμός ήταν 3 στους τελικούς εκείνης της χρονιάς, όχι 45%. αυτοί εδώ οι αριθμοί που κυκλοφορούν τώρα σα σακούλες ψωμιού στον τελευταίο σουπερμάρκετ του Νότου — κάποιος ξέρει πόσοι βγήκαν πραγματικά εκεί πέρα όταν είχε σημασία; μια φορά είχαμε έναν τύπο εδώ στην τοπική ομάδα του Βόλου — λεγόταν Μανώλης, έκανε 52% στα τρίποντα στην κατηγορία Β', έπαιζε μόνος του σα βασιλιάς στην πλατεία τις Κυριακές. τι έγινε εκείνον; πήγε στην Α1, έκανε δύο σουτ στη χρονιά, τον έβαλαν στον πάγκο επειδή "δεν του ταιριάζει το σύστημα", μετά πούλησαν τον τίτλο εκείνου του συλλόγου και αυτός έγειρε στις μπύλες των αγώνων σα σκιά αγνώστου στρατιώτη. τώρα μου λένε πως πρέπει ν' αγοράσουμε κάποιον σουτέρ επειδή έκανε τριπλά στο NBA2K — εγώ εκείνον τον άνθρωπο τον είδα σα γνήσιο ιππότη, αυτός όμως γύρισε σπίτι του σα ξεγραμμένος. εσείς πώς είστε τόσο σίγουροι πως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά; πως όταν αυτός ο τύπος φύγει από την Ουάσινγκτον σα μεγαλύτερος σουτέρ όλων των εποχών εκείνος ο αριθμός των 45% δεν θα τον ακολουθήσει σα σάπιο λουλούδι; εγώ ξέρω έναν τρόπο να σώσει αυτή η ομάδα: βγάλτε τον Τζαμάλ έξω από τοParkview σα βασιλιά πάνω στο άρμα του, τότε όλα αυτά τα νούμερα ξεχνιούνται επειδή εκείνος φέρνει μαζί του εκείνο το φάντασμα των τίτλων — το ίδιο εκείνο που έκανες εκείνο το βράδυ του Colorado όταν σηκώθηκαν όλοι όρθιοι σα να τους είχε αγγίξει ο θεός. αλλά εδώ οι Ουάσινγκτον εκείνοι φτιάχνουν αυτούς τους τύπους σα μπογαλάκια τσαγιού — τους πηγαίνουν από μία ημέρα πριν στο επόμενο γήπεδο σα παράδες στην αγορά. εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον τύπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο αλλάζει την ατμόσφαιρα επειδή εκείνος θυμάται πως τοParkview έχει ιστορία — κι όχι επειδή έκανε τριπλά σε ένα tablet στο σπίτι του. τέλος πάντων, θα πάρω ένα μπίρα στις τρεις το πρωί στο bar του Βαγγέλη εκεί που δένουμε τις ιστορίες αυτές σα παλιά αλιευτικά δίχτυα... γιατί εκεί ξέρουν πως τα νούμερα δεν μιλούν ποτέ μόνα τους. μόνο εκείνοι οι άνθρωποι στέκουν σιγά σιγά στην μνήμη σου σαν κάποιος που γνώριζες από πάντα — κι αυτοί είναι αυτοί που φέρνουν τους τίτλους όχι εκείνοι που βγάζουν 45% πίσω από ένα τραπέζι.