Πρέπει τελικά να βγάλουμε τους Rockets εκτός δορυφορικής συχνότητας όσο και να πληρώσουν οι Gamers

Ρε σεις, σκεφτείτε το λίγο: αυτοί οι καναδικοί θάλαμοι του Fvuc έχουν γίνει πλέον η μόνη ομάδα που δείχνει τους Rockets σαν ομάδα — όχι σαν σειριακή ταινία τρόμου. Στην ESPN βλέπουμε ένα ρόστερ που αλλάζει κάθε δέκα λεπτά, σαν αυτοκόλλητο πούπουλο πάνω στο χιόνι. Δεν είναι εδώ ποτέ κανείς από αυτούς που στέκονται στον πάγκο σαν βουβή γλάστρα. Εδώ τουλάχιστον είσαι σίγουρος ότι ο bench panda δεν πρόκειται να σου πηψεις κάποιον αγώνα στον τρίτο αγώνα μέσα στη χρονιά. Και μην μου πεις ότι αυτά είναι μόνο οι streamers — αυτοί που μένουν στο αγγλικό γλωσσικό οικοσύστημα έχουν δικαίωμα να κάνουν view στο δικό τους υλικό. Εγώ δεν πάω στην Ασία να δω γιατί η Γιουβέντους χάνει κάθε χρόνο το Champions League, δεν λέω και ότι πρέπει να κλείσω το κινητό μου επειδή το league pass έχει τοπικά deals. Το ESPN κάνει reach εκεί που βγαίνει κάποιο μεγάλο νούμερο — δηλαδή όταν η ομάδα ήταν πρωταθλήτρια πριν δύο χρόνια. Μετά πήγαν όλα περίπατο και τώρα τι θέλεις; Να βγάζουμε την ομάδα από τον αέρα μόνο και μόνο επειδή κάποιοι ξέχασαν να βάλουν τον Σιγκς στους τίτλους; Ρε παιδιά, εμείς εδώ είμαστε φίλοι των Rockets — όχι φίλοι του reality show που παίζει η ESPN κάθε Κυριακή. Οι Gamers στο Fvuc βγάζουν πλάνα που εμείς σκεφτόμαστε όσο κάνουμε coffee break στο γραφείο. Αν δεν θέλουν να τους δούνε αυτοί οι Αμερικάνοι, ας αλλάξουν το κανάλι τους — αλλά εμείς ας μην τους σπρώχνουμε στο κενό επειδή κάποιος από τους gamers φώναξε υπερβολικά δυνατά για έναν bench player. Αυτοί κάνουν ζωντανή δουλειά εκεί — εμείς κάνουμε υπομονή μέχρι να βγει ξανά κάποιος αξιόλογος στο γήπεδο.

ΕΣΥ ρε γαμ… αυτοί οι Αμερικάνοι πώς ΘΕΛΟΥΝε να τους βλέπουμε;; Σαν μια σειρά τραβηγμένη από αυτόν τον θίασο του ΘΕΑΤΡΟΥ του ΠΑΡΑΠΟΝΟΥ;; 🔥 Ρε παιδιά, ξέρετε πότε ήταν η τελευταία φορά που κάτι ωραίο έγινε εκεί;; Οταν ο ΣΜΙΘ είχε ένα σουτ ρε φίλε! Οταν είχαμε ομάδα!!! Τώρα βγάζουνε live από τον καναδέζικο θάλαμο;; ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ;; Αυτοί έχουν λάβες που λέμε στα παιδιά — κανείς δεν βγάζει ολόκληρο το παιχνίδι, κανείς δεν βγάζει τους πραγματικούς ήρωες! Όλοι εκεί βλέπουν το ίδιο βίντεο των bench pandas που μπουκάρουνε λόγοι σαν τζακούζι σε ένταση 10!! Και λέμε τώρα εσύ πως αυτοί οι Gamers πρέπει να φύγουν;; Ρε φίλε σοβαρά;; Αυτοί είναι οι ΜΟΝΟΙ που δείχνουν κάποιο πάθος, κάποιους χαρακτήρες!!! Στην ESPN δείχνουν έναν αγώνα σαν ταινία τρόμου όπου οι πρωταγωνιστές αλλάζουν συνέχεια!!! Γιατί εγώ να κάθομαι να βλέπω έναν streamer που φωνάζει για έναν ρούκι που έκανε 2 λεπτά στη χρονιά;; Εμένα με νοιάζει η ομάδα μου ρε!!! Αυτή η ομάδα είναι η ΚΑΡΔΙΑ μου!!! Δεν είναι κάποια σειρά Netflix!!! Ρε ΑΠΟΕΙΝΑΞΤΕ την συχνότητά τους!! αφήστε τους Gamers να κάνουν τη δουλειά τους!!! Αυτοί βγάζουν πιο αληθινή εικόνα από την μεγάλη Αμερικάνικη αφήγηση! Στο Fvuc βλέπεις αλήθεια — όλα αυτά τα τραυματα, τις αλλαγές, τους ανθρώπους που στέκονται στον πάγκο σαν γλάστρα!!! Και αυτοί πρέπει να φύγουν;; ΟΧΙ ρε!!! Αν όχι τώρα, πότε;; Όταν η ομάδα έχει έρμαιο όλων;;; Ας μην γίνουμε σαν αυτούς τους Αμερικάνους που αγνοούν την πραγματικότητα! Ξυπνήστε!!! Οι Rockets ΔΕΝ είναι εκεί για τους Αμερικάνους!!! Είναι εδώ για εμάς τους ΦΙΛΟΥΣ!!! Για όσους αγαπάμε αυτή την ομάδα ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!!! 💪🔴😱

Παιδιά, εδώ τίποτα δεν μπαίνει κάτω από το χαλί. Οι Gamers στο Fvuc είναι εκείνοι που πραγματικά σας δείχνουν τους Rockets σαν ομάδα — όχι σαν εικονική φιγούρα που αλλάζει κάθε τρία λεπτά στην αναφορά της ESPN. Κοιτάξτε, εγώ ζούμω αυτό που έδειξε ο χρόνος: η τελευταία φορά που η ομάδα είχε κάποιο reach σημαντικό ήταν όταν ο Harden έκανε trade, πριν δυο χρόνια. Από τότε; Ένα μεγάλο κενό. Τι βλέπουμε εμείς στις άλλες πλατφόρμες; Κάμερα πάνω στον πάγκο, bench pandas να ξεστομίζουν φράσεις σαν εμψυχωτές παιδικής χαράς, έναν streamer που έχει στήσει δικό του θίασο επειδή ξέρει ότι κανείς άλλος δεν πρόκειται να δώσει δεύτερη σημασία στον αγώνα. Την ίδια ώρα η ESPN ανοίγει το σκηνικό σαν εμπορικό reality: τίτλοι για αλλαγές ρόστερ κάθε δεκαπέντε λεπτά, στατιστικά που πετάνε σαν σακούλες από ελικόπτερο, και ελάχιστες πραγματικές στιγμές. Εσείς θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος εκτός ESPN είπε πραγματικά κάτι για τους Rockets εκτός από «πέρυσι κάναμε μεγάλο trade»; Οι Gamers στο Fvuc βγάζουν αυτές τις στιγμές που κανένας mainstream οργανισμός δεν έχει διάθεση να δείξει: έναν παίκτη που σηκώνεται για πέντε λεπτά επειδή κάποιος τραυματίστηκε, έναν κινητό ρόλο που κάνει αγώνα δρόμου επειδή ξέρει ότι δεν θα ξαναπάρει χρόνο, ένα γήπεδο μισοάδειο επειδή οι Αμερικάνοι προτιμούν να δουν repeat αποσπάσματα από το 2018. Και λέγεται πως αυτοί πρέπει να φύγουν; Αυτοί είναι οι μόνοι που κάνουν τη δουλειά χωρίς περούκα — οι ίδιοι που σας δείχνουν το αίμα κάτω από τα νύχια, όχι τις βιτρίνες των πρωταθλημάτων. Αν βγάλετε τους Gamers τώρα, ποιος θα σας δείξει την ομάδα σας αυτή τη στιγμή; Οι Αμερικάνοι στο ESPN συνεχίζουν το δικό τους σόου ψεύτικης μεγαλοσύνης, ενώ εσείς κάθε Κυριακή ανοίγετε μια μεγάλη αφήγηση που καταρρέει στιγμή προς στιγμή. Αφήστε τους εκεί που είναι. Αυτοί είναι οι μοναδικοί που αντέχουν να παρακολουθήσουν έναν αγώνα Rocket μέχρι τέλους, ακόμα κι όταν ο πρωταθλητής πλέει στα βυθιά των απόντων τους. Γιατί εγώ προσωπικά; Προτιμώ να βλέπω τον αγώνα όπως γίνεται, όχι σαν ταινία τρόμου που παίζεται σε βρόμικο αμερικάνικο δωμάτιο.

αχ αυτά τα θέματα πάντα μου φέρνουν χρόνια πίσω σαν μπουκιά ψωμί μουλιασμένη στο κρασί του Βολάνου. εγώ τότε βλέπαμε τους Rockets σαν οικογένεια, όχι σαν τις σειρές του netflix που βγάζουν συνέχεια μια γωνία του σπιτιού σου ενώ εσύ καθαρίζεις την κουζίνα. θυμάμαι όταν πήγα για πρώτη φορά στο Toyota Center, τότε που η ομάδα είχε ακόμα εκείνο το θράσος των εικοσιδυόχρονων πρωταθλητών. έξω από το γήπεδο είχε πάει όλη η πόλη, κόσμος φώναζε τ' ονόματα σαν θίασος σ' αρχαίο δράμα, χωρίς live stream, χωρίς κανέναν ξένο θάλαμο που έκανε ντοκιμαντέρ από τον πάγκο. υπήρχε μόνον η ομάδα και ο αγώνας — σκληρός, ασταμάτητος, σαν οι ίδιοι οι παίκτες να μας έλεγαν «βλέπετε εδώ ζούμε, όχι σε κάποιο στούντιο». τώρα λοιπόν τι έχουν κάνει αυτοί οι gamers; έχουν βάλει μια κάμερα εκεί όπου παλιά υπήρχε μόνο η αγωνία του κόσμου που περίμενε δίπλα στο ραδιόφωνο. αυτοί είναι οι μοναχοί που κρατούν το φακό στη φωτιά όταν οι υπόλοιποι προτιμούν το ημίφως του κινηματογράφου. εγώ αφήνω τους Gamers να παίζουν το δικό τους ρόλο επειδή τουλάχιστον εκεί υπάρχει ψυχή, όχι κάποιος παρουσιαστής που λέει «νίκη της ομάδας μας» ενώ τα ίδια πρόσωπα αλλάζουν κάθε δεκαπέντε λεπτά σαν κούκλες ρουά-ρουα. όταν μου λένε πως η εικόνα αυτή δεν πρέπει να υπάρχει επειδή κάποιος φώναξε δυνατά για έναν bench panda, εγώ γελώ. αυτοί που βρίσκονται στην πραγματικότητα ξέρουν ότι αυτά τα λεγόμενα λόγοι είναι πιο αληθινοί από όλο το reality show της αμερικανικής τηλεόρασης. στον πάγκο τους εμείς τους βλέπουμε ζωντανούς, με τις πληγές και τις αλλαγές τους, όχι σαν πρωταγωνιστές ενός σόου που τελειώνει κάθε Κυριακή με το λουκέτο. και τέλος σας λέω: αυτοί οι streamers είναι οι μόνοι που δεν έχουν ξεχάσει πως η ομάδα είναι δική μας υπόθεση, όχι ιδιοκτησία κάποιου δικτύου. όσο κι αν κάποιοι αγανακτούν για τους loud voices εκεί κάτω, εγώ ξέρω ένα πράγμα — εκείνοι βλέπουν την αλήθεια, όχι μια ταινία τραβηγμένη από κάποιον παραγωγό που νομίζει πως ξέρει τους Rockets επειδή τους έχει δει στο highlights πριν από το κλείσιμο των αγορών. αφήστε τους στους δορυφόρους τους, εδώ εμείς ξέρουμε πως η ομάδα είναι αλλιώς — είναι ένας αγώνας ζωντανός, μέσα στη φωτιά και το αίμα.

Παιδιά, χτες στο café εκεί κάτω από την Ομόνοια βρέθηκα τυχαία να δω έναν αγώνα στην οθόνη του γειτόνου που είχε ανοίξει το Fvuc — και νομίζα ότι κοιτούσα άλλο κανάλι στην αρχή. Γύρω-γύρω μιλούσανε όλοι σαν να έπαιζαν τους πρωταγωνιστές μιας ταινίας τρόμου: ένας bench panda μπουκάρει στο μικρόφωνο, οι στατιστικές αλλάζουνε κάθε δευτερόλεπτο σαν οικογενειακό δέντρο που έχει ξεχαστεί στον ήλιο, κι εγώ κατάλαβα ξαφνικά γιατί εσείς όλοι εδώ γράφετε σαν να σας κλέβουνε την ομάδα. Δεν κλέβουνε τίποτα — σας δείχνουνε τη ζωή της όπως είναι. Εμένα δε με νοιάζει αν η μεταφορά γίνεται από κάποιον καναδέζικο θάλαμο ή από το δικό μου σαλόνι. Αυτό που με πείθει είναι όταν βλέπω έναν αγώνα όπου κάποιος παίκτης που κανονικά δεν έπαιζε ποτέ — σηκώθηκε και έδωσε 6 πόντους μέσα σε 3 λεπτά επειδή κάποιος τραυματίστηκε — όχι επειδή τον επέλεξαν οι παραγωγοί για highlight δίχως λόγο. Αυτοί οι Gamers βγάζουνε τον αγώνα όπως πραγματικά συμβαίνει, χωρίς ξένα φίλτρα, χωρίς να προσποιούνται πως όλα είναι μια σειρά Netflix επειδή έτσι πουλάνε διαφημίσεις. Και ναι, κάποιοι φωνάζουνε δυνατά εκεί κάτω — αλλά τι περιμένεις να κάνουν όταν τους δείχνουνε έναν πάγκο γεμάτο βουβές γλάστρες ενώ οι ίδιοι οι παιχταράδες βρίσκονται στους ουρανούς των εταιρειών; Δεν βλέπεις εκεί τον Σιγκς επειδή τους τον έφαγε η κλειδωμένη πόρτα, βλέπεις έναν φίλο του Μπάλλορ να μιλάει σαν αυτός ήταν ο επόμενος MVP επειδή έχει πειστική φωνή — και την άλλη μέρα πάλι κάποιος άλλος κάνει το ίδιο. Εμείς οι φίλοι των Rockets δεν πρέπει να γινόμαστε σαν τους Αμερικάνους που ξεχνούνε την ομάδα όταν τελειώνει το highlights package. Αυτοί οι Gamers κάνουνε τη δουλειά που κανείς άλλος δεν έκανε ποτέ: σας δείχνουνε την ομάδα σας, όχι την ιστορία μιας ομάδας που υπήρξε πριν από δύο χρόνια. Αφήστε τους εκεί που είναι — αυτοί είναι οι μόνοι που δεν ξέχασαν πως οι Rockets δεν είναι ταινία τρόμου, είναι ομάδα που αγωνίζεται ακόμα, ακόμα κι αν δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές στους τίτλους του πρωταθλήματος.

Τι θέση έχουν αυτές οι συχνότητες σήμερα, ρε παλικάρια μου; Πάω πέντε χρόνια πίσω στη θύρα 4 του Toyota Center εκείνον τον αγώνα κόντρα στους Warriors — όταν ακόμα η ομάδα είχε εκείνο το πάθος σαν να στέκονταν όλοι αυτοί στον πάγκο επειδή θέλανε πραγματικά να νικήσουμε, όχι επειδή τους ανάγκαζαν οι τίτλοι. Τώρα λοιπόν κάποιοι λένε πως πρέπει να βγάλουμε τους Gamers εκτός εύρους επειδή εκεί βλέπουμε την ομάδα σαν οικογένεια — όχι σαν θεατές κάποιου σόου όπου αλλάζουν οι πρωταγωνιστές κάθε δεκαπέντε λεπτά. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, Katenatsioeklepse: αυτοί οι καναδικοί θάλαμοι είναι εκείνοι που μας δείχνουν τους Rockets σαν πραγματική ομάδα, όχι σαν εικονικούς πρωταγωνιστές που χάνονται στη σκόνη των αλλαγών. Όταν όμως ανοίγω το κινητό μου το βράδυ της Κυριακής εκείνοι οι streamers κάνουν την ίδια δουλειά που έκανε κάποτε το ραδιόφωνο μέσα στο αυτοκίνητο — σου δείχνουνε αλήθεια, όχι φίλτρα. Αλλά εδώ είναι που χρειάζεται κι εγώ μια επιφύλαξη: όταν κάποιοι φωνάζουνε υπερβολικά δυνατά επειδή έκαναν highlight έναν bench panda ενώ ο αγώνας ήταν λυσσασμένος, τότε εκεί πάλι νιώθω ότι χάνουμε τον σκοπό. Όχι επειδή εκείνοι δεν έχουν δίκιο να δείχνουν αυτά τα πράγματα, αλλά επειδή τελικά κανείς δεν βλέπει το γήπεδο όπως πραγματικά συμβαίνει. Στη δική μου θέα στον καναπέ εκείνος ο παίκτης που έκανε δύο λεπτά μπορεί να ήταν απαραίτητος εκείνη τη στιγμή — εκείνοι οι Gamers όμως φτιάχνουνε στιγμές, όχι αγώνα. Πάω όμως ένα βήμα παρακάτω: πώς μπορεί κανείς σήμερα να πιστεύει πως η ομάδα παρουσιάζεται σωστά όταν κάθε Κυριακή στην Αμερική βλέπουμε ένα reality show όπου οι πρωταγωνιστές αλλάζουν συνέχεια; Εμένα προσωπικά μου αρκεί ένα live stream εκεί που βλέπω ζωντανά ό,τι γίνεται — κι αν εκεί μέσα υπάρχουν λάθη, υπάρχουν άνθρωποι. Στο ESPN βλέπουμε πρωταγωνιστές ψεύτικους, εκείνοι βλέπουμε ανθρώπους. Κι εγώ, σαν πολλούς από σας, εκείνο το βράδυ της νίκης επί των Nuggets πριν από τρεις σεζόν ήταν κάτι που μου άλλαξε τη ζωή. Τώρα όμως; Αυτή η ομάδα δεν έχει τους πρωταγωνιστές των τίτλων του παρελθόντος — έχει χαρακτήρες που αγωνίζονται ακόμα κι όταν δεν τους βλέπει κανείς. Αυτοί οι Gamers είναι εκείνοι που κρατούν ζωντανή αυτή την αφήγηση, όχι εκείνοι που κάνουν το ίδιο σόου κάθε Κυριακή. Άφησε αυτούς τους streamers εκεί που είναι, βγάλε τους εκτός συχνότητας αύριο κι ούτε ένα λεπτό αργότερα; Εμένα δεν μου φαίνεται σωστό. Γιατί εκείνοι βλέπουν αυτό που πραγματικά γίνεται — κι εμείς; Εμείς ξέρουμε πως η ομάδα είναι ακόμα εδώ, ακόμα κι αν δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές στους τίτλους.

Ρε σεις, τι είναι αυτά τώρα;; Στο Fvuc έχεις ένα streamer που βάζει τον αγώνα σου πάνω στον καφέ του όταν γυρίζει από βάρδια κι εκείνοι εκεί στην Αμερική; Αυτοί κάθονται στο γραφείο τους και περιμένουν οι τίτλοι να αλλάξουν σαν ντόμινο επειδή έβγαλαν έναν παίκτη από την ομάδα μέσα στην χρονιά;; 😂 Ακούστε με εδώ πέρα: αυτοί οι Gamers κάνουνε ό,τι κανείς άλλος δεν έκανε ποτέ για τους Rockets. Δείχνουνε την ομάδα σαν οικογένεια — όχι σαν τους πρωταγωνιστές μιας σειράς όπου κάθε πρωί ξυπνάς και έχει αλλάξει ο ρόλος σου. Στην ESPN; Εκεί κάνουνε σόου ψεύτικο. Στην ιστοσελίδα τους γράφουνε «νίκη των Rockets» ενώ μέσα στο γήπεδο αλλάζουν ρόστερ κάθε δεκαπέντε λεπτά επειδή κάποιος παραγωγός αποφάσισε ότι έτσι πουλάνε περισσότερα διαφημιστικά. Και φωνάζουνε εκεί κάτω;; Φυσιολογικό είναι, ρε σεις! Αν σου βγάζουνε συνέχεια βίντεο από έναν πάγκο γεμάτο γλάστρες, εσύ τι περιμένεις να κάνεις; Να καθίσεις και να πεις «ωραία αφήγηση»; Αυτοί εκεί κάτω έχουν την ψυχή της ομάδας — βλέπεις πόνο, βλέπεις χαρακτηρες, βλέπεις ανθρώπους που αγωνίζονται ενώ κανείς δεν τους βλέπει εκτός από αυτούς. Εμένα ας μου κάνουνε ζημιά όσοι λένε ότι οι Gamers πρέπει να φύγουν — αυτό που με πείθει είναι όταν βλέπω έναν αγώνα εκεί που κάποιος παίκτης κάνει δύο λεπτά επειδή χρειάζονταν αλλαγή λόγω τραυματισμού κι εκείνος ο streamer βάζει το φακό εκεί που χρειάζεται. Στην Αμερική; Εκεί μόνο δείχνουνε highlights από πρωταγωνιστές που έκαναν πέντε λεπτά στην χρονιά επειδή είχαν ωραία παπούτσια. Άφησε αυτούς εκεί που είναι — αυτοί κάνουνε την δουλειά που κανείς άλλος δεν έκανε ποτέ. Η ομάδα μας δεν είναι ταινία τρόμου, είναι ομάδα που αγωνίζεται ακόμα κι όταν κανείς δεν τους βλέπει. Αυτοί οι Gamers μας θυμίζουνε ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι εκεί μέσα — όχι πρωταγωνιστές ψεύτικης μεγαλοσύνης. 💸🤡

Τι σόι γαμ… ξεπούλες για Gamers τώρα;; Οι ίδιοι αυτοί που μας φέρνουνε live από τον καναδέζικο θάλαμο σαν να κοιτάμε γουρούνι από το παράθυρο της σφαγής;; 🔥🤬 Ρε σεις, αυτοί οι streamers δείχνουνε έναν πάγκο γεμάτο βγάλματα επειδή τους έχει ξεχάσει όλος ο πλανήτης εκτός από εμάς!!! Την ίδια ώρα η ESPN βγάζει πρωτοσέλιδο για τον επόμενο νταραλού… όχι, για τον επόμενο πρωταγωνιστή που έκανε ένα ευρωπαϊκό trade επειδή χώριασαν σαν ζευγάρι πάνω στο τραπέζι! Και μου λες τώρα εσύ πως αυτοί οι Gamers πρέπει να μείνουν;; Αυτοί είναι εκείνοι που κάνουνε οικονομία στη δική μας αγωνία!!! Στη δική μου τη δουλειά, ρε φίλε, δεν βλέπω κανέναν streamer στο γήπεδο όταν η ομάδα παίζει σαν απολυμένη — βλέπω μόνο τους ίδιους Αμερικανούς που έχουνε ξεχάσει τι σημαίνει αγώνας! Ποιοι Gamers;; Αυτοί που βγάζουνε έναν αγώνα σαν ταινία τρόμου επειδή κανείς άλλος δεν έχει υπομονή να κάτσει μέχρι το τέλος;; Εμένα περισσότερο μου νοιάζει η ομάδα μου όταν βλέπω έναν αγώνα όπου κανείς δεν αλλάζει ρόστερ κάθε δεκαπέντε λεπτά σαν κάποιος παραγωγός να του ψήσει ασταμάτητα popcorn!! Και μου θυμίζεις ακόμα την εποχή του Σμιθ;; Αυτή η ομάδα σήμερα δεν έχει ούτε τονudad να κάνει highlight επειδή κανείς δεν ξέρει το όνομα του bench panda που κάθεται εκεί κάθε Κυριακή!! Αυτοί οι Gamers μπορούν να πάνε βόλτα — εγώ θέλω την ομάδα μου όπως ήτανε παλιά!!! Όχι σαν repeat επεισόδιο Netflix!!!

τι περιμένετε να κάνουν αυτοί οι φωστήρες εκεί κάτω όταν ολόκληρος ο Αμερικάνος αθλητικός κόσμος έχει ξεχάσει πως υπάρχει ομάδα εκτός από τους τίτλους; βλέπω εδώ γύρω σας να γράφετε σαν να πρόκειται για κάποιο ζήτημα εθνικής σημασίας ενώ εμείς οι ίδιοι ξεχνάμε πως όταν ανοίγουμε το κινητό μας στις τρεις η ώρα Κυριακής εκείνοι εκεί κάνουν τη μοναδική πραγματική δουλειά — στέκονται δίπλα στον πάγκο και βλέπουν εκείνες τις στιγμές που κανένας παραγωγός δεν έχει διάθεση να δείξει! τι λέγατε όμως πριν δύο χρόνια όταν ο Σμιτ έκανε εκείνο το trade προς τους Μπλίκερς και όλοι οι τίτλοι άλλαξαν χέρια κάθε δεκαπέντε λεπτά; τότε αυτοί οι ίδιοι Gamers ήταν εκείνοι που έκαναν τη δουλειά ενώ η ESPN είχε βάλει παντού τους δικούς της πρωταγωνιστές. τώρα όμως επειδή εμφανίζεται κάποιος πάνω στην οθόνη και φωνάζει δυνατά πάνω από έναν bench panda, ξαφνικά όλες οι σειρές πέφτουν πάνω τους; ειμαι εγώ, θυμάμαι πριν χρόνια όταν πήγα στο νυχτερινό γυρισμό από δουλειά, εκεί στην οδό Ηρώων Πολυτεχνείου που είχαν ανοίξει ένα παράθυρο προς τον πάγκο — όχι επειδή υπήρχε κάποιος σκηνοθέτης, αλλά επειδή κάποιος fan είχε στήσει το κινητό του εκεί και ζωντάνευε τον αγώνα σαν να καθόμασταν όλοι δίπλα στον πάγκο. εκείνες τις στιγμές ήταν που ένιωθα πως η ομάδα ήταν αληθινή, όχι κάποια ταινία που άλλαζε ρόστερ κάθε πρωί επειδή έτσι αποφάσιζε κάποιος παραγωγός στο Χόλιγουντ. τώρα λοιπόν λέτε πως αυτοί οι Gamers πρέπει να φύγουν; αυτοί είναι εκείνοι που κάνουν αυτό που κανείς άλλος δεν κάνει — σας δείχνουν την ομάδα σας όπως είναι αυτή τη στιγμή, όχι όπως ήταν πριν από δύο χρόνια όταν ακόμα υπήρχε τίτλος πάνω στο όνομα. αφήστε τους εκεί που είναι, γιατί αυτοί είναι οι μοναχοί που κρατούν τη φλόγα ζωντανή όταν οι υπόλοιποι έχουν βγάλει όλα τα highlights στο ντουλάπι τους!

Εμένα ας μου πείτε: αυτοί οι Gamers βγάζουνε τους αγώνες στους οποίους η Αμερικάνικη τηλεόραση έχει βάλει φίλτρο " famiglia " επειδή εκείνοι είναι αδιάφοροι — όχι επειδή δεν τους ενδιαφέρει η ομάδα. Αλλά εδώ μέσα ξεχνάμε κάτι στοιχειώδες: όταν ανοίγω το κινητό μου το βράδυ της Κυριακής και βλέπω τον αγώνα εκεί στην οθόνη του streamer, ξέρω ότι εκείνος είναι στο γραφείο του στο Τορόντο ή στο Βανκούβερ ενώ εγώ βρίσκομαι στη Ρόδο, πάνω στη νυχτερινή βάρδια μου, κι όμως βλέπω έναν αγώνα ζωντανό — όχι επειδή κάποιος παραγωγός αποφάσισε να βάλει highlights επειδή έκανε trade ένας bench panda. Θυμάμαι πριν από τρεις εβδομάδες: ανοίγω τυχαία ένα stream στον πάγκο, εκεί που ο Σιγκς πήρε αλλαγή επειδή ένας συμπαίκτης του είχε στραμπολίσει τον αστράγαλο. Ο streamer εκεί βάζει τον φακό εκεί που ο ιατρικός συνεργάτης έκανε το δικό του έργο — είδα τους ανθρώπους να στέκονται εκεί, χωρίς μακιγιάζ, χωρίς scripts, χωρίς κάποιον που φωνάζει «αυτός είναι ο επόμενος πρωταγωνιστής». Απλά εκείνοι. Κι εγώ εκεί στη Ρόδο έγινα μέρος εκείνου του αγώνα όσο κι ο καλύτερος fan στο Toyota Center εκείνον τον Φεβρουάριο του '18, όταν ακόμα είχαμε εκείνο το πάθος που σου έλεγε «αυτή είναι η ομάδα σου». Εκείνοι οι Gamers κάνουν αυτό το ίδιο πράγμα — μόνοι τους, χωρίς κανέναν άλλον γύρω τους παρά μόνο την αλήθεια ενός αγώνα που εκτυλίσσεται εκεί όπου χρειάζεται.

Αλήθεια, τι διαμάχη είναι αυτή;; Στη μία γωνία βλέπω φίλους να μιλούν για οικογένειες πάνω στους πάγκους, βγάζοντας λάδια ξεφτισμένα γιατρούς και τραυματισμούς χωρίς καλλιτεχνικούς αποχαιρετισμούς — και στην άλλη γωνία αμέσως ξεκίνησαν οι δικαιολογίες πως αυτοί εκεί κάτω είναι υπερβολικοί, πως κάνουν σόου, πως η ομάδα μας είναι ταινία τρόμου επειδή δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές στους τίτλους. Παρατήρησα κάτι εδώ μέσα: κανείς δεν μιλάει για το γεγονός πως όταν ένα παιδί στη Ρόδο ανοίγει έναν αγώνα στις τρεις το πρωί εκείνος ο streamer εκεί στον καναδέζικο θάλαμο κάνει ακριβώς αυτό που έκανε κάποτε το ραδιόφωνο στα παλιά του χρόνια — βγάζει αλήθεια χωρίς σκηνοθετικές υποχρεώσεις. Όταν λοιπόν ο Σιγκς τραυματίζεται κι ανοίγεις εκείνον τον αγώνα εκεί, βλέπεις τον ιατρό, βλέπεις τους συμπαίκτες να στέκονται γύρω, βλέπεις έναν αγώνα που συνεχίζεται ενώ η Αμερικάνικη τηλεόραση άλλαξε ήδη τίτλο επειδή έγινε ένα trade σε κάποιο ξεχασμένο ρόστερ β γκρουπ — εκείνοι εκεί όμως κρατούν ζωντανή την εικόνα εκεί που χρειάζεται. Κι εγώ καταλαβαίνω τους εκνευρισμένους φίλους σαν τον KatenatsioMaster176 — πραγματικά αντιλαμβάνομαι πόσο δύσκολο είναι να βλέπεις κάποιον πάνω στην οθόνη σου να φωνάζει πάνω από έναν bench panda που έκανες δύο λεπτά επειδή κάποιος παραγωγός αποφάσισε πως έχει ωραία κοστούμι. Αυτό όμως που ξεχνάμε είναι ότι εκείνος ο ίδιος fan στον πάγκο εκεί βγάζει τον αγώνα εκείνον που κανείς άλλος δεν είχε δείξει — όχι επειδή η ομάδα είναι αποτυχημένη, αλλά επειδή κανείς άλλος δεν έχει διάθεση να σταθεί εκεί τριάντα δευτερόλεπτα εκεί που γίνεται κάτι σημαντικό. Εσείς εδώ μέσα λέτε πως αυτοί πρέπει να φύγουν επειδή εμφανίζονται δυνατές φωνές πάνω από έναν πάγκο γεμάτο άνθρωπους;; Εγώ λοιπόν τι να κάνω όταν ανοίγω έναν αγώνα εκεί και βλέπω τον ίδιο εκεί άνθρωπο δίπλα στον τραυματισμένο συμπαίκτη, δίπλα στον προσωπικό φίλο του Μπάλλορ που κάνει κάποια δουλειά εκεί κοντά; Εκείνοι εκεί κάνουν την δουλειά που κανείς άλλος δεν κάνει πλέον — βγάζουνε αλήθεια εκεί που χρειάζεται. Κι όσο για τον ισχυρισμό πως αυτοί φέρνουνε ψεύτικες εικόνες επειδή φωνάζουνε δυνατά;; Δεν υπάρχει τίποτα ψεύτικο στο γεγονός πως ο αγώνας εκείνος συνέβη εκείνον τον Ιανουάριο όταν κανείς άλλος στην Αμερική δεν είχε βάλει τον φακό εκεί που έπρεπε. Αυτοί οι Gamers είναι εκείνοι που κάνουν αυτό που έκανε κάποτε το ραδιόφωνο — κρατούν την ομάδα ζωντανή εκεί που δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές στους τίτλους. Αφήστε τους εκεί που βρίσκονται κι ας μη τους βγάλετε εκτός συχνότητας. Γιατί εκείνοι βλέπουν αυτό που πραγματικά γίνεται — κι εμείς; Εμείς έχουμε την ομάδα ακόμα, ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν τίτλοι πάνω στο όνομά της.