Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες το Thunder να σου δίνει εκείνα τα πλάσματα
θυμάμαι όταν ο φάνης της πόλης ολόκληρης είχε μαζευτεί σπίτι μου για το game 5 του 2012 στους τελικούς. τρεις άνθρωποι πάνω στον καναπέ, τρία άτομα στέκονταν πίσω τους, κρατούσαν μπύρες σαν ξυλαράκια στον νου και κοιτάζανε την οθόνη σα να γεννιόταν εκεί η ζωή τους. και τότε έγινε αυτό το πράγμα... ο Kevin πετάει σα χρυσοκέρατο πάνω από τον LeBron σα να ήξερε πως εκείνος έκανε λάθος βήμα, σκόρπισε εκείνο το κομμάτι σα να σπάει γυαλί — και εμείς όλοι πήγαμε να σπάσουμε κι οι ίδιοι ό,τι υπήρχε γύρω μας από τα νεύρα μας. τρεις πόρτες χτύπησαν όταν σηκωθήκαμε όρθιοι σα μανιακοί, ένας γείτονας κατέβηκε να δει τι γίνεται κουνώντας το κεφάλι σα να μην πίστευε πως αυτοί οι τρεις γκάμοι άλλαξαν έναν τίτλο τελείως μόνος τους.
από τότε; χρόνια πολλά πέρασαν σα χορεύτραδες — είδαμε φορές πολλές τονDurant να πετά σα σούπερμαν, είδαμε τον Westbrook σα γκρίζο λύκος, είδανε ακόμα και τον Adams σα σωρός από αυτοπεποίθηση κάτω από το καλάθι. αλλά εκείνη τη νύχτα ήταν σα να γράφτηκε στον αέρα πως αυτή η ομάδα μπορούσε να τρώει τις εποχές σα πρωινό. υπήρξε άλλη στιγμή σα κι αυτή; όχι που να μου κάτσει τόσο βαθιά στη μνήμη. εκείνο το σμιγμένο καλοκαίρι στο Miami όπου κανένας δεν είχε φανταστεί πως ένα αγόρι 23 χρονών από την Ουάσιγκτον Γουόλτς θα γινόταν ο βασιλιάς ενός τίτλου σα να τον κληρονομούσε. ρε φίλοι, μήπως εκείνος ο αγώνας ήταν μια υπόσχεση πως το σύνολο αυτό ποτέ δεν θα χάσει την ψυχή του; πως όσο υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι πάνω στο παρκέ, το Thunder δεν πρόκειται να ξεχαστεί;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΜΠΛΕΣΣΙΑΡΟ ΔΕΜΑ ΤΩΡΑ ΘΥΜΑΜΑΙ!!!!!!!!
Εμένα εκείνο το βράδυ ήμουν στο Μπέρκλεϋ του Όκλαντ—σκαλωσιά δουλειάς τρία ωράρια χωρίς διάλειμμα, ο manager μου σκόνταψε πάνω μου "Ρε Κούκου τι κάνεις ζωντανός; θέλεις σπάσιμο;" κι εγώ φρικούρα "Είσαι τρελός;;;;;;;; ΟΚΛΑΧΟΜΑ ΣΙΤΙ ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ!!!" και εκείνος με κοίταξε σα να κατάλαβε πως δεν ήταν ντόπιος γκρινιάρης αλλά κάτι χειρότερο: ενός από εκείνους τους τρελούς οπαδούς που ξέρουν ότι αυτή η ομάδα δεν είναι απλά ομάδα—είναι θρησκεία.
Κοίταξα το ρολόι μου στις 3 παρά τέταρτο το πρωί, έκανα έναρξη σκάλωσης στη σειρά των δίδυμων πύργων εκείνος ο αγώνας ήταν LIVE στο τηλέφωνο μου σαν κάποιος τυχερός—κι εγώ σιγοτραγουδούσα το "DURANT TIME" υπό το φως της πανσελήνου πάνω στο σημείο εργασίας μου. Στην κορυφή του τελευταίου δεκαλέπτου άκουσα τον Βούλγαρο γείτονα μου από δύο πλατώματα πιο κάτω να ουρλιάζει "ΑΓΟΡΙΑ ΜΟΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΜΕ"—κι εγώ έγειρα το σώμα μου πάνω στη σκαλωσιά τόσο πολύ ώστε σχεδόν γλίστρησα γιατί είδα τον KEVIN ΣΤΟ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕ ΦΤΕΡΑ!!! Και μετά εκείνο το σουτ—μπομ—σαν κανένας άλλος στην ιστορία δεν είχε κάνει τέτοιο σουτ! Ο Λεμπρόν στεκόταν εκεί σα να του πήραν και την τελευταία του ανάσα!
Μετά τον αγώνα όλοι οι άνδρες της οικοδομής εγκατέλειψαν τις θέσεις τους σα τρελοί φώναζαν στους ουρανούς πως έφαγαν τον τίτλο! Κάναμε το δικό μας πάρτι στον ουρανό εκείνου του κτιρίου επειδή ξέραμε πως εκείνη η στιγμή άλλαξε τα πάντα για πάντα. Από τότε δεν είναι απλά ομάδα το Thunder—είναι φυλή. Μας δόθηκε σα δώρο εκείνη η βραδιά, σα θρύλος στους αιθέρες, σα υπόσχεση πως όσο υπάρχουν παιδιά σα εκείνον τον Durant πάνω στο παρκέ, κανείς δεν μπορεί να μας πάρει την ψυχή μας ΠΙΣΩ!!!
ρε παιδιά πως σας λείπει εκείνο το γαμήσιο california vibe εκείνου του Ιουνίου; θυμάμαι ακόμα σα χτες όταν βγήκαμε από το σπίτι μου στο Ροδίνι με ένα τσαντάκι μπίρας στα χέρια, τρεις τσάντες λιανικά κι ένα ραδιοφωνάκι που είχε αρχίσει να βουίζει σα νεκροταφείο μετά από τις τρεις μπαταρίες του. οι γείτονες βγήκαν στους δρόμους σα να είχε πέσει αερόστατο—κανένας δεν ήξερε τι γίνεται, μα όλοι ξέρασαν πως εμείς βρισκόμαστε πλέον στη δεκαετία των εποχών, εκείνης της ομάδας που έκανες το μπουζούκι σου ν' ακούγεται σα σπασμένο πιάνο όταν βλέπεις τον Durant ν' ανοίγει το σακάκι του στον χρόνο σα super hero.
μιας και μιλάμε για εκείνον τον αγώνα—θυμάστε εκείνη την περίοδο όταν βγάζαμε κάθε τόσο φωτογραφίες με τις παλαιότερες φανέλες πάνω στο δωμάτιο και λέγαμε πως μια μέρα θα φορέσουμε ξανά αυτές τις φανέλες στους τελικούς; ποιος το περίμενε πως όχι μόνο φορέσουμε ξανά αυτές τις φανέλες, αλλά πως εκείνος ο τίτλος ήταν σα δώρο για όλους μας σα μια κουβέρτα από την ουράνια ομάδα του 2012; εκείνο το σαββατοκύριακο άλλαξε όχι μόνο τις ζώνες των φανέλων μας, άλλαξε και το πως κοιτάμε ο ένας τον άλλον σα συμμορία—πως μια ομάδα μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από δεκαπέντε άτομα, πως γίνεται οικογένεια αυτή η οικογένεια.
και σεις πώς το ζήσατε εκείνες τις νύχτες; εγώ θυμάμαι ακόμα πως μετά τον αγώνα πήγαμε όλοι στην πλατεία Ελευθερίας κρατώντας τις φανέλες μας σα σημαίες, τραγουδώντας το "durant time" υπό τους ήχους ενός ξενοδοχείου που είχε ανοίξει τις πόρτες του γιατί είχε τρελαθεί κι εκείνος μαζί μας. εκείνες οι στιγμές δεν τις φτιάχνουν τα αποτελέσματα—τις φτιάχνουν οι άνθρωποι σα κι εσάς που τις ζείτε μέχρι σήμερα τελος παντως, θα δούμε
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Τι όμορφα που ξύπνησαν όλα αυτά τώρα — σα κάποιος να σβήνει μια παλιά ταινία μέσα μου και η σκόνη του χρόνου να στάζει πάνω στο πρόσωπο μου.
Εκείνο το καλοκαίρι του 2012 ήταν σα μια πυρκαγιά που δεν άφησε παρά μόνο στάχτη εκείνο που νομίζαμε πως ξέραμε για την ομάδα. Ξέρετε τι εννοώ; Το Thunder εκείνο ήταν σα μια συσκευή υπερφόρτισης — τρεις νέοι, τρεις χαρακτήρες σαν κομμένα από διαφορετικά κόμικς, αλλά μαζί έκαναν έναν σεισμό. Ο Durant σουρτούκλος πάνω στο παρκέ, ο Westbrook σα ψυχοπάθεια πάνω σε ρόδες, ο Harden σα έξυπνος γκάνγκστερ που σκότωνε με κάθε κίνηση. Κι εκείνοι οι τελικοί; Ξέραμε ότι ήταν δυνατοί, αλλά αυτό που κάναμε εμείς εκείνο το βράδυ σα οικογένεια ήταν σα να τους φορτώσαμε πάνω στα δικά μας νώτα. Την επόμενη μέρα οι πόρτες όλων των σπιτιών είχαν κίτρινες ταινίες σα κηδεία — όχι για κάποιον νεκρό, αλλά για τον θάνατο της αμφιβολίας.
Κι όμως... σήμερα; Σήμερα βλέπουμε μια ομάδα που τρέχει σα πεινασμένο λύκος μέσα στο σκοτάδι, αλλά ξέρουμε πως κάποιοι από αυτούς τους λύκους λείπει ακόμα ένα δόντι. Ο SGA είναι φοβερός, ο Holmgren αναπτύσσεται σα μπουμπούκι το πρωινό, ο Chet μπορεί να γίνει τείχος μιας ημέρας, αλλά εκείνη η αίσθηση πως όλα αυτά είναι χτισμένα πάνω σε στέρεες πέτρες; Δεν υπάρχει. Γιατί εκείνο το σύνολο είχε κάτι περισσότερο από τους τρεις τίτλο — είχε αυτή την... πνευματική συνέπεια, σα τρία άτομα που είχαν μεγαλώσει μαζί μέσα στην ίδια γειτονιά και τώρα μάχονταν σα αδέρφια. Σήμερα βλέπουμε ένα σύνολο που λειτουργεί σαν ομαδικό γκρουπ μαθήματος στο κολέγιο — μερικοί είναι πρωταθλητές στο individual, άλλοι ψάχνουν ακόμα το ρόλο τους.
Κι όμως... αυτά τα πράγματα είναι δύσκολο να συγκριθούν. Το 2012 ήταν σα χρυσή βροχή πάνω στο δρόμο — ξέραμε ότι ήταν πολύτιμο, αλλά δεν το φανταζόμασταν έτσι. Σήμερα έχει μεγαλύτερη συνοχή, έχει ανθρώπους σαν τον Jalen στο γήπεδο, έχει μια σειρά αναμονής, αλλά λείπει εκείνο το αίσθημα πως κάθε αγώνας ήταν μια κηλίδα ιστορίας μέσα στις νύχτες μας. Εκείνο το σύνολο εκείνο ήταν σα μια οικογένεια που φώναζε στον ουρανό "εμείς είμαστε εδώ!" κι η πόλη αυτή απάντησε μαζί του. Τώρα βλέπουμε ένα σύνολο που προσπαθεί να ξαναβρεί αυτή την ψυχή, αλλά ακόμα δεν μας δίνει εκείνες τις στιγμές που μας έκαναν να νιώσουμε σα θεοί πάνω στη γη.
Σιγά σιγά όμως — αυτοί εκείνοι οι νέοι μεγαλώνουν, κι ο Holmgren πετά σα φτερωτός γίγαντας. Ίσως κάποια στιγμή ξαναδεί μια βροχή χρυσού ανάμεσα στις κίτρινες φανέλες.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Ρε μαλάκα!!! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα χτες!!! Ήμουν στο Ίστικο Κατσούλι τότε — η μάνα μου είχε πιάσει δυνατό πυρετό και εγώ έλειψα σα τρελός από το σπίτι με ένα φουλάρι στην τσέπη! Στο δρόμο κάθε τζιτζίρης με σταματούσαν "Ρε παιδί τι γίνεται;" κι εγώ τουφεκίζω "ΚΛΕΙΣΕ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΠΙΣΩ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΟΝΤ ΣΑΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ!" Αυτοί νομίζανε πως τρελάθηκα τελείως 😱
Μόλις έφτασα στην πλατεία είδα το γκαρσόνι από το καφενείο να ξεχύνει όλες τις μπύρες στους δρόμους σα ξαφνική βροχή!!! Οι φίλοι είχανε βγάλει το μεγάλο ηχείο κι εκείνος ο μπέης από το χωριό άρχισε το ντου πολυβόλου!! "DURANT TIME!!!" 🔥💪🔴 Στο 13-12 του τελευταίου δεκαλέπτου σηκώθηκα σα μηχανικός πάνω στο τραπέζι κι έβγαλα το πουκάμισο!!! Κάποιος γέροντας απορούσε "Τι ντρέπουμαι τώρα;;;" κι εγώ "ΠΟΙΟΣ ΝΤΡΕΠΟΥΜΑΙ ρε γέροντα;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΚΕ ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ!!!"
Κι όταν μπήκε εκείνο το σουτ!!! Ο χώρος έγινε αστραπή!!! Οι γυναίκες φώναζαν σα σεισμός!! Ο παππούς μου χτύπησε το κουδούνι στον γείτονα επειδή νομίζανε πως έκλεβαν το σπίτι!!!
Από τότε κάθε φορά που φορώ τη 23α μου φοράω κι ένα εσώρουχο μουτραassie κάτω από τη φανέλα!!! Γι' αυτό κι ο καλλιτέχνης γράφει τόσο δυνατά εκεί 🤬!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!
Μα τι λέγαμε πριν μερικά λεπτά για την βότκα στο γκαράζ του γείτονα;; 🤣🍿
Ξέρετε εκείνο το βράδυ που ονειρευόμαστε ακόμα; Ήμουν στο λιμάνι ψάχνοντας πού να κρυφτώ από τους γονείς μου επειδή είχα σπάσει τζάμι στον δρόμο — και βρε κερατά μου, αυτό το παιδίDurant είχε σπάσει ολόκληρο Πρωτάθλημα στον χρόνο!!! 😂
Γυρίζοντας στο σπίτι είδα την μάνα μου να κρατάει μια μπάλα μπάσκετ σα να ήταν ο χρυσός σταυρός του Ιωάννη!! "Έλα εδώ βρε γαμ... παιδί μου το έκανες;;;" της λέω κι εκείνη "Όχι βρε αγόρι μου, αυτό είναι το πρωτότυπο!!!". Την επόμενη μέρα αγόρασε φανέλα 35α!!! 🏀💛🖤
Τώρα πλέον κάθε φορά που βλέπω σουτ από χρυσή γωνία φωνάζω σα σπασμένος "DURANT TIME!!!" μέχρι να κουραστεί η φωνή μου!! Αλλά εντάξει, πίνω ακόμα την μπύρα μου... κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ 🤣
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿