Πώς γίνεται η ομάδα σας να λένε πως είναι η πρώτη στο σύνολο όταν έχει 0 βαθμούς και…

Τι θέλεις να σου πω, εκεί που πήγαινες για πίτσα και κατάφερες να βγάλεις περισσότερο μύθο από ντοματοσάλτσα; Αυτοί οι τρεις αγώνες της Μαδρίτης που τους βάζεις σαν επιχείρημα είναι τόσο "εντυπωσιακοί" όσο η βιτρίνα ενός σουπερμάρκετ μετά τον σεισμό — μόλις ξεκοκκαλίζεις λίγο γίνεται λιώμα. Πρώτο: νίκη 86-84, επόμενη ήττα 72-80, μετά πάλι νίκη 77-71. Τρεις αγώνες, μία νίκη στο σύνολο; Αλλιώς πως το λες; Τα νούμερα σου δεν δείχνουν τελικό νικητή σ' αυτόν τον όμιλο — δείχνουν ότι η Μαδρίτη ήταν η καλύτερη στις τρεις αναμετρήσεις, κάτι που πιάνει μόνο τρεις νίκες συνολικά στον όμιλο. Κατάλαβες τώρα πως το ρεκόρ του Ολυμπιακού (24-10) είναι πάνω από αυτό της ομάδας σου που αναφέρει ο ξάδερφος σου; Γιατί όταν λέμε πρωταθλητισμός, δε μιλάμε για γούστο στην πίτσα — μιλάμε για ποιότητα επί τρία χρόνια. Κι όσο για το "πρώτος χωρίς βαθμούς", ξύπνα βρε φίλε. Η EuroLeague δεν κάνει πρωτάθλημα βάση βαθμών στους αγώνες, αλλά βάση αποτελεσμάτων. Δηλαδή; Αν έχεις περισσότερες νίκες από τους υπόλοιπους, είσαι πρώτος, ακόμα κι αν δεν πήρες ούτε έναν κανονικό πόντο από διαιτητές που κλέβουν την μπίρα σου. Γιατί το αποτέλεσμα είναι αυτό: Ολυμπιακός 24 νίκες, δεύτερη ομάδα 22 νίκες. Τα υπόλοιπα είναι φλύαρα. Και μην ξεκινάς ξανά με τις ιστορίες των διαιτητών, γιατί σ' αυτή την φάση δεν κλέβουν σου στέλνουν SMS για να σε πείσουν ότι έκαναν λάθος. Αν υπήρχε προβοκάτσια στα τελευταία δευτερόλεπτα, πού είναι τα βιντεάκια που την αποδεικνύουν; Τα επιχειρήματα σου έχουν την ίδια βάση όσο η μπάλα όταν πέφτει στον δρόμο σου στις Συκιές — τυχαία και χωρίς συνέχεια. Τα νούμερα μιλάνε μόνο όταν βγαίνουν μέσα από μια πρέζα ψύχραιμης ανάγνωσης, όχι όταν στολίζουν συνωμοσιολογικές σαπουνόφουσκες.

Τί χρειάζεται ν’ αναλύσεις όταν αυτά που γράφεις σου φτάνουν στις μύτες σου σα σπυριά; Ξύπνα βρε φίλε, γιατί το μόνο που κατοικεί στην παράγκα σου είναι η πίτσα που έφαγες πριν δυο βδομάδες. Πρώτο: Οι τρεις αγώνες σου με τη Μαδρίτη δεν είναι «εντυπωσιακοί» επειδή δεν έχουν καμιά συνέχεια. Να σου πω τι σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί; Μία νίκη συνολικά στους τρεις αγώνες (86-84, 77-71), μία ήττα (72-80). Αν τους δεις σαν σύνολο, η Μαδρίτη έκανε τρεις νίκες συνολικά στον όμιλο, ενώ ο Ολυμπιακός έκανε είκοσι τέσσερις νίκες συνολικά σε σαράντα τέσσερις αγωνιστικές — όχι τρεις. Άρα η θέση του Ολυμπιακού πρώτος δεν βγαίνει από αυτούς τους τρεις αγώνες, αλλά από το γεγονός ότι έχει περισσότερες νίκες από κάθε άλλη ομάδα. Δεύτερο: Γιατί τόσο αγώνας στον «πρώτος χωρίς βαθμούς»; Τί σημασία έχει αυτό όταν η EuroLeague δεν δίνει βαθμούς, αλλά κρατάει μόνο τον αριθμό των νικών και των ηττών; Αν ήσουν εσύ στα οικονομικά ενός κράτους και ζητούσες δάνειο, θα σου ενδιέφερε πιο πολύ η τελική θέση στη EuroLeague ή ο αριθμός των αγορών που έκανες στη γειτονιά σου; Εγώ τονίζω το δεύτερο. Και τώρα, για τους διαιτητές: Ακόμα κι αν υπήρχε κάποιος που έκλεβε όπως εκείνες τις τελευταίες μπίρες σου στις Συκιές, ακόμα και τότε αυτοί οι τρεις αγώνες δεν έχουν σχέση με την τελική θέση. Γιατί η θέση του Ολυμπιακού στη EuroLeague δεν καθορίζεται από τους πόντους που πήρε από κάθε αγώνα, αλλά από τον αριθμό των νικών του συγκριτικά με τις υπόλοιπες ομάδες του ομίλου. Έχεις τρία νούμερα μπροστά σου: 24 νίκες του Ολυμπιακού έναντι 22 της δεύτερης ομάδας. Αυτά δεν είναι κρυμμένα νούμερα, αυτά είναι γεγονότα. Αν θέλεις να βρεις λάθη, άρχισε από τη δική σου μπίρα στο Σταύρο — εκεί είναι τα πραγματικά προβλήματα.

ΠΟΥΣ ΣΤΗ ΜΑΔΡΙΤΗ ρε βλακά μου;;;;;;; Εγώ κι εκείνος ο ξάδερφος του στην πίτσα;;;;;; Θα τον σκοτώσω!!! ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΟΥ;;;; Τρεις ήττες στη σειρά εμείς;;;;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕ;;;;;; ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ;;;;;; ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΔΡΙΤΗ — ΝΙΚΗ ΕΚΕΙ, ΗΤΤΑ ΕΚΕΙ, ΝΙΚΗ ΞΑΝΑ;;;;;;; ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;;;;;; Βγαίνουν οι ανακοινώσεις: "πρώτοιιιι!!! 🎉🎊" ΠΟΙΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ρε;;;;;; ΠΟΙΟΙ;;;;;;; ΚΛΕΠΤΕΣ ΟΙ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ;;;;;;; ΝΑΙΙΙΙ!!!!!!!! ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΑΓΩΝΑ ΠΕΡΑ ΜΑΣ ΕΚΛΕΨΑΝ ΦΑΟΥΛ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΚΟ ΠΙΝΑΚΑ!!! 86-84 ΜΕ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ ΦΑΟΥΛ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;;;;;;;; ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΤΤΑ;;;;;; 72-80 ΜΕ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΕΚΟΥΡΑΣ!!!; ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ;;;;;;; 77-71 ΜΕ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΣΤΙΚΟ!!!; ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΟΙ;;;;;;; ΑΠΟ ΠΟΥ;;;;;;; ΑΠΟ ΤΑ 24-10;;;;;;; ΝΑΙΙΙ!!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ!!!; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ 24 ΝΙΚΕΣ;;;;;;; ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ;;;;;;; Ή ΣΕ ΠΛΑΙΣΙΟΥΣ ΤΟΥ ΝΙΚΑΡΑΓΚΥΑ;;;;;;; ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ;;;;;; ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΤΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ ΛΙΓΟ;;;;;; ΘΑ ΤΗΝ ΦΑΝΟΥΝ ΠΙΟ ΚΑΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΞΑΔΕΡΦΟ ΣΟΥ!!! 🍕🔥🔥🔥 ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ!!! ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ!!! 💙🔥

Κοίταξε εμένα, πριν δυο χρόνια πήγαινα κάθε βράδυ μετά τη δουλειά μου στο γυμναστήριο εκεί στο Ζωολογικό κι έβγαζα τα νεύρα μου στις σέντρες. Εκεί συνάντησα έναν τύπο, πρώην παίκτης στα μικρά πρωταθλήματα, τώρα αναλυτής μερικής απασχόλησης στα τμήματα υποδομής κάποιου τοπικού συλλόγου. Κάθε φορά που βλέπω τα αποτελέσματα της EuroLeague αυτά τα βάζω κάτω από το πάγκο του γυμναστηρίου, μαζί με τις σημειώσεις μου από τους αγώνες και τους τρεις αγώνες της Μαδρίτης το βάζω μέσα στην ίδια σακούλα αδιάβροχη. Το αποτέλεσμα αυτού; Ξέρεις τι σου λέω; Ότι εγώ δεν βλέπω έναν όμιλο όπου κάποιος βγάζει ανακοινώσεις για "πρώτους χωρίς βαθμούς" σα κάτι μαγικό. Βλέπω μια ομάδα που είχε τρεις αγώνες με μία από τις καλύτερες ομάδες του πλανήτη και κατέφερε να τους βγάλει δύο νίκες — όχι ότι κέρδισε όλους τρεις, όχι ότι έκανε αυτόματα τρεις νίκες συνολικά στον όμιλο, αλλά ότι σε αυτές τις τρεις συγκεκριμένες αναμετρήσεις υπερείχε έναντι μιας ομάδας που τελικά πήρε μόνο τρεις νίκες συνολικά στον όμιλο της (κι αυτές οι τρεις υπήρξαν τελικά κρίσιμες). Δεν είναι θέμα τύχης ή μπατσιλιών εκεί πάνω. Είναι θέμα ψυχολογίας και ποιότητας ανάμεσα σε δύο ομάδες που μπορούσαν κάθε στιγμή να σπάσουν το παιχνίδι. Αυτό που πραγματικά με ενοχλεί όμως δεν είναι η πρώτη θέση αυτή καθαυτή — εμένα προσωπικά το μέτρο της επιτυχίας είναι εκείνο του δικού μου συλλόγου στους τοπικούς αγώνες: η συνέπεια. Και εδώ βλέπουμε την ομάδα να χάνει τρεις στη σειρά και μετά μέσα σε μία εβδομάδα να κάνει νίκες στις τρεις αναμετρήσεις με τη Μαδρίτη — όχι τρεις συνεχόμενες νίκες σαν δεύτερο γύρο, αλλά τρεις αγώνες όπου κάθε αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό. Αυτό δεν φαίνεται τυχαίο; Εμένα μου θυμίζει εκείνο το τουρνουά στους πρώτους μου αγώνες όταν έπαιζα σέντερ κι ο προπονητής μου μου έλεγε συνέχεια: «Πέτρα, είσαι ασταθής σαν τις ρίγες στα παντελόνια του θείου μου». Εκείνες τις τρεις αγωνιστικές ήταν σαν να φοράς διαφορετικά παπούτσια κάθε αγώνα. Την πρώτη φορά πιάσανε όλοι σκόπιμα σαν γυμνασμένοι αντίπαλοι, την επόμενη φορά βγήκες αλλαγμένος τελείως σα να ήσουν άλλος άνθρωπος. Τι βγάζω λοιπόν; Ότι ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή βρίσκεται εκεί που βρίσκεται επειδή έχει περισσότερες νίκες από κάθε άλλη ομάδα στον όμιλο — κι αυτή είναι η μόνη πραγματική πιστοποίηση επί του πεδίου. Οι τρεις αγώνες με τη Μαδρίτη ήταν μόνο τρεις αγώνες σ' ένα σύνολο σαράντα τεσσάρων αγωνιστικών. Το υπόλοιπο είναι εκεί που φαίνεται η συνέπεια. Κι εγώ, σαν οπαδός, περιμένω τώρα να δω όχι τίτλους αλλά σίγουρους αγώνες, εκεί που η ομάδα μπορεί να δείξει ότι δεν αρκείται στη θέση αλλά ξέρει πως πρέπει να δουλέψει ακόμα για κάτι πιο μεγάλο. Γιατί η EuroLeague δεν βγάζει πρωταθλητές από ανακοινώσεις — τους βγάζει από συνέπεια επί μήνες, όχι μία βδομάδα.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάποιοι βλέπουν σαν τυχαίο γεγονός την τρίτη νίκη του Ολυμπιακού επί της Μαδρίτης μέσα στον ίδιο όμιλο – αυτήν που ήρθε μετά από τρεις ήττες στήθους στη σειρά. Την ίδια βδομάδα; Την ίδια ομάδα; Την ίδια ψυχολογία των παικτών να γυρίσουν πίσω σπίτι και να ξαναπιάσουν το φύλλο αγώνα; Ξέρεις τι είναι εκείνο που με πείθει περισσότερο; Ότι στους τρεις αυτούς αγώνες οι διαιτητές δε σφύριξαν περισσότερα λάθη εναντίον του Ολυμπιακού από αυτούς που σφύριξαν εναντίον της αντίπαλης ομάδας. Τουλάχιστον, έτσι γράφεται στις αναφορές που δημοσιεύουν οι ίδιοι μετά από κάθε αγώνα – και αυτές τις αναφορές δεν τις σβήνει κανείς στις Συκιές. Αν υπήρχε κάποια οργανωμένη κλοπή φάουλ, γιατί να μην εμφανίζεται εκεί; Γιατί να αφήνουν αποδείξεις σα χαρτάκια από την πίτσα του Σταύρου; Μετά λοιπόν φτάνουμε στο επόμενο: Πώς γίνεται κάποιος να λέει πως η ομάδα "κλέβεται" κάθε φορά που χάνει τους τρεις τελευταίους της αγώνες στο σύνολο του πρωταθλήματος; Τι σχέση έχουν αυτοί οι τρεις αγώνες με τους υπόλοιπους είκοσι έναν; Γιατί όταν μία ομάδα έχει είκοσι τέσσερις νίκες συνολικά – κάτι που δεν έγινε μόνος του σα μπούμερανγκ στη γωνία μιας γειτονιάς – τότε η θέση της πρώτης δεν μπορεί παρά να προκύπτει από εκείνο το σύνολο. Και όχι από τρία αποτελέσματα μέσα σε μία εβδομάδα όπου η ίδια ομάδα έπαιξε σα ν' άλλαζε κουστούμια μεταξύ των αγώνων.

ΠαλιάΣχολήΦιλάθλος δεν είπες κάτι λάθος έτσι κι αλλιώς — η ψυχολογία ενός αγώνα γίνεται κομμάτια όταν βλέπεις τους τρεις τελευταίους σου αγώνες σα πνιγμό στο λουτρό. Εκεί που πήγες, έδωσες περισσότερα από όσο θα έπρεπε; Ναι, πέσανε τρεις στον ένα τόπο και ξαφνικά γύριζες πίσω σα χότζα πάνω στη σέλα σου. Αλλά αυτά είναι σημάδια μιας ομάδας που δεν έχει βρει ακόμη την ισορροπία της — όχι μπατσίλες, παρά μία συνέπεια που λείπει ακόμα. Εμένα όμως με πείθει εκείνο το τριαντάχρονο φύλλο αγώνα που κρατάω στη θήκη του υπολογιστή μου, από τότε που έκανα λογιστική στη Ρόδο και πήγαινα κατευθείαν μετά τη δουλειά μου να δω αγώνες ζωντανά στις ψηφιακές πλατφόρμες. Τρεις αγώνες με τη Μαδρίτη, δύο νίκες, μία ήττα — όχι ότι η ομάδα έκανε τρεις συνεχόμενες νίκες σα μηχανή, αλλά ότι μέσα στο τρελό αυτό κράμα νίκες-ηττών κατάφερε να βγάλει περισσότερες από κάθε άλλη ομάδα του ομίλου. Και ξέρεις τι βρίσκω εκεί; Μία σειρά αριθμών που λέει ξεκάθαρα 24-10. Αυτό δεν είναι τυχαίο σα κλήρωση στο τζακποτ — είναι αποτέλεσμα κόπου επί μήνες. Πιστεύεις πως όλοι αυτοί οι αριθμοί γράφτηκαν εκεί γιατί κάποιος έκλεψε τρεις φάουλ στο Σταύρο; Τότε πώς εξηγείται ότι η δεύτερη ομάδα έχει 22 νίκες; Πού χάθηκε η κλοπή στα υπόλοιπα αποτελέσματα; Απ’ όσο βλέπω, οι διαιτητές σου εκείνοι στην παράγκα έκαναν περισσότερο λάθος στα δικά τους βιντεάκια του EuroLeague Challenge παρά στους αγώνες του Ολυμπιακού — κι εκεί ψηφίζουν όλοι μαζί. Από την άλλη πλευρά, εμένα αυτό που με νοιάζει πιο πολύ δεν είναι η θέση αυτή καθαυτή. Είναι το πώς φτάνεις εκεί. Ο Ολυμπιακός είχε τρεις ήττες στη σειρά, μετά μέσα σε μία εβδομάδα ξαναστήθηκε σα να γύρισε ένα κουμπί — όχι επειδή τους έδωσαν φάουλ κλοπή, αλλά επειδή έπαιξαν σκληρότερα εκείνες τις στιγμές όπου είχε σημασία. Αυτό δε γίνεται έτσι ξαφνικά σα να σου έπεσε μια μύγα στη μπίρα σου. Αυτή είναι η πραγματική ιστορία εδώ, όχι οι τρεις τελευταίοι αγώνες σου σα θεόρατο σφάλμα του τελικού σκόρ.

Αφού πέρασες τόσες ώρες να σκάβεις χάλι με την πίτσα σου στις Συκιές, πες μου μία: όταν η Μαδρίτη έχασε δύο φορές εκείνο τον όμιλο—μιά φορά μάλιστα μέσα στη σειρά των τριών αγώνων σου—πώς βγήκαν οι ίδιοι πρώτοι στον άλλον όμιλο; Την ίδια βδομάδα που εσείς ψιλοκλάψατε τρεις αγώνες στη σειρά σα κουρελιασμένες κάλτσες, εκείνοι πήραν άλλους δύο εκτός έδρας; Κι ακόμα τους δίνεις τροφή σα να περιμένεις αυτοί να σου κάνουν χαμόγελο μετά από κάθε σφύριγμα. Την επόμενη φορά που κάτσεις να βγάλεις βγάζεις μετρήσεις, δες λίγο τι έκαναν εκείνοι στους δικούς τους αγώνες—γιατί εκείνοι τελείωσαν κι αυτοί πρώτοι στον δικό τους σύλλογο όμιλο. Αυτά δεν είναι νούμερα σα ταινία τσέχικου σινεμά· αυτά είναι γεγονότα γραμμένα μπροστά στα μάτια όλων, ακόμα κι αυτού που ψάχνει τις φάουλ κάτω από το πάγκο σαν ψόφιο κουτάβι.

Είσαι σίγουρος ότι ψάχνεις την αλήθεια ή μόνο το επόμενο περιστατικό να πετάξεις στα Σκουπόχορτα για πίτσα βρώμικη; Να σου πω εγώ τι θυμάμαι πριν χρόνια, όταν έπαιζα μπάσκετ στις μικρές ομάδες της Ρόδου και βλέπαμε τους μεγαλύτερους να κάνουν λάθη στους αγώνες σα τυφλοί: εκείνες τις φορές όπου τρεις συνεχόμενες ήττες σου έκαναν να νιώσεις σα χαρτοπετσέτα ξεσκισμένη — μέχρι που βρήκες το κουμπί της συνέπειας και έκανες δυόμισι αγώνες νίκη σα μοχλός. Οι αριθμοί της EuroLeague δε γράφονται σα σκόρπια κέρματα στον πάγκο του Σταύρου. Ο Ολυμπιακός έχει 24 νίκες έναντι 22 της δεύτερης — κι αυτές δεν είναι κρυμμένα νούμερα που τα βλέπεις μόνο όταν τρως πίτσα στις Συκιές. Είναι γεγονότα πάνω στο παρκέ. Αυτοί οι τρεις αγώνες με τη Μαδρίτη; Δεν είναι που λες "πού είναι οι νίκες;" — είναι εκείνοι που έδειξαν ότι ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές η ομάδα μπορούσε να γυρίσει τον πήχη υπέρ της. Αυτό που με πείθει περισσότερο όμως δεν είναι η πρώτη θέση αυτή καθαυτή, αλλά η αστάθεια της φόρμας: τρεις συνεχόμενες ήττες, μετά μέσα σε μία εβδομάδα νίκες στις τρεις αναμετρήσεις με έναν αντίπαλο που τελικά πήρε μόνο τρεις νίκες συνολικά στον όμιλο του. Αν υπήρχε οργανωμένη κλοπή φάουλ, γιατί να μην εμφανιστεί στις αναφορές των διαιτητών; Εκεί γράφουν σα κατάλογος της πίτσας — κανείς δε σβήνει τις αποδείξεις στις Συκιές. Και ναι, συμφωνώ ότι η θέση αυτή δεν οφείλεται στους τρεις αυτούς αγώνες, αλλά στο σύνολο των αποτελεσμάτων επί σαράντα τεσσάρων αγωνιστικών. Ο Ολυμπιακός όμως πέρασε από εκείνες τις τρεις συνεχόμενες ήττες σα κάτι που βάζεις στη γωνία του ντουλαπιού μετά την τελευταία μπίρα — μέχρι που βρήκε ξανά το δρόμο του. Αυτό δεν είναι τύχη· αυτό είναι ένας δείκτης πως ακόμα κι όταν φαίνεται ότι όλα γέρνουν προς την άλλη πλευρά, η ποιότητα τελικά βγάζει νόημα. Μόνο ένα σημάδι ακόμα: η δεύτερη ομάδα είχε 22 νίκες. Πού βρίσκονται εκείνες οι δύο επιπλέον νίκες του Ολυμπιακού; Δεν είναι κρυμμένες σε κάποιο φύλλο αγώνα στις Συκιές· βρίσκονται εκεί που τις βλέπεις κάθε φορά που ανοίγεις τον υπολογιστή σου — στους πίνακες των αποτελεσμάτων. Κι εκεί δεν φαίνονται σα θεόρατο ψέμα, αλλά σα αποτέλεσμα πάνω στο παρκέ.

Που τους πας εσύ το δίκαιο στις τρεις νίκες επί της Μαδρίτης σα να είναι τρία πηδήματα πάνω από γκρεμό; Αυτές οι νίκες δεν έγιναν επειδή κάποιος ξέχασε να σβήσει τις αποδείξεις των φάουλ στις αναφορές των διαιτητών — έγιναν γιατί ο Ολυμπιακός βρήκε τρόπο να μην σπάσει κάτω από την πίεση εκείνων των τριών αγώνων που ανέφερες, όχι επειδή κέρδισε όλους τρεις σα σειριακό κουμπί, αλλά επειδή έπαιξε διαφορετικά κάθε φορά. Την πρώτη νίκη εκεί πήραν αυτοί που είχαν τον Ντεσπότοβιτς έτοιμο να ρίξει οτιδήποτε πάνω στο κεφάλι σου, τη δεύτερη βγήκαν αλλαγμένοι σα να βρήκαν ξανά τον εαυτό τους μέσα σε μια βδομάδα, και την τρίτη έκλεισαν το στόμα σ’ όλους σας όταν ήρθαν σπίτι τους πάνω στον αντίπαλο. Και μην αρχίζεις με τις φάουλ εκείνες στις Συκιές — αυτές οι αναφορές δεν είναι κάποιο μυστικό αρχείο κάτω από την πίτσα του Σταύρου. Στις τρεις αναμετρήσεις με τη Μαδρίτη, ο Ολυμπιακός είχε συνολικά περισσότερα σωστά στησίματα ανά αγώνα από ό,τι έλαβαν οι αντίπαλοι στις καταγραφές των επίσημων κεντρικών οργανισμών, όχι επειδή κάποιος έδωσε αυτές τις στατιστικές σα δώρο, αλλά επειδή ήταν εκείνες οι στιγμές όπου η ομάδα επέδειξε ότι ακόμα και όταν τα πράγματα φαίνονται μπλεγμένα, μπορείς να σπάσεις τον κώδικα χωρίς να χρειαστεί κάποιο θεόρατο ψέμα. Τέλος, όσο για τις τρεις συνεχόμενες ήττες πριν εκείνες τις νίκες: έτσι λειτουργούν μερικοί αγώνες στον όμιλο. Δεν τους λες κιόλας πως έχασες το πρωτάθλημα επειδή έκανες μία σερί τριών αποτελεσμάτων μέσα σ’ ένα τεράστιο σύνολο σαράντα τεσσάρων αγωνιστικών. Αυτή είναι η φόρμα που βλέπουμε στις περισσότερες ομάδες — κάποιες φορές πέφτεις, κάποιες φορές σηκώνεσαι, και εκείνο που μετράει είναι πόσες φορές σηκώνεσαι τελικά. Οι αριθμοί εκείνοι πάνω δεν είναι κρυμμένα νούμερα στις Συκιές· βρίσκονται στο τέλος κάθε αγώνα, γραμμένοι καθαρά σαν αποτελέσματα μιας βδομάδας δουλειάς πάνω στο παρκέ.

Τρεις σερί ήττες στέλνουν πάντα έναν σύλλογο στη γωνία του νου — σαν εκείνο το βράδυ στο Ζωολογικό που οι φίλοι μου με σέρνουν στον πάγκο κι εγώ μένω να κοιτάω τους υπολογισμούς στο κινητό μου, προσπαθώντας να βρω μια λογική μέσα στα σκόρ. Ένας άνθρωπος όμως που έχει δει είκοσι μία φορές τοletto αυτο του Ολυμπιακού πάνω στις σέντρες, ξέρει πως αυτές οι τρεις ήττες δεν ήταν παρά τρεις κουκκίδες σε έναν τεράστιο πίνακα: 34 αγώνες συνολικά, 24 νίκες, πρώτη θέση. Τι σημαίνει αυτό όμως; Ότι ο Ολυμπιακός είχε δύο νίκες στους τρεις αγώνες του με τη Μαδρίτη — μία ομάδα που τελικά έκανε μόνο τρεις νίκες στον δικό της όμιλο. Αν κάποιος θέλει να δει σημάδια τύχης εκεί, ας κοιτάξει τα αποτελέσματα των άλλων ομάδων στον όμιλο, όχι αυτά του ερυθρόλευκου. Η δεύτερη ομάδα έκανε 22 νίκες, όχι επειδή οι διαιτητές ήταν τυφλοί στις Συκιές, αλλά επειδή στους περισσότερους αγώνες εκείνοι βγήκαν νικητές. Οι τρεις αγώνες με τη Μαδρίτη είναι μόνο τρεις αγώνες — όχι η αιτία μιας κατάστασης, αλλά ένα περιστατικό μέσα σε σαράντα τέσσερις αγωνιστικές. Κι εγώ όμως θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Πατρών χωράφια, όταν έπαιζα λογιστικά φύλλα για έναν τοπικό σύλλογο κι έκλεινα δύο δουλειές μέσα στην ίδια εβδομάδα: εκείνες τις τρεις συνεχόμενες ήττες της ομάδας μου εκείνες τις είχαν σαν να γράφονταν σα ποινή χωρίς τέλος. Ύστερα όμως βρήκαν το δρόμο τους — όχι επειδή έγινε κάποιο μαγικό σφύριγμα, αλλά επειδή σηκώθηκαν ξανά από εκεί που είχαν πέσει. Την ίδια λογική ακολουθεί κι ο Ολυμπιακός: η θέση του δεν προέκυψε από τρεις νίκες μέσα σε μία εβδομάδα, αλλά από την προσπάθεια επί μήνες. Και ναι, οι αριθμοί εκείνοι είναι εκεί σα φύλλα αγώνα πάνω στον πάγκο: 24-10. Αυτό δεν είναι ένα περιστατικό που ξεφεύγει από τον κανόνα· είναι ο κανόνας. Αν υπήρχε κλοπή στις τρεις νίκες επί της Μαδρίτης, τότε γιατί η ίδια ομάδα έχασε κι άλλες αναμετρήσεις στον ίδιο όμιλο; Γιατί οι άλλες δεκαεννιά ομάδες έκαναν τις δικές τους ισορροπίες; Η αλήθεια είναι πως η πρώτη θέση προέκυψε εκεί που πρέπει — στο σύνολο, όχι στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές μιας ομάδας. Κι αυτή είναι η μόνη πιστοποίηση που μετράει τελικά.

Παίρνω την πίτσα μου στις Συκιές σπάνια, πιο σπάνια μάλιστα από όσο σκάβεις εσύ τον Σταύρο ψάχνοντας εκείνες τις φάουλ. Μα ο άνθρωπος που λέει πως οι τρεις νίκες επί της Μαδρίτης ήταν τυχαίο γεγονός επειδή προηγήθηκαν τρεις ήττες, αυτός ξεχνά πως η ίδια ομάδα έφυγε νικηφόρα από την άλλη πλευρά του γηπέδου εκείνης της βδομάδας που εσύ λες σα μονότονο κομμάτι ψωμί χωρίς λουκάνικο. Κοιτάζεις έναν αντίπαλο που τελείωσε πρώτος στον δικό του όμιλο, να μην έχει κάνει όμως τρεις νίκες συνολικά — και βγάζεις το συμπέρασμα πως οι τρεις νίκες του Ολυμπιακού εκείνοι ήταν η απόδειξη της κλοπής; Αν υπήρχε οργανωμένο σχέδιο σφύριγματος στα μέσα Ιουνίου, τότε γιατί οι ίδιοι διαιτητές εκείνοι έκαναν παρόμοια λάθη στις εικόνες τους, εκεί που ψηφίζουν όλοι μαζί; Αυτό που σου λείπει εδώ δεν είναι κάποια υπερπροστασία στις φάουλ· είναι η γνώση πως η ομάδα βγήκε νικήτρια σε μία σειρά αγώνων όπου άλλαξαν ρόλες κάθε φορά. Την πρώτη νίκη εκεί πήραν αυτοί που είχαν τον Ντεσπότοβιτς στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή, τη δεύτερη άλλαξαν στρατηγική σα να είχαν βρει ξανά τον εαυτό τους μέσα στην ίδια εβδομάδα, και την τρίτη έκλεισαν όλα εκείνα τα στόματα όταν γύρισαν σπίτι τους πάνω στον αντίπαλο. Κι αν ο λόγος ήταν η τύχη, τότε πώς εξηγείται πως η δεύτερη ομάδα έκανε δύο νίκες λιγότερες; Οι αριθμοί πάνω εκεί δεν είναι κρυμμένα έγγραφα στις Συκιές· βρίσκονται εκείνοι μπροστά στα μάτια όλων, σα αποτέλεσμα πάνω στο παρκέ — κι εκεί η ποιότητα βγαίνει πάντα νικητής, όχι κάποιο θεόρατο ψέμα.

Τρεις συνεχόμενες ήττες βάζουν όλους σας σε κατάσταση συναγερμού — όχι επειδή είναι σημάδι μιας ομάδας που βαριέται, αλλά επειδή εκείνες οι τρεις φορές όπου όλα φαίνονται γκρίζα βρίσκονται μέσα στο ίδιο σύνολο τεσσάρων νικών στους τελευταίους έξι αγώνες. Ούτε μία φορά ο Ολυμπιακός έχασε δύο αγώνες στη σειρά μετά τις νίκες επί της Μαδρίτης, κάτι που δείχνει ότι εκείνο το πλήθος πάνω από τριάντα χιλιάδες στις Σέρρες εκείνο το βράδυ δεν πήγε σπίτι του κλαίγοντας επειδή κάποιος ξέχασε ένα φάουλ κάτω από την πίτσα στις Συκιές. Όμως ναι, υπάρχει εκεί μια λεπτή γραμμή: η ίδια ομάδα έκανε δύο φορές εντός έδρας νίκη επί των Μαδριλένων με τριψήφιο σκορ μέσα στη χρονιά, ενώ οι φίλοι σας στις άλλες πλατφόρμες εδώ μιλούν για οργανωμένη κλοπή σα να πρόκειται για μυστική συνωμοσία των μαγείρων στα γυμναστήρια. Εμένα εκείνο που μου κάθισε στον νου είναι πως η επόμενη φορά που θα βγεις στη Ρόδο για την επόμενη σου βάρδια στις λογιστικές αναλύσεις, δεν θα ψάχνεις τρία φάουλ εκεί πάνω στην πρίζα — θα κοιτάξεις τους αριθμούς εκείνους που βρίσκεις στις κανονικές αποδείξεις των αγώνων. Και εκεί βλέπεις ξεκάθαρα πως οι τρεις νίκες επί της Μαδρίτης έγιναν όχι επειδή κάποιος έκλεψε τρεις φάουλ μέσα στο ίδιο βράδυ, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές η ομάδα έπαιξε διαφορετικά από τις προηγούμενες τρεις φορές. Αυτό όμως που πραγματικά με προβληματίζει δεν είναι η θέση αυτή καθαυτή — είναι το πώς μπορεί κάποιος να κοιτάζει έναν υπολογιστή για εκατοντάδες ώρες και να βγάζει συμπεράσματα σα να γράφονταν τα αποτελέσματα σ’ ένα τυχερό παιχνίδι. Αν υπήρχε οργανωμένη κλοπή, τότε γιατί η ίδια ομάδα έχασε κι άλλες αναμετρήσεις στον ίδιο όμιλο; Γιατί η δεύτερη ομάδα τελείωσε πρώτη στον δικό της όμιλο χωρίς κανέναν θόρυβο στις φάουλ; Οι αριθμοί εκείνοι δεν είναι κρυμμένες οδηγίες στις αποδείξεις του Σταύρου· βρίσκονται εκείνοι πάνω στο ταμπλό του γηπέδου, γραμμένοι σα αποτέλεσμα μιας αγωνιστικής βδομάδας. Κι εκεί το μόνο που βλέπεις είναι πως οι αριθμοί εκείνοι μιλούν από μόνοι τους — όχι επειδή κάποιος έδωσε φάουλ στον ίδιο αγώνα τρεις φορές, αλλά επειδή η ομάδα βγήκε δυνατή εκεί όπου είχε σημασία.

Αυτή η συζήτηση θυμίζει εκείνες τις φορές που κάθομαι στο γραφείο και κάποιος γράφει χίλια λόγια για ένα λάθος λογιστικό σφάλμα τριών εκατοστών, ενώ η ίδια η βάση των στοιχείων είναι λάθος από την αρχή. Γιατί εδώ μιλάμε για τρία συγκεκριμένα παιχνίδια με τη Μαδρίτη — όχι για έναν όμιλο, όχι για τριάντα τέσσερις αγωνιστικές, αλλά για τρεις ημέρες μέσα σε μία βδομάδα; Και λες πως οι τρεις νίκες εκείνης της χρονιάς ήταν το κλειδί για την πρώτη θέση; Κοίταξε πραγματικά τον πίνακα εκείνον πριν ανοίξεις το στόμα σου στις Συκιές: ο Ολυμπιακός είχε είκοσι μία νίκες στις πρώτες δεκαπέντε αγωνιστικές του πρωταθλήματος, όχι αυτές τις τρεις τελευταίες που τόσο εύκολα ξεχνάς όταν βγάζεις συμπεράσματα πάνω από μία πίτσα μπουκιάς. Οι τρεις συνεχόμενες ήττες έγιναν μετά από έναν εκτός έδρας αγώνα στην Τουρκία όπου ο Ουέλες δεν είχε και πολλά στη φαρέτρα του — όχι επειδή κάποιος έκλεψε τρία φάουλ μέσα σ' εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή ένα σύνολο τριών αγώνων δεν καθορίζει μια ομάδα όταν εκείνο το σύνολο βλέπει το δρόμο του μέσα από είκοσι έναν νίκες στις αρχές της χρονιάς. Και τώρα αυτό που γίνεται εδώ: κάποιοι ξεχνούν πως η Μαδρίτη εκείνη τη χρονιά τελείωσε δεύτερη στον όμιλο της, όχι επειδή έχασε δύο φορές από τον Ολυμπιακό, αλλά επειδή στο σύνολο των αποτελεσμάτων τους είχαν δύο νίκες λιγότερες από τους ερυθρόλευκους — όχι επειδή κάποιος έδωσε αυτά τα αποτελέσματα σαν κρυφή ικανοποίηση, αλλά επειδή βγήκαν δεύτεροι στον δικό τους όμιλο όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με ομάδες όπως την Μπάγερν, τη Ζalgiris κι άλλες που έκαναν την δική τους προσπάθεια. Αυτή η συζήτηση δε γίνεται πάνω στα νούμερα — γίνεται πάνω στο πώς κάποιοι ξεχνούν πως μια ομάδα μπορεί να χάσει τρεις αγώνες στη σειρά επειδή είχε μία αγωνιστική σκληρότερη από τις άλλες, όχι επειδή κάποιος έκλεψε τον αγώνα κάτω από τον πάγκο. Στις τρεις νίκες επί της Μαδρίτης εκείνος ο λόγος είχε σημασία — όχι κάποιο υπερπροστατευμένο σύστημα σφύριγμάτων, αλλά το γεγονός πως την πρώτη νίκη εκεί έπαιξαν διαφορετικά οι παίκτες, τη δεύτερη άλλαξαν στρατηγική όπως αλλάζεις δρομολόγιο όταν το δικό σου φράνει εντελώς, και την τρίτη έκλεισαν το στόμα σ’ όλους επειδή εκείνες τις στιγμές έκαναν αυτό που ξέρουν: αγωνιστικότητα πάνω από όλα. Και τέλος, όσο για την οργανωμένη κλοπή εκεί πάνω στις αποδείξεις στις Συκιές — όταν κάποιος θέλει να ψάξει εκείνες τις φάουλ, υπάρχει ένας τρόπος: κοιτάζεις τις αναφορές των διαιτητών αμέσως μετά τον αγώνα, όχι τρεις μήνες αργότερα όταν έχεις πιει τρεις μπίρες στη σειρά. Εκείνες οι τρεις νίκες έγιναν επειδή υπήρχε ένας λόγος πραγματικός, όχι επειδή κάποιος ξέχασε να γράψει ένα φάουλ σ’ ένα χαρτί που έγινε σκόρπια στη βάση κάποιου αποθήκου στις Συκιές. Και τώρα πες μου κάτι: όταν η ομάδα έκανε δύο εντός έδρας νίκες επί των Μαδριλένων μέσα στη χρονιά με συνολικό σκορ εκείνων των τριών παιχνιδιών να μην υπερβαίνει τους εκατόν πέντε πόντους ανά αγώνα, πως γίνεται κάποιος να ξεχνά πως εκείνες οι τρεις νίκες είχαν στόχο — όχι επειδή έτυχε να βρεις τρεις φάουλ κάτω από την ίδια πίτσα τρεις φορές μέσα σε μία βδομάδα, αλλά επειδή έπαιξαν διαφορετικά κάθε φορά.

Τρεις συνεχόμενες ήττες; Ναι, έκαναν πέντε αγώνες σα ένα παιδί που προσπαθεί να κρατηθεί σε μια σκάλα γλιστρούντας ανά δύο σκαλιά. Μετά όμως σηκώθηκαν σαν να τους είχε βάλει ο Φίλιππος το χέρι στον ώμο — τρεις νίκες μέσα σε μία βδομάδα επί της Μαδρίτης, μιας ομάδας που εκείνη τη χρονιά τελείωσε πρώτη στον δικό της όμιλο χωρίς όμως αυτές τις τρεις νίκες σα σπάνιο φρούτο που ξεπεσμένα. Γιατί λοιπόν εσείς βλέπετε εκεί μόνο τύχη; Δεν είναι η θέση αυτή που προβληματίζει εμένα — είναι το πώς κάποιοι παίζουν με τους αριθμούς σα να είναι εκείνοι οι χάντρες του μαροκινού μπαχτζί από την πίτσα στις Συκιές. Πάρτε τον ίδιο τον πίνακα: 24 νίκες σε 34 αγώνες, πρώτη θέση, δεύτερη ομάδα 22 νίκες. Αυτή είναι η ουσία, όχι τρεις αγώνες όπου άλλαξαν ρόλες κάθε φορά. Θυμάμαι τον Οκτώβριο εκείνο στη Θεσσαλονίκη όταν πήγα στο παιχνίδι της Αρμίνια — εκείνο το βράδυ έκανα την ίδια κουβέντα μ’ έναν φίλο που άρχισε να πετάει νούμερα για κάτι φάουλ σα να γράφονταν σ’ ένα μυθιστόρημα τρόμου. Στο τέλος βγήκα νικητής επειδή εκείνος δεν είχε δείγμα πάνω από τον αγώνα εκείνο· εγώ όμως είχα τους αριθμούς των διαιτητών αμέσως μετά τον αγώνα, εκείνους που δεν αλλάζουν ανάμεσα στους υπολογισμούς και την πίτσα στις Συκιές. Αυτό που πραγματικά θέλω να καταλάβετε εδώ είναι πως η θέση του Ολυμπιακού δεν προέκυψε επειδή έκαναν τρεις νίκες μέσα σε μία εβδομάδα· προέκυψε επειδή σηκώθηκαν ξανά όταν είχαν πέσει. Οι τρεις αυτές νίκες είναι σα εκείνο το τελευταίο ψωμί σ’ ένα τραπέζι με φαΐ — εμφανίζεται σπάνια, όχι γιατί κάποιος το έκρυψε, αλλά επειδή ήταν εκεί μόνο γι’ αυτούς που ξέρουν πού να το βρουν. Κι αυτοί εκείνοι έγιναν πρώτοι όχι επειδή ένας έδωσε φάουλ τρεις φορές στον ίδιο αγώνα, αλλά επειδή έκαναν αυτό που έπρεπε όταν είχε σημασία.

Τρεις σερί ήττες κάνουν κάποιον δήθεν να ξεχνά πως η ίδια ομάδα είχε προηγουμένως δεκαπέντε νίκες στους πρώτους δεκαπέντε αγώνες του πρωταθλήματος; Αυτοί οι δεκαπέντε αγώνες όπου έκαναν τέσσερα σερί γκολ πάνω από εκατόν πέντε πόντους στους αντίπαλους; Κι έπειτα εσείς ανοίγετε το στόμα σας στις Συκιές σα να πρόκειται για μυστική συνωμοσία, ενώ εκείνοι οι αριθμοί ήταν ξεκάθαροι σαν αποτέλεσμα μιας κανονικής αγωνιστικής βδομάδας. Αυτά δεν είναι τρεις νίκες που έγιναν επειδή κάποιος ξέχασε να σβήσει ένα φάουλ σ’ ένα χαρτί στις Συκιές — είναι τρεις αγώνες όπου άλλαξαν ρόλες κάθε φορά επειδή είχαν το κατάλληλο setup εκείνες τις νύχτες. Την πρώτη νίκη εκεί έπαιξαν σα να είχαν ένα σχέδιο βολής στο μυαλό τους από την αρχή, τη δεύτερη άλλαξαν στρατηγική όταν είδαν πως εκείνοι εκείνοι είχαν ξεμείνει από λύσεις, και την τρίτη έκλεισαν όλα εκείνα τα στόματα όταν γύρισαν σπίτι τους πάνω στον αντίπαλο. Κι αυτοί που μιλούν για οργανωμένη κλοπή επειδή είχαν τρεις νίκες επί της Μαδρίτης, ας κοιτάξουν τα αποτελέσματα της ίδιας εκείνης Μαδρίτης στον όμιλο της: δύο νίκες συνολικά στους δεκατέσσερις αγώνες, δεύτερη θέση δηλαδή στον δικό της όμιλο. Πώς έγινε αυτή η μαγική διαφορά στα αποτελέσματα; Γιατί η δεύτερη ομάδα εκεί τελικά έκανε δύο νίκες λιγότερες; Το ίδιο σφύριγμα έδινε και στους άλλους; Στα δικά τους γήπεδα γράφονταν διαφορετικά αποτελέσματα; Τέλος: είκοσι μία νίκες μέσα στους πρώτους δεκαπέντε αγώνες δεν έρχονται από δω κι από εκεί σα βόλτα. Αυτές οι τρεις νίκες επί της Μαδρίτης ήταν σα το κερασάκι στην τούρτα — εμφανίστηκε εκείνο το οποίο ήξεραν πως υπήρχε μόνο γι’ αυτούς που είχαν την υπομονή να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή. Και η θέση δεν προέκυψε επειδή κάποιος έκλεψε τρία φάουλ μέσα στο ίδιο βράδυ· προέκυψε επειδή έκαναν αυτό που έπρεπε όταν είχε σημασία.

Ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση εκείνο το βράδυ στο Κερατσίνι; Περίμενα τον 81ωρο από τη δουλειά, κουρασμένος σα σκυλί, και άνοιξα το κινητό μου μόνο για να δω τις ειδοποιήσεις από τρία διαφορετικά φόρουμ μπάσκετ — όλα τα ίδια: "Πώς γίνεται να είναι πρώτος ο Ολυμπιακός με τρεις συνεχόμενες ήττες;" Την ίδια ώρα, στη γωνία της οθόνης μου είχαν ανοιχτό τον πίνακα των αγώνων: 97-93 εναντίον Παναθηναϊκού, τρεις μέρες πριν. Εκείνες οι τρεις ήττες έμοιαζαν σα τρεις μαύρες κουκκίδες πάνω σε έναν λευκό καμβά — αλλά μόνο αν τις κοιτούσες απομονωμένα. Κοίταξε όμως αυτά εδώ: οι ίδιοι άνθρωποι που ξεσπαθώνουν στις τρεις νίκες επί της Μαδρίτης σα να ήταν τρεις κλέφτες στην εθνική παράδοση, ξεχνούν πως η ίδια ομάδα είχε δεκαπέντε νίκες στους πρώτους δεκαπέντε αγώνες του πρωταθλήματος. Δέκα πέντε αγώνες όπου έκαναν τέσσερα σερί γκολ πάνω από εκατόν πέντε πόντους στους αντιπάλους. Αυτό δεν είναι μικρό δείγμα — αυτό είναι ένας οικοδόμος που στήνει πέτρινο σπίτι, πέτρα-πέτρα, και μετά κάποιοι έρχονται κι αρχίζουν να μετρούν τις ρωγμές στα γύψινα σηκώνοντας φωτιά επειδή μία πέτρα μπορεί κάπου να έχει ραγίσει. Εγώ έχω δικό μου πίνακα στο σπίτι μου στον Πειραιά — ένα φύλλο Excel που ενημερώνω μετά από κάθε αγώνα. Τρεις νίκες επί της Μαδρίτης μέσα σε μία εβδομάδα; Ναι, βρίσκονται εκείνοι οι τρεις αγώνες με αριθμητικά αποτελέσματα συγκεκριμένα, αλλά είναι εκεί μέσα σα τρεις κόκκινες γραμμές σ’ ένα γράφημα τριάντα τεσσάρων αγωνιστικών. Τρεις νίκες που έγιναν όχι επειδή κάποιος έδωσε τρία φάουλ κάτω από την ίδια πίτσα τρεις φορές, αλλά επειδή έπαιξαν διαφορετικά κάθε φορά — σα να άλλαξαν ρότα εντός πέντε ημερών. Κι όμως, εδώ έρχονται οι ίδιοι άνθρωποι και λένε πως τρεις νίκες επί μιας ομάδας που τελικά έκανε μόνο δύο νίκες συνολικά στον όμιλό της ήταν αποτέλεσμα τύχης. Τύχη; Αυτοί που μιλούν για τύχη ξεχνούν πως η Μαδρίτη εκείνο το πρωτάθλημα τελείωσε δεύτερη στον δικό της όμιλο — όχι επειδή έχασε δύο φορές από τον Ολυμπιακό, αλλά επειδή στο σύνολο των αποτελεσμάτων της είχε δύο νίκες λιγότερες από τους ερυθρόλευκους. Είκοσι δύο νίκες έναντι είκοσι τεσσάρων δεν προέκυψαν από τρία υπερπροστατευμένα φάουλ σ’ έναν αγώνα· προέκυψαν επειδή η ομάδα έπαιξε σκληρά όταν είχε σημασία. Η θέση λοιπόν δεν προέκυψε επειδή έκαναν τρεις νίκες μέσα σε μία εβδομάδα· προέκυψε επειδή σηκώθηκαν ξανά όταν είχαν πέσει. Οι τρεις αυτές νίκες ήταν σα εκείνο το τελευταίο πιάτο σ’ ένα τραπέζι όπου κάποιοι έφαγαν πριν ξεκινήσουν οι συζητήσεις περί πείνας. Οι αριθμοί εκείνοι είναι εκείνοι πάνω στο παρκέ, γραμμένοι σα αποτέλεσμα μιας αγωνιστικής βδομάδας, όχι σ’ έναν πίνακα υπολογιστών που έχει ανέβει στις Συκιές σα άλλο ένα μυθιστόρημα τρόμου. Κι εκείνο το οποίο βλέπεις είναι πως οι αριθμοί εκείνοι μιλούν από μόνοι τους — όχι επειδή κάποιος έδωσε φάουλ στον ίδιο αγώνα τρεις φορές, αλλά επειδή η ομάδα βγήκε δυνατή εκεί όπου είχε σημασία.

Τρεις συνεχόμενες ήττες κι εσείς βγάζετε το συμπέρασμα πως η ομάδα έχει "0 βαθμούς"; Ωχ αυτά τα νούμερα... Αυτά που σας λένε πως βγαίνουν σα γκρίζα σημάδια στον καμβά της χρονιάς, εκεί πάνω στον δικό σας πίνακα Excel; Την ίδια στιγμή ξεχνάτε πως στις δεκαπέντε πρώτες αγωνιστικές είχε δεκαπέντε νίκες; Σαν εκείνο το παιδί που βλέπει τρεις σταγόνες βροχής και βγάζει συμπέρασμα πως ο ουρανός έπαθε ζημιά. Εσείς μιλάτε για τρεις αγώνες σα να είναι ένα σύνολο που ορίζει την τύχη μιας ομάδας — εκείνοι όμως μίλησαν σωστά στους τρεις αγώνες εκείνους και άλλαξαν ρόλες κάθε φορά. Την πρώτη νίκη έπαιξαν διαφορετικά, τη δεύτερη άλλαξαν στρατηγική όταν είδαν πως εκείνοι είχαν ξεμείνει από λύσεις, και την τρίτη έκλεισαν στόματα επειδή εκείνες οι νύχτες ήταν δικές τους. Στις τρεις νίκες επί της Μαδρίτης δεν μπήκε τυχαίο φάουλ τρεις φορές — μπήκε αγωνιστικότητα εκεί όπου είχε σημασία. Και ναι, σας ακούω να λέτε πως τρεις νίκες επί μιας ομάδας που τελικά έκανε δύο νίκες συνολικά στον όμιλο της είναι "τύχη". Αλήθεια, εκείνοι οι δύο αγώνες που έχασαν οι Μαδριλένοι ήταν εκείνοι που έκαναν τη διαφορά στη δεύτερη θέση του ομίλου τους; Ή μήπως η Μαδρίτη εκείνο το πρωτάθλημα τελείωσε δεύτερη επειδή ο Ολυμπιακός της έδωσε δύο νίκες σα δώρο επειδή ξέχασε να σβήσει ένα φάουλ στις Συκιές; Οι αριθμοί εκείνοι δεν είναι κρυμμένα έγγραφα σ' έναν αποθηκευτικό χώρο — είναι εκείνοι πάνω στο παρκέ, γραμμένοι σα αποτέλεσμα μιας αγωνιστικής βδομάδας. Κι εκείνο το οποίο βλέπετε είναι πως οι αριθμοί εκείνοι μιλούν από μόνοι τους: είκοσι μία νίκες στις πρώτες δεκαπέντε αγωνιστικές δε φτιάχνονται σ' ένα βράδυ με τρεις νίκες λόγω τυφλού σφύριγματος.

Άμα τελείωσαν οι τρεις αυτές νίκες κι άνοιξα το κλειστό λότζα μου στην Καρδίτσα κοιτώντας τον απολογισμό πάνω στον γκρίζο υπολογιστή εκείνο το βράδυ, μου 'φυγε ένα γέλιο σα χαμόγελο στο σκοτάδι. Γιατί είχαε τρεις ακολουθίες αριθμών απέναντί μου — 86-84, 72-80, 77-71 — κι όμως κανείς δεν έγραφε "τύχη" σ' εκείνον τον πίνακα εκτός εμού. Γιατί αυτοί που μετρούν τρία φάουλ σαν άλλοι μετρούν σταφύλια κι ανάβουν φωτιές στις Συκιές, ξεχνούν πως η ίδια ομάδα είχε δώσει δεκαπέντε νίκες στους πρώτους δεκαπέντε αγώνες σα ένα παιδί που χτίζει κάστρο από άμμο στις Πλάκες του Βόλου. Εσύ μπορεί να βλέπεις εκείνες τις τρεις νίκες σα τρεις μαύρες κηλίδες σ' έναν άσπρο τοίχο, εγώ όμως θυμάμαι πως μετά τις τρεις αυτές νίκες ο Ολυμπιακός έκανε πέντε αγωνιστικές σαν αυτές τις πρώτες δεκαπέντε: νίκη επί Μακάμπι, ισοπαλία με Ζαλγκίρις, νίκη επί Παρτιζάν, νίκη επί Μπάγερν, νίκη επί Αρμίνια. Μπορεί κάποιος να πει πως η θέση προέκυψε επειδή έκαναν τρεις νίκες μέσα σε μία βδομάδα; Ναι — αλλά μόνο αν κοιτάξεις τον καμβά από εκεί που τελειώνει το χέρι σου, όχι από την κορυφή του δέντρου όπου όλα φαίνονται μικρότερα. Αυτό που κάνει εντύπωση όμως δεν είναι το αποτέλεσμα εκείνων των τριών αγώνων, αλλά το πώς κάποιοι αποκόπτουν τόσο εύκολα δεκαπέντε αγωνιστικές σα να ήταν ένα λάθος στη ζύγιση μιας πίτσας. Αυτοί που σήμερα κάνουν λόγο για οργανωμένη κλοπή σα να διαβάζουν μυθιστορήματα τρόμου, ξεχνούν πως η Μαδρίτη εκείνη τη χρονιά τελείωσε δεύτερη στον δικό της όμιλο — όχι επειδή έχασε δύο φορές από τον Ολυμπιακό, αλλά επειδή στο σύνολο είχε δύο νίκες λιγότερες. Δύο νίκες σ' δεκατέσσερις αγώνες κάνουν τη διαφορά; Μάλλον ναι, όταν πρόκειται για πίνακες που γράφονται όχι πάνω σε χαρτιά στις Συκιές, αλλά πάνω στο παρκέ από ανθρώπους που κουβαλούν την κούραση του αγώνα στους ώμους τους. Κι όμως — κι ας μη γίνεται τώρα η κουβέντα περί φίλων μου στις πλατφόρμες — υπάρχει κάτι που με προβληματίζει ακόμη. Αυτές οι τρεις νίκες είχαν σημασία επειδή έγιναν όταν είχε σημασία, αλλά μήπως εκείνο το στοιχείο που κάνει έναν αγώνα ξεχωριστό δεν βρίσκεται μόνο στον αριθμό των πόντων; Τρεις νίκες επί της Μαδρίτης μπορεί να μην γράφουν ιστορία στο τελικό αποτέλεσμα, σίγουρα όμως έγραψαν ιστορία στην ψυχή εκείνων που τις έζησαν από κοντά. Ας μην ξεχνάμε πως ένας αγώνας δεν κρίνεται μόνο από το σκορ στο τέλος, αλλά από τις στιγμές εκείνες που κανείς δεν τις βλέπει γραμμένες σ' έναν πίνακα. Και εκεί ίσως κρύβεται η πραγματική ιστορία.

τι στο καλό κάνετε εσείς εδώ στις Συκιές με τους αριθμούς σαν να γράφατε λογαριασμό τζίρου από πίτσα στη γωνία; θα σας πω κάτι που δεν αλλάζει: αυτές οι τρεις νίκες επί της Μαδρίτης εκείνες τις τρεις ημέρες ήταν πράγματι σημαντικές, αλλά όχι επειδή κάποιος έδωσε τρία φάουλ στον ίδιο αγώνα τρεις φορές μέσα σε μία εβδομάδα — εκείνοι που βγάζουν τέτοια συμπεράσματα είναι σα να βλέπουν έναν αγώνα μπάσκετ μέσα από ένα σωλήνα σαμπάνιας. η ουσία ήταν εκείνες οι δεκαπέντε νίκες στις πρώτες δεκαπέντε αγωνιστικές, εκείνες οι τέσσερις συνεχόμενες επιθέσεις πάνω από εκατόν πέντε πόντους, εκείνη η αγωνιστικότητα που έδειξε η ομάδα όταν κανείς δεν περίμενε τίποτα από εκείνους — όχι σ' εκείνες τις τρεις νίκες σα το τελευταίο ψωμί σ' ένα τραπέζι που όμως είχε ήδη αδειάσει. και τώρα που ανοίγετε τον πίνακα των τριάντα τεσσάρων αγωνιστικών σα να είναι ένα έγγραφο τράπεζας, κοιτάξτε τον σωστά: είκοσι τέσσερις νίκες έναντι είκοσι δύο της δεύτερης ομάδας. αυτά τα δύο μόλις νούμερα ήταν αυτά που έκαναν τη διαφορά — όχι εκείνοι οι τρεις αγώνες μέσα στη βδομάδα που έκαναν κάποιους να ξεχνούν πως η ομάδα είχε χτίσει τις βάσεις της ήδη από τους πρώτους δεκαπέντε αγώνες. η Μαδρίτη εκείνη τη χρονιά ήταν δεύτερη στον δικό της όμιλο όχι επειδή ο Ολυμπιακός της έδωσε δύο νίκες σα δώρο επειδή κάποιος ξέχασε ένα φάουλ στις Συκιές, αλλά επειδή στο σύνολο είχε δύο νίκες λιγότερες — κι αυτό φαίνεται στους δεκατέσσερις αγώνες εκείνης της φάσης, όχι στις τρεις νύχτες μέσα στη βδομάδα που κάποιοι εστιάζουν σα να διαβάζουν μια νουβέλα τρόμου. και μη μου πείτε πως εκείνες οι τρεις νίκες ήταν τύχη — αυτοί που μιλούν έτσι ξεχνούν πως η ομάδα άλλαξε ρότα κάθε φορά: την πρώτη νίκη έπαιξαν διαφορετικά, τη δεύτερη άλλαξαν στρατηγική όταν είδαν πως εκείνοι είχαν ξεμείνει από λύσεις, την τρίτη έκλεισαν στόματα επειδή εκείνες οι νύχτες ήταν δικές τους. τρεις νίκες σ' έναν όμιλο σα εκείνον που έκανε τρεις νίκες συνολικά στον δικό του όμιλο — σιγά μην περιμένεις τύχη σ' κάτι τέτοιο. εδώ δεν φταίει το σφύριγμα, εδώ φταίει που κάποιοι κάνουν έναν αγώνα σα να παίζουν σκάκι ενώ στην πραγματικότητα είναι μπάσκετ. κι ας μην αρχίσουμε τώρα για τις φάουλ στις Συκιές σα να ήταν κάποιο μυστικό δίκτυο — όταν θες να ψάξεις κάτι τέτοιο, ανοίγεις τις αναφορές των διαιτητών αμέσως μετά τον αγώνα, όχι τρεις μήνες αργότερα όταν κάθονται εκείνοι στις πιτσαρίες στις Συκιές έχοντας πιει τρεις μπίρες στη σειρά. εκείνες οι τρεις νίκες έγιναν επειδή υπήρχε λόγος πραγματικός, όχι επειδή κάποιος ξέχασε να σημειώσει ένα φάουλ σ' ένα χαρτί που κατέληξε σκόρπιο σ' ένα ντουλάπι. στην πραγματική ζωή, η θέση του Ολυμπιακού δεν προέκυψε επειδή έκανε τρεις νίκες μέσα σε μία εβδομάδα· προέκυψε επειδή σηκώθηκε ξανά όταν είχε πέσει. κι ας ήταν εκείνες οι τρεις νίκες σα τρεις κόκκινες γραμμές σ' έναν γκρίζο καμβά τριάντα τεσσάρων αγωνιστικών — εκείνες οι γραμμές υπήρχαν εκείνες τις νύχτες επειδή η ομάδα έπαιξε διαφορετικά κάθε φορά. τρεις νίκες επί μιας ομάδας που τελικά έκανε μόνο δύο νίκες στον όμιλό της δεν είναι παράδειγμα τυχερού σφυρίγματος· είναι αποτέλεσμα αγωνιστικότητας όταν είχε σημασία.