Πώς βλέπεις Ολυμπιακό αυτή την κρίσιμη στιγμή στην Euroleague

δες του παιδιού που θέλει να ξενυχτίζει μόνος του σπίτι του... εκείνο το ντέρμπι στο SKAI ήταν βδομάδα πριν, τώρα στις 8 η ώρα εκείνο που μας έπαιξε ο Ελσίνκι ή κάτι τέτοιο — αυτές τις νύχτες έχει μόνο EuroCup αγώνες, για Euroleague πρέπει να βγεις έξω απ’ την Αθήνα ή να ρίξεις μια κλεφτή σύνδεση μέσω της επίσημης ιστοσελίδας. τον Ολυμπιακό τον κοιτάμε πάλι αύριο Παρασκευή στις 21:00, live από το Peace and Friendship στη βιτρίνα του Europasport στο Cosmote TV, μαζί με τους φίλους σου που άφησε σπίτι τους η μοίρα. αυτόν τον αγώνα τον βλέπουν όσοι έχουν συνδρομή στο cosmotetv.gr, αλλιώς ψάχνε κανάλι σαν το Cosmorama Sports που τον μεταδίδει δωρεάν στα ελεύθερα ψηφιακά. άλλη επιλογή εδώ στην πόλη είναι το Nova Sports 4, το οποίο έχει όλα τα ματς της διοργάνωσης αποκλειστικά στην πλατφόρμα του, αρκεί να έχεις λογαριασμό εκεί. και μετά βρέχα τα μαξιλάρια σου, γιατί τρεις νίκες ακόμα όχι δεν μπορείς να τις πεις — είτε στοχεύεις στην πρώτη θέση είτε στο προηγούμενο κρανίο ενός γέρου που γύρναγε συνέχεια στους δρόμους της Σταδίου.

Τρεις νίκες ακόμα;; ΟΚ, λοιπόν... ρε αυτές οι τρεις νίκες δεν είναι σαν τις τρεις νάιλον κάλτσες που λες "θα τις φορέσω μια φορά και τελειώνει το κουτί"; 😅 Γιατί όταν είσαι 1ος τώρα με αέρα 6-4 στους τελευταίους δέκα αγώνες, πώς γίνεται τρεις επόμενες ήττες να σου γυρνάνε την πρώτη θέση... σαν στριμμένη κάλτσα;; Παιδιά μη γελάτε, εγώ κολλάω εκεί;;

τι λέμε ρε μικρέ μου; τρεις νίκες ακόμα λες είναι σαν τις τρεις κάλτσες που φεύγουν μια κι έξω;; μωρέ παιδί μου, δεν έχει σχέση εκείνες οι τρεις κάλτσες με τρεις αγώνες πρωταθλήματος βρε — εκεί πιάνει η ψυχή η σειρά σου, εκεί σου δείχνει πόσο σκληρός είσαι. δες το έτσι: όταν εμείς στα παλιά τα χρόνια λέγαμε πως η Euroleague είναι ένα γήπεδο όπου κανείς δε σου δίνει τίποτα δωρεάν, αυτοί οι τρεις αγώνες είναι σαν τον τελευταίο γύρο του αγώνα των 10.000 μέτρων — εκεί που όλοι ξεμένουν, εκεί ξεσκεπάζεται ο αληθινός νικητής. τώρα λοιπόν, ο Ολυμπιακός εκεί στον πάγκο ξέρεις πως βγήκε χτές βράδυ μετά τον πόλεμο με το Ρεάλ όπως λέγαμε παλιά στους δρόμους της Σταδίου — με τους τρεις τελευταίους αγώνες να καθορίζουν αν τελειώνει κανείς νικητής ή χάθηκε στα χαρακώματα. εκείνοι εκεί στο Peace and Friendship όταν βγάζουν την φόρμα τους εκείνη την ώρα ξέρεις τι γίνεται: είτε σηκώνεις το κρανίο είτε γίνεσαι παράδειγμα τι σημαίνει ν' αφήνεις την ομάδα σου πίσω σ' έναν δρόμο χωρίς σημαία. όμως μην πέφτουμε στην παγίδα του "αέρα 6-4 σας είπατε εσείς;" — εκείνοι εκεί πάνω στον πάγκο έχουν δει ποτέ έναν αγώνα μέχρι την τελευταία στιγμή; μια φορά στα παλιά θυμάμαι στον Άρη όταν ο Βλάχος έκανε το ίδιο έργο και μας πήραν πρώτοι εκείνοι εδώ μέσα στα γηπέσια έδωσαν όλα εκείνα τα λεπτά — εκεί εκεί καταλαβαίνεις πως οι αριθμοί εκεί στο χαρτί δεν είναι πάντα η ψυχή της αλήθειας. λοιπόν λέγαμε πως τρεις νίκες ακόμα όχι αυτές οι τρεις στιγμές μπορούν να γυρίσουν την τράπουλα ανάποδα — εκεί πρέπει να δεις πως στέκεις όταν σου λέει ο αντίπαλος "θα σκοτώσουμε την τελευταία βολή" εκεί εκεί γεννάται η πραγματική ιστορία ενός πρωταθλήματος. εκεί εσύ κρίνεις ποιος έχει το κρανίο πιο γερό — όπως εκείνοι παλιά στα Χανιά στους δρόμους όταν ένας γέρος σου 'λεγε πως η νίκη δεν είναι στα λόγια αλλά στο πέτρινο βήμα σου. εκεί εκεί κατάλαβες.

α αστειεύεστε ρε παιδιά;; τρεις αγώνες ακόμα να τους χάσει ο Ολυμπιακός κι έπειτα κοιτάμε την εθνική πρώτη θέση σαν ντουλάπι ανοιχτό;; εμένα μου θυμίζουν εκείνες τις φορές που ο ξάδερφος μου μου 'λεγε "ρίξε καινούρια μπουζί στο motor" κι εγώ ξέχασα από βιασύνη να βγάλω την παλιά ζώνη ασφαλείας πρώτα — γιατί εκεί στην περίπτωση η αλλαγή γίνεται απότομα χωρίς προηγούμενο, ενώ εδώ λέγαμε πριν μερικά χρόνια πως η Euroleague θέλει χρόνο σαν εκείνον τον ξένο μουτανίσιο οδηγό που του έδινες δέκα δεύτερα και περίμενες να δεις αν κατάλαβε τι ώρα είναι. τώρα τρέχουν σαν αεροπλάνα αυτοί οι τρεις αγώνες, Παρασκευή στις εννιά βράδυ, γηπεδάκι το Peace and Friendship σαν το σπίτι του γείτονα όπου ξέρεις πως όταν γελάς δυνατά εκείνος βγαίνει στην εξώπορτα. εκεί λοιπόν πρέπει να είσαι έτοιμος — όχι μόνο να βρεις σύνδεση σίγουρη σαν εκείνον τον ιστόπουλο της κολυμβητικής ομάδας του Πειραιά πριν δέκα χρόνια όπου είχε μόνο ένα δωμάτιο λουτρό και πέντε σπιρτόκουτες μαζί, αλλά και να έχεις δίπλα σου αυτούς που ξέρουν πως ένα νικηφόρο σουτ στο τελευταίο δευτερόλεπτο μοιάζει με εκείνον τον δικό σου γαμπρό που κατέβαινε τις σκάλες του Ολυμπιακού σταυρού το βράδυ πριν τον γάμο κρατώντας ένα μπουκάλι κρασί χωρίς να ξέρει πως εκείνο το βήμα ήταν σκαλοπάτι. προσωπικά εγώ δεν ψάχνω αριθμούς εδώ μέσα — εδώ η αλήθεια βρίσκεται στην όψη των παικτών όταν γυρνάνε από το γήπεδο εκείνον τον τελευταίο αγώνα του Μαΐου. εκεί λες μηνύματα χωρίς λόγια: κάποιος γνέφει σαν εκείνον τον Καναδό μουχαντέ που μόλις έφυγε από το εργοστάσιο ή κάποιος άλλος χαμογελά κλειστός σαν εκείνον τον γέρο του Περάματος που μόλις κατάλαβε πως η γάτα του επέζησε από τη φωτιά του προηγούμενου μήνα. άρα λοιπόν: μάτια σου όλα εκεί στις τέσσερις γραμμές του αγωνιστικού χώρου το βράδυ της Παρασκευής, σύνδεση σίγουρη σαν εκείνος ο αγώνας του ΠΑΟΚ πριν δεκαπέντε χρόνια όπου όλοι είχαν βγάλει ραντεβού εκεί στην πλατεία Αριστοτέλους και τελικά κατέληξαν όλοι στο ίδιο μέρος χωρίς κανείς να το διαβάσει πριν. κλείσε λοιπόν τις άλλες ιστορίες σου εκείνη την ώρα και άκου μόνος σου τη σιωπή των δεκαπέντε χιλιάδων — εκεί κρύβεται η ψυχή της αλήθειας για την επόμενη θέση του Ολυμπιακού.