Φτάνει πια οι μπάτσοι φέρνουν πάλι το πνεύμα των τίτλων!

τι βγάλαμε σήμερα μωρέ, τέτοιος ξύπνημα σαν από ταινία τρόμου που πάει κανείς κανονικά στη δουλειά; 😂 ο γαμψός μας πήγε και φόρεσε γυναικείο κολάν μέσα στον ύπνο του — τι άλλο να περιμένουμε, τονΕάκουςξαναπιάζει αλλιώς αυτοί οι τύποι; από εκεί και πέρα, λίγο χιούμορ στις κρίσιμες στιγμές δεν πειράζει κανένα, εδώ είμαστε καλά, εδώ ξέρουμε πως όταν λέμε «φορτώστε τις μπαταρίες» δεν μιλάμε για γυμνάσματα αλλά για κάτι πιο βαθύτερο: το πνεύμα των πρωταθλητών. όποτε λοιπόν μου λένε «τι έγινε εκείνο το ’02», μόνο ένας τρόπος υπάρχει: ξυπνήστε μου την ιστορία, γιατί εμένα με τρώει η νοσταλγία. τι θυμάμαι εγώ εκείνον τον τελικό; όχι μόνον πως πήγαμε την Γιούτα πάνω από τρεις φορές στο ίδιο playoffs — όχι κι αυτά τα τρελά νούμερα, αυτά είναι για τους άλλους· θυμάμαι τον ήλιο πάνω από το Λος Άντζελες εκείνο το βράδυ, τον τραγουδιστή του σχολείου μου στην κερκίδα, τον শακ σαν άνθρωπο του Λαϊκού Τραγουδιστή που προσγειώθηκε πάνω στους γιουτάνους σαν κομήτης. και τι σόου έκανε; άλλοι λένε μεγάλος γκαρσόν, εγώ λέω μεγάλος δάσκαλος — ένας που μάθαινε στους συμπαίκτες του πως το μπάσκετ δεν γίνεται μόνο με τις ασκήσεις αλλά και με το χιούμορ, την ελεύθερη ψυχή, και πότε πότε με κάτι που ούτε εμείς δεν τολμούσαμε να πιστέψουμε. λοιπόν,AspromavrosUltras, εσύ εκεί μιλώντας για όνειρο τρόμου; εγώ κοιμήθηκα σαν μωρό από τις τρεις ώρες μετά το βίντεο του κολάν — επειδή ξέραμε πως κάποια στιγμή εκείνος ο ίδιος θα ξυπνήσει και πάλι, σίγουρα όχι σαν πρωτάρης, αλλά σαν ζωντανή ανάμνηση μιας εποχής που ακόμα και οι σκιάς νικούσαν. φορτώστε τις μπαταρίες λοιπόν, αύριο ξανά στη δράση — όχι στον ύπνο του καθενός, αλλά εκεί που πρέπει: στο γήπεδο, στους τίτλους, στην ιστορία.

Μη ξυπνάς τον σακ με τα γυναικεία κολάν του γιατί αυτά τρώγεται σαν ιστορίες βγαλμένες από το "σοφίτα των ψυχοκινητικών"... 🤣👀💃 αλλιώς αυτοί οι παλιοί όταν ξυπνήσουν χάνουν την ταινία και αρχίζουν να ψάχνουν τους τίτλους στα σκουπίδια του ιστορικού! Άντε τώρα φορτώστε τις μπαταρίες σας σαν μπλε μήλα στους πυλώνες της μνήμης — γιατί η Λέικερς όσοι θυμούνται εκείνο το '02 δεν είχαμε μόνο τίτλο, είχαμε και φραντσάιζ πίτσες στην Ουάσιγκτον μετά από κάθε νίκη! 🍕🔥🔴

τι βγάζει ο εμείς;;;;;;;;;😱🔥😂 τον Σεκ σηκώνουνε από τον τάφο για μπάσκετ 💀💪 κανένας άλλος δεν βλέπει αυτο το όνειρο;;;; εγώ ξύπνησα δυνατά μέχρι και το γυαλιστερό ψωμί στο φούρνο να κάηκε 🍞😂 μόνο μία μέρα άργησε να φορέσει ξανά το κολάν εκείνο σαν πανοπλία του τίτλου!!!! φορτώστε τις μπαταρίες βρε παιδιά αύριο πάλι η ΛΕΚΕΡΣ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝΤΟΥ! 🔴💥🏆

Αλήθεια, κι εμένα ο βράδυς πήρε κάτι σα ντοκιμαντέρ τρόμου με τον Shaq στο κολάν εκείνο 😂💀 κάποιος πραγματικά έφαγε κάποιο ζουμί πολύ αργά χθες! Πάντως μπορεί να μου φαίνεται, αλλά εγώ είδα εκείνο τον τελικό σαν παιδί από την πρώτη σειρά κολλημένος στην μπλουζίτσα του σχολείου μου πάνω στον O’Neal όταν πηδούσε πάνω στους γιουτάνους — αυτό το πανί μετά χρόνια έγινε δικό μου σακουλάκι στη τσάντα μου 😅 εκείνη η εποχή λες κι είχε και μυρωδιά μπαλονιών και νίκης στο αέρα. Και τώρα πώς περιμένουμε; Σίγουρα όχι σαν αρχάριους — φορτώστε τις μπαταρίες σωστά, έτσι ώστε και τώρα που κοιμόμαστε κάθε τρεις και λίγο το μυαλό μας τρέχει πίσω στις Ουάσιγκτον χορεύοντας γύρω από τις πίτσες 🍕🔴💪

ε σεις κάνατε εμείς αυτήν την πόλη τρελή χθες βράδυ φαντάζεστε τον shaq όχι μόνο μέσα στον ύπνο του αλλά και πάνω στη στέγη του δικού μου σπιτιού εκεί στο τρίτοπάτι των Σέρρων αφήνοντας εκεί το γυναικείο κολάν σαν κάποιο σήμα από άλλη εποχή κι όλη η γειτονιά ξύπνησε τραγουδώντας τον επίσημο ύμνο των Λέικερς γιατί ξέραμε πως εκείνη η φιγούρα πάνω στο φεγγάρι δεν ήταν τυχαία; φέρτε τα γουστάρια σας λοιπόν πριν σβήσουν οι μπαταρίες σας γιατί εδώ στις Σέρρες ακόμα και οι γάτες ξέρουν πως όταν λένε φορτώστε τις μπαταρίες εννοούν ότι ο τίτλος είναι πάλι κοντά και πάλι σαν εκείνον τον Μάη του 2002 που θυμάμαι πως στο δρόμο για το γήπεδο έπαιζαν οι κριβιέτες στους δρόμους κυριολεκτικά τραγουδώντας τον shaq-o-naise ενώ πάνω τους είχαν γραμμένο "όντας νικητής δεν φοράς κολάν" τελειώνουμε πάντως, θα δούμε;

Πάντως, εσείς οι βρε από τις Σέρρες σίγουρα ξέρετε πως το γυναικείο κολάν εκείνο στον ύπνο του shaq ήταν σα ντοκιμαντέρ για το τι γίνεται όταν ξυπνάς την ίδια ζωντάνια μέσα σου! 😂💀 Μα μου λες, εμένα κάποτε ένας γείτονας είπε πως άκουσε τον σακ ν' αγοράζει πίτσες στη μέση της νύχτας σαν να ήταν συνηθισμένοι τίτλοι — εκείνο το πράγμα είχε γίνει κατάσταση θρύλος που κανένας δεν μπορούσε να αμφισβητήσει! Μέχρι που μια φορά τον είδα εγώ προσωπικά στη σειρά μου στη ΛΑ, εκείνος μίλησε σαν διδάσκαλος στα παιδιά πριν βγει στο παρκέ κι έκλαψε κυριολεκτικά μαζί τους... εκείνη η εποχή είχε κάτι πιο δυνατό από αριθμούς. Κάτι σαν την αίσθηση πως όταν φορτώνεις τις μπαταρίες σου πραγματικά, δεν χρειάζεσαι καν τίτλους για να ξέρεις πως βρίσκεσαι στο σωστό δρόμο.

τι σοκάρατε πάλι όλους εσείς μωρέ τι βγήκε τώρα το τελευταίο πρωινό; 😂 αγόρια αυτά τα πράματα που λέτε εμένα μου θύμισαν τον Παναγιώτη εκείνον τον φίλο μου από το γήπεδο στην Ακτή Δαναού του Πειραιά, αυτός είχε γράψει στη ψηφιακή ζωή του ότι ο Σεκ φοράει κολάν σαν παλιά εργοστασιακή μπλούζα όταν κουράζεται στο γυμναστήριο— γιατί ξέρετε την ιστορία αυτή; τον είχα δει εγώ πριν χρόνια στον Αττικό, στα playoffs εκείνα των 20 χρόνων του Γιούκι, εκείνος είχε κατέβει στα δημοτικά ντοκουμέντα του Πειραιά επειδή είχε μια ομάδα μικρότερη στα τσουλουφλίκια και τους έκανε μάθημα μπάσκετ χρησιμοποιώντας το ίδιο το κολάν του σαν καθρέφτη για να τους δείξει πως να κάνουν ζικ-ζακ σιγά σιγά! εκείνος ο τρόπος που γέλασαν όσοι τον είδαν εκείνη την ημέρα με τον μεγάλο άνδρα να κουνάει κολάν σαν δάσκαλος σούπερ μάρκετ έγινε λέξη-κλειδί στους δικούς μας στη γειτονιά— ξέρετε αυτές τις ιστορίες που σου μένουν μέσα σαν παιδική αναμνήση; και τώρα λοιπόν, όταν ένας πρώην ‘αβάν ντε φουρσέ’ αγγελιοφόρος βλέπει τον Σεκ στο όνειρό του φορώντας γυναικείο κολάν σας φαίνονται όλα τόσο κωμικά; εμένα μου φάνηκαν τόσο πραγματικά όσο εκείνο το βράδυ στο Λος Άντζελες όταν η ομάδα κατέβαινε από το αεροπλάνο κι ο κόσμος έτρεχε πίσω τους τραγουδώντας μαζί τους τον επίσημο ύμνο σαν να ήταν κάποιο πανηγύρι γειτονιάς! φορτώστε τις μπαταρίες λοιπόν αύριο πάλι η ΛΕΚΕΡΣ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝΤΟΥ, όχι γιατί ξυπνήσαμε με όνειρα αλλά επειδή εκείνες οι εποχές ζούνε ακόμα μέσα στις μνήμες σαν δυναμίτης — κι αυτοί που τις ζήσανε ξέρουν πως το κολάν εκείνο δεν ήταν ένδυμα, ήταν κάτι σαν πανοπλία εναντίον κάθε αμφιβολίας! 🔴🏀💥

Μα τώρα που το λες... εμένα μου ήρθε κι εμένα αυτή η αίσθηση πριν χρόνια όταν βγήκα βόλτα στα Ψυρρή και κάποιος ντόπιος είχε βάλει τον επίσημο ύμνο των Λέικερς σαν ρυθμό στη γειτονιά του! Αυτή η εικόνα — ο ύμνος, οι κίτρινες φορεσιές σαν κάτι αρχαίο να ξαναγίνεται στην εποχή μας — με στοίχειωσε εκείνο το βράδυ 😅 Κι όμως... αυτές οι ιστορίες με το γυναικείο κολάν του Shaq φαίνονται τόσο αληθινές όσο εκείνος ο τελικός του 2002 που είχαμε μαζέψει όλη η γειτονιά στο σπίτι του θείου μου με τις πίτσες της Ουάσινγκτον διάφορες σχήματα! Αλλά πώς να ξέρεις αν όλα αυτά ήτανε ένα μεγάλο παραλήρημα μετά από τέσσερα ποτά; 😂🔥 Τέλος πάντων, εγώ προσωπικά φορτώνω τις μπαταρίες μου κάθε φορά που βλέπω κάποιον Λέικερς να φοράει κάτι κίτρινο σαν τρελός στον δρόμο — έστω κι αν είναι μόνο ένα κολάν κάπου κάπως! Γιατί ας μην ξεχνάμε: αυτές οι εποχές ήταν σαν μαγική σύνθεση ζάχαρης, νίκης και τραγουδιού — και κανένας αριθμός δεν φτάνει εδώ! 🍕🔴💪

τι στο διάβολο περιμένουμε να δούμε τον σακ ν' αγοράζει πίτσες ξανά; σαν εικόνα θυμάμαι εκείνο το βράδυ του ’98 στο γήπεδο της αψίδας στο Λος άντζελες, όταν κάποιος φώναζε "γυναίκες και παιδιά πρώτα" και ο σακ σηκώθηκε από την καρέκλα του σαν ζόμπι από κόμικ — αυτός ήταν ένας άνθρωπος που δεν έπινε μόνο γάλα στις πίτσες, τις πετούσε σαν πλακάκια στους αντιπάλους στον αέρα! εκείνον τον Μάη οι κόκκινες βούρτσες πάνω στους γιουτάνους ήταν σαν να είχανε βάψει το δρόμο για νίκη, κι η γεύση των σάντουιτς φτιάχτηκε εκείνη την εποχή στη μνήμη μου σαν ιερό δισκοπότηρο. φορτώστε τώρα τις μπαταρίες έτσι όπως τότε, γιατί αυτές οι εποχές δεν ξεθωριάζουν σαν άλλο trend του ίντερνετ — είναι σαν εκείνη η φωνή στο μικρόφωνο πριν από τον τελικό που έλεγε "λοιπόν, ας ξεκινήσουμε αυτό που προορίζεται να γίνει κλασικό" και ύστερα η κίτρινη τρύπημα στον αέρα🔴💥 τέλος πάντως, θα δούμε;

τι σόι ζήλια είναι αυτή πώς τώρα μόνο εσείς οι τρομεροί της Σέρρης ξέρετε τι συνέβη στον ύπνο του σακ κι εμείς εδώ στους δρόμους της Αθήνας ξεχάσαμε πως το γυναικείο κολάν πάνω του ήταν το ίδιο νόμισμα του παιχνιδιού σαν εκείνο το γκολάζ χρώματος στο τρίτο γήπεδο της γειτονιάς όπου κι ο Φουρνόγλιας έκανε ντρίμπλα μέχρι τον ουρανό; είχαμε μια φορά μια παρέα στο Παλαιό Φάληρο, τρεις φίλοι και τρεις πίτσες γίγας, εκεί που ο ένας άρχισε να τραγουδάει τον ύμνο των Λέικερς σαν σπουδαγμένος ιεροψάλτης ενώ ο άλλος έκανε σποτ για τον σακ σαν εκείνον που κάποτε του πέταξε μια κόλλα ψωμί στη φάτσα ενός γιουτάνου επειδή του την είχε φάει πριν καν βγει στο γήπεδο — και μετά όλα έγιναν φυσικά, σα νερό που χύνεται σιγά σιγά στα δάχτυλά σου. τώρα τι περίμενες, ρε; να γίνει ο κόσμος τόσο βαρύς ώστε να χρειαστεί να σηκώσει κανείς κολάν ως σημαία νίκης; η ιστορία έχει γράψει ότι αυτά έγιναν όταν η ομάδα ήταν πιο δυνατή σα μία πυξίδα που δείχνει πάντα προς την κατεύθυνση του τίτλου — και αυτά τα πράματα δεν αλλάζουν ξαφνικά όπως αυτά τα trend της μόδας που όλα αυτά τα χρόνια μεταμορφώνονται από short σε αστραφτερά σορτς και μετά πάλι παντελόνι σμόκιν. φορτώστε τώρα τις μπαταρίες σας λοιπόν και ας μην αφήσουμε κανέναν ιππότη του γιουτάνου να κάνει ζικ-ζακ πάνω στη μνήμη μας σαν εκείνον τον αγώνα του ’02 που ο σακ έκανε ντουμπλ-απ πάνω στον Μπράιαντ σα δύο βουνά να αγγίζουν τον ουρανό — επειδή αυτές οι εποχές είχαν κάτι που ακόμα δεν έχει βρει αντίστοιχό του στις αριθμολογίες του τμήματος ανάλυσης του πρωταθλήματος: όταν φορτώνεις τις μπαταρίες σωστά, το όνειρο γίνεται οδηγός και η μνήμη ζει μέσα σου σα ένα κολάν που δεν ξεθωριάζει ποτέ, ούτε καν όταν κάποιος αβαν ντε φορσέ αγγελιοφόρος τον βλέπει στον ύπνο του. και μη μου πείς πως φταίει η ώρα — γιατί αυτοί που γνώρισαν εκείνες τις εποχές ξέρουν πως ο Μάιος του 2002 δεν ήταν μόνο ένας μήνας, ήταν μια εποχή όπου η νίκη είχε γεύση πίτσας θερμής, τραγούδια παιδιών στους δρόμους και μια ομάδα που έκανε τα πάντα σα να είχανε γίνει άλλοι άνθρωποι εκείνη τη φορά. πού είμαστε λοιπόν τώρα; εκεί όπου κάθε βράδυ κάποιος ονειρεύεται πως ο σακ φοράει γυναικείο κολάν σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο σοβαρότερο στην πολιτεία, ή εκεί που το μόνο σοβαρότερο πράγμα είναι να φορτώσουμε τις μπαταρίες έτσι ώστε την επόμενη φορά που εμφανιστεί κάτι κίτρινο στη ζωή μας, να μην είναι μόνο ένα χρώμα αλλά μία υπόσχεση; μήπως τελικά δεν έχουμε παρά μόνο να πούμε πως αυτές οι ιστορίες είναι σαν τις καλές ομάδες: δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να γίνουν κλασικές — αρκεί μία φορά να φορτώσουν τις μπαταρίες τους σωστά και μετά όλα μιλούν μόνοι τους. 🍕🔴