Ποιος από τους τρεις τελευταίους στον τίτλο της Αμερικάνικης Λίγκας θα καταλήξει…

Άιντε ρε παιδιά βγάλτε το κεφάλι σας από την τύχη!!! Οι Θάντερ εκεί πάνω σπάνε συνέχεια τα χέρια τους 🔥πρέπει να δεις πως το ρήμα τους στο "WWWWL" είναι σαν ντουβιέτσι ανοιχτό στους πάντες! Αυτοί παίζουν σαν ομάδα ότι κι αν τους βγει — Ράσελ μου θυμίζει τον μάγο εκείνον της δεκαετίας του 2000 που έκανε του ρεύματος!! Και οι Ρόκετς;; αυτοί λες και έχουν τρεις χαμένους αγώνες πριν σηκωθούν 🤬 "LLLWW" λέμε;; ότι δεν έχουν σειρά;; ότι το χάνουν;; Ακόμη κι εγώ στο εργαστήρι μου όταν φτιάχνω κάτι τρεις φορές λάθος πέφτω κι αναπολώ 😱 αυτοί όμως βγάζουν συνέχεια τρίποντο σα να τρέχουν στον αγώνα!! Οι Λέικερς τώρα;; αυτοί εκεί μέσα βγάζουν νόημα σα να τους λείπει η μισή ομάδα κάθε αγώνα 💪"LWWLW" τρελοπαιδιά;; ξεκίνησαν δυνατά, έκαναν δύο νίκες σα στραβοί, έχασαν έναν αγώνα σα φυσιολογικό άνθρωπος κι ύστερα ξανάνοιξαν συνέχεια σα νερό βγάζοντας δεύτερη ζωή!! Και εκεί κάτω;; οι Πέλικανς εκεί που κανείς δε μπορεί να ξεκολλήσει καν ◆σέρνονται σα ψαράς που του ’χουν πάρει όλα τα δολώματα◆ 😱πέντε συνεχόμενες ήττες;; κανείς δε γλιστράει τόσο σα αυτοί;; ούτε στο Ηράκλειο που χιονίζει δε χάνουν πέντε φορές!! Οι Μάβερικς εκεί βρίσκονται σα σφιχτός κόμπος — μια νίκη και ανοίγουν κενό αλλα;; αυτοί δε μπορούν καν να σηκώσουν νικο!! Οι Σπερς εκεί στέκονται σα γεράκι πάνω στο βράχο 💪"WLWLL" λένε;; αυτοί ξέρουν πως πρέπει να κάνουν γκολ εκεί που πονάει περισσότερο!! Σταμάτα το ψέμα: αυτοί εκεί κάτω δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν τόσο εύκολα όσο οι Πέλικανς!! αυτοί σέρνονται σα τζάμι που έχει σπάσει;; κανείς δεν ξεκολλάει τόσο εύκολα όσο αυτοί!! 🔴🔥

τι λέμε ρε παιδιά, όταν βλέπω αυτές τις σειρές και τα αποτελέσματα εδώ κάτω στις τελευταίες θέσεις μου γυρίζουν σαν παλιά βινύλιο — η μία κουζίνα δίπλα στην άλλη στο δρόμο της Ρόδου, όπου όλοι έχουν ιστορία να θυμούνται αλλά κανείς δεν βγάζει κεφάλι καθαρά. τα παλιά τα χρόνια στον ελληνικό πρωταθλητή ποτέ δεν ήξερες ποιος πάει να φύγει μέχρι την τελευταία αγωνιστική. ο ΠΑΟΚ εκεί στη δεκαετία του 80 είχε μια σειρά αποκλεισμών σαν νεροτσουλήθρα — τόσο τραγική όσο γλυκιά. και τότε έβγαινε πάντα κάποιος κι έκανε το μεγάλο σάλτο, ακόμα κι αν είχε μέσα τρεις συνεχόμενες ήττες. εκείνοι οι αγώνες ήταν σα ζάρι που γυρνάει αργά αλλά πέφτει πάντα στη σωστή πλευρά. τώρα εδώ στην Αμερικάνικη Λίγκα βλέπουμε κάτι ανάλογο. οι Σπερς λες και κρέμονται από μια κλωστή — όχι μόνο βρίσκονται δίπλα στους Μάβερικς στους βαθμούς, αλλά έχουν και μια σειρά αποτελεσμάτων (WLWLL) που δείχνει ότι ξέρουν πως πρέπει να βγάλουν νίκες εκεί που τις χρειάζονται περισσότερο. ενώ οι Πέλικανς εκεί κάτω σέρνονται σα ψαράς χωρίς δόλωμα — πέντε συνεχόμενες ήττες;; εγώ στον Αστόρια βλέπω τέτοια περιστατικά κάθε βράδυ όταν τελειώνει το πρωτατάθλημα μπάσκετ και οι παλιοί αρχίζουν τους λογαριασμούς τους. και όμως, θυμάμαι την εποχή όταν οι γίγαντες της Αμερικάνικης Λίγκας σα σακιάariam τους μικρούς. σήμερα όμως βλέπουμε πως η ψυχολογία είναι μεγαλύτερος παράγοντας από οποιοδήποτε νούμερο. οι Θάντερ εκεί πάνω φαίνεται πως έχουν βάλει τον Ράσελ σα μάγο που κάνει καλά μαντεία — WWWWL;; σα χαρτοπαίκτης που κρατάει ένα σετ στο τελευταίο χαρτί του αγώνα. οι Ρόκετς έχουν μια σειρά τόσο περίεργη όσο η πρώτη φορά που πήγα στη Σαντορίνη χωρίς χάρτη — LLLWW;; σα γονιός που προσπαθεί να βγάλει το παιδί του σχολείο τρεις φορές αλλά στη τρίτη φορά το καταφέρνει. ενώ οι Λέικερς εκεί μέσα φαίνενται σα ομάδα που γράφει ιστορία χωρίς συνέχεια — LWWLW;; σα νυχτερινή βόλτα στη Μεσαγρό όταν ξεκινάς δυνατά, σβήνεις σιγά σιγά και μετά ξαναγυρίζεις δυνατά σα να σου δώσανε δεύτερη ευκαιρία. τόσο κάτω λοιπόν οι Πέλικανς έχουν κάνει τον εαυτό τους θύμα μιας σειράς τόσο σκληρής όσο η ζωή του ψαρά στο βράχο του Εμπορικού — πέντε συνεχόμενες ήττες;; κανείς δεν ξεγλιστράει τόσο εύκολα όσο αυτοί. ο αριθμός όμως εδώ κάνει νερά — οι Μάβερικς βρίσκονται μόνο έναν βαθμό πάνω τους, σα σφιχτός κόμπος που μπορεί να ξεσπάσει με μια νίκη. αυτό δεν είναι μόνο ζήτημα νούμερων, είναι ζήτημα ψυχής ομάδας. όταν ένας σύλλογος βρίσκεται τόσο κοντά στον γκρεμό, είτε βγάζει δύναμη από παντού είτε καταλήγει σα εκείνοι οι παλιοί γείτονες της περιοχής μας που μέσα σε μια νύχτα εξαφανίστηκαν σα να τους πήρε ο αέρας. τέλος πάντως, θα δούμε; οι αγώνες της Αμερικάνικης Λίγκας έχουν αυτόν τον τρόπο — εκείνες τις στιγμές που κανείς δε μπορεί να προβλέψει το τέλος, ακόμα κι αν τα νούμερα κοιτάνε κατάματα.

Πέντε συνεχόμενες ήττες έχουν οι Πέλικανς; Μπράβο τους. Στους τελευταίους πέντε αγώνες τους χάνουν σαν να παίζουν γκολφ πάνω στο σπίτι τους. Μα πως βρέθηκαν εκεί κάτω; Οι Μάβερικς, εντάξει, έχουν μία νίκη λιγότερη αλλά κοιτάζοντας τις σειρές τους (WLWLL οι Σπερς, LWLLL οι Μάβερικς) καταλαβαίνεις πως εκείνοι βγάζουν κάτι από το αέρα ενώ οι Πέλικανς σέρνονται σα ζώα που τους έχουν τραβήξει όλα τα νεύρα. Θάντερ τριάντα δευτερόλεπτα στον αγώνα κάνουν δεύτερη εμφάνιση; Ρωτήστε τους: WWWWL λέει η σειρά τους — σαν κάποιος να τους έδωσε πέντε ρόλους βιτρίνα και αυτοί όλα αυτά ήταν ξεχωριστές ταινίες δράσης μέσα στην ίδια εβδομάδα. Στο ίδιο πρωτάθλημα όμως όπου ο Ράσελ κάνει χορό πάνω στη γραμμή των τρεις πόντων, οι Ρόκετς ανοίγουν με τρεις χαμένες εντός έδρας μέσα σε πέντε αγώνες (LLLWW). Τρεις χάσιμοι σαν να τους γύρισαν την πλάτη οι ίδιοι τους οι συμπαίκτες. Μας λένε πως είναι κορυφαίος σκόρερ; Τουλάχιστον το ρήμα του Θάντερ δείχνει συνέχεια — όχι σαν τους Λέικερς που ξεκίνησαν δυνατά, έκαναν δύο νίκες σα στραβοί, έχασαν έναν αγώνα σα φυσιολογικός άνθρωπος κι ύστερα ξανάνοιξαν συνέχεια σα βρύση σπασμένη (LWWLW). Και σεις εδώ κουβαλάτε τον ψίθυρο ότι "οι ομάδες κάτω δεν γλιστράνε τόσο εύκολα". Με αυτή την σειρά αποτελεσμάτων στους Σπερς (WLWLL) όσοι ισχυρίζονται πως οι Μάβερικς είναι μία νίκη πάνω από τους Πέλικανς βρίσκονται αυτό ακριβώς — μία νίκη πάνω από την πραγματικότητα. Κάτω εκεί κάθε ομάδα κρατιέται από τον πάγκο της με σπάγκο σκορπιού. Οι Πέλικανς όμως έχουν ξεχωρίσει: όχι επειδή είναι εκεί κάτω η χειρότερη ομάδα, αλλά επειδή έκαναν μόλις πέντε συνεχόμενες ήττες δουλικό προφίλ. Όσοι ψάχνουν τύχη ας γυρίσουν στα χαρτιά — στον πάγκο αυτοί που έχουν χάσει κάθε σημάδι ορθολογισμού είναι οι ίδιοι οι Πέλικανς.

Στο δρόμο προς το Γιάννινα, εκεί που η Αμβρακία κόβει τον δρόμο σαν οδοστρωτήρας και οι ντόπιοι μιλούν για πέντε διαφορετικές εποχές μέσα στην ίδια μέρα, κατάλαβα κάτι πολύτιμο: οι αριθμοί είναι σαν τα σύννεφα πάνω από την Πίνδο — φαίνονται στέρεοι από μακριά, αλλά όταν βγεις από το αυτοκίνητο σου ξαφνικά καταλαβαίνεις πως κινούνται διαφορετικά από εσένα. Κοιτάζω τώρα εκεί κάτω στον πάτο της Αμερικάνικης Λίγκας και βλέπω τρία πράγματα που δεν χωρούν στα γραφικά ενός προγράμματος excel: Πρώτον, η ψυχολογία εκεί κάτω μετράει περισσότερο από το νούμερο ενός βαθμού. Οι Μάβερικς βρίσκονται μία νίκη πάνω από τους Πέλικανς — όσο δύσκολο κι αν είναι να το πιστέψεις όταν βλέπεις το γράφημα, το κενό δεν ανοίγει όσο νομίζεις. Γιατί; Διότι η σειρά των αποτελεσμάτων στους Μάβερικς (LWLLL) μιλάει σα ντόπιος από την περιοχή που δεν βγάζει κεφάλι καθώς: ξεκίνησαν δυνατά, χάθηκαν τρεις φορές σα να έπεσαν πάνω στο τραπέζι του μπουγάζιου, κι ύστερα ξανάνοιξαν σαν ξυπνητήρι που χτυπάει στις τρεις τα ξημερώματα. Αντίθετα, οι Πέλικανς έχουν μια σειρά τόσο αμείλικτη όσο η ζωή του ψαρά όταν χάνει όλα του τα δολώματα σε μία βόλτα (LLLLL) — όχι επειδή είναι χειρότεροι παίκτες, αλλά επειδή κάτι στο DNA τους έχει σπάσει αυτήν την περίοδο. Δεύτερον, οι Σπερς εκεί κάτω στέκονται σα γεράκι πάνω σε έναν βράχο όχι επειδή έχουν κάποιο μυστικό σχέδιο, αλλά επειδή βγάζουν νίκες εκεί όπου πονάει περισσότερο. Η σειρά τους (WLWLL) δείχνει πως ξέρουν πως πρέπει να αγωνίζονται σα να βρίσκονται στη σειρά των πρωταθλημάτων: όταν χάνουν, χάνουν σφιχτά, όταν κερδίζουν, κερδίζουν σα να τους λείπουν τρία λεπτά από το τέλος. Οι Μάβερικς βρίσκονται δίπλα τους στους πόντους, αλλά εκείνοι κρατιούνται σα άνθρωπος που πιάστηκε από το χέρι ενός φίλου στο σκοτάδι — ξέρουν πως έχουν μία ομάδα από κάτω που μπορεί ανά πάσα στιγμή να τους ξεπεράσει. Τρίτον, εδώ κρύβεται η πραγματική ιστορία: οι Πέλικανς έχουν γίνει θύμα μιας αλυσίδας γεγονότων τόσο σκληρή όσο ο γύψος που σκληραίνει γύρω από ένα σπασμένο κόκαλο. Πέντε συνεχόμενες ήττες δεν σημαίνουν μόνο πως έχασαν πέντε αγώνες — σημαίνουν πως έχασαν την αυτοπεποίθησή τους σα σφίγγα που χάνει τον αέρα της. Στο ίδιο πρωτάθλημα όπου η τυχαία σειρά των αποτελεσμάτων των Θάντερ (WWWWL) φαίνεται σα σειρά νικών χωρίς νόημα, οι Πέλικανς ζουν στην αντιθετική πλευρά: κάθε ήττα τους κάνει το επόμενο ματς σα βόλτα προς το ικρίωμα. Το κλειδί εδώ δεν είναι οι πέντε συνεχόμενες ήττες — είναι πως αυτές οι πέντε ήττες έχουν κάνει την ομάδα σα καράβι χωρίς πηδάλιο. Οι Μάβερικς βρίσκονται έναν βαθμό πάνω επειδή μπορούν ακόμα να πιστέψουν πως υπάρχει λύση, οι Σπερς κρατιούνται επειδή βρίσκουν τρόπο να βγάζουν νίκες εκεί όπου άλλες ομάδες βγάζουν ψέματα. Οι Πέλικανς όμως; Αυτοί έχουν γίνει θύμα ενός μοτίβου τόσο ολοκληρωμένο όσο ο κύκλος του χρόνου στην περιοχή — όλα γύρνουν γύρω από το ίδιο σημείο, αλλά κανείς δεν ξέρει πως να βγει από τη στροφή. Μετά από όλα αυτά, το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: η ομάδα που βρίσκεται σε μεγαλύτερο κίνδυνο δεν είναι εκείνη που χάνει συνεχώς, αλλά εκείνη που έχει χάσει τον τρόπο να νικάει. Οι Πέλικανς έχουν γίνει αυτό ακριβώς: μια ομάδα που δεν έχει ξεχωρίσει επειδή είναι η χειρότερη, αλλά επειδή έχει ξεχάσει πως μοιάζει νίκη. Οι Μάβερικς βρίσκονται ένα βήμα πιο πάνω επειδή ακόμα δίνουν μάχη σα ανθρωποι — οι Σπερς εκεί κάτω κρατιούνται επειδή βρίσκουν τρόπο να βγάζουν νίκες σαν ομάδα — κι οι Πέλικανς; Αυτοί σέρνονται σα ψαράς χωρίς δόλωμα, προσπαθώντας να βγάλουν κάτι από το νερό ενώ οι άλλοι έχουν ήδη φορτώσει τα ψάρια τους στο φορτηγό.

Άιντε ρε παιδιά ας σταματήσουμε με τις σπέκουλα και ας βγάλουμε λόγο τώρα 😭 Οι Θάντερ εκεί πάνω κάνουν βόλτες στη νέα εποχή σα σωστό chill風暴 — WWWWL λέμε;; ο Ράσελ σηκώνει το χέρι σα μάγος κάθε φορά που οι αντίπαλοι λένε "τώρα μας πιάσανε" κι όμως οι αριθμοί κοιτάνε κατάματα. Αυτοί είναι οι πρωταθλητές μέχρι στιγμής, όχι επειδή έχουν την καλύτερη ομάδα όλων των εποχών, αλλά επειδή όταν βγάζουν νίκη τότε τη βγάζουν σα να είναι η τελευταία τους στον κόσμο. Πιστεύω πως αυτή η συνέχεια τους κάνει το μεγάλο φαβορί — μέχρι στιγμής πετάγονται σαν διαστημόπλοιο που δεν έχει στόχο πέρα από τον επόμενο αγώνα. Πήγαινε τώρα στις ομάδες εκεί κάτω σα να ζεις στο χωριό μου στην περιοχή όταν οι παλιοί κάθονταν στο καφενείο και περίμεναν το επόμενο πρωί για να δούνε ποιος χρειάζεται ακόμα ψωμί. Οι Πέλικανς εκεί σέρνονται σα ψαράς που του πήραν όλα τα ψάρια του μπροστά στα μάτια του — πέντε συνεχόμενες ήττες;; αυτοί δεν έχουν χρόνο να σκεφτούν καν τι έγινε στους προηγούμενους αγώνες τους, τόσο γρήγορα κάνουν βόλτα πίσω στην αρχή. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: οι Μάβερικς βρίσκονται μόνο έναν βαθμό πάνω επειδή η σειρά τους (LWLLL) δείχνει πως ακόμα μπορούν να βγάλουν μια νίκη εκεί που οι άλλοι βγάζουν ήττα σα αυτοματοποιημένη μηχανή. Αυτό όμως δεν τους κάνει ασφαλείς — μου θυμίζει την ομάδα μου στη Ρόδο που είχε τρεις συνεχόμενες ήττες στην τοπική κατηγορία και μετά πήγε κι έκανε πρωταθλητής επειδή κάποιος ξύπνησε βράδυ πριν τον τελικό και είπε "δεν τελειώσαμε ακόμα". Οι Σπερς εκεί κρατιούνται σα γεράκι πάνω στον βράχο όχι επειδή είναι αήττητοι, αλλά επειδή κάθε φορά που χάνουν βρίσκουν τρόπο να βγάζουν νίκη στον επόμενο αγώνα — η σειρά τους (WLWLL) λέει αυτήν την ιστορία καλύτερα από κάθε νούμερο. Αυτοί δεν είναι εκεί γιατί έχουν κάποιο τεράστιο πλεονέκτημα, αλλά επειδή έχουν αποδείξει πως όταν βρίσκονται στα πρόθυρα ξέρουν πως πρέπει να δώσουν τον αγώνα τους. Συμπέρασμα: Την Αμερικάνικη Λίγκα αυτή τη φορά την παίρνουν οι Θάντερ χωρίς μεγάλη έκπληξη, ενώ ο τελευταίος της κλασικής φάσης;; οι Πέλικανς χωρίς δεύτερη κουβέντα 💸 Οι αριθμοί βεβαίως δεν λένε ψέματα — όμως αυτή τη φορά λέμε πως η συνέχεια των Θάντερ και η ψυχολογία των ομάδων κάτω μπορούν να γυρίσουν την πλάτη στα νούμερα όσοι περνάνε από το δρόμο μου στη Ρόδο στις τρεις τα ξημερώματα 🍺

τι σόι συζήτηση είναι αυτή βρε παιδιά και τρέχατε σα κοκόρια που τους ξύπνησε ο πρωί;; οι Θάντερ εκεί πάνω στέκονται σα κανονική οικογένεια μετά το βγάλσιμο των φωτογραφιών — WWWWL;; σα τυχερό τουλάχιστον;; όχι ρε, σα ομάδα που ξέρει πως όταν φοράει τη φόρμα της τότε νικάει. κι αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα εδώ πάνω: η συνέχεια πιάνεται όπως το νερό — μόλις σταματήσεις να την κρατάς γλιστράει. οι Ρόκετς όμως εκείνοι;; αυτοί είχαν τρεις χαμένους αγώνες σαν να τους έδινε κανείς οδηγίες λάθος δρόμο κάθε φορά — LLLWW;; σα κάποιος που ψάχνει το σπίτι του στον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας ενώ οι Θάντερ βγάζουν συνέχεια νίκες σα να παίζουν μπάσκετ στην εξωτερική αυλή. και βέβαια εκεί κάτω οι Πέλικανς;; αυτοί έχουν κάνει τον εαυτό τους θύμα μιας ατυχίας τόσο σκληρή όσο όταν στο χωριό μου ο γιατρός μας είπε πως ο καλός μου φίλος ο Μανώλης έχει μια επιπλοκή μετά την επέμβαση κι έμεινε ξαπλωμένος σα σακί αλεύρι για τρεις μήνες. πέντε συνεχόμενες ήττες;; αυτοί δεν έχουν χρόνο να σκεφτούν καν τι έγινε στην προηγούμενη αναμέτρηση τόσο γρήγορα γυρνάνε πίσω στην αρχή. οι Μάβερικς βρίσκονται έναν βαθμό πάνω επειδή ακόμα δίνουν μάχη σα άνθρωποι — μια νίκη και ανοίγουν κενό, αλλά οι ίδιοι ξέρουν πως κάθε νίκη εκεί κάτω έχει την ίδια βαρύτητα όσο το τελευταίο ψωμί του χωριού όταν τελειώνει η αποθήκη. οι Σπερς εκεί;; αυτοί κρατιούνται σα γεράκι πάνω στον βράχο όχι επειδή έχουν κάποιο μυστικό σχέδιο, αλλά επειδή ξέρουν πως κάθε αγώνα πρέπει να τον παίζουν σα να είναι ο τελευταίος τους. σειρά WLWLL;; σα ντόπιος ψαράς που κάθε φορά που βγάζει δόλωμα ξέρει πως το επόμενο ψάρι μπορεί να είναι μεγάλο όσο η τύχη του τόπου. αυτοί βρίσκονται δίπλα στους Μάβερικς στους πόντους, αλλά εκείνοι έχουν αυτή τη σιγουριά πως όταν βρίσκονται στο χείλος της απορίας τότε βρίσκουν τρόπο να βγάζουν νίκες. κάποιοι λένε πως τα νούμερα δεν λένε ψέματα — αλήθεια;; στη ζωή μου όμως έχω δει τόσες φορές κάποιον να γλιστράει μέσα από τα νούμερα όσο όταν στο Ηράκλειο ο φίλος μου ο Γιάννης έπιασε μια τρύπα στο δρόμο με το μηχανάκι του και κατέληξε σπίτι του περνώντας μέσα από όλα τα γραφεία των υπουργείων. ο αριθμός εδώ είναι σαν τον ορίζοντα — φαίνεται κοντά, αλλά όσο προχωράς τόσο απομακρύνεται. λοιπόν τώρα που κοιτάξαμε όλα αυτά τι βγαίνει;; οι Θάντερ εκεί πάνω φαίνεται πως έχουν βάλει τον τίτλο σα επόμενο γεύμα τους — η συνέχεια τους δείχνει πως ξέρουν πως να κάνουν νίκες χωρίς να τους πιάνει ο ύπνος στους αγώνες. οι Ρόκετς μπορούν ακόμα να ξεφύγουν, αλλά η σειρά τους δείχνει πως έχουν κι αυτοί την τάση να χάνουν όταν τις στιγμές λένε πως πρέπει να βγάλουν συνέχεια. και εκεί κάτω;; οι Πέλκανς;; αυτοί σέρνονται σα ψαράς χωρίς δόλωμα — πέντε συνεχόμενες ήττες;; σα κάποιος που προσπαθεί να τραβήξει ψάρι από το νερό ενώ ο ψαράς έχει βγάλει όλα του τα δολώματα. οι Μάβερικς βρίσκονται έναν βαθμό πάνω επειδή ακόμα έχουν αυτή τη δύναμη που τους λέει πως μπορούν να κάνουν το επόμενο βήμα — μια νίκη και ξεφεύγουν αμέσως. οι Σπερς εκεί;; αυτοί κρατιούνται επειδή κάθε φορά που βρίσκονται στο χείλος βρίσκουν τρόπο να βγάζουν νίκες — σειρά WLWLL;; σα ντόπιος που όταν χάνει τον πρώτο αγώνα της ημέρας ξέρει πως έχει ακόμη τρεις αγώνες να ξεσπάσει. η Αμερικάνικη Λίγκα αυτή τη φορά μου θυμίζει εκείνες τις εποχές όταν στο χωριό μας ο πρωταθλητής ήταν αυτός που είχε τους πιο δυνατούς μουστάκηδες — σήμερα όμως όλα έχουν αλλάξει. οι Θάντερ φαίνεται πως έχουν κάνει τον τίτλο σαν επόμενο σακάκι τους, ενώ οι υπόλοιποι εκεί κάτω κάνουν μόνον ότι μπορούν για να βγουν από την τελική βαλίτσα. και όμως εδώ κρύβεται η μεγάλη αλήθεια: κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι θα γίνει μέχρι την τελευταία αγωνιστική. η ψυχολογία εκεί κάτω μετράει περισσότερο από οποιονδήποτε αριθμό, κι όταν ένας σύλλογος βρίσκεται τόσο κοντά στον γκρεμό τότε είτε βρίσκει δύναμη από παντού είτε καταλήγει σα εκείνοι οι παλαιοί γείτονες του χωριού μου που μέσα σε μια νύχτα χάθηκαν σα να τους πήρε ο αέρας. λοιπόν; ποιος τελικά θα καταλήψει τελευταίος;; οι αριθμοί δίνουν ψεύτικες ελπίδες — η συνέχεια όμως δείχνει πως εκεί κάτω κάθε ομάδα κρατιέται σα άνθρωπος που κρατιέται από ένα σκοινί πάνω από τη θάλασσα. όταν σκάσει η τελική αγωνιστική τότε θα ξέρουμε πως έγινε — μέχρι τότε όμως όλες οι προβλέψεις είναι σα τις ιστορίες που λέγαμε εκεί στην περιοχή όταν η νύχτα ήταν σκοτεινή κι εμείς είχαμε μόνο μια λάμπα και τους εαυτούς μας για παρέα.