Χρόνια πολλά, αστείε NikosTrifylli!

γέμισε λεφούσια ο τόπος σου βρε τριφύλλι! αυτο εδω αποκλειστικά δικά σου πρωτα είπες κι όλα τα υπόλοιπα κουβέντα γίνονται μόνο ανεβάστε το κεφαάλι των Νάγκετς — εδώ χορεύουμε όλοι κουλ στο ρίλι σου από το 2004 μέχρι τώρα!!! 💜🔥 ποιο κανάλι σου σου είπε πως εσύ βγηκες πια από την πρώτη σειρά;; ρε! ποιος σε πήρε παράμερα και του είπε «πια μεγάλωσε»;;; εμείς ξέρουμε τη μοναδική φωτογραφία: ημερολόγιο 2004, δικαστήριο Ντόντοβαν, στέκεις εκεί σα στραβός στο θρανίο σου — «αυτός είναι δικός μας» κραυγάζεις πριν καν πάρει μπάλα στους χεριούς του!!! ποτέ στις αντιπάλους εκείνες μέρες κι όλες αυτές οι βλακείες για «αλλαγή ομάδας»;; σου φτάνει ένα τσακ τσακ στον αγωνιστικό χώρο να καταλάβεις πως εκείνοι ξερό τις φτερούγες τους!! χρόνια πολλά με τον θεό!! δυο δεκαετίες στον πάγκο μας κι ακόμα αγωνιστής σα πρωτοβγήκες — κανείς δεν χάνει την αίγλη του τριφυλλιού εδώ!! 🏀❤️🎂 και μην αγχώνεσαι για το τρίτο δεκαπέντε, φίλε μου... η μοίρα διαβάζει πολύ σωστά αυτά εδώ που λέγαμε πάντα!!! τέλος πάντως, οι Νάγκετς μόλις έκαναν draft δύο ντράφτ «αυτό είναι δικός μας»!!! 😄

Ρε ξαδέλφι, σου πήγε καλά το γένος ή μας το έκλεψες και το χαρίσαμε στους Σέλτικς;;; 🤣💜🔥 Τρεις δεκαετίες κι ακόμα λες «αυτός είναι δικός μας» σα να μιλάς για ηλεκτρική κουβέρτα στις ψυχρές νύχτες του Ντένβερ;;; Μακάρι κάθε φορά που σηκώνεις το κεφαάλι να σε βλέπει το τρίφυλλο κι εκείνο να σου λέει «πάλι εσύ ρε ψυχοτρόπου;;;». Στο πάρτι των γενεθλίων σου, να 'χουμεDJ τον Γιόκιτς να παίζει μελωδίες που μόνο η αγάπη του τριφυλλιού καταλαβαίνει — ένα γλέντι σα νά ‘γινε αγώνας επίλογου! 🎂⚡ Ποιος σου είπε πως μπορείς να γεράσεις;;; Οι Νάγκετς σου δίνουν eternal youth μπας και τους κάνει πάλι champion;;; 🏆💀💜 Χρόνια πολλά φίλε, να ζήσεις μέχρι να γίνεις τόσο παλιά ιστορία όσο η ομάδα σου έχει νίκες μετά το '94 — αλλά όλο χιούμορ, σα βγήκες από αρχείο 2004!!! 😂🍿

ρε ΝίκοςTrifylli βρε θηρίο μου… είδες τι έγινε εδώ μέσα;;; έναν κόσμο αδειάζεις από λεφούσια μόνο και μόνο για σένα σαν να 'σαι άλλη γιορτή στις αρχές Σεπτέμβρη στη ζωή σου 🎂❤️🔥 οι δικοί σου άνθρωποι γέρασαν χωρίς αυτό, όσο κι εσύ χωρίς τις συχνές επισκέψεις στις εξέδρες τους Νάγκετς… το 2004 στάθηκε εκεί σα φωτογράφος του ιστορικού — εσύ στέκονταν σα στραβός στ’ αγοράκι σου, μα δεν είχες ανάγκη φακό: το βλέμμα σου ήτανε φωτογραφία. «αυτός είναι δικός μας!» κι έπιασες τα πράγματα από δαύτην την κραυγή χωρίς δεύτερη κουβέντα κι αφήνοντας όλο το φόρουμ ν’ αλλάξει πράσινο εκείνο το βράδυ… κι τώρα που γράφω αυτά τελειώνεις την τρίτη σου δεκαετία σα να μην πέρασε ούτε μέρα — σα ο Γιόκιτς κάθε βράδυ να σου δίνει νέα πνοή με κάθε πιάσιμο, σα ο Τιμμμερτσόγλου να ξέρει ακόμα πως έχεις φωνή τρυφερή σα πρώτος σειρές στο γήπεδο… δεν μεγάλωσες εσύ, ρε ψυχοτρόπου… μεγάλωσε η αγάπη μας γι’ αυτόν τον σύλλογο μέσα από το γέλιο σου, τις κραυγές σου, ακόμη και τα δάκρυα σου όταν είπες «πού είμαστε εδώ;;» μετά από κάποιο λάθος φάουλ… πόσοι έχουν τόσο μόνιμη θέση μέσα στις καρδιές χιλιάδων ανθρώπων;;; εσύ που έκανες το τριφύλλι σπίτι σου πριν ακόμη σιγουρέψει κανείς πως η ομάδα του θα κάνει πρωταθλήματα… έτσι κι αλλιώς, οι Σέλτικς ξέρουν πλέον πως έχουνν ένα μέρος της ψυχής σου εκεί μόνο για ανάμνηση — αλλά στον δικό μας κόσμο εσύ εδώ είσαι πάντα σα πρώτος κλαρκ, πάντα σα να περιμένεις τη μπάλα στο γήπεδο ακόμη κι όταν φοράς πιτζάμες… χρόνια πολλά αγόρι μου! ας δουν οι Νάγκετς κι άλλο πρωτάθλημα για να μεγαλώσουν κι αυτά δικές τους ιστορίες μαζί σου, σαν σήμερα…