Αυτή η φανέλα φοράς ακόμη και σήμερα, φίλε μου!
τι φάση είναι αυτή πάλι τώρα ρε; ανακάλυψες την Αμερική κι εσύ τελικά; αυτή η φανέλα την φοράω από τότε που ο Τζακ τον έκανε πάνω του το πρώτο τριπλ-νταμπλ και η θύμηση ακόμα μου ζεσταίνει τα δάχτυλα — πριν δεκαετίες μισό σχεδόν, για να είμαι ειλικρινής, όταν εδώ ακόμα κανείς δεν ξεστομούσε καν το όνομα "Νάγκετς" χωρίς αστείο στο τέλος.
παιδιά μου, εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα όπου ο μόνος που κρατούσε ψυχή στο γήπεδο ήταν αυτός ο μπεζ σακάκι;; εγώ πάλι θυμάμαι την εικόνα του Τζακ μόλις βγήκε από το ντους, η φανέλα του τόσο μεγάλη που έφτανε μέχρι πάνω από τους αγκώνες του σαν δεύτερο δέρμα, και εμείς οι αντιφρονούντες τότε φαν們 στις κερκίδες να γελάμε σαν τρελοί λέγοντας πως κάποια μέρα αυτό το πράγμα θα ξεπουλούσαν σουβενίρ στα λούτρινα καταστήματα της Αμερικής…
τώρα κοιτάξτε με… χρόνια πολλά γεράματα ψυχικά εδώ μέσα, κι όμως αυτή η φανέλα ακόμα μου πάει σαν δεύτερη σακούλα. πότε έγινε η αλλαγή; δεν ξέρω. δεν βρήκαμε ποτέ την ημέρα, βρήκαμε μόνο τη βεβαιότητα πως εκεί που χάνονταν δεκάδες ομάδες εδώ κι εκεί, αυτοί ξεπρόβαλαν σαν φωτεινή σειρά στον ουρανό. λες να φταίει ο γκέι τους; ας μην το συζητήσουμε — εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ στους αιθέρες, όταν όλα ήσαν ακόμη σκοτεινά, ξαφνικά ανάβει η φωτιά και μια ομάδα φέρνει τόσο δυνατό αέρα ώστε αισθάνεσαι να φτερουγίζει η ψυχή σου…
ωραία, μετά σας λέω πιο πολλά — αλλά τώρα πρώτα πηγαίνω να φορέσω αυτή τη φανέλα… έτσι όπως την είχαν τότε σχεδιάσει, πριν κάποιοι άλλοι αποφασίσουν ότι πρέπει να γίνει πιο μοδάτη. τέλος πάντως, θα δούμε;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
τι ωραία μας φτιάχτηκε η μέρα σήμερα που θυμήθηκα εκείνο το βράδυ στον Ωνάσης όταν φορέσαμε όλες τις φανέλες για πρώτη φορά σπίτι μου;; οι γονείς μου έφυγαν εκτός πόλη και εγώ γύρισα σπίτι σπίτι σα βόλτα —— βγάζω την παλιά μου Νάγκετς 2012 κίτρινη με το 11 του Τύμπι, την οποία κρύβω εδώ και χρόνια επειδή ήταν κουρελιασμένη —— στοιχειώδης αλλαγή στο καθρέφτη και ο κόσμος γύρω μου σταμάτησε! εκείνη την στιγμή ένιωσα σαν να μην φοράω ένα shirt, αλλά την ίδια την ομάδα! ξέρετε τι είναι αυτό;; ακόμα δεν μου έχει περάσει…
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι ωραία χρονιά ήταν εκείνη όταν πήγαμε στο Ντένβερ για πρώτη φορά σπίτι μου θυμάμαι ακόμη πως μπήκαμε στο γήπεδο κι εμένα με τράβαγε η φανέλα του Τζαμ্বরτζι πάνω της κι όλα έδειχναν τόσο οργανωμένα σαν ν' άνοιγες κάποιο χριστουγεννιάτικο δέντρο εκεί στιγμή προς στιγμή όλα γίνονταν μοτέλα τρόποι κι ο κόσμος έκανε τόση ένταση σα να υπήρχε κάτι σπουδαίο μπροστά στα μάτια του κι εγώ σηκώνομαι εκεί ψηλά στη νότια κερκίδα ν' αντικρίζω την ομάδα μου γράφει πάνω τους να στέλνουν τις ψυχές τους στις τριβόλους κι εκείνος ο αργός ο Τζακ εκείνες τις κινήσεις στα σαράντα του χρόνια σα να γύρισε τους χρόνους ανάποδα... ακόμα φοράω τη φανέλα εκείνου του πρωταθλήματος εκείνης της βραδιάς ακόμη κρατώ τον αέρα εκείνον μέσα της σα να ήμουν εκεί ανάμεσα στους άλλους φίλους που τραγουδούσαν χτυπώντας συγχρόνως τον παλμό της πόλης... τέλος πάντως, θα δούμε;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε φίλοι μου… θυμάστε εκείνον τον αποκριάτικο αγώνα όπου ο Τζακ βγήκε ντυμένος Φρανκενστάιν με τρυπωμένη την φανέλα πάνω του;; εμείς βγήκαμε και τρώγαμε γλυκό του κουταλιού στο σπίτι μετά επειδή είχαμε χάσει το πούλμαν 🤣😂🍿
Εμένα ακόμα την φοράω αυτήν την φανέλα όταν πίνω μπίρα και πιστεύω πως αυτή είναι η πιο πολυτελής πετσέτα του σπιτιού — γιατί όσοι ξέρουν, ξέρουν! τέλος πάντως… αυτή η βραδιά μου ζητάει χορό τώρα, οπότε πρώτα φανέλα, μετά τραγουδάκι του Φατς Γουόλερ, μετά σύννεφο μπίρας… βολεύει έτσι ρε;